Feitenresistent dogmatisme is een overeenkomst tussen alle drie die overtuigingen, maar dat kan natuurlijk niet de hele verklaring zijn. Immers, woken geloven in meerderheid niet dat de maanlandingen fake waren, of dat de aarde plat is. 

Van de drie bovengenoemde kwesties is het transgendermarxisme het meest surrealistisch en losgedramd van de werkelijkheid. Aan de vermeende fossiele subsidies en de vermeende genocide in Gaza liggen serieuze, urgente kwesties ten grondslag: de energietransitie in Nederland en de bloedige oorlog tussen Israël en Hamas. Dat zijn geen verzinsels.    

Giftig klimaat 

Het transgendermarxisme daarentegen is de vermeende oplossing voor een grotendeels verzonnen en door dat transgendermarxisme zelf gecreëerd probleem. Transmensen vormen een minuscule minderheid die in het Westen al gelijke rechten heeft. En toch creëert het transgendermarxisme een giftig klimaat op social media en op universiteiten alsof transgenders een vervolgde bevolkingsgroep zijn, wier rechten en medische privileges nooit voldoende gewaarborgd zijn, en die hen op elk moment dreigen te worden afgenomen.  

Voordat deze ideologie om zich heen begon te grijpen, waren er in een land als Nederland of Groot-Brittannië jaarlijks slechts een handjevol pubers die een medisch transitietraject ingingen. Tegenwoordig – mede wegens de Dutch approach met puberteitsblokkers die de drempel veel lager heeft gemaakt – zijn het er honderden per jaar.  

Onlangs werd bekend dat in de VS van circa zesduizend meisjes van 15 jaar of jonger beide borsten zijn geamputeerd, zonder medische noodzaak, alleen maar omdat ze zich wijs hebben laten maken dat ze in het verkeerde lichaam zitten. Sommige van die meisjes waren pas 12.  

Een meisje van 15 dat seks heeft met een volwassene kan honderd keer zeggen dat ze het zelf wilde, maar dan nog is het juridisch ontucht en is die man strafbaar. Waarom accepteren we dan wel dat een chirurg de borsten van een zestienjarige amputeert omdat die denkt dat haar lichaam dan beter bij haar genderidentiteit past – wat dat ook moge zijn.  

Zeker de recente epidemie van meisje-naar-jongen transities in het Westen kan geen natuurlijke oorzaak hebben. Wereldwijd waren man-naar-vrouw transities namelijk altijd ver in de meerderheid, en buiten het Westen is dat nog steeds zo.  

De meeste mensen die zelf geen activist zijn, maar lippendienst bewijzen aan de transgendergekte, hebben blijkbaar geen idee hoe extreem deze ideologie is. Artsen in de NHS, de Britse staatsgezondheidszorg, moeten nu voor het maken van een röntgenscan ook aan alle mannelijke patiënten vanaf de leeftijd van 12 jaar vragen of ze niet zwanger zijn.  

Er is ook al een speciale cursus voor Nederlandse verloskundigen hoe om te gaan met zwangere mannen, inclusief het geven van borstvoeding. Dit zijn ‘mannen’ die dagelijks testosteron en andere medicijnen slikken om hun vrouwelijkheid te onderdrukken, maar zwanger worden, een baby krijgen en borstvoeding geven blijft hun onvervreemdbaar recht, dus of de medici dit ook nog maar even in goede banen willen leiden.  

‘Mensen die kinderen baren’ 

Anderzijds, zo vermeldt het cursusmateriaal, zwangere transmannen kunnen het ook kwetsend vinden voor hun genderbeleving als de verloskundige over borstvoeding begint, dus wees hier heel terughoudend mee. Vrouwen die in een transitietraject zitten en toch zwanger worden zijn uiterst zeldzaam, maar toch wringen The Lancet en andere wetenschappelijke tijdschriften zich tegenwoordig in rare bochten om het woord ‘moeder’ en ‘vrouw’ te vermijden in de context van de menselijke voortplanting, en reppen van ‘mensen die kinderen baren’.   

Ik schat dat de meeste Nederlanders niet één transgender persoonlijk kennen. Voor hen zijn transgenders een curiositeit van de Gay Pride en de media, waardoor de uitwassen van het transgendermarxisme een ver van hun bed show zijn. Creatieve mensen zijn allemaal een beetje gek, toch? 

Hoe zou transgender-acceptatie er uit zien in een land waar ze gewoon deel van het dagelijks leven zijn? Thailand is, zeker in de praktijk, het meest Lhbtiq+-tolerante land ter wereld. Niemand kijkt daar op van een als vrouw geklede en zwaar opgemaakte jongen achter de toonbank van de buurtsuper. Medisch in transitie gaan moet je daar zelf betalen, wat voor velen niet haalbaar is, dus maken ze er maar het beste van.  

Veel Thaise jongens zijn heel tenger en hebben niet of nauwelijks baardgroei en lichaamsbeharing. Voor hen is er eigenlijk maar weinig nodig om in een ladyboy te veranderen, en het resultaat kan fascinerend aantrekkelijk zijn. Het is een afgezaagd grapje onder farang (westerse buitenlanders) dat als je in Thailand een bar binnenstapt, de mooiste vrouw daar meestal een ladyboy is. 

Dit is uiteraard ook al woke heiligschennis: dat iemand die in transitie wil, zich eerst eens terdege moet afvragen of dit gezien het biologische startpunt wel haalbaar is. Ik heb in Nederland een man gekend van 1 meter 92 – zwaargebouwd, met opvallend grote handen en een vierkante kaaklijn – die na een leven vol drank en drugs, rond zijn vijftigste nog zo nodig in transitie moest. Wat denk je dan zelf dat het resultaat zal zijn?  

Misschien heeft zo iemand na een voltooide transitie nog wel een paar vrienden en lotgenoten over, maar is het transfobie van de samenleving, als ‘haar’ verschijning voortaan op onbegrip of zelfs afkeer stuit? Als je van nature zo ongeschikt bent om op een vrouw te lijken, dan is in transitie gaan net zo’n bizarre beslissing als je gezicht vol laten tatoeëren en dan verwachten dat iedereen doet alsof er niets te zien is. Inmiddels staat TikTok vol met filmpjes van treurig slecht gelukte westerse transmensen die klagen dat niemand met ze wil daten. 

Ladyboys zijn in Thailand zo’n normaal aspect van het dagelijks leven, dat men zich niet genoodzaakt voelt om te doen of het allemaal heiligen en vervolgingsslachtoffers zijn. Veel ladyboys zijn schatten van meiden, sommigen zijn gevaarlijke krengen. In toeristengebieden als Khao San Road in Bangkok en delen van Phuket en Pattaya zijn ladyboys actief die meegaan naar de hotelkamer van stomdronken toeristen die niks meer doorhebben, en dan al snel vertrekken met al zijn geld en waardevolle spullen terwijl hij zijn roes uitslaapt. Op het befaamde Full Moon Party strand op het eiland Koh Pangan waren vroeger ladyboys actief die agressief aanpapten met naïeve toeristen, die daardoor zo in verwarring raakten dat het heel makkelijk was om hun zakken te rollen.  

Al heel snel ben je een transhater 

In Thailand is zoiets gewoon bespreekbaar. Maar als je in het Westen wijst op bedenkelijke aspecten van de transgenderhausse – gefrustreerde transvrouwen die in bars voor lesbiennes hun handen niet thuis kunnen houden, zedendelinquenten die na arrestatie ineens hun innerlijke vrouw ontdekken en plaatsing in een vrouwengevangenis eisen, middelmatige mannelijke sporters die zichzelf als vrouw identificeren en dan de medailles wegkapen in de vrouwensport, en niet te vergeten degenen die spijt hebben van hun transitie – dan ben je meteen een transhater, of, nog mooier, transfoob.  

In de surrealistische wereld van het transgendermarxisme ben je zelfs een transhater als je vindt dat Imane Khelif niet mee had mogen doen met het Olympisch vrouwen bokstoernooi, hoewel niemand die zich enigszins in de zaak verdiept heeft, beweert dat Khelif transgender is. Hoeveel gekker moet dit nog worden, voor we weer een beetje normaal kunnen doen over gender en sekse?   

Van wetenschapsjournalist Arnout Jaspers verscheen De Klimaatoptimist, over energietransitie in Nederland. Het boek is HIER te bestellen. Informatie voor media en boekhandel: info@blauwburgwal.nl 

WYNIA’S WEEK ligt iedere woensdag- en zaterdagmorgen bij u op de mat. De donateurs maken dat mogelijk. Wordt u ook donateur? Dat kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Hoeveel gekker moet het nog worden, voor we weer normaal gaan doen over gender en sekse? verscheen eerst op Wynia's Week.

Khelif en Lin zijn niet transgender in de gebruikelijke zin des woords. Voor zover we nu weten – ze geven zelf geen opening van zaken – zijn ze allebei mannen die als baby ter wereld kwamen zonder uitwendig mannelijk geslachtsorgaan. Daardoor zijn ze kort na de geboorte misgendered, tot meisje bestempeld en als zodanig opgevoed.

Een V in het paspoort

Dit is een bekende genetische afwijking, die weliswaar heel zeldzaam is, maar onder vrouwelijke topsporters veel vaker voorkomt omdat die een fors prestatievoordeel oplevert. Zulke intersekse-mannen hebben het kenmerkende XY-chromosoompaar (vrouwen hebben XX) en door hun inwendige testes een mannelijke testosteronproductie, die veel hoger is dan die van vrouwen.

Het Internationaal Olympisch Comité laat zulke intersekse-mannen aan vrouwencompetities deelnemen, omdat het weigert de deelnemers een seks-test af te nemen; het IOC checkt alleen of de sporter een V in het paspoort heeft staan.

Dit laffe wegkijken door het IOC sluit naadloos aan bij het hedendaagse westerse dogma dat gender slechts een sociale constructie is, en bij het bagatelliseren van de biologische verschillen tussen man en vrouw. In menig land is van sekse veranderen nog slechts een administratieve handeling die zonder enige medische check resulteert in het veranderen

van de M in een V in het paspoort (of vice versa). Zelf-identificatie moet immers leidend zijn: wie zegt zich vrouw te voelen, ís vrouw. De moderne gender-fluïde mens mag daarbij niet gehinderd worden door ongemakkelijke medische en biologische feiten. Vrouw-zijn is in de dogmatiek van de translobby zoiets als de Heilige Geest: die kan indalen in elk individu dat zich tot het enige ware geloof bekent.

Het tij keert

Wie oppert dat dit in de praktijk tot problemen zal leiden, wordt door een buitengewoon assertieve en onverdraagzame lobby meteen weggezet als transhater en male chauvinist pig of TERF (Trans-exclusionary radical feminist). Dat heeft in de Angelsaksische wereld groteske vormen aangenomen, maar in Nederland kunnen ze er ook wat van.

