De moordpartij in Israël was nog niet voorbij of de pro-Palestijnse beweging in ons land eiste dat we naar ‘de context’ zouden kijken. Het was helemaal geen bloeddorst van een meedogenloze terreurbeweging, maar een woedende uitbarsting van een decennialang geknecht volk in een belegerd gebied. Anders gezegd: vind je het gek? Of preciezer: eigen schuld.

Vredesvlag

De premier en een enkele andere autoriteit durfden nog het recht op zelfverdediging van Israël te benoemen en lieten de Israëlische vlag wapperen. Maar de rest van de boven-ons-gestelden deed liever alsof ze boven de partijen staat en hees de vredesvlag, dat fantasievaandel, ontworpen en gratis ter beschikking gesteld door een man die schathemel rijk is geworden van het bouwen van bunkers.

Burgemeesters in oorlogstijd 2.0. Ze prevelden woorden van nuance en verbinding en hoopten er het beste van.

Dat beste kwam natuurlijk niet, want al snel trokken duizenden demonstranten door steden als Amsterdam, Rotterdam en Den Haag die even lieten zien wat zij onder ‘context’ verstaan. Geen vredesvlaggen, maar de banieren van Palestina, de Taliban en allerhande andere jihadistische bewegingen. Geen oproep aan Hamas om de gegijzelden vrij te laten, laat staan om op te houden met het afvuren van raketten op Israël. Nee, Israël werd gewaarschuwd af te zien van represailles, want dat zou genocide zijn.

Mensen van wie je dacht dat ze ingeburgerd zijn en de westerse waarden onderschrijven, betoonden zich ongegeneerd fanatieke aanhangers van terreur en dictatuur. En tussen hun liefde voor Palestina en hun haat tegen joden liep een onzichtbaar lijntje.

Opkrassen

Ze waren niet alleen. Overal liepen ‘witte’ supporters mee, van GroenLinks en SP, van Amnesty en Extinction Rebellion. En niet te vergeten van clubjes als Queers for Palestina die in hun beloofde land nog geen week het leven zouden houden.

Gezamenlijk scandeerden ze de leuze From the river to the sea, Palestine will be free. Want dat was de hoofdboodschap: opkrassen jullie.

Beledigen en provoceren

Natuurlijk besteedde ook de Tweede Kamer aandacht aan de moordpartij van Hamas en de dreigende inval in Gaza. Een uitgelezen moment voor Denk om de boel eens flink op te stoken. Deze partij is in de marge geraakt en staat er in de peilingen niet goed voor. De nieuwe fractieleider Stephan van Baarle is van een aanzienlijk mindere statuur dan zijn voorganger Farid Azarkan die bij vriend en vijand waardering genoot om zijn rol in de toeslagenaffaire.

Van Baarle schrikt niet terug voor de praktijken die Denk in zijn beginjaren een slechte naam gaven: beledigen en provoceren. Kijk maar eens in het recente verkiezingsprogramma van de partij: behalve een landkaart van Palestina zonder Israël ook plaatjes van Wilders achter de tralies en Timmermans in een inbrekerspak met de tekst ‘laat u niet bestelen’. Het is de variant van de filmpjes die de partij indertijd maakte van Kamerleden met een Turkse achtergrond om hen zo in diskrediet te brengen, tot in Turkije.

Deze Van Baarle sloot zijn betoog over de crisis in Israël en Gaza af met een ferm From the river to the sea, Palestine will be free. De kat in de gordijnen. De Kamervoorzitter trad zowaar een beetje op en vroeg Van Baarle deze slogan voortaan achterwege te laten. Dat weigerde hij natuurlijk, wetende dat zijn achterban die zo goed als niet in de Nederlandse politiek geïnteresseerd is, dit wel eens zou kunnen oppikken. Veel stampei hoefde hij verder niet te maken, want daar zorgde zijn oud-partijgenoot Sylvana Simons wel voor.

