De puur beestachtige lelijkheid van een groot deel van de Britse bevolking is al lang overduidelijk, behalve voor degenen die zichzelf verblinden omdat ze het niet willen zien. Deze brute lelijkheid – die uiteraard zichtbaar is op de gezichten van de relschoppers – is niet alleen, of hoofdzakelijk, fysiek. Het is een lelijkheid van de ziel, een lelijkheid waar doelbewust op wordt gericht en die wordt omarmd. De gezichten zijn lelijk, de kleding is lelijk, de muziek is lelijk, het eten is lelijk, de taal is lelijk, de manieren zijn lelijk, zelfs de honden zijn vaak lelijk, of op zijn minst bedreigend.

Lelijkheid, wees mijn schoonheid

Volgens Milton zei Satan, toen hij uit de hemel werd verdreven:

‘Dus vaarwel, mijn hoop, en met mijn hoop, vaarwel, mijn vrees;

Vaarwel berouw. Al het goede is voor mij verloren,

Kwaad, wees mijn goed.’

Een groot deel van de Britse bevolking (ik kan het precieze aantal niet geven) zegt nu: Lelijkheid, wees mijn schoonheid; en hij die lelijkheid als ideaal omarmt, zal spoedig ook het kwaad als ideaal omarmen.

Er is geen verschil tussen het geluid dat dit soort mensen maakt als ze zich amuseren en als ze iemand doodmaken – wat voor hen misschien een andere vorm van vermaak is. In mijn kleine en niet verarmde stadje heb je een pub waar je op zaterdagavond het dreigende geluid van het geblaf van zulke types hoort. Vrolijkheid kan op elk moment omslaan in agressie en geweld – iemand hoeft maar op de verkeerde manier naar iemand anders te kijken ‘om het op gang te brengen’, zoals de ontwikkeling van vechtpartijen vaak wordt omschreven.

Die mannen lijken precies op de relschoppers van de afgelopen dagen, hun gezichten een en al botten en haren, aangespoord door het geschreeuw van vrouwen. Het komt nooit bij hen op dat hun recht om zich op hun eigen manier te vermaken een inbreuk zou kunnen vormen op de rechten van anderen. Wat mij het meest stoort is dat het geluid dat ze maken niet te onderscheiden is van dat van iemand die op straat bijna doodgeslagen wordt, dat ik ooit hoorde vanuit mijn hotelkamer in Manchester. Omstreeks half een ’s ochtends werd een man onder mijn slaapkamerraam in coma geslagen. Ik werd gewekt door precies hetzelfde geluid als dat uit de kroeg kwam. Destijds dacht ik dat het gewoon de gebruikelijke uiting was van de grove feestvreugde waar zoveel Britten zich aan overgeven, maar het was die van het in coma slaan van een man.

Een leider is niet meer nodig

Ik heb er nooit de minste twijfel over gehad dat als er op een dag een kwaadaardig genie zou opstaan ​​om dit soort mensen te organiseren, er groot geweld en wanorde uit kan en zal voortvloeien; echt fascistisch geweld, niet de verbale verschillen met hun eigen mening die linkse intellectuelen graag fascisme noemen om zichzelf de moeite te besparen hun opvattingen kracht bij te zetten met argumenten.

Ik stelde me ten onrechte voor dat de organisatie via een of andere partijstructuur zou moeten verlopen, met een leider; het kwam niet bij me op dat de sociale media – de antisociale media – de behoefte aan een charismatisch boegbeeld zouden kunnen wegnemen.

‘Vulgariteitscorrespondent’

Voor mij leek de sluimerende gewelddadigheid van deze mensen overduidelijk als je door de meeste Britse straten liep. Ik had de precieze ontploffingsgebeurtenis niet voorzien, maar de huidige scènes in Engeland verbazen mij in het geheel niet. Wat mij eerder verbaast, is dat het zo lang duurde voor ze tevoorschijn kwamen.

Ook is het geen troost dat hierbij slechts een klein aantal mensen (vergeleken met de gehele bevolking) betrokken is, want feit is dat er tussen het gedrag van de relschoppers en veel van wat de Britse populaire cultuur wordt genoemd geen erg dikke scheidslijn loopt. Britse toeristen wekken in veel delen van Europa afkeer en walging op, en terecht. Ik was af en toe wat je zou kunnen noemen ‘de vulgariteitscorrespondent’ van een Britse krant, die zelf zeer dubbelzinnig was over het onderwerp vulgariteit, door het op de ene pagina aan de kaak te stellen en zich er op vijf andere pagina’s aan over te geven. De krant stuurde me naar plaatsen waar Britse jonge  volwassenen bij elkaar kwamen en zich slecht gedroegen, wat, als ze bij elkaar kwamen, altijd gebeurde.

Wat mij het meest opviel was de trots, de bijna militante trots die ze toonden op hun eigen weerzinwekkende en vaak bedreigende gedrag. Ze wilden eigenlijk gefotografeerd worden en dus door miljoenen bekeken worden terwijl ze zich misdroegen; vergeleken met hun gedrag waren Sodom en Gomorra een Japanse theeceremonie. En het was niet de armoede die hen ertoe bracht zich op deze manier te gedragen.

Zo werd ik ooit naar Rome gestuurd om Engelse voetbalfans te observeren. Ze vormden, zoals ik wel had verwacht, een zeer onaangenaam schouwspel, maar wat ik niet had verwacht was dat ze tot de middenklasse behoorden en goedbetaalde banen hadden (vanuit Engeland naar Rome gaan en daar overnachten alleen maar om naar een voetbalwedstrijd te kijken is niet het gedrag van paupers). Hun kwaadaardige wangedrag had een duidelijk ideologisch tintje: lelijkheid, wees mijn goed.