De uit de hand gelopen epidemie van pubers die een onomkeerbaar medisch traject voor geslachtsverandering ingaan is een aspect van deze gekte dat recent veel aandacht kreeg, en waar het tij nu hopelijk aan het keren is.

Zedendelinquenten

Twee andere aspecten die door de translobby altijd honend werden afgedaan als spookverhalen, zijn de aantasting van veilige omgevingen voor vrouwen en de vrouwensport. Ranzige mannen dringen nu kleedkamers voor vrouwen binnen om zich daar om te kleden – als het daar bij blijft – en kunnen daaruit niet verwijderd worden door beheerders. Want je bent zo vrouw als je je voelt, nietwaar? Dan moeten die andere vrouwen maar niet kijken.

Jezelf als vrouw identificeren wint ook aan populariteit onder zedendelinquenten. Die ontdekken na arrestatie ineens hun innerlijke vrouw, en eisen dan in een vrouwengevangenis geplaatst te worden. De staat betaalt uiteraard ook alle medische kosten van het transitietraject als de veroordeelde verkrachter of pedofiel daar voor kiest. Dit zijn nu nog incidenten, maar naarmate dit bekender raakt onder criminelen en andere randfiguren – en hun advocaten – kan ook dat epidemische vormen gaan aannemen.

Mannen komen medailles ophalen bij de vrouwen

Ook het idee dat transgender vrouwen – biologische mannen, dus – zich zouden aanmelden voor topsportevenementen voor vrouwen, werd door de translobby weggehoond als een transfoob spookverhaal. Hoe vaak zou dat nou helemaal voorkomen, dat een mannelijke topsporter in transitie gaat en bij de vrouwen de medailles komt ophalen?

Zoals nu blijkt, best vaak. Inmiddels zijn er legio voorbeelden van sportevenementen waar dit is gebeurd. Het verschilt per sport, maar in sommige disciplines (wielrennen, zwemmen, gewichtheffen) is het verschil tussen mannen en vrouwen zo groot, dat je bij de mannen echt geen top geweest hoeft te zijn om bij de vrouwen op het podium te komen.

Transvrouw wordt nooit een echte vrouw

Wat betreft sportprestaties is hét grote verschil tussen mannen en vrouwen het doormaken van de mannelijke puberteit. Vóor de puberteit is er wat dat betreft nauwelijks verschil tussen jongens en meisjes. Maar vanaf een jaar of twaalf, dertien beginnen de testes bij een jongen overvloedig testosteron te produceren, onder invloed waarvan in de jaren daarna het hele lichaam qua spieren, botten en uithoudingsvermogen uitgroeit tot het mannelijke niveau, wat duidelijk boven dat van vrouwen ligt.

Dit voordeel is permanent: ook als een man volledig in transitie gaat, inclusief onderdrukking van de testosteronproductie en chirurgische aanpassingen, behoudt hij een flink deel van die voorsprong. De mannelijke verbouwing van het lichaam in de puberteit is voor een groot deel niet terug te draaien. Ook daarom wordt een transvrouw nooit een echte vrouw, anders dan de woke-dogmatiek ons wil doen geloven.

Zoals gezegd, Khelif en Lin zijn geen transgenders, hebben het volledige voordeel van een mannelijk doorgemaakte puberteit plus een blijvend hoog, mannelijk testosteronniveau. Daarom zien ze er ook gewoon uit als mannen.

Het verschil tussen man en vrouw is bij boksen – en andere full-contact vechtsporten – het grootst van alle sporten. Bij gelijk lichaamsgewicht is het verschil in pure kracht in het bovenlichaam ongeveer een factor twee, maar de doorsnee man kan van nature twee en een half keer zulke harde klappen uitdelen als een doorsnee vrouw. Daarom komen in het vrouwenboksen vrijwel geen knock-outs voor, terwijl die in het mannenboksen schering en inslag zijn.

Iedereen die zelf een vechtsport beoefend heeft, is zich bewust van het enorme voordeel dat een man heeft ten opzichte van een vrouw. In sportscholen trainen mannen en vrouwen – zeker op recreatief niveau – vaak gezamenlijk en sparren ook tegen elkaar. Dat kan, omdat elke man die geen psychopaat is, zich acuut bewust is van de grenzen die hij bij sparren tegen een vrouw niet mag overschrijden.

Woke-drammers beknotten kansen van vrouwen

Slechts de transideologen achter hun toetsenborden die deze ervaring niet hebben, juichen de beschamende vertoningen toe die in de Parijse boksring hebben plaatsgevonden. Mannen die vrouwen aftuigen in de ring, heel Olympisch en emanciperend. Overigens klagen vrouwelijke boksers al langer over de invasie van hun toernooien door intersekse mannen. Dat is ook de reden dat bij de laatste twee wereldkampioenschappen, in 2022 en 2023, wel seks-testen gedaan werden, waarbij Khelif en Lin door de mand vielen en in 2023 gediskwalificeerd werden. Het IOC wil dat allemaal niet weten en kijkt de andere kant op, waar die V in hun paspoorten staat.

Het is opnieuw een voorbeeld, hoe woke-drammers onder het hypocriete vaandel van radicale inclusie en gelijkheid het tegenovergestelde bereiken: in dit geval het beknotten van de rechten en kansen van vrouwen.

Van wetenschapsjournalist Arnout Jaspers verscheen De Klimaatoptimist, over energietransitie in Nederland. Het boek is HIER te bestellen. Informatie voor media en boekhandel: info@blauwburgwal.nl

WYNIA’S WEEK ligt iedere woensdag- en zaterdagmorgen bij u op de mat. De donateurs maken dat mogelijk. Wordt u ook donateur? Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Nieuwe Olympische sport: mannen die vrouwen aftuigen in een boksring verscheen eerst op Wynia's Week.

Het lijkt wel een epidemie. Steeds meer jongeren, vooral meisjes onder de achttien, melden zich bij genderklinieken omdat zij zich niet op hun gemak voelen bij het geslacht waarin zij zijn geboren (genderdysforie). Ze willen hun lichamelijke ontwikkeling op dit punt opschorten of stoppen, en later de hormonen toegediend krijgen die de transitie naar het andere geslacht mogelijk maken. En weer later kunnen er chirurgische ingrepen plaatsvinden om gevoel en gender zo volledig mogelijk met elkaar in overeenstemming te brengen. Het aantal jongeren dat dat wil, is de afgelopen jaren in Nederland verdubbeld. De wachtlijsten zijn dan ook lang. In het Verenigd Koninkrijk is het aantal jongeren dat zegt aan genderdysforie te lijden, met 4000 procent toegenomen, in de Verenigde Staten met 1000 procent.

Ouders, en anderen in de directe sociale omgeving van deze jongeren, zijn vaak verrast. De dysforie doet zich onverwacht voor, zonder dat er al indicaties waren geweest die erop wezen. Vaak zijn omstanders geneigd deze snelle en plotselinge verandering toe te schrijven aan sociale beïnvloeding, vooral via de sociale media. Het vermoeden bestaat bovendien dat andere psychische aandoeningen de eigenlijke oorzaak van de genderdysforie zijn (zoals autisme, of de gevolgen van misbruik). En inmiddels is bewezen dat genderdysfore gevoelens in 80 procent van de gevallen vanzelf weer overgaan.

Onherroepelijke stappen

Het is daarom begrijpelijk dat ouders heel voorzichtig en terughoudend met deze problematiek willen omgaan wanneer die hun eigen kinderen treft. Wat is er eigenlijk precies aan de hand met hun kind? En is het wel zo verstandig om de gevoelens direct te bevestigen en over te gaan tot de behandeling van hun kind met puberteitsblokkers en cross-seksehormonen? Worden daarmee geen onherroepelijke stappen gezet? Is een andere, psychologische begeleiding niet veel beter? En duiken er niet steeds meer verhalen op waaruit blijkt dat jonge mensen die in klinieken zijn behandeld daar later spijt van krijgen? Is careful waiting niet veel beter voor het kind dan directe affirmatie? En trouwens: van wie is mijn kind eigenlijk?

Dat zijn de vragen die ouders eerst beantwoord willen hebben. Maar behandelaars zijn vaak veel minder geduldig en voorzichtig. Affirmatie is de norm. En ouders die tegenstribbelen, en daarmee de identitaire ontwikkeling van hun kind blokkeren, verdienen het om het gezag over hun kinderen te verliezen. De overheid dient genderdysfore kinderen tegen hun ouders in bescherming te nemen.

Er zijn vele voorbeelden te geven – in Nederland en de rest van Europa, maar ook in de Verenigde Staten – van ouders, gezinnen en families die de zelfdiagnose van kinderen niet herkennen en een andere problematiek vermoeden. Maar zodra een kind zich bij een kliniek meldt, lijkt hun rol uitgespeeld. Nadat hulpverleners de transitiewens van een kind hebben vastgesteld en bevestigd, krijgen ouders geen nadere uitleg en worden zij niet langer uitgenodigd voor een gesprek. Het geuite gevoel van het individu is leidend en vraagt slechts om bevestiging en behandeling. Stoorzenders dienen te worden uitgeschakeld.

Een voorbeeld is een gezin uit Genève, bestaande uit een vader en moeder en twee kinderen. De dochter uit dit gezin (nu zestien jaar oud) ontwikkelde psychische problemen tijdens de COVID-periode en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat zij van geslacht wilde veranderen. Toen haar ouders daar bezwaar tegen maakten en niet wilden dat hun dochter puberteitsblokkers zou gaan slikken, werden zij van hun dochter gescheiden. De dochter werd opgenomen in een opvangtehuis van de overheid, en haar medische transitie kan nu gaan beginnen – zonder  de toestemming van haar ouders.

‘Een geest van zelfmoord’

De rechtbank van het kanton Genève heeft deze week uitgesproken dat de ouders alle benodigde documenten moeten overhandigen. Als zij dat niet doen, zullen zij van criminele handelingen worden beschuldigd. De ouders krijgen juridische ondersteuning van een mensenrechtenorganisatie in Wenen, van conservatieve snit (ADF), en hebben hun zaak inmiddels in een video uiteengezet en die video is publiekelijk door Elon Musk gesteund. Hij noemde de zaak ‘krankzinnig’ (‘insane’), en sprak van een geest van zelfmoord die de gehele westerse beschaving doortrekt.

Een van de meest opvallende aspecten van zaken als deze, is dat (het beroep op) de rechten van ouders niet een soort conservatieve politisering van het debat zijn, maar in bindende internationaalrechtelijke verdragen hecht zijn verankerd. Alhoewel overheden, overheidsorganisaties en internationale instituties ouderrechten in toenemende mate ontkennen en negeren, en scholen en ziekenhuizen geregeld in de relatie tussen ouders en kinderen interveniëren, bezitten ouders het natuurlijke (pre-politieke) recht op de opvoeding van hun kinderen.

