Exor, de investeringsmaatschappij van de familie Agnelli, de oprichters van Fiat, werpt zich op als steunpilaar. Exor steekt rond 2,5 miljard euro in Philips en koopt daarmee in één klap 15 procent van de aandelen. Dat moet avonturiers weerhouden om Philips tegen de zin van de directie op te kopen.

Agnelli’s hebben beter op de centjes gepast dan de familie Philips

Exors investering is een beetje de omgekeerde wereld. Nederland staat bekend om zijn kolossale vermogen. Italië, althans de Italiaanse staat, staat daarentegen bekend om zijn torenhoge schulden.

Ons kolossale kapitaal zit bij pensioenfondsen (ongeveer 1.500 miljard euro) en verzekeraars. Maar Nederlandse bedrijven zijn bij hen niet populair. ABP, het grootste pensioenfonds met 468 miljard euro beleggingen (per 31 maart), had per die datum bijvoorbeeld 20 miljoen euro in Philips belegd.

Er is nog een verschil dat opvalt. Fiat, de bakermat van het Agnelli-kapitaal, is opgericht in 1899, Philips in 1891. De Agnelli’s, zo kun je wel concluderen, hebben beter op de centjes gepast dan de familie Philips. Zij zijn van fabrikanten financiers geworden en investeren via Exor nu in Philips, de nazaten van Philips niet.

De investering van Exor is ook opvallend vanwege de complexiteit én zijn Europese karakter. Eerst de complexiteit.

Nederland heeft wetgeving die beleggers en bedrijven inzicht moet geven in de op- en afbouw van grote belangen op de beurs. Maar Exor en Philips spotten met de regels. Zij overvielen de financiële markt met het feit dat de Italiaanse financier in één klap 15 procent van Philips heeft gekocht. Terwijl de regels zijn bedoeld om zulke ‘overvallen’ uit te sluiten. Menig topmanager van een beursgenoteerde onderneming zal zich afvragen: bonkt er morgen een opkoper op mijn deur die pardoes een groot belang heeft gekocht en op mijn stoel wil zitten?

Is overrompelingstactiek toelaatbaar?

De Autoriteit Financiële Markten, de AFM, de waakhond van de transparantie op de beurs en de kapitaalmarkt, moet snel duidelijkheid geven over de toelaatbaarheid van deze overrompelingstactiek en eventuele extra openbaarmakingsplichten opleggen. Nu is de bizarre situatie ontstaan dat Exor per 13 augustus een belang van 15 procent in Philips zegt te hebben, terwijl zakenbank Goldman Sachs, die Exor geholpen heeft deze 15 procent te verkrijgen, per 14 augustus een belang van ruim 12 procent in Philips meldt. Wordt een deel van de Philips-aandelen soms door beide partijen meegeteld?

Duidelijkheid is extra geboden omdat twee topmensen van Philips vorige week ook aandelen kochten. Topman Roy Jakobs kocht voor 238.125 euro 12.500 aandelen, president-commissaris Feike Sijbesma kocht er 11.942 voor bijna 232.000 euro. Zij onderstreepten daarmee het vertrouwen in Exor. De transactie zelf was al openbaar gemaakt, dus konden ze als insiders de aandelen kopen.

Vanwaar de koerssprong?

Maar de manier waaróp Goldman Sachs voor Exor het pakket Philips-aandelen kocht is niet openbaar. Toch zal de Philips-top gevraagd hebben: zoveel aandelen kopen, in één keer, hoe doen jullie dat? Hoeveel informatie kregen bestuur en commissarissen?

Na de aankondiging van de investering is de koers van Philips in een week 10 procent gestegen. Ook dat lijkt spotten met de regels. Vanwaar de koerssprong? Misschien hadden beleggers meer vertrouwen. Misschien hoopte men op extra aankopen door Exor. Daar staat tegenover dat de kans op een onwelgevallige overname en dus een hogere koers is verkeken. Of had Goldman Sachs bij de aankondiging niet alle Philips-aandelen in bezit en moest de zakenbank bijkopen en dreef dat de koers op? Dan is het de vraag of de Philips-topmensen die aandelen kochten de kans op koerswinst uit de informatie van Goldman Sachs konden afleiden. Het zijn vragen die een antwoord van de AFM waard zijn.