Furieus verzette deze zich tegen het verbod van de Kamervoorzitter, omdat de rechter kortgeleden zou hebben bepaald dat de slogan niet uitlokt tot geweld of antisemitisme en dus niet strafbaar is. Wat de rechter toestaat, kan de Kamervoorzitter niet verbieden.

Motie-Eerdmans

Die hield echter haar poot stijf. De Kamer debatteerde verder en nam met een kleine meerderheid een motie van Eerdmans (JA21) aan dat de leus de vernietiging van de staat Israël propageert en daarom een oproep tot geweld is. Behalve Denk en BIJ1 stemden PvdA, GroenLinks, Volt, Partij voor de Dieren, Forum, SP en de altijd met Denk meestemmende Liane den Haan tegen.

Het debat was vurig en verleidde Simons ertoe alle decorum overboord te zetten en haar middelvinger op te steken. De ophef hierover – maar dit terzijde –  is wat overdreven. Collega Boswijk van het CDA deed dit indertijd ook al eens, zij het min of meer als geintje. En wie herinnert zich niet de braakbewegingen van VVD-er Hoogervorst? Ook mime hoort bij de Haagse poppenkast.

Hoe zit het nou?

Hoe het ook zij, hoe zit dat nou met die slogan From the river? Is het een serene oproep om het hele gebied om te vormen tot een nieuwe staat waarin moslims, Joden en anderen vreedzaam samenleven of is het een bloeddorstige aansporing om Israël van de kaart te vegen en de bevolking de zee in te drijven?

Heeft Sylvana Simons met haar verwijzing naar de rechter gelijk? Ik durf het niet te bevestigen. Het gaat hier om een zogeheten Artikel 12 Sv-procedure op grond waarvan een burger of organisatie bij het Openbaar Ministerie een klacht kan indienen tegen de beslissing van het OM om een zaak niet voor de strafrechter te brengen.

Een incident

Iemand vond dat het OM een spreker die tijdens de jaarlijkse herdenking van de Nakba in 2021 meerdere keren de From the river-slogan had geroepen voor de rechter had moeten brengen. De klacht kwam twee jaar later bij het gerechtshof ter tafel en die vond dat het OM terecht had geconcludeerd dat er ‘geen sprake was van bedreiging, opruiing of strafbaar aanzetten tot haat’.

Helder? Nee, want de onderliggende stukken zijn zoals te doen gebruikelijk in dit soort klachtzaken vertrouwelijk. Ik heb nog geprobeerd deze stukken in te zien, maar dat is me niet gelukt. Blijft over een beslissing over een incident, twee jaar geleden waarvan de ins & outs voor buitenstaanders waartoe ik Sylvana Simons ook reken, onbekend zijn.

OM doet onderzoek

Ik heb nog wel een filmpje van de demonstratie gevonden en zag een plichtmatig roepende man in een kraampje op een vrijwel ontvolkt plein. Niet wat je noemt een ziedende massa die werd opgejuind om Joden te lijf te gaan. Ik kan me de beslissing van het OM om niet tot vervolging over te gaan wel indenken. In elk geval gaat het lijkt me veel te ver om aan de uitspraak van de rechter een algemene strekking toe te kennen.

Hebben Eerdmans en de Kamervoorzitter dan gelijk en is de leuze in principe een oproep tot etnische zuivering en vernietiging van de staat Israël? Op dit moment doet het OM op verzoek van burgemeester Halsema daarnaar een onderzoek. Formeel weten we de conclusies nog niet, maar we kunnen er al wel wat over zeggen.

Voortbestaan Israël staat op het spel

De omstandigheden zijn heel anders dan twee jaar geleden bij de armzalige Nakba-herdenking. Weliswaar is het nooit rustig aan de grenzen van Israël, maar wat er nu gaande is, is van een heel andere proportie dan toen. Er is sprake van een heuse oorlog waar al duizenden doden zijn gevallen. Escalatie dreigt en het is niet overdreven om te zeggen dat Israël dan voor zijn voortbestaan moet vrezen.