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) erkent het principe dat beide ouders gezamenlijk verantwoordelijk zijn voor de opvoeding en ontwikkeling van hun kind. En ook in de Conventie over de Rechten van het Kind heet het dat ‘ouders de eerste verantwoordelijkheid voor de opvoeding en ontwikkeling van het kind hebben. De beste behartiging van de belangen van het kind is hun eerste zorg’ (artikel 18). Deze Verklaring bevestigt ook het primaire recht van ouders om zelf het soort onderwijs te kiezen dat aan hun kinderen wordt gegeven (UVRM, artikel 26[3]). Het gezin is ‘de natuurlijke en fundamentele eenheid van de samenleving en heeft recht op de bescherming door de samenleving en door de staat’ (UVRM, artikel 16[3]).

Het internationale recht is duidelijk

Dit betekent dus dat overheden/overheidsinstanties geen rechten en plichten aan ouders verstrekken. Zij dienen deze voorgegeven rechten te erkennen, en kunnen deze niet willekeurig intrekken of opheffen. Natuurlijk hebben ook kinderen rechten, en ouderrechten kunnen in buitengewone omstandigheden (bij verwaarlozing en/of misbruik) worden opgeschort, maar het internationale recht gaat in eerste instantie uit van de rechten van ouders en een snel herstel van de ouder-kindrelatie wanneer die in bepaalde gevallen is ingeperkt.

Laat staan dat overheden het recht zouden hebben om ouderrechten op te schorten in het belang van een ideologie waarvan in toenemende mate blijkt dat die de belangen van het kind allerminst behartigt.

Bart Jan Spruyt is historicus en journalist. Zijn columns over politiek en samenleving verschijnen iedere zaterdag in Wynia’s Week.

Wynia’s Week verschijnt altijd, twee keer per week. Het zijn de donateurs die dat mogelijk maken. Nog geen donateur? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Van wie zijn onze kinderen? verscheen eerst op Wynia's Week.

Daarmee bedoelen ze niet wat er in je paspoort staat, maar tot welke groep, subgroep of sekte je je bekent, net zoals dat vroeger ging met de onafzienbare reeks varianten van het protestants-christelijke gedachtegoed.

Kleurvlakjes

Modern, inclusief denken is daarmee de ultieme vorm van hokjesgeest, zoals het immer uitdijende scala van ‘lettermensen’ laat zien. Net als trouwens de steeds drukker bevolkte regenboogvlag, die ooit solidariteit uitstraalde tussen mensen van uiteenlopend seksueel slag, maar nu een slagveld is waarop telkens weer nieuwe zich achtergesteld voelende minderheden hun eigen identitaire en exclusieve kleurvlakje opeisen.

Naast de klassieke raciale en op seksuele voorkeuren gebaseerde minderheden roeren zich inmiddels ook groepen die zich niet kunnen of willen vinden in de aloude indeling van de mensheid in twee geslachten. Sommigen voelen zich ‘eigenlijk’ lid van de andere sekse – zij wonen voor hun gevoel in een verkeerd lichaam, zijn in zekere zin vreemden voor zichzelf. Die toestand heet genderdysforie, en er kan met psychotherapie of door medisch ingrijpen tegenwoordig wat aan gedaan worden.

Beide behandelvormen hebben evenwel nadelen. Lang niet altijd kan een psychotherapeut iemand voldoende afhelpen van zijn of haar gevoel niet helemaal te kloppen. Anderzijds kan het lichaam door medisch ingrijpen wel tot op zekere hoogte gedwongen worden de gewenste sekse te weerspiegelen, maar is het resultaat niet stabiel: de patiënt moet levenslang hormonen blijven slikken en dergelijke. Voor wie alsnog spijt krijgt, ziet het er slecht uit. De lichamelijke ingrepen in het uiterlijk zijn merendeels onherstelbaar, dat is waarom er grote bezwaren leven tegen medisch ingrijpen bij minderjarigen.

Doorgaans willen deze mensen niets liever dan een gewone meneer of mevrouw worden, zonder innerlijke disharmonie en zonder op te vallen. Maar om hen heen danst inmiddels een bont en luidruchtig gezelschap van mensen die een of andere vorm van onvrede met hun fysieke geslacht ervaren en dat als een bijzondere, soms zelfs artistieke kwaliteit beschouwen. Iets om te vieren en uit te dragen.

‘Trans’ en ‘cis’

Uit die kringen komt ook de bedillerige wens om door anderen met zelfgekozen persoonlijke voornaamwoorden te worden aangeduid, die inmiddels door sommigen in vooral de academische gemeenschap wordt overgenomen. Zij adverteren hun pronouns naar believen als ‘hij’/‘hem’, ‘zij’/‘haar’ of bijvoorbeeld het potsierlijke ‘hen’.

Het is diezelfde groep die tegenover de aanduiding ‘transgender’ de verzonnen term ‘cisgender’ probeert ingang te doen vinden als aanduiding voor de overgrote meerderheid van de mensheid voor wie het biologisch geslacht een probleemloos gegeven is. Dat ‘cis’ is naar analogie van het ‘trans’ van transgender aan het Latijn ontleend. ‘Trans’ betekent daarin ‘voorbij (een grens)’ of ‘aan de overkant van’, terwijl ‘cis’ wil zeggen ’aan deze kant van’.

Maakbaarheidsgeloof en fatalisme

Zo was vanuit Rome bezien het huidige Frankrijk ten noorden van de Franse Alpen Gallia transalpina, en de Cote d’Azur Gallia cisalpina. Die terminologische truc suggereert een niet bestaand evenwicht. Het gaat niet om twee groepen van vergelijkbare omvang en gewicht waarbij een mens zich min of meer naar wens kan aansluiten. Transgenders zijn doodgewone mensen met een heel uitzonderlijk probleem; een probleem dat het gros van de mensheid niet kent en zelfs niet kan navoelen. En een deel van hen zoekt soelaas in identiteitsdenken.

Zoals iedere vorm van identiteitspolitiek wringt ook het denken in termen van genderidentiteit aan alle kanten. Het is een innerlijk tegenstrijdige mengeling van maakbaarheidsgeloof en fatalisme. Aan de ene kant is er het fatalistische dogma dat je ware genderidentiteit zich niets aantrekt van het lichaam waarin je woont – geest en lichaam zijn zo streng gescheiden als Descartes alleen in zijn stoutste dromen had durven denken. Tegelijkertijd is er de heilige overtuiging dat je door travestie, therapie en desnoods chirurgie je lichaam kunt laten samenvallen met je geestelijke genderidentiteit.

Om te ontkomen aan het storende feit dat geest en lichaam op dit vlak bij zowel hetero- als homo- en biseksuelen bijna altijd keurig harmoniëren, moest ook nog een heel scala van tientallen, soms zelfs honderden vermeende gendervarianten worden opgetuigd. Alleen zo kon ieder spoortje van onalledaagse seksuele voorkeur – want daar gaat het feitelijk over, niet over neutrale persoonskenmerken – bij het transkamp worden ingelijfd.

Al die nauw-waarneembaar verschillende oriëntaties moeten uiteraard erkenning en bevestiging vinden, anders heb je er nog niks aan. Dat is waar onder meer die zelfgekozen persoonlijke voornaamwoorden voor dienen. Maar daar verzet het menselijk taalvermogen zich tegen.

Een groot misverstand

Zelf met afwijkende voornaamwoorden over anderen praten is al razend lastig. Probeer maar eens om je eigen zus niet als ‘zij’ aan te duiden, maar als ‘die daar’. Alleen bij echte haat hou je dat langer dan een paar keer vol. Anderen verplichten om op ongebruikelijke manieren naar jou te verwijzen gaat echt te ver, zelfs als ze het spel graag willen meespelen. Zoiets went nooit. Dat sommigen dat niet inzien, komt door een groot misverstand dat moderne taalkundigen in het leven geroepen hebben en helaas in stand helpen houden.

Taal, zeggen zij, is niet normatief. Wat goed Nederlands is, staat niet in graniet gebeiteld, het is slechts de optelsom van hoe Nederlanders de dingen zeggen. De taal verandert dus continu en fout bestaat niet, er zijn alleen onconventionele manieren van uitdrukken die niet of nog niet voldoende gemeengoed zijn. Theoretisch klopt dat, maar daaruit trekt de goegemeente, tot vreugd van luie journalisten en halfbakken leraren, de foute conclusie dat iedereen in beginsel zelf bepaalt wat goed Nederlands is.

Verandering door taboeïsering

Want zo werkt het niet. Alledaagse taalverandering voltrekt zich meestal doordat een toevallige nieuwigheid – een verzinsel of een leenwoord – spontaan wordt overgenomen door anderen, zo ongeveer als genetische mutaties zich voordoen en zich verspreiden. Soms ook volgt de taal gewoon de werkelijkheid, zoals bij de overstap van ‘koninginnedag’ op ‘koningsdag’.

Slechts een enkele keer kun je door taboeïsering zo’n verandering bewust afdwingen. Dat lukte de verzamelde media onlangs toen ze in een orgie van conformisme de termen ‘blank’ en ‘neger’ taboeïseerden tot ‘wit’ en ‘het n-woord’. Maar zoiets is zeldzaam. Gewoonlijk gaat het spontaan en bijna ongemerkt, zoals ‘symbool staan’ een jaar of tien geleden sluipenderwijs ‘symboliseren’ verving en ‘het druk hebben’ vervangen werd door ‘druk zijn’. Even gemakkelijk verdwijnen zulke noviteiten na verloop van tijd weer, zoals ‘mieters’ ooit werd verdrongen door ‘te gek’, wat nu ook niemand meer zegt.

Maar zulke aan mode onderhevige flexibiliteit geldt eigenlijk alleen voor inhoudswoorden, dat wil zeggen zelfstandige naamwoorden, werkwoorden en bijvoeglijke naamwoorden. Andere elementen, zoals voorzetsels en voornaamwoorden, zitten veel steviger in het grammaticale keurslijf van je taal vastgeklonken. Als daaraan al iets verandert, duurt zo’n proces van acceptatie decennia, of zelfs eeuwen. En het gaat zeker nooit op commando.

‘Het meisje die…’

In het Nederlandse voornaamwoordensysteem zijn momenteel twee zulke veranderingen gaande, allebei het betrekkelijk voornaamwoord betreffen: we twisten en twijfelen al generaties lang over ‘iets dat’ versus ‘iets wat’, en sinds een aantal jaren verliest het betrekkelijk voornaamwoord ‘dat’ terrein aan ‘die’ als het terugslaat op een het-woord. Ook op het televisiejournaal en in nette kranten kom je inmiddels formuleringen als ‘het meisje die…’ tegen.

Dus ja, zelfs over voornaamwoorden valt te twisten, maar je kunt ze echt niet naar eigen inzicht vervangen of veranderen. Je identiteit en zelfrespect zul je dus ergens anders aan moeten ontlenen.

Rik Smits is taalkundige en wetenschapsjournalist.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de lezers, kijkers en luisteraars. Bent u al donateur? Hartelijk dank!