Het tweede aspect dat weinig aandacht krijgt is de Europese industriële dimensie. Philips was in de persoon van toenmalig topman Wisse Dekker een van de oprichters in 1983 van de European Round Table of Industrialists. Fiat was een prominent lid. De ronde tafel van de industriebaronnen wilde meer Europese economische en politieke eenheid. Het versplinterde Europa met zijn afzonderlijke nationale markten moest een wereldmacht worden.

De oprichting volgde op nieuw ondernemerselan na de linkse jaren zeventig en economische malaise rond 1980. De ronde tafel hamerde op het belang van de industrie, terwijl Europa al zijn geld zette op landbouwpolitiek. Zij wilden ook een groot en sterk Europa positioneren tegen hun tegenstanders uit die tijd: de Verenigde Staten en Japan.

Nu is Philips een echt Europees techbedrijf

Veertig jaar later lobbyt de tafel onder iets gewijzigde naam (European Round Table for Industry) nog steeds. Jean-François van Boxmeer, ex-topman Heineken, is voorzitter. Frank Heemskerk, ex-staatssecretaris Economische Zaken, is secretaris-generaal. Jakobs van Philips is lid, Fiat niet meer.

Europa verkeert geopolitiek gezien in een vergelijkbare positie als veertig jaar, maar nu zijn de tegenstanders China en de VS. Beide grootmachten voeren een economische politiek van staatssubsidies waar Europa de bibbers van krijgt. Maar niets doen durven de landen niet. Dus volgt men. Zie de miljarden subsidies in Duitsland voor de bouw van fabrieken voor chips. Zie de Nederlandse overheidssteun voor de fotonica chips. Met zijn Italiaanse investering kan Philips zich in Brussel effectiever profileren als een echt Europees techbedrijf. Nooit weg als Europa de portemonnee trekt.      

Menno Tamminga is economisch columnist van Wynia’s Week. Eerder was hij redacteur en columnist van het Financieele Dagblad en van NRC Handelsblad.  

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillig betaalde abonnementen van de lezers. Doet u al mee? Doneren aan Wynia’s Week kan HIER. Hartelijk dank!  

Het bericht Italiaanse miljarden-‘overval’ op Philips spot met alle regels. Mag dat zomaar? verscheen eerst op Wynia's Week.

De aandeelhouders zijn, begrijpelijk, kwaad over de torenhoge rekening van de verkoop van apparaatjes tegen apneu, die jarenlang mankementen bleken te vertonen. De Philips-top wist het niet, of te laat, of wilde het niet weten. Nu ligt Philips onder het vergrootglas van medische toezichthouders, hebben boze beleggers schadeclaimzaken aangespannen of dreigen daarmee, is de merknaam bezoedeld en is de koers gekelderd.

Philips in crisis achterlaten, maar wel een bonus

Op de vergadering koelden aandeelhouders hun woede op de man die er niet was: voormalig bestuursvoorzitter Frans van Houten. Hij heeft per 15 oktober 2022 het veld moeten ruimen. Dat heette in het eufemistische managementjargon, dat door juristen zal zijn goedgekeurd, geen ontslag, maar een versnelde wisseling van de wacht. Opvolger Roy Jakobs heeft wel de steun van beleggers.

Jakobs en zijn collega’s in het bestuur waren solidair met de gedupeerde beleggers en weigerden hun bonus over 2022, ook al konden ze er aanspraak op maken. Van Houten deed dat niet. Ook dat heeft kwaad bloed gezet. Philips in crisis achterlaten, maar wel een bonus, hoe kan dat? Daarover straks meer. Eerst de décharge.

Op de vergadering was Van Houten de kop van jut. Terecht. De topman is eindverantwoordelijk. Maar hij werkt niet in het luchtledige. Na het agendapunt décharge van de raad van bestuur kwam agendapunt décharge van de commissarissen. Zij zijn de eerstverantwoordelijke toezichthouders op het beleid van het bestuur.  

De Philips-commissarissen worden aangevoerd door Feike Sijbesma, gelauwerd voormalig topman van biotechbedrijf DSM. Zij kwamen in het crisisjaar 2022 elf maal bij elkaar, waaronder vier keer op ingelaste vergaderingen. Sijbesma leidt een raad van tien commissarissen die in zijn samenstelling voldoet aan alle moderne eisen van diversiteit: genoeg vrouwen, genoeg verschillende nationaliteiten en culturele achtergronden, genoeg verschillende perspectieven.

