Vanuit kantoren in New York, Brussel en Genève en met behulp van conferenties in Davos en Washington steken de deelnemers in dit netwerk elkaar de hand toe. Democratische instellingen en grondwettelijke rechten hebben het nakijken.

Ontwikkelingshulp als ideologische geldpomp

Eind oktober 2020 deed ik in deze kolommen verslag over de inclusieve gulheid van Sigrid Kaag die geen grenzen kent. De toenmalige minister voor Ontwikkelingssamenwerking strooide met geld. Wat opviel, is dat dit geld alleen terecht komt bij ideologisch verwante organisaties. Dat gebeurt volgens een meerjarenprogramma waartoe voorafgaand aan Tweede Kamerverkiezingen wordt besloten. Verkiezingen kunnen er dus niets meer aan veranderen.

In volgende publicaties in Wynia’s Week werd het patroon – alleen geld naar bevriende clubs – bevestigd. Maar niet alleen het ministerie van Buitenlandse Zaken (ontwikkelingssamenwerking) subsidieert uitsluitend de eigen geestverwanten. Ook het geld van de Postcodeloterij, de Stichting Democratie en Media en George Soros kwam steeds terecht bij datzelfde groepje NGO’s.

Aha zult u zeggen: de zoveelste complottheorie over hoe linkse organisaties met hulp van het establishment de wereld overnemen. Echter: iets is geen complottheorie als het openlijk voor je ogen gebeurt. En dat is hier het geval.

Wat al deze instanties en organisaties verbindt is een gemeenschappelijk wereldbeeld, dat is vastgelegd in internationale afspraken en verdragen, met name in de duurzame ontwikkelingsdoelen (of Strategic Development Goals, SDG). Deze 17 in VN-verband overeengekomen doelen hebben niet alleen betrekking op ontwikkelingslanden, zoals het ooit begon met de millenniumdoelstellingen.

Nee, voor elk land is uit de algemeen geformuleerde doelen een eigen set maatregelen afgeleid, die is afgestemd op de land specifieke situatie. Dit invullen is gebeurd door regeringen in samenspraak met NGO’s en ‘betrokken’ burgers. De NGO’s die zich roerden zijn, het kan geen verrassing meer zijn, dezelfde als die ruimschoots van middelen worden voorzien door de staat en charitatieve organisaties. De betrokken burgers zijn veelal geronseld door diezelfde NGO’s. Iets soortgelijks speelde onlangs bij de ‘burgerpanels’ in de EU, die met louter aanbevelingen kwamen voor een grotere rol van de EU op allerlei beleidsterreinen.

De SDG’s regeren Nederland tot 2030

Dergelijke NGO’s zijn ook betrokken bij de realisatie van de duurzame ontwikkelingsdoelen, via het rijkelijk gesubsidieerde SDG Nederland. Het Centraal Bureau voor de Statistiek brengt hiervan de voortgang in kaart.

Het kabinetsbeleid op deze 17 beleidsterreinen is daarmee tot 2030 redelijk voorspelbaar. Dat is onder andere goed zichtbaar bij SDG 2 (‘Geen Honger’) waar traditionele landbouw slecht scoort en de biologische landbouw goed.

SDG 15 (‘Leven op het Land’) stelt het stikstofprobleem centraal, waarbij oplossingen die boeren aan banden leggen goed scoren. SDG 7 (‘Betaalbare en Duurzame Energie’) heeft maar één indicator voor betaalbaarheid, naast een hele trits voor duurzaamheid. Die laatste bepalen uiteindelijk in sterke mate de score. Hernieuwbare vormen van energie scoren goed en fossiel scoort slecht.

Dit geldt ook voor andere SDG’s waar de nadruk vooral ligt op duurzaamheid, zoals bij SDG 9 (‘Mobiliteit en Duurzame Bedrijvigheid’), en al helemaal bij SDG 13 (‘Klimaatactie’). SDG 10 ziet alle vormen van economische ongelijkheid als negatief. Wel is het zo dat hoe hoger het aandeel van de bevolking is dat een positief oordeel over (meer) immigratie heeft, hoe beter de score is.