Het bericht Je eigen pronouns opeisen is een hopeloos idee verscheen eerst op Wynia's Week.

Of die verkiezingen op korte termijn zullen uitmonden in de formatie van een nieuw rechts kabinet, is nog niet zeker. De Kamer gaat nu van het ‘meireces’ genieten en dat betekent ook dat de onderhandelingen pas op maandag 6 mei weer echt worden voortgezet. Dat wordt aanpoten, want 15 mei is de deadline voor de informateurs Van Zwol en Dijkgraaf.

Maar hoe dan ook: hoezeer de nieuwe verhoudingen nu al een zegen voor het land zijn, bleek van de week toen een (krappe) Kamermeerderheid (73-70) uitsprak dat dit demissionaire kabinet de nieuwe Transgenderwet onverwijld dient in te trekken. Die intrekking betekent dat er eindelijk wordt geluisterd naar wetenschap en experts, dat het monopolie van de activisten definitief wordt doorbroken, en bovenal: dat de onderliggende problematiek eindelijk serieuze aandacht gaat krijgen.

Morele diskwalificatie

D66-minister Franc Weerwind is ondertussen niet van plan zich iets van de motie van SGP en NSC aan te trekken. Hij is van mening, zo meldde hij op X, dat de motie ‘zowel inhoudelijk als procedureel onbehoorlijk’ is. Inhoudelijk omdat het wetsvoorstel en de personen om wie het gaat, een debat verdienen. Procedureel omdat de motie een ‘zorgvuldig wetgevingsproces’ torpedeert en de Tweede Kamer de kans ontneemt om over het wetsvoorstel de ‘dialoog’ te voeren.

In deze twee tweets komt eigenlijk alle ellende van de afgelopen jaren samen.

In de eerste plaats is het natuurlijk ongepast en nogal hautain om een Kameruitspraak ‘onbehoorlijk’ te noemen. Dat is een morele diskwalificatie, die geen pas geeft. Morele zelfverheffing en hypocrisie gaan vaak hand in hand, en indien ergens, dan is dat ook hier het geval.

Wie de behandeling van het wetsvoorstel een beetje heeft gevolgd, herinnert zich dat de Tweede Kamer er in september 2022 voor het laatst over gesproken heeft. Daar ging het goed mis. De progressieve fracties dachten dat het wetsvoorstel een hamerstuk zou zijn. Zij stelden het zo voor alsof het bij deze wet alleen maar om een ‘administratieve handeling’ zou gaan, en wie is er nu tegen het recht om je seksuele identiteit in de basisadministratie te veranderen? We zijn toch allemaal voor zelfbeschikking?

Maar inmiddels waren andere aspecten van het wetsvoorstel – ondanks het beoogde monopolie van de transactivisten – aan het licht gekomen. En die feiten en vragen hadden tot twijfel geleid bij CDA en VVD. Weerwind zelf kwam die dag niet meer aan een reactie toe, en sindsdien is er – bij zoveel twijfel en verdeeldheid binnen de coalitie – niets meer van het kabinet vernomen. De kans de ‘dialoog’ te voeren is door het vorige kabinet anderhalf jaar lang bewust niet gegrepen.

Na de verkiezingen van november vorig jaar, werd het wetsvoorstel controversieel verklaard. Wat betekent dat het aan een nieuw kabinet was om de behandeling van dit wetsvoorstel al dan niet voort te zetten.

Het maatschappelijk debat ging ondertussen door. Het tv-programma Zembla maakte al duidelijk dat de behandeling in genderklinieken op een wetenschappelijk hoogst wankele basis berust. In Engeland verscheen onlangs het omvangrijke Cass-report, waaruit duidelijk werd dat er een einde moest komen aan de meestal gekozen behandeling in genderklinieken, die gebaseerd is op het belang om gevoelens van gendertwijfel te ‘affirmeren’ en medisch te behadelen (met puberteitsblokkers, cross-sekse-hormonen en eventueel chirurgische ingrepen). Een psychologische en psychotherapeutische behandeling van jonge mensen met genderdysforie, aldus dr. Hilary Cass, is veel beter, omdat er vaak heel andere problemen aan de genderdysforie ten grondslag liggen.

Trekken aan een dood paard

Wat heeft dit met de Transgenderwet te maken? Heel veel. De sociale en juridische ‘affirmatie’ van genderdysforie blijkt immers heel vaak een eerste stap op weg naar deze medische ‘affirmatie’, met onherstelbare gevolgen.

Het was dus trekken aan een dood paard, deze Transgenderwet. En vandaar het idee om hem maar helemaal van tafel te vegen. NSC-woordvoerster Nicolien van Vroonhoven gebruikte als argument dat ruimten die tot nog toe exclusief voor vrouwen zijn bestemd (toiletruimtes, kleedkamers, vrouwengevangenissen, etc.) met deze wet ook toegankelijk zouden worden voor mannen die zich met kwade bedoelingen als transvrouw presenteren. Dat is ook van belang (omdat er hier meer aan de hand is dan slechts een enkel incident), maar als argument niet doorslaggevend.

De kern van de discussie is dat we hier worden geconfronteerd met een omvangrijke psychische problematiek bij duizenden jongeren, dat die problematiek vaak de vorm van genderdysforie aanneemt (maar heel vaak ook weer over gaat) en dat de behandelingen die nu worden gekozen, alles behalve in het belang van deze jongeren zijn.

Het is spijtig dat dit facet maar niet wil doordringen tot de verliezers van dit debat. De BNN/VARA-website ‘Joop’ sprak van een overwinning van ‘vuig rechts anti-transsentiment’ – schrille woorden wanneer we de echte en oprechte argumenten tegen de wet serieus nemen. Lisa van Ginneken (gewezen D66-kamerlid en initiatiefneemster van het voorstel) mocht haar tranen de vrije loop laten in een interview met de Volkskrant en voerde onder andere aan dat de ‘transorganisaties niet zijn gehoord’. De werkelijkheid is dat zwaar gesubsidieerde organisaties als Transvisie en Transgender Netwerk Nederland het monopolie op de opinievorming dachten te hebben en het wetsvoorstel door het parlement dachten te kunnen smokkelen. Tegenstanders werden als ‘transfoob’ en erger gediskwalificeerd en bij protesten met geweld bejegend.

Echte en oprechte betrokkenheid

Deze stemmen hadden tot voor kort vrij spel, maar de verkiezingen van november hebben hun geluid overstemd door de inzichten van het gezonde verstand en – wat meer is – echte en oprechte betrokkenheid bij de problematiek die hier aan de orde is. Dat Weerwind nu grote woorden spreekt, is niet alleen hypocriet, maar bij deze gewijzigde verhoudingen meest en bovenal een wanhopig loos gebaar.

Bart Jan Spruyt is historicus en journalist. Zijn columns over politiek en samenleving verschijnen iedere zaterdag in Wynia’s Week.

Wynia’s Week verschijnt altijd, twee keer per week. Het zijn de donateurs die dat mogelijk maken. Nog geen donateur? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Zwaar gesubsidieerde transorganisaties dachten het monopolie op opinievorming te hebben, maar het gezond verstand heeft gezegevierd verscheen eerst op Wynia's Week.

De Dutch approach houdt in, dat jongeren die aangeven te twijfelen over hun gender, al vanaf hun 13de puberteitsblokkers krijgen voorgeschreven. Deze verhinderen dat een kind onder invloed van de zelf aangemaakte geslachtshormonen uitrijpt tot ofwel een meisje ofwel een jongen. Het idee hierachter is, dat de jongere in kwestie dan meer bedenktijd heeft om definitief te besluiten welk gender hij of zij wil zijn, mét het bijbehorende lichaam.

Omdat in die bedenktijd nog geen geslachtskenmerken ontstaan (zoals borsten bij meisjes, zware stem bij jongens) zou dit bij die jongeren het ongemak over het zich wellicht ‘verkeerd’ ontwikkelende lichaam voorkomen, waardoor ze er psychisch beter aan toe zijn.  

Het Cass-report

Deze week kwam het Cass-report uit in Engeland, een uitgebreide, door de National Health Service aangevraagde review van de transgenderzorg daar en in andere landen die maar liefst vier jaar geduurd heeft. De Dutch approach speelt een sleutelrol in dat rapport, en dat zegt daarover onder meer:

‘Het duurt vaak vele jaren voordat zeer positieve onderzoeksresultaten worden opgenomen in de medische praktijk. (…) Precies het tegenovergestelde gebeurde in de genderzorg voor kinderen. Slechts gebaseerd op één studie die suggereerde dat puberteitsblokkers het psychisch welzijn van een krap gedefinieerde groep kinderen met genderverwarring zou kunnen verbeteren, verspreidde deze praktijk zich snel naar andere landen. Prompt volgde ook een grotere bereidheid om te beginnen met mannelijke/vrouwelijke hormonen bij mid-teenagers, en het uitbreiden van deze aanpak naar een bredere groep adolescenten die niet voldoen aan de toelatingscriteria voor de oorspronkelijke Nederlandse studie.’

Die eerste studie, gepubliceerd in 1998, was gebaseerd op één (!) patiënt, een meisje dat vanaf haar 13de puberteitsblokkers kreeg, en later in transitie ging naar man. Cohen-Kettenis bleef patiënten op deze manier behandelen, maar publiceerde pas in 2006 een artikel over haar behandelingsresultaten bij 54 patiënten. Die zouden inderdaad psychisch minder ongemak ondervinden van hun genderverwarring. Er zaten echter allerlei zwakheden in dat onderzoek, en een later onderzoek in Engeland kon die resultaten niet bevestigen.

Niettemin werd de Dutch approach razend populair onder gender-specialisten over de hele westerse wereld. Oorspronkelijk was die aanpak bedoeld voor jongeren die al van kinds af aan genderverwarring ervoeren, die bij het naderen van de puberteit verergerde. Ook waren kinderen met nog andere psychische problemen daarvan uitgesloten.

Grote meerderheid zijn pubermeisjes

Dat weerhield de volgelingen van de Dutch approach er niet van om tienduizenden jongeren die niet aan deze criteria voldeden ermee te behandelen. Vooral meisjes die als kind nooit enig blijk van genderverwarring hadden gegeven, maar op hun 14de of 15de plotseling ontdekten dat ze in het verkeerde lichaam zaten, gingen massaal aan de puberteitsblokkers. Ook blijkt een substantieel deel van de jongeren die nu aan zo’n transitietraject beginnen, autistisch te zijn, of depressief, of anorexia te hebben.   

Historisch is het altijd zo geweest, dat de meerderheid van de transmensen van geboorte man waren, en vrouw wilden worden.  Sinds een jaar of tien is dat omgeslagen: niet alleen zijn er van beide geslachten veel meer die in transitie gaan, maar de grote meerderheid bestaat inmiddels uit bovengenoemde pubermeisjes.   