Toch struikelde Philips.

Wel steun voor commissarissen

Het rare is: een overweldigende meerderheid van de aandeelhouders van 95 procent steunde de commissarissen. Als beleggers een écht krachtige uitspraak hadden willen doen, een uitspraak die ook commissarissen bij andere grote bedrijven dan Philips aan het denken zou zetten, dan hadden zij juist tegen décharge van de commissarissen moeten stemmen.

Het stemgedrag roept nu vooral vragen op. Werden de commissarissen ‘beloond’ voor de snelle wisseling aan de top die ze hebben georkestreerd? Is de uitslag een vorm van Hollands aandeelhouderschap? Beleggers spreken als dominees wel hel en verdoemenis uit over van Houten, maar zij stellen zich vervolgens op als kooplieden die overgaan tot de orde van de dag. Want Philips moet toch zaken doen.

Zachte doelen, echt geld

De overweldigende steun van de aandeelhouders voor de commissarissen is extra vreemd gezien het eveneens overweldigende ongenoegen onder beleggers over de bonus van Van Houten. Want daar spelen de commissarissen de hoofdrol.

Philips betaalt, zoals meer grote bedrijven, zijn topmanagers niet alleen puike salarissen (Van Houten: 1.325.000 euro), maar ook bonussen. Er zijn twee categorieën. Bonussen voor prestaties in één jaar (2022) en voor drie jaar (2020-2022). De eerste bonus wordt contant uitgekeerd, de driejaars bonus in aandelen Philips. De bonussen belonen niet alleen financiële prestaties, zoals winstgroei, zeg maar: ‘harde’ doelen, maar ook ‘zachte’ doelen zoals duurzaamheid.

De ‘zachte’ doelen maken de laatste jaren een zegetocht in het bedrijfsleven. Ze heten ESG, een afkorting van environment (duurzaamheid), social (arbeidsverhoudingen) en governance (goed bestuur). Deze doelen en bonussen willen onderstrepen dat een onderneming meer is dan een winstmachine voor aandeelhouders.

Dat is de theorie. In de praktijk lijkt het er op dat ‘zachte’ doelen een manier zijn om ook in een financiële malaise nog een bonus te betalen, onder het motto: er gaan ook dingen wél goed. Philips is een voorbeeld. In het ESG-beleid scoorde Philips goed, vinden de commissarissen. Dat levert Van Houten een bonus over 2020-2022 op van, omgerekend naar de actuele beurskoers, ongeveer 245.000 euro.

De tweede bonus, over de prestaties in 2022, is nog problematischer. Van Houten krijgt 208.370 euro. Waarom? Niet voor de financiële resultaten (verlies: 1,6 miljard euro). Waarom dan wel? De top van Philips krijgt ook een bonus als zij persoonlijke doelen halen. De Philips-commissarissen vertellen in het jaarverslag van alle zittende bestuurders wat die persoonlijke doelen waren en hoe hun score was. Maar ze zwijgen over de doelen en de score van Van Houten.

Beloningsbeleid deugt niet

In de toelichting op de agenda van de aandeelhoudersvergadering zegt Philips alleen dat de ex-topman zijn doelen, waaronder ESG-doelen, heeft gehaald. Vandaar de bonus. Maar in het jaarverslag 2021 van Philips staat ESG juist niet bij Van Houtens doelen voor 2022. Achter zijn naam staan bijvoorbeeld wel excellente kwaliteitspolitiek en klanttevredenheid. Twee doelen die juist niet zijn gehaald en die mede oorzaak zijn van het Philips-debacle.

De commissarissen kenden hem toch de bonus toe. De bonus wordt Van Houten nagedragen, maar de commissarissen komen ermee weg. Openheid erover schiet tekort. Moet dat verbloemen dat de commissarissen Van Houten de volle mep hebben betaald omdat hij anders niet weg wilde?

De bonuswoede maakt duidelijk dat het beloningsbeleid niet deugt. Philips en andere bedrijven kunnen een heel simpele regel invoeren: als de financiële resultaten tekortschieten worden er geen bonussen betaald, ook niet voor ‘zachte’ doeleinden die wél gerealiseerd zijn. Want onder de streep telt het geld. Anders volgt bankroet. Kwestie van prioriteiten stellen.