Elk SDG heeft een onderdeel ‘Middelen’. Hoe meer de overheid uitgeeft aan ontwikkelingshulp, zorg, onderwijs, sociale bescherming en milieubescherming hoe beter de score. Doelmatigheid en (kosten-)effectiviteit van deze uitgaven is van ondergeschikt belang.

Elk SDG heeft ook een onderdeel ‘Beleving’. Dit is gebaseerd op enquête uitkomsten over vertrouwen in wetenschap, banken en mensen, over normen en waarden en over het percentage van de bevolking dat zich gediscrimineerd voelt.  

Verdragen dicteren nationaal beleid

De duurzame ontwikkelingsdoelen leggen de in de kosmopolitische kringen heersende consensus met betrekking tot het wereldbeeld vast. Andere verdragen en internationale overeenkomsten doen hetzelfde. Of het nu om meer immigratie naar het westen (‘Verdrag van Marrakesh’, 2018), klimaat (‘Akkoord van Parijs’, 2015) of steeds verdergaande samenwerking in EU-verband gaat. Internationale organisaties spelen steevast een belangrijke rol, niet alleen als ontmoetingsplek maar ook als aanjager van nauwere samenwerking en steeds verdergaand overheidsingrijpen. Daaraan ontlenen ze hun bestaansrecht.

Het World Economic Forum (WEF) draagt bij aan een innigere relatie tussen overheden en het (westerse) internationale bedrijfsleven. Dat laatste wordt steeds meer woke. Zo wordt het doen en laten van Westerse grote bedrijven steeds verder ingesnoerd door ESG-doelstellingen, waarbij de afkorting staat voor Environmental, Social en Governance. Dit zijn in feite de duurzame ontwikkelingsdoelen vertaald naar en opgelegd aan het bedrijfsleven.

Beleggingsfirma’s dicteren bedrijven

Grote beleggingsfirma’s als Black Rock, Vanguard en State Street hebben zich gecommitteerd aan ESG en zijn, als gevolg van de grote vlucht die indexbeleggen heeft genomen, vaak de grootste aandeelhouders van multinationale ondernemingen. Zij weten samen met door de politiek en sociale partners gedomineerde pensioenfondsen als ABP hun zin door te drijven op aandeelhoudersvergaderingen.

De gevolgen hiervan bleken bij de oorlog in Oekraïne. Toepassing van ESG heeft ervoor gezorgd dat de gasproductie in de EU in de afgelopen tien jaar is gehalveerd. Die daling is niet opgevangen door energievormen als wind en zon, maar door import van gas uit Rusland. Het stoppen hiervan wordt weer opgevangen door de import van schaliegas uit de VS, waarvan de winning in Europa wordt voorkomen door de toepassing van ESG en het agressieve optreden van milieuactivisten.

Gesubsidieerde clubs verspreiden de ideologie

De verspreiding van het aldus gedeelde wereldbeeld, geïncorporeerd in het overheidsbeleid, verloopt door geld te geven aan organisaties die dit wereldbeeld ondersteunen. Een belangrijke geldschieter in Nederland is dus het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

NGO’s die in aanmerking willen komen voor de jaarlijks voor dit doel met honderden miljoenen gevulde pot van Ontwikkelingssamenwerking dienen expliciet een bepaalde ideologie te onderschrijven. Door het ministerie wordt dit een ‘theory of change’ genoemd. Dit filter zorgt ervoor dat het geld op de juiste plek terecht komt.

Sponsors reiken de hand

Veel van dit geld wordt overigens in het Westen besteed aan ‘publieksbeïnvloeding’, door organisaties die hier hun hoofdkantoren en talrijke beleidsmedewerkers hebben. De vaak gestelde eis voor voldoende eigen inkomsten valt makkelijk te omzeilen via bijdragen van de Postcodeloterij en charitatieve organisaties als de Stichting Democratie en Media en het Open Society Fund van Soros. En anders zijn er nog altijd andere onderdelen van de overheid die te hulp kunnen schieten. Het COC drijft bijvoorbeeld bijna volledig op overheidssubsidie.