Explosieve toename

Het totaal aantal jaarlijkse aanmeldingen bij genderjeugdklinieken in Groot-Brittannië is sinds 2010 verveertigvoudigd, maar het aantal meisjes tussen de 12 en 17 is verhonderdvoudigd. Het beeld in andere westerse landen als de VS, Zweden en Nederland is vergelijkbaar.

Transactivisten die grafieken met verwijzingscurves als bovenstaande zien, blijven beweren dat hier niets raars aan de hand is: pas nu het sociale stigma van ’trans’ af is, zien we hoe vaak het werkelijk voorkomt. Het Cass-rapport verwerpt deze verklaring. Meer sociale acceptie kan wel enige toename veroorzaken, maar niet zo’n explosieve toename en omkering van de geslachtsverhoudingen.

Daarentegen benoemt het Cass-report de beschikbaarheid van puberteitsblokkers en de Dutch approach als een belangrijke oorzaak:  ‘De verandering in het verloop van de verwijzingscurve in vele landen viel samen met het implementeren van de Dutch approach, eerst in Nederland en daarna op een vergelijkbare manier in andere landen.’

Vóór de zegetocht van de Dutch approach was het verre van vanzelfsprekend om jongeren met gendertwijfels op een medisch transitietraject te zetten. Ook nu zijn er genoeg genderspecialisten die stellen dat vrijwel alle jongeren over zulke twijfels heengroeien, zodat hormoonbehandeling echt de laatste optie moet zijn.

Blijkbaar is de optie voor behandelaars om farmaceutisch op de pauzeknop te drukken bijzonder aantrekkelijk, omdat het ogenschijnlijk alle mogelijkheden voor de jongere nog open houdt totdat die echt zeker weet wat die wil. In de praktijk blijkt van die bedenktijd niets terecht te komen: vrijwel iedere jongere die aan de puberteitsblokkers begint, stroomt door naar een behandeltraject met geslachtshormonen om van geslacht te switchen.

Fuik

Het lijkt er meer op, dat de puberteitsblokkers fungeren als incheck  – of zelfs als fuik – naar een volledig geslachtsveranderingstraject, inclusief operaties op het eind. Als je al jaren onder behandeling staat van een genderkliniek en zware medicijnen slikt die er voor zorgen dat je er op je 16de nog steeds uitziet als een kind, dan is het vast een hele grote stap om dan nog te zeggen: ‘bij nader inzien heb ik me vergist, ik stop met alles’.    

Puberteitsblokkers werden daarvoor slechts gegeven aan kinderen met een zeldzame lichamelijke ziekte waardoor ze al op heel jonge leeftijd, onder de tien, in de puberteit komen. Deze medicijnen zijn niet getest en expliciet goedgekeurd voor gebruik bij lichamelijk gezonde pubers: in de genderzorg worden puberteitsblokkers, zoals dat heet, off-label voorgeschreven.

Irritatie

Dat komt ook met andere medicijnen wel voor, als tijdelijke maatregel, maar je mag verwachten dat na vijfentwintig jaar off-label gebruik door tienduizenden jongeren, eens goed gekeken is naar de bijwerkingen en lange-termijneffecten. Helaas, er is nauwelijks onderzoek gedaan dat voldoet aan de wetenschappelijke criteria zoals die wel geëist worden voor elke andere tak van de geneeskunde.

Het is een van de weinige passages in het rapport waar voorzitter van de Review Hilary Cass openlijk irritatie laat blijken: ‘Gedurende deze hele Review was het overduidelijk, dat men heeft gefaald in het betrouwbaar, consequent en volledig verzamelen van zelfs de meest basale data en informatie; data worden vaak niet gedeeld of zijn niet beschikbaar.’

Wat is de rechtvaardiging?

En dit gaat verder dan slordigheid en luiheid. Cass was van plan een degelijk onderzoek op te zetten naar hoe het met al die jongeren op de langere termijn gegaan is, nadat ze van een jeugdkliniek voor genderzorg zijn doorgestroomd naar genderklinieken voor volwassenen. Deze klinieken weigeren medewerking aan dit onderzoek. Blijkbaar hebben ze geen enkel belang bij het goed inventariseren hoe het met hun klanten is afgelopen.

Ondanks de falende follow-up, is toch wel duidelijk dat in transitie gaan bepaald geen wondermiddel tegen psychisch leed is. Voor hun transitie heeft deze groep veel meer psychische problemen en een veel hoger suïcide-percentage dan hun leeftijdgenoten. Na hun transitie is dat nog steeds zo. Wat is dan in het algemeen de medische rechtvaardiging voor zo’n ingrijpend behandelingstraject? 

Geen tattoo, maar wel verandertraject

Jongeren die in transitie gaan zullen uiteraard zeggen dat ze dit zelf willen; niemand wordt daartoe letterlijk gedwongen. Maar aan informed consent moet je bij zo’n ingrijpende reeks behandelingen met levenslange consequenties heel hoge eisen stellen. Een 13-jarige mag niet zonder toestemming van de ouders een tattoo laten zetten, mag geen brommer rijden, niet stemmen en geen alcohol drinken. Maar die mag wel besluiten om een traject in te gaan dat zijn/haar puberteit jaren uitstelt en hem/haar levenslang afhankelijk maakt van hormonen; een traject dat onvruchtbaar maakt en in principe uitmondt in onherstelbare, zeer zichtbare chirurgische ingrepen.

Voor transactivisten is de Dutch approach heilig, een hoeksteen van de gender affirming care, zoals dat heet. Die reageren dus met ontkenning en verkettering op het Cass-rapport. Transactivisten willen met ideologisch gedreven roekeloosheid alle veiligheidsgordels in de geneeskunde losmaken om de transgenderzorg volgens hun agenda ruim baan te geven. En in die agenda staat niet op pagina 1, als eerste medische voorzorgsbeginsel, ‘Richt geen schade aan’.

Transactivisme zit in dezelfde politieke hoek waar het voorzorgsbeginsel wel wordt aangeroepen als er een nanogram glyfosaat in slootwater wordt aangetroffen. Maar de borsten van een 16-jarig meisje amputeren wegens een idee in haar hoofd dat daar door TikTok-video’s in geplant is, dat moet kunnen. Althans, in de VS gebeurt dat.  

Het tij is aan het keren

Transactivisten, en veel behandelaars, lijken niet geïnteresseerd in degelijk onderzoek en wetenschappelijke integriteit. Activisten en behandelaars zitten in die sector ook te veel bij elkaar op schoot. Verbijsterend zijn ook de oogkleppen van anderszins redelijke en goed geinformeerde mensen op dit onderwerp. Men is nog banger om voor transhater dan voor racist te worden uitgescholden, en reken maar dat transactivisten je voor transhater uitschelden zodra je een millimeter van hun partijlijn afwijkt. Ook Cass is verbijsterd hoe giftig het publieke debat hierover geworden is.

Door het interim Cass-rapport uit 2022 en ander kritische publicaties zijn Zweden en Finland al afgestapt van het voorschrijven van puberteitsblokkers als gewone medische zorg. Dat mag alleen nog in streng gecontroleerde medische trials. In Groot-Brittannië is een van de grootste gender-klinieken, Tavistock, vorig jaar gesloten na juridische procedures. Het tij is duidelijk aan het keren in de transgenderzorg. Beter laat dan nooit.  

Wetenschapsjournalist Arnout Jaspers schreef de bestseller De Stikstoffuik. Deze zomer verschijnt zijn nieuwe boek, over energietransitie in Nederland. Informatie voor media en boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week viert het vijfjarig bestaan. Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillig betaalde abonnementen van de lezers, kijkers en luisteraars. Doet u al mee?

Het bericht Er komt een internationaal einde aan de al te gretige ‘Nederlandse’ behandeling van transpubers verscheen eerst op Wynia's Week.

Het initiatiefwetsvoorstel, vorig jaar op ‘Coming Out Day’ in herziene versie ingediend door D66, VVD, PvdA, GroenLinks, SP en Partij voor de Dieren, beoogt een verbod op ‘conversietherapie’. Oftewel – wat huiselijker geformuleerd – op ‘homogenezing’. Die genezingspogingen worden in het wetsvoorstel omschreven als ‘handelingen gericht op het veranderen of onderdrukken van de seksuele gerichtheid, genderidentiteit of genderexpressie’.

In Australië riskeren hulpverleners een gevangenisstraf

Het gaat dus om pogingen om personen die uit de kast komen met een bepaalde seksuele gerichtheid of identiteit die van de gangbare binaire indeling afwijkt, daarvan af te helpen: mensen die homo of lesbi zijn, jongeren die twijfelen over hun genderidentiteit en het idee hebben dat ze in het verkeerde lichaam zijn geboren. Mensen in hun omgeving – ouders, kerkelijke werkers, docenten/mentoren, psychologen – dienen die uiting onverwijld te ‘affirmeren’, en mogen niet proberen deze personen op andere gedachten te brengen of hun adviseren er nog eens over na te denken (bijvoorbeeld omdat er achter die twijfel ook andere psychologische problematiek schuil zou kunnen gaan).

Ook elders, in Schotland, Canada en de Australische deelstaat Victoria, zijn er overigens ineens dit soort initiatieven, en soms zijn die zelfs nog wat rigoureuzer dan bij ons. In Victoria riskeren hulpverleners zelfs een jarenlange gevangenisstraf en een heropvoedingscursus.

Omdat dit wetsvoorstel een initiatief vanuit de Kamer is, is het eind vorig jaar in een procedurevergadering van de vaste Kamercommissie voor Justitie en Veiligheid (19 december) niet controversieel verklaard – ondanks het feit dat de verkiezingen van een maand eerder nieuwe verhoudingen in de Kamer hadden gecreëerd en er een meerderheid was ontstaan die – zacht gezegd – minder welwillend tegenover dit soort wetten staat dan voorheen. Maar ja, de noeste arbeid van collega-Kamerleden veeg je niet zomaar van tafel en dus moest de behandeling worden voortgezet.

Maar op instigatie van Mirjam Bikker (CU) gebeurde er iets verrassends. Er bestaat sinds een aantal jaren een samenwerkingsverband ‘parlement en wetenschap’ en dat biedt Kamerleden de mogelijkheid een wetenschappelijk advies over hun plannetjes in te winnen. En dat is nu ook met dit voorstel gebeurd. De toets is afgelopen donderdag gepresenteerd, en heeft ertoe geleid dat de behandeling van het initiatief (de eerste ronde van de schriftelijke inbreng) een week is uitgesteld tot aanstaande dinsdag. Dat de Kamer na dit advies wat meer tijd nodig heeft om nog eens na te denken, begrijpt iedereen die van de ‘wetenschapstoets’ kennis neemt.

In eerste instantie oogt dit initiatief natuurlijk niet onsympathiek. De dagen dat homoseksualiteit als een ziekte en dus als te genezen werd gezien, liggen al lang achter ons, en de genezingspraktijken waren bepaald mensonterend. Maar waar gebeurt het nog? Voor welk probleem is deze wet, met andere woorden, een oplossing?