Menno Tamminga is economisch columnist van Wynia’s Week. Eerder was hij redacteur en columnist van het Financieele Dagblad en NRC Handelsblad. 

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillig betaalde abonnementen van de lezers. Doet u al mee? Doneren aan Wynia’s Week kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Aandeelhouders Philips zijn woedend over onterechte bonussen maar laten de commissarissen wegkomen verscheen eerst op Wynia's Week.

De beurskoers is dit jaar al meer dan gehalveerd. Dat maakt Philips, dat nauw is verweven met Eindhoven, de Nederlandse economie én met politiek Den Haag, meer dan ooit kwetsbaar voor een buitenlandse overname. ‘Ik ben er trots op dat we Philips voor Nederland hebben weten te behouden’, zei oud-Shell-topman Jeroen van der Veer tegen het FD toen hij vorig jaar stopte als president-commissaris van Philips.

Zal zijn opvolger, oud DSM-chef Feike Sijbesma, hem dat nazeggen?

‘Gloeilampenfabriek uit het Zuiden des lands’

Sinds afgelopen zaterdag heet de Philips-topman Roy Jakobs. De 48-jarige Nederlander draaide al mee in de top van het bedrijf dat ooit bekend stond als de ‘gloeilampenfabriek uit het Zuiden des lands’. Maar die tijd ligt ver achter ons.

Philips zetelt in Amsterdam en heeft de afgelopen dertig jaar zijn bonte verzameling dochterbedrijven verkocht, gesaneerd of gesloten. De lichtdivisie, bakermat van het concern, staat als Signify op de Amsterdamse beurs. De lucratieve fabricage van chipmachines is in handen van ASML, ooit een dochterbedrijf. Op de beurs is ASML 162 miljard euro waard (aantal aandelen maal beurskoers), tegen ruim 12 miljard euro voor Philips. 

Falend management

Vijftig jaar geleden werkten er zo’n 300.000 mensen bij Philips, waarvan 100.000 in Nederland. Nu heeft Philips in Nederland nog een tiende daarvan over: ruim 11.000. Je kunt erop wachten dat China (ruim 8.000 werknemers) of India (8.300) Nederland voorbij streeft.

In de VS werken twee maal zoveel werknemers bij Philips als in Nederland. Dat is het resultaat van de keuzes bij de krimp van het concern. Philips richt zich op medische technologie. Daar ligt ook de bron van de existentiële crisis.

Als de Philips-gloeilamp te snel kapot ging, kocht je een nieuwe, misschien niet een van Philips. Maar als je een Philips-apparaat hebt gekocht om gezondheidsklachten weg te nemen en hij blijkt potentieel gevaarlijk, zoals nu bij slaapapneu- en beademingsmachines, dan slaan angst en woede toe.

Dan associeer je de merknaam Philips niet meer met zorgeloze kwaliteit, maar met ondeugdelijke producten, met tekortschietende kwaliteitscontroles en, uiteindelijk, ook met falend management. Dan volgen schadeclaims. Eerst van patiënten. Nu ook van beleggers. De consequenties zijn verstrekkend.

Zwart gat

Om te beginnen zijn de relaties met een deel van de gebruikers van de Philips-technologie verstoord. Slecht voor de merknaam, slecht voor de reputatie en slecht voor de toekomstige verdiencapaciteit. Als tweede en nu het meest urgent: beleggers kijken in een zwart gat waarin de waarde van hun aandelen is verdwenen.

Op hun vergadering in mei lieten aandeelhouders al merken dat hun geduld op was. Maar liefst 80 procent van de uitgebrachte stemmen veroordeelde het besluit van de commissarissen om topman Van Houten ondanks het apneudebâcle een bonus van 1,8 miljoen euro uit te keren. Dat zijn woede-uitbarstingen zoals je zelden ziet bij grote bedrijven.

Groei is weg

Wie zijn de Philips-beleggers? Het merendeel (57 procent) komt uit de Verenigde Staten en Engeland, landen waar professionele beleggers, zoals pensioenfondsen en vermogensbeheerders, gewend zijn hun zin te krijgen.

Nog maar 2 procent van de aandelen is handen van Nederlandse beleggers. Zo mogelijk nog gevaarlijker voor de positie van de nieuwe topman: meer dan de helft van de Philips-beleggers investeerde in Philips vanwege de verwachte groei of de waarde van het concern. De groei is weg, waarde is verkruimeld.