In de publieke opinie vormen deze NGO’s de belichaming van wat een ‘goed doel’ is, mede door de nadruk die wordt gelegd op het charitatieve werk dat zij ook verrichten. Een deel van het verkregen geld wordt doorgesluisd naar radicalere organisaties, die zelf niet rechtstreeks subsidie aanvragen maar liever de handen vrij hebben om de grenzen van de wet op te zoeken of daarover heen te gaan.

Greenpeace kon voor het laten afzinken van rotsblokken op visserijgronden bijvoorbeeld aankloppen bij de Postcodeloterij. Milieudefensie haalt als ‘consortiumleider’ het geld van BuZa binnen voor tal van andere organisaties, waaronder haar eigen internationale tak Friends of Earth die hiermee via allerlei intimidatietactieken de winning van schaliegas in het Verenigd Koninkrijk wist tegen te houden.

Zo ontdekte auteur dezes dat binnen een ander door Buitenlandse Zaken gefinancierd ‘consortium’ Islamic Relief, een mantelorganisatie van de Moslimbroederschap, subsidie ontving. Naar aanleiding van de publicatie in Wynia’s Week en daarop volgende Kamervragen werd de financiering van deze club door minister Kaag ingetrokken.

En afwijkende inzichten worden niet getolereerd

Alles wat niet in overeenstemming is met het wereldbeeld van het geschetste kosmopolitische netwerk of er zelfs tegenin gaat, wordt agressief bestreden. Dat gebeurt met een kracht en een felheid die nog het meest lijkt op ideologische oorlogvoering.

Er is weinig tolerantie voor afwijkende geluiden, die al gauw het predicaat ‘nepnieuws’ of ‘desinformatie’ krijgen. De organisaties die beweren voor ‘diversiteit’ te zijn, tolereren die niet als het gaat om uiteenlopende opvattingen. Mensen die andere opvattingen aanhangen worden voorzien van allerlei predicaten zoals ‘wappies’. In het slechtste geval krijgen zij het label extreemrechts opgeplakt en te maken met repressieve maatregelen van de overheid.

Het verschil in behandeling van demonstranten tegen staatsdwang als de corona-avondklok enerzijds en de wegblokkeerders van Extinction Rebellion anderzijds is tekenend. Het met politiegeweld onderdrukken van afwijkende geluiden en tegelijkertijd de continue geldstromen naar bevriende organisaties wijst er op dat geen middel wordt geschuwd om het eigen verhaal door te drukken.

Wouter Roorda publiceert in Wynia’s Week over zaken die de macht liever verborgen had gehouden. Steunt u onze broodnodige, onafhankelijke berichtgeving? Doneren kan HIER Hartelijk dank!

Het bericht Hoe een kosmopolitische elite vanuit internationale kantoren het overheidsbeleid dicteert verscheen eerst op Wynia's Week.

De NCDO moest het draagvlak en de interesse voor het beleidsterrein ontwikkelingssamenwerking vergroten en deed dat door met grote sommen geld uit de begroting voor ontwikkelingssamenwerking allerlei organisaties te sponsoren die daarbij konden helpen.

In 2017 werden de werkzaamheden van NCDO beëindigd. De Worldconnectors bestaan nog steeds en zijn een groep die helpt om de Sustainable Development Goals (SDG’s) te realiseren. Ze streven naar een ‘duurzame, rechtvaardige en vreedzame wereld’. We komen er te midden van veel activisten een paar oude bekenden tegen, zoals Jannet Vaessen (Womeninc), en prominenten als Alexander Rinnooy Kan en Herman Wijffels.

De Worldconnectors werken intensief samen met een club die SDG Nederland heet. Beide zijn ondergebracht bij het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT), dat zich tegenwoordig met graagte op het Nederlandse verleden van kolonialisme en slavernij stort en dan het liefst radicale stemmen als Gloria Wekker en Karwan Fatah-Black aan het woord laat.

Agenda van de VN omgezet in nationaal beleid

De SDG’s (of Duurzame Ontwikkelingsdoelen) zijn zeventien doelen om van de wereld een betere plek te maken in 2030. Achter deze zeventien doelen zitten 169 targets en nog eens 255 indicatoren. De SDG’s zijn bedacht en afgesproken in VN-verband. Ook Nederland heeft zich hieraan gecommitteerd.