Volgens de wetenschapstoets berust het wetsvoorstel op een onderzoek dat het Bureau Beke en Ateno in mei 2021 heeft uitgevoerd. Dat onderzoek blijkt vooral op buitenlandse cijfers gebaseerd die niets zeggen over de praktijk in Nederland. En die cijfers zijn niet bepaald overtuigend: het gaat om welgeteld veertien interviews met vooral mensen in de Verenigde Staten die ervaring hebben met ‘conversiehandelingen’. Over welke handelingen gaat het dan precies en hoe schadelijk zijn die? Dat maakt de Memorie van Toelichting in het geheel niet duidelijk.

Minder bewegingsruimte voor (gender)psychologen

Het wetsvoorstel gaat ervan uit dat seksuele gerichtheid en genderidentiteit onveranderbare persoonskenmerken zijn. Maar dat is niet zo, stellen de wetenschappers John de Wit (Utrecht), Sjors Ligthart (Tilburg) en Jilles Smids (Rotterdam). ‘Bij de meerderheid van pre-puberale kinderen met genderdysforie verminderen of verdwijnen de genderdysfore gevoelens’.

En waarom moeten conversiehandelingen via dit voorstel strafbaar worden gesteld? Volgens de wetenschappers is ‘het opzettelijk toebrengen van psychologische schade’, mocht dat een van de effecten van de handelingen zijn, nu al strafbaar onder artikel 300 van het Wetboek van Strafrecht.

En bovendien: als dit initiatief kracht van wet zou krijgen, wordt de bewegingsruimte van (gender)psychologen drastisch ingeperkt, en dat is volgens deze toets ‘onwenselijk’. Zelfs een voorzichtige benadering van jongeren die in transitie willen (‘watchful waiting’) zou volgens dit voorstel strafbaar worden. En is het niet wat paternalistisch als de overheid de behandeling van ouderen op eigen verzoek zou willen verbieden?

Opnieuw een marginale herziening?

In deze toets komen belangrijke argumenten terug die ook al door de Raad van State tegen dit voorstel zijn ingediend. Die kritiek van het hoogste adviesorgaan van het land (waarbij ook werd gewezen op de dreigende schending van fundamentele rechten en vrijheden) heeft slechts tot een marginale herziening van het initiatief geleid. Dat zou ook nu zo maar weer kunnen gebeuren. Ideologieën onderhouden immers een moeizame relatie tot de feiten. Hoe de behandeling afloopt, zal in niet geringe mate afhankelijk zijn van de resultaten van de (in)formatiegespreken die dezer dagen worden gevoerd. Als VVD en NSC niet over hun eigen schaduw wensen te springen, dreigt het alternatief van een centrumlinks kabinet onder Frans Timmermans, en dat zou de succesvolle afronding van dit initiatief zo maar eens tot een van de speerpunten van zijn beleid kunnen maken.

Bart Jan Spruyt is historicus en journalist.

Wynia’s Week verschijnt altijd, twee keer per week. Het zijn de donateurs die dat mogelijk maken. Nog geen donateur? Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Voor welk probleem is een verbod op conversietherapie een oplossing? Ook wetenschappers trekken nu aan de bel verscheen eerst op Wynia's Week.

De wens van transgendervrouwen om samen te sporten met biologische vrouwen leidt wereldwijd steeds vaker tot discussie. Het bekendste voorbeeld is misschien wel de Amerikaanse transvrouw Lia Thomas. Deze nu 24-jarige zwemmer behoorde bij de mannen met moeite tot de nationale tophonderd, maar werd na de overstap naar de vrouwen nationaal kampioen op de 500 meter vrije slag voor de NCAA, de organisatie voor universiteitssporten.

Fysieke dominantie kan gevaarlijk zijn

Thomas mag niet deelnemen aan de Olympische Spelen in Parijs in 2024, want de Wereldzwembond FINA heeft onlangs de regels aangescherpt. Alleen transvrouwen die voor hun twaalfde de transitie van jongen naar meisje hebben afgerond, mogen meedoen aan internationale wedstrijden. Thomas zegt hier zelf over: ‘De nieuwe regelgeving is zeer verontrustend. Het is discriminerend en zal alleen maar schade toebrengen aan alle vrouwen.’

De wereldatletiekbond hanteert nog duidelijker regels in de strijd tegen competitievervalsing. De bond besloot in maart dat transgenders helemaal zijn uitgesloten van vrouwenwedstrijden. Veel meisjes en vrouwen zitten ook helemaal niet te wachten op een biologische man in hun nabijheid tijdens het omkleden en douchen, zeggen onder meer groeperingen die zich inzetten voor vrouwenrechten. De fysieke dominantie van transgendervrouwen kan tijdens het sporten bovendien tot gevaarlijke situaties en zelfs blessures leiden, met name in contactsporten.

De Tweede Kamer verklaarde afgelopen donderdag de Transgenderwet controversieel. Het debat en de stemming over de wet worden dus over de verkiezingen heen getild. Dit betekent mogelijk goed nieuws voor de tegenstanders van deelname van transvrouwen in de sport.

Als de wet er in de huidige vorm alsnog komt, is het voor iedereen (ook voor jongeren onder de 16 jaar) mogelijk om zonder deskundigenverklaring van geslacht te veranderen voor de wet. Vervolgens is het de vraag of bonden en verenigingen überhaupt nog de mogelijkheid hebben om transvrouwen te verbieden mee te doen met vrouwensporten.

Sommige transvrouwen hebben een geslachtsveranderende operatie ondergaan en gebruiken hormonen waardoor onder meer hun testosteronniveau lager is. Anderen willen met behoud van hun mannelijke genitaliën meedoen met vrouwen.

Geen fundamenteel verschil

In Nederland zijn er vooralsnog vooral voorbeelden bekend uit de amateursport. Marjolein Schepers is 32 jaar geleden als man geboren en onderging drie jaar geleden een geslachtsoperatie tot vrouw. Vorig jaar is die transitie ook geregistreerd bij de KNVB. Schepers wilde aanvankelijk meedoen met een team met minderjarige meisjes. ‘Mijn natuurlijke ontwikkeling heb ik niet doorgemaakt zoals dat bij cis-vrouwen gebeurt. Ik heb tijd nodig om me verder te ontwikkelen als vrouw’, gaf ze als verklaring. De KNVB stak hier een stokje voor en Schepers voetbalt nu in een senioren dameselftal.

Voorstanders van toegang van transgendervrouwen tot vrouwensporten en -kleedkamers, zijn van mening dat er geen fundamenteel verschil is tussen transgendervrouwen en biologische vrouwen. De logische consequentie van die gedachte is in hun ogen dat er geen barrières moeten zijn voor transvrouwen om deel te nemen aan vrouwensporten, zowel in de breedte- als de topsport.

Handreiking NOC*NSF

Op dit moment heeft niemand goed zicht op de regelgeving. Om te beginnen hanteren sportbonden verschillende regels en definities om te beoordelen of iemand vrouw is of niet. Is een (geslachts)operatie noodzakelijk, voldoet een hormoontherapie, is identificatie als vrouw afdoende of is wat in het paspoort staat leidend? Daarnaast lopen talloze handreikingen, documenten, wettelijke eisen en juridische componenten door elkaar, waarvan het soortelijk gewicht onduidelijk is.

Het document van sportkoepel NOC*NSF getiteld ‘Handreiking gender- en seksediverse personen’ speelt een belangrijke rol in hoe veel sportbonden de regelgeving benaderen. Meerdere grote bonden verwijzen desgevraagd naar deze handreiking. Dit document verscheen in februari 2023, maar is een zogenoemd ‘levend’ document, dus kan naar hartenlust aangepast worden.

De handreiking is ontwikkeld in samenwerking met de sportbonden zelf, Alliantie Gelijkspelen, belangenorganisaties voor gender- en seksediverse personen en ervaringsdeskundigen. Het NOC*NSF heeft bij het opstellen van dit document ook goed gekeken naar het adviesrapport ‘Towards More Gender Equality in Sport’ van de Europese Commissie.

Omkleden en douchen

In ‘Handreiking gender- en seksediverse personen’ komen termen als inclusie, diversiteit, acceptatie en zorgvuldigheid vaak voor. Het document is niet in eerste aanleg geschreven om de veiligheid van biologische vrouwelijke sporters te waarborgen. Of zoals de sportkoepel het zelf zegt: ‘Deze handreiking gaat in op de drempels die gender- en seksediverse personen mogelijk ervaren binnen de sport en hoe sportbonden, -clubs, professionals en vrijwilligers deze kunnen wegnemen.’

Onder paragraaf ‘4.7 Omkleden en douche’ wordt de olifant in de kamer benoemd. Daar kunnen we lezen dat ‘iedere sporter veilig gebruik moet kunnen maken van de kleedkamer en douchefaciliteiten op de club’. Maar ook deze tekst is vooral geschreven vanuit het perspectief van de transvrouw. Er wordt met geen woord gerept over wat vrouwen kunnen doen die bezwaar maken tegen de nabijheid van biologische mannen in de kleedkamer, doucheruimte en op het  sportveld.  

In dezelfde paragraaf lezen we: ‘Discriminatie op basis van geslachtskenmerken, genderidentiteit en genderexpressie is niet toegestaan, zoals beschreven in de Algemene wet gelijke behandeling (artikel 1, lid 2). Omkleden en douchen zijn onderdelen van een teamproces. Niet omkleden en/of douchen in dezelfde ruimte leidt mogelijk tot uitsluiting en kan iemand het gevoel geven ‘anders’ te zijn.’

Wat is een vrouw?

In de handreiking van het NOC*NSF is ook een lijst van definities opgenomen, waaronder die van een vrouw: ‘Een volwassene die leeft en zich identificeert als vrouw, hoewel er misschien wordt gezegd dat ze bij de geboorte een ander geslacht hebben. Deze definitie omvat zowel cis vrouwen als transgender vrouwen.’

De definitie die de sportkoepel hanteert staat haaks op de definitie die biologen en de Dikke van Dale geven. Biologen zeggen dat de sekse bij mensen binair is, omdat het ene geslacht weinig grote gameten maakt, ofwel eicellen, en het andere geslacht veel kleine gameten, ofwel zaadcellen, maakt. Volgens het woordenboek is een vrouw ‘een volwassen mens van het vrouwelijk geslacht’.

Complex landschap

‘Handreiking gender- en seksediverse personen’ geeft ook definities voor onder meer de termen ‘non-binair’ en ‘genderfluïde’. Het document vermeldt niet expliciet hoe sportverenigingen, medesporters, coaches en tegenstanders met deze personen –  die zich soms identificeren als man, soms als vrouw en soms als geen van beiden – dienen om te gaan.