Wat is het gevolg? De ‘oude’ aandeelhouders verkopen hun effecten, de nieuwe beleggers zijn de meer opportunistische geldbeheerders, die met Philips een paar snelle euro’s willen verdienen. Dat kan lukken als topman Jakobs voortvarend de schadeclaims weet op te lossen en de vrede herstelt met angstige klanten en de Amerikaanse zorgcontroleurs.

Maar dat kan óók lukken als een Amerikaanse concurrent een overnamebod doet dat de Philips-top na deze fiasco’s niet kan weigeren. Of, meer realistisch: als activistische beleggers bij Philips gaan stoken en aandringen op verkoop van het bedrijf tegen een aantrekkelijke prijs.

Multinationals vertrekken

Heeft Philips in die situatie nog iets aan zijn vrienden in Den Haag? Het politieke sentiment is: multinationals moeten maar voor zichzelf zorgen. Van Houten was vier jaar geleden nog mee op missie met premier Mark Rutte (VVD) naar de Amerikaanse president Trump. Maar de lobby van Rutte als hoeder van de multinationals oogt machteloos na het vertrek van de hoofdkantoren van Shell en Unilever naar Londen.

Binnenkort gaat ook DSM (voedingsingrediënten) weg. Tot ziens Heerlen, tot ziens Maastricht, hallo Kaiseraugst. Het vertrek is het gevolg van een fusie met een Zwitsers bedrijf. DSM is de vorige werkgever van Feike Sijbesma die als president-commissaris van Philips bij een buitenlands overnamebod een sleutelrol heeft.

Het Nederlanderschap van grote bedrijven is hooguit wisselgeld als het management een aantrekkelijke deal kan doen, constateerde beleggingsanalist Corné van Zeijl (vermogensbeheerder Actiam) vier maanden geleden bij het vertrek van DSM. Als het oer-Nederlandse DSM (ooit: De Staatsmijnen) dat doet, wat houdt Philips dan tegen?

Econoom en journalist Menno Tamminga was redacteur en columnist voor NRC Handelsblad. Sinds de zomer van 2022 publiceert hij zijn wekelijkse columns in Wynia’s Week.

Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar. De betalende lezers maken dat mogelijk. Wordt u ook donateur? Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Hoe lang blijft Philips nog een zelfstandig Nederlands bedrijf? verscheen eerst op Wynia's Week.

Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), dat het vertrouwen peilt in de politiek, media en andere ‘instituten’, kwam begin deze maand met pijnlijke cijfers. De vertrouwenscijfers voor de topmanagers en hun miljardenconcerns zijn nog niet zo slecht als die voor de Tweede Kamer en de regering, maar veel scheelt het inmiddels niet meer.

Nog maar 50 procent van de mensen geeft de regering een cijfer 6 of hoger voor vertrouwen. Dusdanig lage niveaus kwamen maar twee keer eerder voor de laatste twaalf jaar. De grote ondernemingen komen maar nauwelijks beter uit de bus. Zij krijgen van 55 procent van de mensen een vertrouwenscijfer van 6 of meer. Kabinet en grote bedrijven staan daarmee ver achter bij vakbonden (69 procent), tv-nieuws (72 procent) en de rechterlijke macht (75 procent vertrouwen).

Grote ondernemingen stonden jarenlang in aanzien bij ministers en regeringscoalities. Ze golden als steunpilaren van de economie met investeringen, banen en opdrachten aan hun toeleveranciers.

Werkgeversorganisatie VNO-NCW zette die politieke liefde om in een effectieve lobby. Minister-president Mark Rutte (VVD) riskeerde bijna het voortbestaan van zijn derde kabinet om het hoofdkantoor van voedings- en zeepgigant Unilever in Rotterdam te houden. Unilever, Ruttes eerdere werkgever, vertrok.

Het grote publiek deelde toen misschien niet de politieke liefde voor grote bedrijven, de stemming was eerder lauwwarm. Maar nu? Moeten de grote ondernemingen zich zorgen maken over het groeiende wantrouwen?

Ja, om twee redenen.