Vooroordelen

Steeds wanneer ik de aandacht van mijn intellectuele collega’s vestigde op wat mij bij de meest vluchtige inspectie overduidelijk leek, werd ik opgewekt behandeld alsof ik een primitief figuur was die niet in staat was zijn middenklasse-vooroordelen te overwinnen. Ik geef toe dat ik vooroordelen heb, bijvoorbeeld voor de beschaving en tegen de wreedheid en voor het nastreven van schoonheid in plaats van lelijkheid, maar ik accepteer niet dat mijn waarnemingen slechts voortkomen uit dat soort vooroordelen. Ik wou maar dat ze als zodanig konden worden afgedaan.

Deze rellen hebben één interessant gevolg: het soort mensen dat jarenlang heeft gepleit tegen straffen om de misdaad onder controle te houden en voor vermeende resocialisatie en verzoening, is plotseling van toon veranderd, maar zonder dit te erkennen en misschien zelfs zonder het te beseffen.

Niemand praat over de relschoppers alsof ze zich niet echt volledig bewust zijn van wat ze doen, maar slechts voertuigen zijn van sociale krachten die buiten hun individuele controle liggen. Niemand praat over het aanpakken van de grondoorzaak van de rellen, zoals ze de laatste driekwart eeuw hebben gepleit voor het aanpakken van de grondoorzaak van de misdaad voor er iets aan te doen, terwijl die misdaad intussen twintig tot dertig maal in omvang toenam.

Er wordt nu alleen maar gepraat over een passende bestraffing en onderdrukking van de rellen, en over het ten voorbeeld stellen van de relschoppers. Ineens roept het soort mensen dat lang heeft ontkend dat de politie en de gevangenis belangrijk zijn voor het beveiligen van de openbare orde op tot lange en onmiddellijke gevangenisstraffen.

Debat wordt aan banden gelegd

Dit effect zal niet blijvend zijn. Binnenkort zal worden beargumenteerd dat de straf voor criminele, fascistoïde relschoppers compleet anders moet zijn dan de straf voor overvallers, inbrekers en andere criminelen. De nieuwe premier was tenslotte een carrière-mensenrechtenadvocaat, de parasiet van de parasiet, voordat hij politicus werd. En de rellen zullen worden gebruikt als voorwendsel voor het aan banden leggen van het debat, van de vrijheid van meningsuiting en van het ter sprake brengen van moeilijke onderwerpen, zoals de weerzinwekkende aard van de Britse populaire cultuur, die zo lang zo ijverig genegeerd is door de politieke en intellectuele klasse.

Vertaling Chris Rutenfrans

De Britse schrijver en psychiater Theodore Dalrymple publiceert regelmatig in Wynia’s Week.

Steunt u de onafhankelijke berichtgeving van Wynia’s Week? Graag! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Rellen vloeien direct voort uit de weerzinwekkende Britse populaire cultuur verscheen eerst op Wynia's Week.

Drie dagen daarvoor kwam er een einde aan het 14-jarige bewind van de Tories in het VK.

In Duitsland, het derde grote Europese land, kroop de ‘stoplicht’-coalitie van sociaal-democraten, groenen en liberalen (voorlopig) door het oog van de naald. Men wist met een ‘last minute’-begrotingsakkoord (de FDP had gedreigd bij het ontbreken daarvan de coalitie op te blazen) vervroegde verkiezingen – die het zou verliezen – te voorkomen.

In Frankrijk kwam onvrede tot een climax

De weg naar een andere, centrum-rechtse regering – een duidelijke ruk naar rechts – hadden kleinere Europese landen al eerder gevonden. De redenen van de politieke slachting op het Europese toneel zijn divers, maar de rode draad is anti-establishment, de kloof tussen politiek en bevolking. De tot voor kort zwijgende – en bij verkiezingen thuisblijvende – meerderheid voelde zich dermate gekwetst en door de regerende traditionele partijen genegeerd dat zij en masse naar het stemlokaal toog (zoals in Frankrijk afgelopen zondag met een opkomstpercentage dat met 67,5 procent aanzienlijk hoger was dan de vorige keer in 2022 met 46,2 procent) en op oppositiepartijen stemde.

In Frankrijk – revoluties beginnen altijd in Frankrijk – kwam de onvrede onder de bevolking tot een climax. Een relatief bedaard voorspel was nog de ‘gele hesjes’-beweging van enige tijd geleden, maar bij de verkiezingen voor het Europees Parlement werd een niet mis te verstane dreun uitgedeeld aan het politieke establisment. Het Rassemblement National van Marine Le Pen kreeg twee keer zoveel stemmen als de partij van Macron. Met een adhesiebetuiging aan de nieuwe, jonge sterspeler van het RN, Jordan Bardella.

In de tweede ronde van de door Macron vervroegd uitgeschreven parlementsverkiezingen behaalde RN echter geen meerderheid. Een in alle haast gesloten ‘cordon sanitaire’ tussen Ensemble, de partij van Macron, en een eveneens in haast in elkaar getimmerd NFP-volksfront van alle linkse partijen, voorkwam dat Bardella de nieuwe premier van Frankrijk werd.

Met als resultaat een verdeeld ‘hung’-parlement, dat geen beslissingen zal kunnen nemen. RN krijgt (met 37,1% van de stemmen) 142 zetels, NFP (met slechts 26,3%) 188 zetels en Ensemble (met 24,7%) 161 zetels. Met een kiessysteem van representatieve vertegenwoordiging, zoals wij dat in Nederland kennen, was een dergelijk verschil tussen het aantal stemmen en zetels niet mogelijk geweest. Dan was het RN als grootste fractie uit de bus gekomen.