Daar komt bij dat Hamas, dat de oorlog in Gaza heeft uitgelokt, door de EU en dus ook door Nederland als een terroristische organisatie is aangemerkt. Dat Hamas Israël van de kaart wil vegen, staat gewoon in zijn handvest. Hamas erkent de beslissingen van de Volkenbond (1923) en de Verenigde Naties (1947) die aan de gebiedsverdeling en de oprichting van Israël ten grondslag liggen, niet.

Ook vindt Hamas dat alle Joden uit het gebied moeten verdwijnen, met uitzondering van degenen die daar voor de oprichting van ‘de zionistische entiteit’ in 1947 al woonden, een handvol mensen van 76 jaar en ouder dus.

Heel veel duidelijker kun je niet zijn. Vernietiging van de staat Israël en etnische zuivering van het gebied.

Vernietigingsoorlog

De actualiteit, de urgentie, de doelen en de feitelijke oorlogshandelingen ontnemen aan de slogan From the river to the sea, Palestine will be free elke suggestie van vredelievendheid. Het is een dreigement, een aankondiging van een vernietigingsoorlog, het startschot voor een nieuwe Holocaust. Hamas wil – overigens net zoals de PLO – de Israëliërs de zee in drijven. Zo hebben ze het vaak omschreven. Niet From the river to the sea, maar From the river into the sea.

Wie die leus op dit moment aanhaalt, ook in Nederland, weet dit en stelt zich dus achter de uitroeiing van het Israëlische land en volk.

Stukje context. Ik schreef het graag voor u op.

Paul Verburgt schrijft regelmatig in Wynia’s Week over politiek en samenleving. Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht ´From the river to the sea…´ roept op tot de vernietiging van het Israèlische land en volk verscheen eerst op Wynia's Week.

Die Pride staat sinds enkele jaren onder druk. Niet alleen omdat groepen radicale moslims dreigen met aanslagen, maar ook door bemoeienissen van extreemlinkse activisten.  

De twee organisatoren kunnen niet met elkaar door één deur 

De gemeente Amsterdam schrijft op haar website: ‘Queer Amsterdam (QA) en Stichting Pride Amsterdam (SPA) organiseren dit jaar samen het nieuwe evenement Queer & Pride Amsterdam.’ Het hele gebeuren duurt volgens de gemeente van 22 juli tot en met 6 augustus. Maar wie naar de website van de Pride gaat, leest dat het evenement plaatsvindt van 1 tot en met 6 augustus. Vanaf 22 juli begint echter al het Queerevenement, dat gescheiden wordt van de Pride. Hoe zit dat?  

QA en SPA kunnen niet met elkaar door een deur, hoewel de woede vooral bij QA lijkt te liggen. Queer Amsterdam is een woke-organisatie. Ze is tegen een ‘westerse visie’, benadert alles ‘intersectioneel’ en ziet ‘dekolonisatie’ als kernpunt in haar ‘strijd’. Zij ziet SPA als een club die slechts de belangen van blanke homoseksuele mannen verdedigt.  

De progressieve gemeente zat kennelijk in een spagaat. De LHB-belangen (lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen) worden nog zelden bedreigd, hun emancipatie is vergevorderd. Wie een evenement wil organiseren dat zich richt op ‘verregaande achterstelling’ kan daarom beter de horizon verbreden, zo lijkt het Amsterdamse gemeentebestuur geredeneerd te hebben.  

Ruim acht ton subsidie 

Dat leidde tot handjeklap: de ene week voor QA, de andere voor de SPA. Van het totale gemeentelijke subsidiebedrag van ruim acht ton gaat echter het grootste deel (zo’n 500.000 euro) naar QA. Annabel Nanninga, gemeenteraadslid van JA21, vatte het op Twitter samen als: ‘Smullen dit. Extreemlinks kaapt #pride, zwakke wethouder zwicht uit angst niet ‘inclusief’ te zijn. Resultaat: Pro-palestijnse (nul homorechten daar maar hee!) activisten krijgen tonnen, iedereen ruzie en twee Prides.’ 