De doelen kwamen er op basis van de ‘wereldwijde inbreng van organisaties en individuen’. Lees: de bubbel van de VN, daaraan gerelateerde internationale organisaties en de talrijke NGO’s die daaromheen zwermen. De SDG’s vormen inmiddels de hoofdagenda van de VN en zijn vanuit de internationale kantoren als een soort van top-down richtlijnen via het ministerie van Buitenlandse Zaken (BuiZa) in nationaal beleid omgezet.

De Duurzame Ontwikkelingsdoelen startten in 2015. Ze zijn ‘een mondiaal kompas voor uitdagingen als armoede, onderwijs en de klimaatcrisis’. Het zijn de opvolgers van de Millenniumdoelen, die liepen van 2000 tot 2015 en die alleen betrekking hadden op ontwikkelingslanden.

‘Je kunt er moeilijk tegen zijn’

De SDG’s zijn dus leidraad voor nationaal overheidsbeleid. Volgens SDG-coördinator van het ministerie van BuiZa Sandra Pellegrom is iedereen voor de doelen: ‘Je kunt er moeilijk tegen zijn.’

Maar hoe vertaal je de vanuit een internationaal perspectief geformuleerde SDG’s naar de Nederlandse situatie? Vooral als sommige daarvan wel erg sterk betrekking hebben op ontwikkelingslanden? Vaag, maar ook minder vaag, geformuleerde doelstellingen bieden volop ruimte om er een nationale draai aan te geven en een interpretatie die goed van pas komt in het eigen straatje.

Zo heeft SDG 2 het over het uitbannen van honger. Aangezien ondervoeding en voedselonzekerheid in Nederland geen grote problemen zijn, komt in de uitwerking de nadruk te liggen op duurzaamheid van de voedselproductie en de impact daarvan op de kwaliteit van de leefomgeving en het dierenwelzijn. Daarmee wordt een koppeling gelegd met doelstellingen van andere beleidsterreinen, die zo slim worden geïncorporeerd binnen de SDG’s en daarmee dezelfde status krijgen.

Wie doen er allemaal mee?

SDG Nederland wil zoveel mogelijk bedrijven, instellingen en organisaties stimuleren om actief aan de slag te gaan met de SDG’s. Het platform groeide het afgelopen jaar tot meer dan 1000 aangesloten deelnemers.

Elke gesubsidieerde organisatie die we de afgelopen afleveringen zijn tegengekomen doet mee, zoals Oxfam Novib, Greenpeace, Cordaid, OneWorld, CARE NL, AMREF, Save the Children, Plan NL, Edukans, Rutgers, Woord en Daad, Wemos, UTZ, Terre des Hommes, KIT, Worldconnectors enz.

Naast organisaties als Duurzaamheid in de Kappersbranche en Snackbar van de Toekomst. Ook zijn er multinationale ondernemingen als Shell, Unilever, DSM, ABN AMRO en ING bij betrokken. Verder vinden we veel hogescholen en universiteiten, gemeenten en provincies, ministeries en ook bijvoorbeeld het RIVM en pensioenfonds PGGM. De Goldschmeding Foundation neemt deel, net als VOLT Nederland en de jongeren van de Partij voor de Dieren.

Alliander steunt met publiek geld allerlei woke doelen

Ook Alliander is van de partij. Deze ontwikkelaar en beheerder van energienetten blijkt steeds weer bereid om met de bijdragen van consumenten via hun energierekening allerlei woke en andere activistische doelen te ondersteunen.

Zelf stelt het in het jaarverslag over 2020:

‘Alliander heeft een zeer terughoudend sponsorbeleid, we werken immers met publiek geld. Daarom sponsort Alliander een beperkt aantal activiteiten die direct gerelateerd zijn aan het werkveld en de ambities van Alliander en die plaatsvinden in het eigen verzorgingsgebied. Deze activiteiten dienen duurzaam, veilig en neutraal (niet politiek of religieus getint) te zijn.’

Alliander sponsort echter al vele jaren Urgenda, dat tegen de staat procedeert om een strenger klimaatbeleid af te dwingen. Ook sponsort Alliander het webmagazine OneWorld, dat ons een woke wereldbeeld probeert op te dringen. Alliander is een geldschieter van Womeninc en huurt Womeninc in om trainingen en workshops te geven over inclusief werkgeverschap. Bestuurder Eising krijgt kennelijk van president-commissaris (en VVD Eerste Kamerlid) Annemarie Jorritsma als Worldconnector de ruimte zijn wereldverbeterende ideeën met het publieke geld van Alliander aan de man te brengen.