Het is waarschijnlijk slechts uitstel van executie. In de presidentsverkiezingen van 2027 doet Macron niet meer mee en gooit Marine Le Pen hoge ogen om het roer in Frankrijk over te nemen. Een cordon sanitaire rondom RN zal dan niet werken, omdat een Front Républicain (alle partijen tegen het RN) het NFP met waarschijnlijk de ultra-linkse kandidaat Mélenchon aan de macht zou helpen. Dat zal voor veel Franse kiezers een brug te ver zijn.

Financiële markten oordelen negatief

Het komende ‘hung’-parlement in Frankrijk werpt z’n schaduw al vooruit. De markten reageerden er maandagmorgen negatief op en deden de Cotation Assistée Continue, index van de Franse aandelenbeurs, met 40 punten zakken. Een CAC die in de aanloop naar de verkiezingen al veel terrein (200 punten) had moeten prijsgeven.

Een tweede gevolg is de oplopende ‘spread’, het renteverschil, tussen de Franse en Duitse staatsobligaties. Dat is sinds de eerste ronde van de verkiezingen opgelopen van 0,50 tot 0,84%, hetgeen het voor de Franse overheid met een almaar oplopend begrotingstekort (inmiddels al 5,3%, terwijl volgens het eurozone Stabiliteits- en Groeipact maar 3% is toegestaan) steeds duurder maakt om dat te financieren.

Run op de euro dreigt

De markten hebben steeds minder vertrouwen in de Franse economie met een almaar oplopende staatsschuld (die met een ‘hung’-parlement, dat geen beslissingen kan nemen, alleen maar zal toenemen) van inmiddels 112% van het bruto binnenlands product (bbp), terwijl het toegestane schuldpercentage volgens het eurozone Stabiliteits- en Groeipact 60% bedraagt.

Wellicht dat de ECB, de Centrale Bank van de eurozone in Frankfurt, ingrijpt en met een grootschalige opkoop van Frans schuldpapier de ‘spread’ weet te verminderen, maar zo niet, dan dreigt een run op de euro, de munt die het afgelopen jaar toch al 16 procent ten opzichte van de Amerikaanse dollar heeft verloren.

De potentiële impact van het politieke slagveld in derhalve enorm. Of er komt een eurocrisis of de ECB gaat weer miljarden (ook Nederlands) belastinggeld verspillen om de euro overeind te houden.

Niet alleen in Frankrijk worden de politieke bordjes verhangen. In heel Europa verschuiven de machtsverhoudingen. In Oost-Europa was dat reeds het geval, vooral in Hongarije (Orbán) en Slowakije (Fico). In West-Europa begon het in 2020 in Oostenrijk met de regering-Kurz, die mogelijk werd gemaakt door een overwinning van de Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ).

Italië, Zweden, Finland en Spanje volgden, met respectievelijk overwinningen van Fratelli d’Italia (Meloni), Sverigedemokraterna (SD), Perussuomalaiset, Partido Popular en VOX. In Spanje leidde de rechtse overwinning niet tot een rechtse regering, omdat de huidige linkse regering met de Catalaanse en Baskische partijen een deal wist te maken en de meerderheid met één zetel wist te behouden.

Waarom Labour won

De trend zet door, met Rassemblement National in Frankrijk en met de sterke opkomst van Alternative für Deutschland (AfD) in Duitsland zien we een duidelijke verschuiving in het politieke spectrum van links naar rechts. Het VK lijkt een uitzondering. Daar wonnen de sociaal-democraten van Labour, maar niet omdat de Britse kiezer opeens voor Labour koos – met 36 procent van de stemmen was het resultaat niet anders dan bij de enorme nederlaag, die de voormalige ultra-linkse partijleider Corbyn indertijd tegen Boris Johnson leed.

Labour won voornamelijk dankzij de splitsing van de Conservatieve partij in een romp Conservatieve partij en de nieuwe, in aantal stemmen sterk opkomende, partij van superbrexiteer Nigel Farage, die 15% haalde.

Implicaties

In veel Europese landen zijn de panelen dus verschoven. En daarmee de machtsverhoudingen. De komende tijd zullen we zien welke implicaties dat heeft. Allereerst zullen we het merken bij de gang van zaken in de Europese Unie. Weliswaar heeft de traditionele meerderheid van christen-democraten, socialisten en liberalen (nog even snel) de topfuncties onderling verdeeld (hoewel de benoeming van Von der Leyen (VDL) nog door het Europees Parlement op 18 juli moet worden goedgekeurd), maar de echte regie wordt in de EU uitgeoefend door de lidstaten in de Europese Raad en niet door de Europese Commissie. Hoezeer VDL ons dat de laatste jaren ook heeft willen doen geloven. Een federale unie is de EU nog niet.

Daarnaast lijkt centrum-rechts in het Europees Parlement zelf de handen ineen te slaan. De nieuwe ‘patriotten’-fractie van Orbán (met onder andere de Nederlandse PVV), waarbij zich nu ook Marine Le Pen heeft aangesloten, vormt samen met de ECR-fractie van Giorgia Meloni een blok waar de traditionele meerderheid niet omheen zal kunnen.

Realistischer beleid op verschillende gebieden

De gewijzigde machtsverhoudingen zullen zich vooral doen gevoelen bij de grote thema’s in Europa: immigratie, veiligheid, klimaat en natuur en de concurrentiekracht van de economie tegenover de VS en China. Waar de traditionele politieke partijen een Open Grenzen-beleid voerden, veiligheid op straat niet handhaafden, een rigoreus klimaat- en natuurbehoudsbeleid voerden, dat de burger hard raakte en het bedrijfsleven, waaronder de agrarische sector, op concurrentieachterstand zette, zullen de nieuwe regeringen voorzichtiger zijn.