NH Nieuws meldt dat in het queerprogramma van QA ‘veel aandacht [is] voor emancipatie van achtergestelde groepen zoals sekswerkers en transgender personen’. De nieuwe voorzitter van QA, Naomi Pieter, wordt gezien als ‘één van de drijvende krachten achter initiatieven als Kick Out Zwarte Piet, de Black Lives Matters-demonstraties en de Pride Walk’ en daarmee als ‘boegbeeld’ voor de ‘anti-racismebeweging’. 

In dat kader zal op de Dam een ‘Black Pride’ plaatsvinden met als thema ‘Black Futures’. Op de website van het evenement staat: ‘We mogen feest vieren, maar de strijd is nog niet gestreden. Speeches worden afgewisseld met optredens van nationale en internationale Zwarte Queer artiesten.’  

Het is opmerkelijk dat er een sub-evenement wordt georganiseerd op basis van huidskleur. Wellicht eens te meer aangezien de artiesten op huidskleur worden geselecteerd. Het evenement lijkt werkelijk over zwarte trots (pride) te gaan, want  ‘zwart’ wordt zelfs met een hoofdletter geschreven. Je vraagt je af wat er zou zijn gebeurd als iemand op de Dam een Blanke Pride had willen organiseren.  

Hoe zit het nou precies met de pro-Palestina-ideologie van QA? ‘Onder de paraplu van SPA valt het Zero Flags Project,’ schrijft Het Parool . Daarbij wordt ‘elk jaar het aantal vlaggen getoond van de landen waar homoseksualiteit nog altijd strafbaar is. Vorig jaar waren dat er 72, dit jaar 69. Het idee: elk jaar minder vlaggen, tot de ideale wereld, met zero flags.’  

Ook de Palestijnse vlag staat op de zwarte lijst. Een goeie reden om er niet feestelijk mee te gaan zwaaien. Maar daar denken ze bij QA anders over. Voor de queers is de LHBTIQ+-emancipatie slechts een deel van haar boodschap: zij strijden tegen iedere vorm van vermeende onderdrukking. Daarom krijgen zwarte queers een eigen evenement, op basis van huidskleur. En zo wordt ook aandacht besteed aan de Palestijnse gebieden, die worden gezien als ‘goed’ in de strijd tegen het ‘kwaadaardige’ Israël.  

Dat homo’s in Tel Aviv veiliger zijn dan in Amsterdam kan niet iedereen verdragen 

Op een zwoele avond in het voorjaar van 2022 zat ik samen met en goede vriend op een terras in Tel Aviv. Twee tafels verder zat een aantrekkelijke jonge vrouw. Ze was uit met een stel homoseksuele jongens en een herdershond, die ook een stoel op het terras bezet hield. De jongens zoenden elkaar intens. 

Toen één van hen even weg was, zoende de vrouw even intens met de andere jongen. Toen de andere jongen terug was, vroeg ze mij om een foto te maken van haar gezelschap met mijn mobiel in plaats van de hare (u begrijpt vast waarom). Mijn reisgenoot grapte: ‘Stel dat je dat had gedaan: dan had je een wilde avond gehad met die meid, twee homo’s én een hond.’ Ondenkbaar in moslimlanden.  

Dat Israël Tel Aviv als wereldwijde LHBTIQ+-hoofdstad heeft, kunnen de woke-queers moeilijk verdragen. Wie Tel Aviv bezoekt ziet dat homo’s er aanzienlijk vrijer en veiliger zijn dan in Amsterdam. Alleen in orthodox-joodse kringen is voor homoseksualiteit of transgenderschap geen ruimte. Maar in moslimlanden is daar überhaupt amper ruimte voor: omdat de islamitische cultuur dat in de weg staat. Wie door de Palestijnse gebieden rijdt of wandelt, komt geen regenboogvlaggen tegen en ziet nergens mannen hand in hand lopen.  