De geldschieters

Elk SDG heeft binnen SDG Nederland een ‘alliantiecoördinator’, iemand die ‘uitdagingen en oplossingen’ in kaart moet brengen. Deze coördinatoren zijn vaak afkomstig van een activistische organisatie, zoals Womeninc voor de SDG’s 5 en 10.

De voornaamste geldschieters van SDG Nederland zijn in de periode 2019-2021 het ministerie van BuiZa, NCDO en de EU. BuiZa fourneert jaarlijks 275.000 euro en NCDO betaalde 300.000 euro per jaar. Opmerkelijk aan de bijdrage van NCDO is dat van het totaalbedrag 200.000 euro is geoormerkt voor maandblad OneWorld. Dit terwijl was afgesproken dat de subsidiëring van OneWorld begin 2018 zou stoppen en het magazine voortaan financieel op eigen benen moest staan.

Belang bij een niet al te goede score

Jaarlijks publiceert het CBS samen met de Monitor Brede Welvaart de Nationale SDG-rapportage, waarin de voortgang op elk van de zeventien doelen wordt weergegeven. Nederland scoort in EU-perspectief volgens deze rapportage relatief slecht op het terrein van SDG 5 Gendergelijkheid. Binnen SDG Nederland is naast Womeninc de organisatie WO=MEN de coördinator van dit onderdeel. Het nogal radicale WO=MEN wordt gefinancierd door zo’n beetje elke NGO die geld ontvangt van BuiZa en ook bijvoorbeeld door het KIT. De vertegenwoordiger van WO=MEN komt met hoofddoek in beeld.

Beide organisaties hebben uiteraard belang bij een niet te goede Nederlandse score op dit onderdeel, omdat dit hun bestaansrecht (en daarmee de subsidiestroom) ondergraaft. Zo is 52,4 procent van de studenten in het Nederlandse hoger onderwijs vrouw.

Toch kleurt de indicator rood, want Nederland staat daarmee op de 23^e plaats van de 27 EU-landen. Ook duikt de loonkloof tussen mannen en vrouwen weer op in de interpretatie die Womeninc daaraan geeft. Uiteraard is de door Womeninc ontwikkelde toolkit inclusief werkgeverschap het beleidsinstrument om hier iets aan te doen, zoals prominent naar voren komt op de website van SDG Nederland.

Tal van nieuwe financieringsmogelijkheden

De SDG’s zijn een steeds prominentere plaats gaan innemen in het overheidsbeleid en bestrijken een groot aantal terreinen, waardoor hun reikwijdte veel verder gaat dan waar het ministerie van BuiZa voor verantwoordelijk is. Thema’s als bestrijding van ongelijkheid, gendergelijkheid, duurzaamheid en klimaatbeleid vallen er binnen.

Dit zijn nu juist de onderwerpen die links Nederland nauw aan het hart gaan en dat is natuurlijk geen toeval. Van die kant zijn ze ingebracht in de SDG’s om van blijvende aandacht en geld verzekerd te zijn de komende jaren. Ambtenaren en activisten, maar ook bedrijven en onderwijsinstellingen, ruiken hun kansen en zien tal van nieuwe (financierings)mogelijkheden ontstaan.

Toenmalig minister Kaag meldt in het jaarverslag 2020 van haar departement (in nogal kromme taal op p. 12): ‘Nederland steunde de oproep van de SG van de VN om tot ‘uitgangspunt van de COVID-19 respons te maken, met de SDG’s als kompas. building back better’.’ Daarmee zijn de verschillende terreinen onderling verbonden en weet u waar het met de wereld naartoe moet de komende jaren.

Wouter Roorda publiceert in Wynia’s Week maandelijks een verrassend artikel over de financiering van de parallelle meningsvorming in Nederland. Steunt u deze broodnodige berichtgeving, ook in het nieuwe jaar 2022? Doneren kan op de bankrekening van Wynia’s Week NL94 INGB 0006 3945 08 of HIER Hartelijk dank!