Zij zullen een restrictiever immigratiebeleid voeren, vooral op asielgebied, het wegkijkbeleid zal verdwijnen en plaatsmaken voor handhaving van recht en orde, een ‘lik op stuk’-beleid met een hogere strafmaat, klimaat- en natuurbeleid zullen worden afgezwakt met ‘reality checks’, opdat industrie en agrarische sector niet het onderspit delven en een pro-business beleid zal worden gevoerd om de concurrentiekracht op te krikken.

Op andere thema’s zal de nieuwe politieke wind eveneens voelbaar zijn, maar op deze vier grote thema’s zal het nieuwe beleid een merkbaar verschil maken.

Een volledige ommekeer is echter niet te verwachten. Hoewel ook Labour, zoals aangekondigd door de nieuwe minister van Financiën, een pro-business beleid zal voeren, heeft de partij nog steeds een linkervleugel die zich bij tijd en wijle zal roeren. Het omvangrijke Volksfront-contingent in de Franse Assemblée Nationale zal verzet plegen tegen wijziging van het tot voor kort gevoerde beleid op de vier grote thema’s en in Duitsland is de ‘stoplicht’-coalitie nog niet weg. De bakens in Europa zijn echter verzet en doordenderen en doordrammen van huidig beleid zal stoppen of in ieder geval sterk worden afgezwakt.

Na de Bondsdagverkiezingen volgend jaar zal Duitsland een andere regering krijgen. Waarschijnlijk bestaande uit de christen-democratische CDU/CSU, klassiek-liberale FDP en wellicht ook de van Die Linke-partij afgesplitste nieuwe (economisch linkse, cultureel rechtse) partij van Sahra Wagenknecht.

Ander beleid

Nieuwe verkiezingen in Spanje zullen de centrum-rechtse Partido Popular weer aan de macht brengen. Nieuwe verkiezingen lijken onontkoombaar, omdat de onafhankelijkheidsstrijder en voormalig premier van Catalonië Puigdemont van het Spaanse Hooggerechtshof geen amnestie heeft gekregen, om welke reden zijn Junts-partij waarschijnlijk de stekker uit de centrum-linkse regering van Sanchez trekt.

En in 2027 zullen de presidentsverkiezingen in Frankrijk het Rassemblement National waarschijnlijk definitief aan de macht helpen.

Vooropgesteld dat de huidige trend doorzet zal in Europa links-liberaal worden vervangen door centrum-rechts en zal een dito ander beleid worden gevoerd.

Johannes Vervloed was gedurende bijna vier decennia verbonden aan het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken, met als standplaatsen onder meer Jakarta, Sint-Petersburg en Parijs. 

Wynia’s Week verschijnt twee keer per week, 104 keer per jaar. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht In heel Europa wordt beleid inzake immigratie, klimaat, veiligheid en economie rechtser verscheen eerst op Wynia's Week.

Zo mogelijk nog afschuwelijker vindt Phillips het ‘dat Groot-Brittannië, het schoothondje van de regering-Biden, voor de resolutie heeft gestemd’. Phillips: ‘Daarmee staan zowel de VS als Groot-Brittannië ​​op één lijn met de vijanden van het Westen, Rusland en China, tegen Israël, de enige verdediger van het Westen in het Midden-Oosten. Wat een schande.’

Wat een verschil in drie dagen

Phillips vindt de resolutie walgelijk ‘omdat zij een staakt-het-vuren niet afhankelijk maakt van de vrijlating van de gijzelaars, waardoor de kans dat dit laatste zal gebeuren, kleiner wordt’. Afgelopen vrijdag hadden de VS nog een ontwerpresolutie ingediend waarin ‘de vrijlating van alle gijzelaars’ nog wel een voorwaarde was voor een staakt-het-vuren. Juist daarom spraken China en Rusland er een veto over uit.

‘Wat een verschil maken drie dagen’, schrijft Melanie Phillips. De bewering van de woordvoerder van de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad, John Kirby, dat de Amerikaanse stem-onthouding van maandag geen beleidswijziging is, vindt zij onzinnig. Die resolutie maakt een staakt-het-vuren immers niet langer afhankelijk van de vrijlating van de gijzelaars. ‘Of Kirby heeft geen benul van taal of hij liegt.’

Volgens Phillips zou een onmiddellijk staakt-het-vuren betekenen dat Hamas zich kan hergroeperen en door kan vechten. Hamas ‘heeft nu geen enkele prikkel meer om in te stemmen met de gijzelingsovereenkomst waarover momenteel wordt onderhandeld. Als om dit te onderstrepen vuurde Hamas dinsdag na een stilte van twee maanden een spervuur ​​van raketten af ​​op Ashdod’.

Phillips vindt dat de Verenigde Naties (VN) zichzelf heeft gemanifesteerd als ‘een vijand van het Joodse volk’. ‘Zijn secretaris-generaal, António Guterres, legde de schuld voor de pogrom van Hamas op 7 oktober bij het gedrag van Israël. Meer dan vijf maanden later is de VN er nog steeds niet in geslaagd de massale wreedheden tegen Israëlische burgers te veroordelen. In schril contrast hiermee veroordeelde de VN-Veiligheidsraad onmiddellijk de dodelijke terreuraanslag van afgelopen vrijdag op een Russische concertzaal.’

Ook Biden sluit zich aan bij Hamas-propaganda

Phillips: ‘Ondanks de ontdekking dat elk ziekenhuis in Gaza als Hamas-basis is gebruikt, en ondanks de honderden Hamas-terroristen die de afgelopen dagen zijn gearresteerd of gedood in het Shifa-ziekenhuis in Gaza – terwijl ze vanuit de eerste hulp- en brandwondenafdeling bleven schieten op Israëlische troepen – is de VN er niet in geslaagd deze misbruiken van medische voorzieningen te veroordelen als oorlogsmisdaden.’