Dat de handreiking weinig concrete aanbevelingen bevat, geeft het NOC*NSF in zoveel woorden toe op de laatste pagina, waar een schema staat getiteld ‘Handreiking Stroomschema’. De sportkoepel schrijft: ‘Bovenstaande visual geef het complexe landschap aan diverse richtlijnen, documenten, handreikingen en beleid weer. Iedere nationale sportbond dient zich te verhouden tot deze organisaties om zelf coherent beleid te kunnen voeren, en positiebepaling en beleidsadviezen te kunnen geven.’

Grote sportbonden

Voetbalbond KNVB zegt de richtlijnen van het NOC*NSF te volgen en voegt daaraan toe: ‘Daarnaast hebben we multidisciplinaire groepen die aanvragen beoordelen en kijken we naar medische en juridische veiligheid. We behouden ons het recht toe het van individu tot individu te bekijken.’

De Atletiekunie houdt zich voor de breedtesport, inclusief competitie, aan de richtlijnen van NOC*NSF. Voor de topsport, inclusief Nederlands Kampioenschappen, volgt de nationale bond de striktere richtlijnen van World Athletics.

Ook hockeybond KNHB verwijst naar de handreiking: ‘Het uitgangpunt is en blijft dat iedereen mag meedoen. Voor de nationale teams gelden over het algemeen de richtlijnen van de eigen internationale sportfederatie of het IOC’, aldus de woordvoerder.

Volleybalbond Nevobo volgt voor alle spelniveaus tot en met de topdivisie, het op één na hoogste niveau, de handreiking van NOC*NSF. Waar het gaat om de hoogste divisies (eredivisie en internationale (club)competities) volgt de bond de lijn van de wereldvolleybalbond FIVB.

Duursporten

De KNZB volgt voor de breedtesport in grote lijnen het document van de sportkoepel. Een woordvoerder van de zwembond noemt het ‘een heel ingewikkeld onderwerp, waar we zorgvuldig mee moeten omgaan’.

De bond wil voor het eind van het jaar beslissen welke regelgeving ingevoerd wordt. De zwembond heeft vijf expertgroepen gevraagd naar het onderwerp te kijken. Onder de experts zijn transgenders, medici, vertegenwoordigers van de overheid en sportpsychologen. ‘Ook voor waterpolo moeten we de regels onder de loep nemen en goed met elkaar bespreken wat veilig kan’, aldus een woordvoerder. ‘Sport is per definitie nooit eerlijk. En het is niet altijd gezegd dat transgendervrouwen even sterk zijn als toen ze nog man waren. Transitie doet ook wat met een lichaam.’

‘Derde categorie’

De Wereldzwembond hanteert striktere regels, maar heeft onlangs wel bekendgemaakt te gaan experimenteren met een zogenoemde ‘derde categorie’. Deze ‘open klasse’ is bedoeld voor mensen die niet willen of mogen meedoen in de categorieën man en vrouw.

Ook in de wielersport is volop discussie over wie wel en wie niet mag deelnemen aan vrouwenwedstrijden. De nationale wielerbond KNWU volgt de UCI, de internationale unie. De UCI heeft recentelijk haar regelgeving gewijzigd en transgendervrouwen uitgesloten van deelname aan wedstrijden bij het vrouwenwielrennen. Dat is gebeurd op basis van onderzoek van British Cycling. ‘De vraag of transvrouwen een oneerlijk voordeel hebben is neergelegd bij een commissie binnen de KNWU. Ik verwacht in oktober een antwoord te ontvangen’, zegt een woordvoerder.

De KNLTB laat weten bij toernooien en competitie op recreatief niveau soepeler om te gaan met deelname van transgendervouwen dan bij topsport. ‘Wanneer een man of vrouw op recreatief niveau in transitie is, dan verlenen we hiervoor geslachtsdispensatie, totdat het geslacht in het paspoort gewijzigd kan worden’, aldus de woordvoerder van de tennisbond. ‘Indien het gaat om een prestatieve speler, die deelneemt aan het NK of de Junioren Tour, dan worden de regels van de wereldbond ITF gevolgd.’

De Nederlands Basketball Bond legt in de breedtesport veel verantwoordelijkheid bij verenigingen zelf, vertelt een woordvoerder. ‘We hebben als bond wel het eindwoord. Als de transitie voltooid is, dan is het een uitgemaakte zaak, ook voor de wet.’

Discussie moet nog losbarsten

Het aantal transgenders – door identificatie en/of operatie of anders – zal de komende tijd toenemen. Daarmee zullen ook steeds meer transvrouwen willen deelnemen aan vrouwensporten. In het buitenland spreken prominente vrouwelijke (ex-)topsporters zich regelmatig uit over dit thema, iets dat in Nederland vooralsnog niet of nauwelijks gebeurt.

Voorlopig is het aan verenigingen, teams, coaches en individuele sporters om er het beste van te maken, ondanks de onduidelijke regelgeving. De vraag is niet of, maar wanneer de discussie over transvrouwen in vrouwensporten ook in ons land echt gaat losbarsten.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Chaos: sportbonden worstelen met regels rond ‘transvrouwen’ verscheen eerst op Wynia's Week.

In de eerste plaats dat deze man nog geen enkele fysieke transitie tot vrouw in gang heeft gezet, maar al wel mag sporten bij de vrouwen (ik zal Naomi in dit artikel ‘hij/hem’ noemen). Ten tweede dat de Unie dit verhaal zelf, actief, op een ‘positieve’ wijze promoot.

Atletiekunie steunt Naomi

Naomi (zijn mannelijke naam wordt niet genoemd, maar het gaat dus om een man) wil een vrouw zijn en voelt zich zo, maar is onzeker omdat hij nu ruim een jaar uitkomt in de vrouwencompetities. De Atletiekunie noemt het ‘knap’ dat hij doorzet. Hij ontving zelf geen negatieve reacties, maar vermoedt dat die er wel waren en begrijpt dat ook. De Atletiekunie benoemt: ‘Ook snapt ze [BC: Naomi] de twijfels die er wellicht bij tegenstanders zijn over haar deelname in de vrouwencategorie. Op sportieve gronden heeft ze er zelf ook moeite mee.’

Naomi is namelijk een man, maar voelt zich al vijf jaar een vrouw. Hij legt namelijk zelf uit: ‘Ik zit nog in de fase waarin ik gesprekken voer in het ziekenhuis. Hierna begin ik met hormonen en krijg ik later in het traject de keuze of ik uiteindelijk ook een operatie wil. Puur op lichamelijke gronden ben ik dus nog niet 100 procent een vrouw. Het voelt dan ook niet helemaal eerlijk om bij de vrouwen mee te doen.’

Naomi is een man

Op basis van dit artikel lijkt Naomi echter 100% man te zijn. Naomi insinueert dat hij ook nog niet zeker weet of hij een geslachtsoperatie wil ondergaan. Dat het ‘niet helemaal eerlijk’ voelt om te participeren in vrouwenwedstrijden is daarom begrijpelijk. Naomi ziet het echter als enige mogelijkheid om geaccepteerd te worden voor wat hij meent te zijn: een vrouw. Als hij bij de mannen blijft sporten zou hij zelfbedrog plegen, zo lijkt hij te menen.

Naomi probeert de gedachte dat zijn keuze wellicht oneerlijk is, dat hij vals speelt, opzij te zetten. Hij zegt dat het hem belemmert in zijn plezier in het sporten, onder andere omdat hij vreest voor negatieve reacties bij wedstrijden. Over die oneerlijkheid stelt hij zelf ook: ‘iedereen kan het zien’. Toch weegt zijn eigen belang ogenschijnlijk zwaarder dan dat van zijn vrouwelijke concurrenten.

Vrouwencompetitie staat open voor mannen

In de breedtesport is het kennelijk makkelijker voor mannen om in de vrouwencompetities uit te komen dan in de topsport. De Atletiekunie schrijft: ‘Uiteindelijk stuitte ze op een document van het NOC*NSF waaruit bleek dat ze in de breedtesport mocht uitkomen in de categorie waarin ze zelf wilde.’

De Unie erkent dat dit zo is. Sterker nog, in haar artikel doet de Unie zelfs een open uitnodiging aan transvrouwen (man wordt vrouw): ‘Vanuit de Atletiekunie willen we benadrukken dat transgenderatleten in de breedtesport welkom zijn en mee kunnen doen in de categorie waarin ze zich prettig voelen.’

Mannen mogen dus in de vrouwencompetities uitkomen. Het simpelweg veranderen van het geslacht op een zelf ingevuld formulier is voldoende om niet langer bij de mannen te sporten, maar bij de vrouwen. Het gaat dan wel niet om topsport, maar in elke breedtesport wordt serieus competitie gevoerd. In hoeverre is dit eerlijk? Helemaal als het gaat om een sport waarbij spierkracht een belangrijke rol speelt.

Discriminatie gesteund door de Atletiekunie

Naomi benoemt echter dat er voor hem een hoge drempel was om het vinkje bij ‘geslacht’ anders in te vullen. Hij verwijt zijn eigen club, die zijn verzoek overigens niet heeft geweigerd, dat die hem onvoldoende heeft gefaciliteerd: ‘Het had enorm geholpen wanneer de club een tekstje op de website had gehad, bijvoorbeeld onder een kopje Veilig sportklimaat, waarin het duidelijk maakt dat je als transgender wordt geaccepteerd op de club.’ 

Uiteindelijk heeft hij dispensatiedocumenten ontvangen van de Unie, maar hij lijkt te begrijpen dat er terechte vraagtekens hangen rond zijn deelname bij de vrouwen: ‘Dit geeft mij een fijn gevoel. Dan sta ik sterker wanneer iemand ooit bezwaar maakt tegen mijn deelname in de vrouwencategorie.’ Naomi sluit niet uit dat er ooit een bezwaar tegen zijn deelname zal worden gemaakt, en dat is op basis van zijn verhaal te begrijpen.

Worden vrouwelijke sporters hier niet ernstig benadeeld? Sterker nog, is dit niet een soort van discriminatie op basis van geslacht? Stel dat je als vrouw al jaren knokt om de beste sprinter te worden. Wanneer je eindelijk de snelste lijkt te zijn is er plots een Henk die beweert Ingrid te heten en daarom mag meedoen in jouw competitie. En Henk – of ja, Ingrid – is zomaar een seconde sneller op de 200 meter. Is dat niet oneerlijk en wellicht zelfs competitievervalsing?

Er zijn inmiddels tal van voorbeelden van gemiddelde mannelijke sporters die beweren vrouw te zijn en daardoor ineens in een bovengemiddeld segment van de vrouwelijke competities – al dan niet van de breedtesport – presteren. Het voorbeeld van Naomi Jong is echter bijzonder, althans in Nederland. Naomi heeft – volgens het artikel – geen enkel fysiek kenmerk van een vrouw; hoewel hij wellicht zijn haren wat heeft laten groeien. Hij ondergaat nog geen hormoonbehandeling en heeft ook nog geen geslachtsoperatie ondergaan. Hij noemt zich echter een vrouw.