Boos over topbeloningen

Om te beginnen: de trend is duidelijk negatief. Het vertrouwen in bonden en bedrijven ging jarenlang gelijk op. Maar nu groeit het verschil tussen het vertrouwen in de vakbeweging en dat in de grote ondernemingen, zeg maar: de werkgevers die zijn aangesloten bij VNO-NCW. In het voordeel van de bonden. Opmerkelijk, want de vakbonden zelf zijn, als je kijkt naar het aantal werkenden dat lid wordt, al decennia op hun retour.

Het SCP gaat niet dieper in op mogelijke oorzaken van de neergang van de grote werkgevers. Maar in het rapport kom je, net als in eerdere verslagen, wel verschillende aanknopingspunten tegen. Hoge topbeloningen zijn mensen al jarenlang een doorn in het oog. Dat vertaalt zich bijvoorbeeld ook in een permanent ongenoegen over inkomensverschillen.

Een nieuwe ontwikkeling is dat niet alleen burgers kwaad zijn op de hoge topbeloningen, maar ook steeds meer aandeelhouders van grote ondernemingen. Eumedion, de Nederlandse club van grote beleggers, zoals pensioenfondsen en geldbeheerders, constateert een voortdurende stijging van het aantal Nederlandse beursgenoteerde bedrijven waar beleggers het oneens zijn met de beloningen van de topmanagers.

Tegenstemmen

Eumedion onderzocht de uitslag van de stemming onder beleggers bij 107 bedrijven. Bij 16 van die bedrijven stemde 20 procent of meer van de beleggers tegen het beloningsverslag, dat gebeurde in 2020 bij tien bedrijven. In 2020 verwierpen beleggers bij twee bedrijven de beloningen, dit jaar bij vijf. De grote beleggers zien inmiddels in dat tegenstemmen niet altijd zoden aan de dijk zet, omdat bedrijven niet verplicht zijn om hun beloningsbeleid te matigen. Dat moet anders.

Dit jaar waren er twee opmerkelijke uitschieters: bij verfgigant AkzoNobel stemde 57 procent van de beleggers tegen het beloningsverslag, bij Philips was dat zelfs bijna 80 procent. De uitslag was een motie van wantrouwen zoals je die zelden ziet tegenover de top van het Nederlandse bedrijfsleven. Philips heeft jarenlang apparaten verkocht tegen slaapapneu die een gezondheidsrisico bleken te hebben. Beleggers schermen met schadeclaims. Topman Frans van Houten vertrekt binnenkort voor zijn contract is afgelopen.

Misère, misère

Burgers én beleggers kijken met groeiende argwaan naar de grote ondernemingen. Maar er is nog een tweede reden dat grote ondernemingen zich zorgen moeten maken. Dat is de nabije economische misère. Recordinflatie, koopkrachtverlies, looneisen, belastingverhogingen en de personeelstekorten bijten het bedrijfsleven. De alom verwachte komende krimp van de economie maakt het alleen maar erger, al treffen inflatie en dalende bestedingen de ene sector harder dan de andere.

Maar wat viel op bij de recente winstcijfers van veel grote ondernemingen? Zij zijn goed in staat om hun resultaten op peil te houden. Grote concerns hebben vanwege hun omvang of vanwege hun eerder investeringen in hun merknaam of vanwege hun cruciale rol in de economie (energie, chipmachines, farma) meer macht om hun prijzen te verhogen dan kleinere bedrijven. Zij hebben ook meer macht om tegen hun toeleveranciers te zeggen: zie zelf maar hoe je de prijsstijgingen betaalt, maar ik doe het niet.

Dat is het heikele punt waar het de komende maanden gaat spannen: zadelen grote ondernemingen, zoals energiebedrijven, consumenten en kleinere bedrijven straks op met de rekening? In dat geval kun je uittekenen wat er gebeurt. Het vertrouwen in grote ondernemingen daalt verder. En wie wordt er op aangekeken als grote ondernemingen deze ruimte krijgen? Het kabinet.

O wacht, dacht de regering: we financieren met de energiemaatschappijen een fonds voor mensen die door de energieprijzen in financiële nood komen. Hebben we weer wat tijd gekocht.

Menno Tamminga publiceert iedere woensdag in Wynia’s Week over economie en bedrijven (en soms een beetje over politiek).

Maakt u als donateur Wynia’s Week mogelijk? Graag! Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Winstgroei bij grote bedrijven, maar ten koste van wie? verscheen eerst op Wynia's Week.