Phillips meent dat ‘de regering-Biden en Groot-Brittannië niet alleen de leugens van de VN en de banden die ze heeft met Hamas heeft laten voortbestaan, maar zich ook nog hebben aangesloten bij de Hamas-propaganda. Terwijl ze weigeren te erkennen dat het grootste deel van de hulp die ze naar Gaza hebben gestuurd door Hamas voor eigen gebruik is gestolen, hebben de VS en Groot-Brittannië Israël ten onrechte de schuld gegeven van het blokkeren van de hulpleveringen.’

Schijnheilig wanhopig over antisemitisme

Phillips noemt de dodencijfers in Gaza ‘belachelijk’. Die zijn bedacht door Hamas. Toch papegaait de VN die cijfers na. En op basis van diezelfde cijfers beschuldigen Groot-Brittannië en de VS Israël ervan een humanitaire catastrofe te hebben veroorzaakt. ‘Maar zoals professor John Spencer van de militaire academie West Point en de voormalige Britse legercommandant Richard Kemp hebben opgemerkt, heeft Israël met een geschatte verhouding van 1,5 gedode burger op 1 gedode strijder een lager aantal burgers gedood dan enig ander leger in enig andere oorlog in de wereldgeschiedenis.’

Phillips: ‘Door de demonisering van Israël te ondersteunen (…) tonen Cameron en de regering-Biden een kwaadaardigheid die zij jegens geen enkel ander land ter wereld aan de dag leggen. Bovendien wakkeren zij de vlammen aan van het antisemitisme dat in hun eigen land uit de hand loopt en waarover ze zo schijnheilig wanhopig doen.’

Phillips vindt dat de regering-Biden een onmogelijke eis aan Israël stelt door het te verbieden Rafah te bombarderen: ‘Dat Israël Hamas niet kan verslaan tenzij het de vier resterende Hamas-bataljons vernietigt die zich in de tunnels onder Rafah bevinden, wordt terzijde geschoven. Dat als Israël Hamas niet verslaat, meer Israëliërs zullen worden afgeslacht en gegijzeld, zoals op 7 oktober, kan de regering-Biden niet schelen.’

Phillips vindt dat de wreedheden van 7 oktober waarmee de oorlog begon, hebben kunnen gebeuren ‘omdat Iran, de beschermheer van Hamas, terecht inzag dat Amerika Israël uiteindelijk in de steek zou laten’. ‘De regering-Biden heeft niets gedaan om het Iraanse proxy-leger Hezbollah ervan te weerhouden Noord-Israël vanuit Libanon te bombarderen met honderden raketten en antitankraketten.’

Israël heeft geen keus

Volgens Phillips ‘had Biden de oorlog kunnen stoppen door Qatar, de beschermer van Hamas, te vertellen dat, tenzij het Hamas de opdracht zou geven de gijzelaars vrij te laten en zich over te geven, de VS hun voordelige relatie met Qatar zouden beëindigen en het land als een mondiale paria zouden gaan behandelen’.

Phillips begrijpt niet dat ‘Biden en Cameron niet erkennen dat Israël op deze manier vecht omdat het geen keus heeft. Nu Hamas bijna volledig ondergronds is gegaan, kan Israël er op geen enkele andere manier bij komen. Als het Hamas niet verslaat, blijft Israël te maken krijgen met genocidale aanvallen. Alleen door Hamas te verslaan en zijn leider in Gaza, Yahya Sinwar, te doden of gevangen te nemen, heeft Israël enige kans om enkele gijzelaars terug te krijgen. Alleen door Hamas te verslaan heeft Israël enige kans om een ​​oneindig veel verschrikkelijker totale oorlog met Hezbollah te vermijden’.

Volgens Melanie Phillips was de pogrom van 7 oktober ‘een duidelijk keerpunt voor het Westen. Zou het Israël steunen in de strijd voor beschaving en tegen de barbarij?’ Het antwoord dat de VS en Groot-Brittannië nu hebben gegeven, gaat niet alleen Israël aan maar ook henzelf, zegt Phillips.

Ze vraagt zich af of de VS en Groot-Brittannië nog willen overleven of in een doodsspiraal zitten: ‘Groot-Brittannië is druk bezig zichzelf te vernietigen door zijn historische cultuur en waarden op de brandstapel te gooien. Het openbaar bestuur is vrijwel ingestort, de autochtone bevolking sterft uit en het land heeft de controle over zijn grenzen verloren. In de VS woedt een kwaadaardige cultuuroorlog, er is een onoverbrugbare politieke en sociale verdeeldheid ontstaan, de elites hebben hun historische mondiale missie van exceptionalisme prijsgegeven – en ook de VS zijn de controle over hun grenzen kwijtgeraakt.’

Israël overleeft

Israël daarentegen zal overleven, welke verschrikkingen er ook in het verschiet liggen. ‘Gedurende eeuwen van vervolging heeft het Joodse volk tegen alle verwachtingen in overleefd – terwijl elke beschaving die heeft geprobeerd het te vernietigen, is verdwenen.’

Vertaling en selectie Chris Rutenfrans

*Melanie Phillips is een Engelse journaliste die ook buiten haar land bekend werd met haar boek Londonistan (2016). Ze schrijft onder meer voor The Times en The Jerusalem Post.

Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar met even onafhankelijke als broodnodige berichtgeving. Plus video’s en podcasts. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Melanie Phillips: Amerika heeft Israël in de steek gelaten en dat is nog het ergste voor Amerika verscheen eerst op Wynia's Week.

Hij raadpleegde eerst de voorman van de liberaal-democraten. Die zei: als je ooit minister wil worden, moet je niet bij ons zijn, maar bij de Conservatieven.