Het bericht Linkse ‘doelen’ worden door Buitenlandse Zaken en bedrijven voorzien van geld en aandacht verscheen eerst op Wynia's Week.

Ook Womeninc, dat gelijke kansen nastreeft voor iedereen ongeacht gender of sekse, is een pleitbezorger van inclusief werkgeverschap en daarnaast een organisatie die inclusief taalgebruik promoot. Bijkomend voordeel voor deze organisatie is, dat hiermee een nieuwe bron van inkomsten wordt aangeboord. Voor een organisatie die voor 60 procent drijft op subsidie van de rijksoverheid is dat nooit weg.

Inclusieve ‘toolkit’

Jaarlijks ontvangt Womeninc een structurele bijdrage van een half miljoen euro van de Goldschmeding Foundation (van uitzendbureau Randstad) en de Bernard van Leer Foundation (van de gelijknamige vatenfabriek). Beide vermogensfondsen stimuleren projecten op het terrein van arbeidsmarkt.

De Goldschmeding Foundation werkt samen met Womeninc aan het bevorderen van inclusief werkgeverschap. Een belangrijk instrument daarvoor is de Toolkit inclusief werkgeverschap. Deze bevat praktische tips en inspirerende voorbeelden.

Twee bekende geldschieters van inclusief activistisch Nederland, Coca Cola en de Postcodeloterij, laten zien hoe inclusief het bij hen aan toe gaat op de werkvloer. Gebruik van de toolkit wordt ondersteund door de Sociaal-Economische Raad (polderend Nederland) en door de samenwerkende ondernemerslobby van VNO-NCW en MKB-Nederland. Weer een blijk van de toewijding van de polderlobby aan de wokificatie van Nederland.

De ‘loonkloof’ gecultiveerd

Het belangrijkste element van de toolkit is een instrument voor het in kaart brengen van de ‘loonkloof’ tussen mannen en vrouwen. Mannen in loondienst krijgen gemiddeld 14 procent meer per uur betaald dan vrouwen. Dat wordt berekend door voor alle werkzame mannen het gemiddelde uurloon uit te rekenen en dat te vergelijken met het gemiddelde van alle vrouwen. Het verschil is de ‘loonkloof’ en volgens Womeninc volledig te wijten aan discriminatie.

In deze berekening worden echter appels en peren vergeleken, want er wordt geen rekening gehouden met individuele verschillen en ook blijven vaak allerlei secundaire arbeidsvoorwaarden buiten beschouwing. Dat van die 14 procent minder dan de helft overblijft als wordt gecorrigeerd voor verschillen in opleiding, arbeidstijd, sector en werkervaring doet volgens Womeninc niet ter zake, want ‘een verklaring is geen rechtvaardiging’.

Ongewenste feiten ‘niet relevant’

Dat uit hetzelfde CBS-onderzoek blijkt dat voor de gemiddelde baan de beloning van mannen en vrouwen gelijk is, doet er ook niet toe voor Womeninc. Ook als wetenschappers keer op keer herhalen dat het onverklaarde deel geen discriminatie betekent, dan is dat ‘niet relevant’. Het is kennelijk geen klimaatwetenschap.

Bestrijding van de ‘loonkloof’ is een bestaansgrond voor Womeninc. Intussen richten onder invloed van dit soort fantoombestrijding steeds meer organisaties zich op het verminderen van een ‘loonkloof’ van 14 procent die er niet is. Het lawaai dat linkse partijen hierover in de Tweede Kamer maken, leidt wel tot een lawine aan beleid. Waaronder een jaarlijkse door zowel de nationale overheid als de EU gepromote Equal Pay Day.

Grote bedrijven als ‘voorloper’

Met het initiatief Funding Mothers probeert Womeninc met bedrijven en organisaties een lange termijn partnerschap te ontwikkelen. Tot nu toe hapten er 64 toe, wat in 2020 een bedrag opleverde van €67.550. Daarnaast zijn er 11 ‘corporate partners’, die vorig jaar €53.000 doneerden. Ook runt Womeninc het INCubator Netwerk, bestemd voor ‘voorlopende inclusieve werkgevers die een versnelling willen creëren op het terrein van inclusief werkgeverschap’ en daarvoor €5000 per jaar doneren.