Toch brengt de Atletiekunie dit verhaal als iets positiefs naar buiten. Wie besluit dat hij zichzelf een vrouw voelt – of misschien andere redenen heeft om zich als vrouw in te schrijven – mag uitkomen in de vrouwencompetities van de breedtesport. Dat de Atletiekunie dit actief omarmt is schandalig; zij zou haar sportvrouwen dienen te beschermen tegen oneerlijke concurrentie.

Bart Collard is criminoloog en publiceert regelmatig in Wynia’s Week. Hij schrijft een proefschrift over de rol van ideologie bij islamitisch terrorisme.

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht De atletiekunie discrimineert vrouwen door man toe te laten in vrouwencompetitie verscheen eerst op Wynia's Week.

Eind september vorig jaar sprak de Tweede Kamer over de nieuwe Transgenderwet. De behandeling van die wet werd toen afgebroken, omdat er binnen de coalitie onenigheid bleek te bestaan: CDA en VVD hadden toch zwaarwegende bezwaren tegen de wet. De Tweede Kamer zet het debat met minister Franc Weerwind (D66) binnenkort voort.

[google_display_1]

Sinds het debat in september vorig jaar zijn er de nodige woorden gewijd aan het wetsvoorstel. De wet beoogt het gemakkelijker te maken om juridisch van geslacht te veranderen. In de huidige wetgeving kan iemand zijn geslacht op zijn of haar  geboortebewijs en/of paspoort alleen veranderen als hij een bepaalde leeftijd heeft bereikt en eerst met een psycholoog of medisch deskundige heeft gesproken.

Immers, pas na dat moment kan worden geconcludeerd of er sprake is van wilsbekwaamheid en een duurzame overtuiging bij de man die voortaan als vrouw of bij de vrouw die voortaan als man door het leven wil gaan en als zodanig officieel geregistreerd wil staan. In het nieuwe wetsvoorstel worden die voorwaarden (zorgvuldigheidstoetsen) geschrapt. Ook jongeren onder de zestien jaar kunnen – als dit voorstel wordt aangenomen – op basis van zelfidentificatie hun geslacht officieel laten veranderen.

80% groeit over genderdysforie heen

Tegen de wet zijn fundamentele bezwaren ingebracht, door onder andere vrouwen, medici en juristen. Daarover schreven wij eerder een manifest, gepubliceerd op  www.gendertwijfel.nl. De discussie is sinds eind vorig jaar niet gestopt. Het meest fundamentele bezwaar is dat kinderen – na goedkeuring van het wetsvoorstel – hun geslacht vrij eenvoudig kunnen veranderen (en een sociale transitie daarmee met een juridische transitie afronden).

Daarna kunnen diezelfde kinderen starten met een traject van fysieke transitie (met puberteitsremmers, cross-sekse hormonen en operaties). En dat terwijl we nog altijd niet goed weten hoe we de explosief stijgende vraag naar genderzorg (vooral onder jongeren, en dan vooral bij meisjes) en transitie moeten verklaren. In veel gevallen speelt er op de achtergrond ook andere problematiek mee (zoals een ingewikkelde thuissituatie, autisme of een trauma). Verder weten we ook dat 80 procent van de kinderen met genderdysforie daar in de loop van de puberteit overheen groeit.

Brede medische twijfel

In medische kringen ontstaat steeds meer twijfel aan de zogeheten ‘Dutch approach’, een aanpak die is ontwikkeld in de genderkliniek van het VUmc. Steeds meer studies wijzen uit dat het vroegtijdig voorschrijven en toedienen van puberteitsremmers geen aanbeveling verdient en dat een goede psychologische behandeling van kinderen met genderdysforie veel gepaster is.

Deze medische inzichten hebben in steeds meer landen inmiddels ook politieke consequenties. In landen als het Verenigd Koninkrijk, Italië, Noorwegen en Zwitserland is men inmiddels heel wat voorzichtiger geworden met de transgenderagenda. Ook melden zich steeds meer spijtoptanten (detransitioners): jonge mensen die menen dat zij ten onrechte aan een onomkeerbare behandeling zijn onderworpen en graag wat minder druk en meer begeleiding hadden ontvangen.

Gezond verstand nodig

Al deze ontwikkelingen voeden de hoop dat ook in Nederland het gezond verstand zal gaan prevaleren en dat de nieuwe Transgenderwet de tweede Kamer niet ongeschonden zal passeren. Achter de schermen wordt binnen de coalitie druk beraadslaagd om aan de wens van CDA en VVD (handhaaf een minimumleeftijd en de voorwaarde van een goed begeleidend gesprek) tegemoet te komen.

Maar dit alles laat onverlet dat de LHBTI-agenda (en de financiering en stimulering daarvan door de overheid) onverkort wordt voortgezet. De nieuwe Transgenderwet is van deze agenda slechts een klein (zij het belangrijk) onderdeel. En deze agenda zal steeds meer directe gevolgen hebben voor tal van levenssferen (school, zorg, bedrijfsleven).

Vrijheid van meningsuiting in geding

Als een zwaard van Damocles hangt, in de eerste plaats, een steeds verdere inperking van de vrijheid van meningsuiting boven onze samenleving. Iedere vorm van kritiek op de LHBTI-agenda wordt óf genegeerd óf als ‘homofoob’ of ‘transfoob’ weggezet. Kritische kanttekeningen worden al gauw gediskwalificeerd als ‘hate speech’. Inmiddels ligt er (bijvoorbeeld) een nieuw wetvoorstel, dat een verbod op ‘homogenezing’ (conversietherapie) beoogt. De Raad van State heeft daar negatief over geadviseerd, maar dat is geen garantie voor een welwillende heroverweging van de plannen in de Kamer. Iedere poging om een kind niet direct in zijn of haar genderdysforie te bevestigen (door een leraar, predikant, psycholoog of arts) kan met deze wet worden verboden, zoals blijkt uit een interview dat de initiatiefneemster, Jeanet van der Laan, heeft gegeven.

‘Veilig’ onderwijs

Ook in het dagelijks leven van burgers grijpt de LHBTI-agenda steeds dieper in. In het onderwijs stelt de overheid steeds specifiekere eisen. De cultuur op scholen moet in overeenstemming zijn met de basiswaarden van onze democratische rechtsstaat, zo schrijft de Burgerschapswet voor. Die waarden zijn dan: vrijheid, gelijkwaardigheid en solidariteit. De vrijheid om die basiswaarden vanuit de identiteit van de school in te vullen, dreigt steeds kleiner te worden.

Het is allerminst denkbeeldig dat een waarde als ‘gelijkwaardigheid’ vanuit de LHBTI-agenda zal worden ingevuld, en dus zal staan voor de volledige acceptatie van alle seksuele ‘oriëntaties’. De waarde van de vrijheid om gelijkwaardigheid vanuit andere principes in te vullen, komt dan onder druk te staan.

Het betreft hier dus een regelrechte inperking van de vrijheid van onderwijs, die (volgens een advies van de Onderwijsraad uit de zomer van 2022) een bepaalde kern van waarden aan alle leerlingen moet overdragen en andere opvattingen expliciet wil verbieden. De vrijheid van onderwijs (vastgelegd in art. 23 van de Grondwet) lijkt daarmee steeds meer een dode letter en fictie te worden.

Ook stimuleren organisaties als TNN (Transgender Netwerk Nederland) leerlingen om er bij de directies van scholen op aan te dringen dat er bijvoorbeeld genderneutrale wc’s op scholen komen en dat kleedruimtes voor meisjes ook voor transmeisjes toegankelijk worden. Bij een weigering of aarzeling klinkt al snel het verwijt dat een school daarmee ‘sociaal onveilig’ is.

De invloed van gesubsidieerde organisaties als het COC, de Rutgers Stichting, LCC+, Queer Straight Alliance en het GSA Netwerk op het onderwijs neemt toe. Zij voorzien scholen van lesmateriaal, adviezen en gastlessen waarin de LHBTI-agenda aan leerlingen wordt opgedrongen.

Minister Wiersma van Onderwijs ontwikkelt plannen om de inspectie op scholen te intensiveren, burgerschapsexperts in te zetten (ambtenaren die op scholen komen helpen om de acceptatie van de LHBTI-agenda te bevorderen). Uiteindelijk komt het erop neer dat kinderen lessen krijgen die hun geslacht en seksualiteit al op zeer jonge leeftijd problematiseren, en dat bestuurders en docenten met zachte of harde hand worden gedwongen een diversiteitsklimaat te bevorderen waarin ieder kind zich ‘veilig’ voelt.

Het ‘nieuwe’ maatschappelijk verantwoord ondernemen

De invloed van deze agenda wordt ook in het bedrijfsleven steeds meer voelbaar. Cao’s moeten bijvoorbeeld ruimte gaan bieden om bij een transitie met betaald verlof te gaan. Het nieuwe maatschappelijk verantwoord ondernemen gaat steeds meer in de richting van inclusief ondernemen, met publieke dashboards waarop wordt vastgelegd in hoeverre bedrijven de diversiteitsquota halen.

Het behalen van diversiteitsdoelen wordt dan steeds meer een voorwaarde om nog zaken te kunnen doen. Ook in de gezondheidszorg wordt de pluriformiteit (ruimte voor verschil in opvattingen) steeds meer vanuit de diversiteitsagenda beperkt. Blijft er nog ruimte in de zorg voor medici en verpleegkundigen die er grote moeite mee hebben om mee te werken aan operatieve ingrepen om iemands geslacht te ‘corrigeren’?

Benauwende stolp

Uit al deze voorbeelden wordt duidelijk dat de genderagenda steeds meer als een benauwende stolp over de samenleving wordt geplaatst. Toegang tot de democratie, tot de vrijheid van onderwijs, tot het bedrijfsleven, tot werken in de zorg, wordt meer en meer voorwaardelijk: eerst moet steun aan de LHBTI-agenda worden betuigd.

Het is een agenda die met kracht van politieke en financiële middelen wordt doorgedrukt, en waar heel veel Nederlanders bezwaren tegen hebben of geen behoefte aan hebben. De nieuwe Transgenderwet is van deze agenda een onderdeel – een ondoordachte wet die bij inwerkingtreding ongewenste gevolgen zal hebben. Het is dus te hopen dat de kritiek op de wet nog duidelijker tot de Tweede Kamer doordringt en dat deze wet in deze vorm het niet zal halen.

Bart Jan Spruyt is historicus en journalist.

Wynia’s Week verschijnt altijd, twee keer per week. Het zijn de donateurs die dat mogelijk maken. Nog geen donateur? Kijk HIER. Hartelijk dank!

In ‘Wokeland’ beschrijft Coen de Jong hoe kleine groepjes activisten er met behulp van sympathiserende politici in slagen hun programma’s aan Nederland op te dringen. ‘Wokeland’ is overal te koop, onder meer in de winkel van Wynia’s Week. Kijk HIER.

Het bericht Bart Jan Spruyt: stop de nieuwe Transgenderwet verscheen eerst op Wynia's Week.