Stewart had nooit op de Tory’s gestemd, maar had het geluk dat er vanwege een schandaal rond declaraties van parlementsleden veel vacatures waren. Hij doorkruiste te voet het noordelijke kiesdistrict Penrith and the Borders en door deze intensieve campagne slaagde hij erin voor de Conservatieven in het Lagerhuis te komen. Het was het begin van een negen jaar durende politieke reis die Stewart langs diepe afgronden zou voeren.

Een feest voor liefhebbers van intriges

In zijn verslag Op het scherpst van de snede schetst Stewart vanuit de coulissen van Westminster een ontluisterend beeld van het uit de rails lopen van het Britse politieke bedrijf. Hij laat vele hoofdrolspelers door de mand vallen; slechts een enkele bondgenoot kan op bewondering rekenen. Stewarts boek is een feest voor iedere liefhebber van politieke intriges, kuiperijen en afrekeningen. Maar het is ook een belangrijke bijdrage aan de politieke geschiedschrijving van het Verenigd Koninkrijk.

Enigszins naïef verwachtte Stewart dat voor hem als buitenlandexpert de rode loper zou worden uitgerold. Het tegendeel bleek het geval. Partijleider David Cameron vond Stewart een verwaande kwast die het te hoog in zijn bol had. Cameron eiste van elke fractiegenoot dat die een ‘teamplayer’ was. Medespeler was een eufemisme voor onvoorwaardelijke loyaliteit aan de leider.

Toen Stewart toch de brutaliteit had tegen een voorstel te stemmen van de regering om het Hogerhuis te hervormen, werd hij door de whips (de ordebewakers in de fractie) naar de achterste bankjes gedirigeerd. Daar stortte Stewart zich op de behartiging van de belangen van zijn agrarische kiesdistrict door het streekziekenhuis te redden, te zorgen voor breedbandinternet en voor verbreding van de A66. De beloning van zijn kiezers kwam in 2015 met bijna een verdubbeling van het aantal stemmen.

Met zijn charme, ijver en welsprekendheid bouwde Stewart in het Lagerhuis, in de partij en in de media aan een solide reputatie en een waardevol netwerk. Uiteindelijk kwam de erkenning in de vorm van een plekje in de regering van de hem goedgezinde Theresa May. Daar liep de eigenzinnige Stewart keer op keer op tegen een muur van tegenwerking, arrogantie, bedrog en incompetentie van collega’s en ambtenaren.

Tegen het advies van zijn bevriende collega’s pakte Rory Stewart een van de meest ondankbare klussen aan: het gevangeniswezen. De Britse gevangenissen waren overvol. Een derde van het personeel was wegbezuinigd. Via drones en gebroken ruiten kwamen de drugs ongehinderd binnen en op de binnenplaatsen lag het vuil hoog opgetast. Stewart trotseerde zijn subversieve ambtelijke top en nam het heft in eigen hand. Hij reisde van de ene naar de andere instelling en slaagde erin de verloedering te keren.

Geduchte rivaal van Boris Johnson

Intussen probeerde Theresa May de schade van het Brexit-referendum te beperken door vast te houden aan een douane-unie met de EU. Stewart deed alles om haar te helpen, maar dat bleek tevergeefs. May moest het veld ruimen. Om te voorkomen dat Boris Johnson, die intern de reputatie had van een klaploper en een leugenaar, maar zich naar buiten toe met succes als volkstribuun profileerde, de nieuwe premier zou worden, stelde Stewart zich tegenkandidaat.

Tot verrassing van vriend en vijand ontpopte Stewart zich bij het Britse publiek als een geduchte rivaal van Johnson. Maar achter zijn rug om kozen de parlementariërs eieren voor hun geld en hesen Johnson op het schild. Premier Johnson nam geen halve maatregelen en gooide Stewart uit de Conservatieve partij. Die begon op zijn beurt een nieuw leven als schrijver en presentator van de populaire podcast The Rest is Politics.

Rory Stewart: Op het scherpst van de snede. Politiek van binnenuit (Prometheus) 444 pagina’s, € 29,99.

Hans Wansink is historicus en journalist en publiceert over boeken in Wynia’s Week. Hij was redacteur van NRC Handelsblad, Intermediair en de Volkskrant.

Wynia’s Week verschijnt ook dit jaar 104 keer met even onafhankelijke als broodnodige berichtgeving. Plus video’s en podcasts. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Een ontluisterend beeld van het Britse politieke bedrijf, rechtstreeks vanuit de coulissen van Westminster verscheen eerst op Wynia's Week.

Hoewel ze de hoogste persoon van het land was, en langer dan enig ander in de geschiedenis van het land staatshoofd was, gehoorzaamde ze zonder enige drukte te maken de regels die golden voor elke burger. Je zou kunnen zeggen dat ze ze gehoorzaamde omdat ze de hoogste persoon van het land was, want ze dacht dat het haar plicht was om dat te doen, zelfs toen ze uiterst verdrietig was, en om een voorbeeld te stellen. En deze plicht bestond ongeacht wat de rechtvaardiging voor die regels was of wat zij daar zelf van vond.   

Stel dit tegenover het gedrag van onze gekozen vertegenwoordigers en sommige hoge ambtenaren, en zelfs van de professor die als eerste verklaarde dat de regels noodzakelijk waren. Zij gedroegen zich alsof de regels die ze zelf hadden gemaakt niet golden voor hen, maar alleen voor de ‘boeren’, dat wil zeggen voor iedereen die niet tot hun kringen behoorde. Nergens kwam het contrast tussen de geest van noblesse oblige en een soort egoïstisch snobistisch hedonisme duidelijker tot uitdrukking.