Op de website worden de samenwerkingspartners genoemd, waarvan de belangrijkste zijn: ABN AMRO, ABP, AEGON, Alliander, Amsterdam UMC, Coca Cola, EY, Bijwerkingencentrum Lareb, Meyer Bergman, TNO en ZonMw. De laatste droeg in 2020 €220.913 bij in het kader van meerjarig Kennisprogramma Gender en Gezondheid, dat in totaal een subsidie omvat van €560.000.

Van alles meer

Uiteraard financiert de gemeente Amsterdam ook mee en een extra bijdrage komt van de Port of Amsterdam. Vaak ontvangen deze organisaties in ruil voor hun bijdragen trainingen inclusief werkgeverschap. Recent heeft Womeninc ook een voet tussen de deur gekregen bij het Ministerie van Financiën, waar de eigen ‘diversity officer’ razend enthousiast is.

De Bernard van Leer Foundation richt zich op het ontwikkelen en toepassen van kennis over wat werkt voor de ontwikkeling van jonge kinderen. In het kader van de samenwerking met Womeninc beijvert men zich voor (nagenoeg) gratis kinderopvang en maakt men zich druk over wie het vaderschapsverlof betaalt.

De activiteiten rond kinderopvang brachten Womeninc eenmalig een extra €100.000 in het laadje, waarvan de helft werd gefinancierd door het Kinderopvangfonds. Om meer overheidsfinanciering van vaderschapsverlof te bewerkstelligen, wordt samengewerkt met het Rutgers Kenniscentrum (vaste subsidieklant bij het ministerie van BuiZa) en de leerstoel vaderschap aan de UvA.

Doel is ‘uitbreiding vaderschapsverlof en betrokkenheid vaders bij hun kinderen te vergroten’. Want: ‘Nederlandse kinderen die zowel door hun vader als moeder worden opgevoed hebben minder problemen op school, laten betere sociale vaardigheden zien en kunnen beter omgaan met agressie.’ Dat is een duidelijk pleidooi voor het traditionele gezin op de website van de UvA.

De erfenis van uitkeringsfabriek GAK

Stichting Instituut GAK is het derde vermogensfonds dat in de afgelopen jaren geld gaf aan Womeninc. Het ging om een bedrag van €170.216 over 2017-2019. Dit GAK-fonds kent een wonderlijke ontstaansgeschiedenis.

Als de belangrijkste voorloper van het UWV ontwikkelde het GAK naast haar activiteiten als uitvoerder van sociale zekerheidsregelingen ook private activiteiten rond met name arbeidsreïntegratie bij ziekte en arbeidsongeschiktheid. Dit leverde het nodige geld op, dat bij het opgaan van het GAK in het UWV in een aparte stichting bleek ondergebracht, buiten bereik van de Rijksoverheid.

De premiegelden gingen solo

Toenmalig minister Aart Jan de Geus (2002-2007) van Sociale Zaken deed verschillende pogingen dit bij het GAK verzamelde vermogen terug te krijgen. Immers, als het GAK met deze activiteiten verlies had geleden, dan was wel duidelijk geweest welke partij dit had mogen bijpassen.

Al deze pogingen strandden en de Stichting Instituut GAK kon doorgaan met haar activiteiten. Na een aanvankelijk ijzige verhouding met het departement van SZW ontdooide de relatie. Vanaf medio 2010 begonnen het ministerie van SZW en het vermogensfonds aan een samenwerking die steeds inniger werd, waarbij SZW probeert via Instituut GAK extra fondsen voor de eigen beleidsterreinen te genereren. Inmiddels is het fondsvermogen aangegroeid tot een formidabel bedrag van €639 miljoen eind 2020. Hiervan wordt jaarlijks tien miljoen euro aan subsidies uitgedeeld.

Goed doen door geld strooien

Instituut GAK wil een bijdrage leveren aan ‘de kwaliteit van de sociale zekerheid en de arbeidsmarkt in Nederland’. Het stelt jaarlijks 3,5 miljoen euro beschikbaar voor maatschappelijke projecten. Twee belangrijke thema’s in dit verband zijn ‘inclusieve arbeidsmarkt’ en ‘werk en diversiteit’; de bekende codewoorden, die ook hier precies betekenen wat daaronder in woke Nederland wordt verstaan.