Monteur

Als prinses Elizabeth leerde de koningin al vroeg in haar leven de noodzaak haar plicht te doen, want het was oorlog (en ze deed haar eerste radio-optreden tijdens de oorlog). Haar vader, de koning, weigerde zijn kinderen voor hun veiligheid naar de andere kant van de Atlantische Oceaan te laten gaan, en hij en zijn vrouw bleven in Londen ondanks het feit dat hun paleis verschillende keren werd gebombardeerd. Natuurlijk was de jonge prinses sterk bevoorrecht, maar ze leefde op het gewone rantsoen van het volk en stond erop zich vanaf haar 16de bij de strijdkrachten te voegen; tegen het einde van de oorlog was ze opgeleid en gekwalificeerd als monteur.

Zo werd haar leven begrensd door twee dwingende plichten:  de eerste om het leven en de gevaren van de oorlog te delen en de tweede om afstand te doen van een echt afscheid van degene die 70 jaar lang haar echtgenoot was geweest. Als we nu kijken naar onze politieke klasse, zien we dit dan daarin terug?

Wezenlijke bescheidenheid

In 1947 legde ze een eed af om haar leven te wijden aan dienstbaarheid en vijfenzeventig jaar later, twee dagen voor haar overlijden op de leeftijd van 96, deed ze nog steeds haar plicht. Niemand kan zeggen dat ze haar eed niet heeft gehouden. Sommigen zeggen misschien dat ze leefde in de grootste luxe en omringd werd door lakeien, maar geluk is minstens zo’n strenge karaktertest als pech. Als ze heel anders was geworden dan ze geworden is – bijvoorbeeld een humeurige narcist – zouden dezelfde oorzaken van haar karakter zijn genoemd als die nu worden genoemd om haar deugden te verklaren.

In feite is het opmerkelijk dat ze, gezien de omstandigheden waarin ze leefde en de onderdanigheid waarmee ze behandeld werd, een wezenlijke bescheidenheid wist te behouden. Nooit gaf ze in die 70 jaar enige blijk van irritatie in het openbaar, hoewel veel van wat ze moest doen haar verveelde of tegenstond.

Sommige politieke figuren zal ze zeker misselijkmakender hebben gevonden dan andere, maar het hoorde bij haar plicht om geen vriendjespolitiek te bedrijven en niet te laten merken wat ze er eigenlijk van vond. De meesten van ons zouden dat waarschijnlijk nog geen dag kunnen volhouden laat staan meer dan een halve eeuw. Daarvoor is een ijzeren, zelfs een nogal angstaanjagend plichtsgevoel nodig.

De bevrijding van plichtsbesef

Maar ze was natuurlijk van een heel andere generatie dan die van ons, zelfs van degenen die nu zelf bijna bejaard zijn. Een van de dingen waar de bevrijding van de jaren zestig ons van heeft bevrijd, is plichtsbesef. Ongetwijfeld zit daar een goede kant aan: het zal nooit weer mogelijk zijn om in Europa een hele generatie uit naam van de plicht de dood in te sturen. Ik kan dit alleen maar als winst beschouwen.

Anderzijds heeft de bevrijding van plichtsbesef ook een gevoel van eigenbelang in ons bevrijd, en massaal eigenbelang is geen recept voor een plezierige samenleving of een prettig volk, of een volk dat in staat is om een serieuze bedreiging af te weren. Plichtsbesef is op z’n best lachwekkend, stompzinnig of onbegrijpelijk geworden en op z’n slechtst regelrecht gevaarlijk of reactionair.

Een afgezant uit een andere tijd

Maar we hoeven niet te overdrijven: een kwaliteit als plichtsbetrachting is niet plotseling of bij iedereen verdwenen. Zo raakte ik onlangs in Frankrijk onder de indruk van de kordate plichtsbetrachting van brandweerlieden die waren opgeroepen om een bosbrand te blussen (natuurlijk aangestoken door een brandstichter) met enig risico voor hun eigen leven. Het is eerder in de bovenste lagen van de samenleving dat plichtsbesef meer als een ondeugd dan als een deugd wordt beschouwd.

Koningin Elizabeth was zo bezien voor ons een afgezant uit een heel andere tijd, bijna een vreemdeling die in ons midden was terechtgekomen en wier manieren voor ons even vreemd waren als die van een immigrant. Maar ook als ze beangstigend plichtsgetrouw klonk was ze niet een miserabele puritein die met afkeuring neerkeek op alle plezier. Integendeel, ze had een goed gevoel voor humor waaruit ook een wezenlijke bescheidenheid bleek.

Selfie-cultuur

Zo werd ze eens voorgesteld aan een vrouw van wie de mobiele telefoon in haar handtas afging. ‘Oh, neem toch alsjeblieft op’, zei de koningin. ‘Je weet maar nooit, het kan een belangrijk iemand zijn.’

Een andere keer liep ze buiten Balmoral met een jachtopziener. Ze werd benaderd door een Amerikaans stel; het waren  toeristen. ‘Heeft u de koningin gezien?’, vroeg een van hen. ‘Nee’, antwoordde ze, ‘maar hij wel’, waarbij ze wees naar de jachtopziener.

Ze deed iets wat in onze selfie-cultuur extreem moeilijk is: wat we doen serieus nemen zonder onszelf serieus te nemen. Als je nagaat hoe gemakkelijk het voor haar was geweest om ondraaglijk gewichtig te worden, was haar nuchterheid een persoonlijke morele prestatie van groot formaat.

Vertaling: Chris Rutenfrans

De Britse schrijver Theodore Dalrymple publiceert regelmatig in Wynia’s Week.

Steunt u de onafhankelijke berichtgeving van Wynia’s Week? Graag! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Elizabeth II: haar nuchterheid was een persoonlijke morele prestatie van groot formaat verscheen eerst op Wynia's Week.

Wat mij het meest verbaasde, was hoeveel het bij het oude was gebleven, ondanks de combinatie van corona en Brexit. Hoewel Brexit na minder dan een jaar wel merkbaar is, blijft het bij relatieve kleinigheden. De toekomst van het Verenigd Koninkrijk zal er veel meer van afhangen of het goed in zichzelf investeert, dan of het binnen of buiten de Europese Unie zit.

Vlak voor ik vertrok werd er (op Twitter) hevig gediscussieerd over het zoveelste teken aan de wand voor het Verenigd Koninkrijk: het land was gezakt naar de elfde plaats op het lijstje van de belangrijkste handelspartners van Duitsland. Dit zou, volgens de voorzitter van de Britse Kamer van Koophandel in Duitsland, voor een groot gedeelte komen door alle extra administratie die er door Brexit bij is gekomen. Voor het anti-Brexit publiek is dat een duidelijk teken dat het Verenigd Koninkrijk al is begonnen af te takelen.

Aukus: kernonderzeeërs voor Australië

Het pro-Brexit publiek kon zich echter verkneukelen om de AUKUS-deal. Deze deal liet precies zien waarom Brexit wel zou werken: een contract met de Verenigde Staten om voor Australië kernonderzeeërs te ontwikkelen. Een prachtig voorbeeld dat het Verenigd Koninkrijk nu met de hele wereld handel kan drijven zonder met handen en voeten aan de EU gebonden te zijn.

Dat Frankrijk hierdoor een lucratief contract met Australië misloopt, was natuurlijk een mooie bonus. Het zou ze een lesje leren na hun dreigement om de elektriciteit van het eiland Jersey af te sluiten na een dispuut over visserij in het Kanaal.

Ook de ‘gewone man’, en niet alleen de ingenieur van kernonderzeeërs, merkt de gevolgen van Brexit. Een Brit van Zweedse afkomst liet mij de stickers van de douane op het Zweedse kinderboek voor zijn kind zien. En een andere vriend van mij zit nog steeds te wachten op een lijst voor een schilderijtje, omdat de leverancier toch Brexit-gerelateerde toevoerproblemen heeft. Klein leed, vooralsnog.

Alles bij het oude?

Wat mij echter het meest opviel, was dat er bizar weinig was veranderd in Londen. Om mij heen hoorde ik nog steeds aan de lopende band Italiaans, Roemeens, en Frans. Meerdere politieagenten hadden een naambordje dat eindigde in ‘ski’ of ‘wicz’ en spraken met een Pools accent. De toevoer van Europeanen zal ongetwijfeld afnemen, maar degenen die er waren zijn niet vertrokken. Ironisch genoeg blijft Londen wat dat betreft nog de hoofdstad van Europa. Andere kandidaten zoals Berlijn en Parijs blijven voornamelijk Franse en Duitse steden. Tot groot ongenoegen van John Cleese!

Echt verrassend is dit natuurlijk niet, als je langs het gejuich en het geweeklaag van het commentariaat kijkt. De breuk met de Europese markt zou het Verenigd Koninkrijk voorgoed ruïneren, werd er geweeklaagd. ‘Nee!’ klonk het gejuich van de andere kant, ‘we gaan een prachtige deal met de Verenigde Staten sluiten en ontzettend rijk worden!’ Los ervan dat Joe Biden wel andere dingen aan zijn hoofd heeft, zijn beide standpunten enorm gedramatiseerd.

Van een handelsovereenkomst wordt je niet plotseling rijk of arm, je moet namelijk wel iets te verhandelen hebben. De drijfveren achter de Britse economie zijn onveranderd: de treinen blijven lopen, de bevolking blijft goed opgeleid, de rechtbanken doen hun werk, de allerrijksten willen er wonen, enzovoorts.

Uittreding uit de Europese Unie zal misschien een procentpuntje van de groei afschaven en handel met andere landen zal hier misschien voor compenseren, maar de fundamentele economische factoren van het Verenigd Koninkrijk zullen op de korte termijn niet veranderen. Zo blijft het het meest gedigitaliseerde grote land van Europa.

Vorsprung durch Rückstand statt Vorsprung durch Technik

Door jezelf een beperking op te leggen, kan je je zwakke punten verbeteren: een rechtsbenige voetballer kan alle oefeningen met links doen om zo beter met twee benen te spelen. Het Verenigd Koninkrijk heeft de tweede beste universiteit ter wereld, maar het onderwijssysteem schiet eigenlijk tekort voor een ieder die buiten de Russell-groep van topuniversiteiten valt. Deze tekortkomingen werden lange tijd verbloemd door immigratie uit de rest van Europa. Nu deze bron van goedkope Poolse loodgieters, Roemeense verpleegsters (en tennissters) en Italiaanse elektriciens opdroogt, zal het Verenigd Koninkrijk gedwongen worden haar eigen volk eens goede vaardigheden aan te leren. Want let wel: blanke Britse jongens uit een arbeidersmilieu zijn de slechtst presterende groep in het Verenigd Koninkrijk.

Dergelijke investeringen in de eigen capaciteit zal eerder het verschil maken op de lange termijn dan marginale verbeteringen in de bilaterale handelsovereenkomsten. Een loskoppeling van de rest van Europa zal het voor de Britten niet makkelijker of moeilijker maken dit te bereiken, maar misschien wel de nodige druk op de ketel zetten. Maar voorlopig heerst de partijdigheid zo sterk dat Brexit alles kan: elk Brits verliesje en elk succesje zal dankzij Brexit zijn.

Het bericht Brexit verandert niet bijster veel aan het Britse bestaan verscheen eerst op Wynia's Week.