De projectkeuze die bij het thema ‘inclusieve arbeidsmarkt’ wordt gemaakt, doet sterk denken aan die van Stichting Doen!, het privé goededoelenvehikel van Postcodeloterijoprichter Boudewijn Poelmann. Ook Instituut GAK strooit geld uit over een flink aantal projecten met evenveel politiek correcte namen, waarbij de nadruk ligt op ‘goed doen’. Onder degenen die een graantje meepikken zijn de Stichting Single Supermom, Vluchtelingenwerk, De Broodbrouwers en Stichting Jarige Job.

Altijd discriminatie…

In het kader van ‘Werk en diversiteit’ richt men zich vooral op het bestrijden van stagediscriminatie, de achterstelling van jongeren met een migratieachtergrond op de stage- en arbeidsmarkt en arbeidsmarktprojecten voor toegelaten asielzoekers. Ook het VSB Fonds doneerde in 2020 een bedrag van €19.940 voor een initiatief ter bestrijding van stereotypering en discriminatie op de arbeidsmarkt.

Daarnaast kreeg Womeninc geld van het Ministerie van SZW om onderzoek te laten doen naar ‘algorithmic bias’. Instituut GAK moet constateren dat van de volwassen asielzoekers die in 2014 een verblijfsvergunning kregen slechts 11 procent 2,5 jaar later betaald werk heeft: ‘Recent onderzoek bevestigt dat het voor nieuwkomers inderdaad moeilijk is om aan een baan te komen.’

…en nooit eigen verantwoordelijkheid

Het voorgaande suggereert sterk dat de oorzaak voor het niet kunnen vinden van een stage, werk of een bepaalde functie niet aan de persoon in kwestie zelf ligt. Daarbij wordt al snel van discriminatie gesproken. De werkgever moet zich aanpassen (en blijkbaar vinden de werkgevers dat zelf nu ook). De eigen verantwoordelijkheid is bij betrokkenen ver te zoeken.

Verder geeft Instituut GAK geld voor onderzoek (€4,4 miljoen per jaar) en financiert het leerstoelen aan universiteiten en een hogeschool (€1,2 miljoen per jaar). Voormalig ombudsman Alex Brenninkmeijer, die we nog kennen als voorzitter bij SDM, is één van de leden van een breed samengestelde wetenschappelijke adviesraad. Die les hebben ze bij Instituut GAK wel geleerd van eerdere tegenwind die de Postcodeloterij ondervond, doordat het aanvankelijk uitsluitend linkse politici aan zich verbond.

Daar zijn de SDG’s

Het aanpakken van ongelijkheden als gevolg van discriminatie op de arbeidsmarkt past binnen de door de in VN-kader vastgestelde ‘sustainable development goals’ (SDG), waar Nederland zich (net als de klimaatdoelen) aan heeft gecommitteerd.  Ook Womeninc ‘beheert’ als ‘mede-coördinator’ twee van de 17 in VN-verband overeengekomen SDG’s.

Het gaat dan om doel 5: ‘Vrouwen en mannen gelijk’, waarvan directielid Emma Lok de coördinator is, en doel 10: ‘Minder ongelijkheid’, waarvan directeur Jannet Vaessen de coördinator is. De SDG’s gelden niet alleen als kompas voor ontwikkelingssamenwerking maar zijn ook voor binnenlands gebruik.

Rondom deze SDG’s is een heel circus gebouwd, waar we veel oude bekende, door subsidie van BuiZa in leven gehouden organisaties uit voorgaande bijdragen aan Wynia’s Week tegen komen. Meer daarover de volgende keer.

Wouter Roorda onderzoekt voor Wynia’s Week de geldstromen (overheidssubsidies, loterijgelden, bijzondere spaarpotten) achter de parallelle machtsvorming in Nederland. Steunt u deze broodnodige, onafhankelijke berichtgeving? Graag! Doneren voor Wynia’s Week kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Het woke kapitalisme rukt op verscheen eerst op Wynia's Week.