De Palestijnse vlag gaat niet samen met homoseksualiteit. Het is daarom absurd om er tijdens een pride-evenement mee te gaan zwaaien. Wie dat toch doet misbruik niet alleen Pride Amsterdam, maar ook de overheidsgelden die het evenement mogelijk maken.  

Bart Collard is criminoloog en publiceert regelmatig in Wynia’s Week. 

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Wie op ‘Pride’ in Amsterdam met de Palestijnse vlag gaat zwaaien, begrijpt niets van LHBTIQ-rechten verscheen eerst op Wynia's Week.

Velen in het Westen reageerden positief en hoopvol toen Marokko, Soedan, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein in 2020 hun betrekkingen met Israël ‘normaliseerden’. Maar betekende dit dat hiermee een alomvattende Arabisch-Israëlische vrede naderbij werd gebracht? In de kern van het Palestijns-Israëlische conflict veranderde er helemaal niets; integendeel: de Joodse nederzettingen in de Palestijnse Bezette Gebieden werden verder uitgebreid en de etnische zuivering van Palestijnen ging gewoon door.

Trump beloonde Arabische landen voor banden met Israël

En wat had Israël eigenlijk voor concessies gedaan voor het ‘normaliseren’ van de betrekkingen met de betrokken Arabische landen? Mij is niets bekend van enigerlei Israëlische concessies, tenzij je het voorlopig niet annexeren of illegaal toe-eigenen van land een ‘concessie’ zou willen noemen. Het was niet Israël, maar de Verenigde Staten die beloningen verschafte, omdat dit president Trump goed uitkwam tijdens de presidentiële verkiezingen waarin de pro-Israël-lobby erg invloedrijk is.

De illegale annexatie van de Westelijke Sahara door Marokko, in strijd met het internationale recht, werd door de Verenigde Staten erkend, waardoor de internationale rechtsorde verder werd ondermijnd, net zoals dat het geval was bij de Amerikaanse erkenning van de Israëlische annexatie van de Syrische Golan en Oost-Jeruzalem; Soedan werd door de VS van de lijst van ‘terroristische landen’ afgevoerd en kreeg geld; en de betrokken Arabische Golfstaten kwamen in aanmerking voor meer geavanceerde wapens, waarmee zij wellicht sterker zouden staan tegenover Iran. Het betrof Arabische landen uit de periferie, ver weg van Israël, die sowieso al weinig met Israël te maken hadden en er niet mee in oorlog waren.

Nieuwste manoeuvres: contact tussen Iran en Arabische landen

Betekent de ‘normalisering’ van de betrekkingen met de betrokken Arabische Golfstaten dat deze hun veiligheid tegenover Iran hebben vergroot? Ik denk eerder het tegendeel. Doordat zij door Iran nu voorlopig worden gezien als bondgenoten van Israël, lopen ze het risico bij een eventuele Israëlische aanval op Iran als eersten de klappen te moeten opvangen.

Iran kan immers met het grootste gemak aanvallen uitvoeren op de olie-installaties van de betrokken landen en ook hun waterontzilting-installaties ruïneren, waardoor de betrokken economieën grotendeels zouden worden platgelegd. Eerdere aanvallen met drones op Saoedische olie-installaties hebben dat al pijnlijk duidelijk gemaakt. Een betere verdediging tegen Iran is dan ook het zoeken van toenadering en het aangaan van een constructieve dialoog. En het lijkt erop dat het momenteel die richting uitgaat.

Van Israëlische zijde bestaat blijkbaar de illusie dat wanneer er maar vrede kan worden gesloten met allerlei Arabische landen, de Palestijnse zaak vanzelf wel wordt opgelost, en dat de Israëlische bezetting van Arabische gebieden uiteindelijk wel zal worden geaccepteerd. Ook de gepleegde oorlogsmisdaden en schendingen van het internationale recht zouden dan wel worden weggepoetst en vergeten.

Hetzelfde zou dan moeten gelden voor de etnische zuivering van Palestijnen, die immers al decennialang wordt gedoogd. Verder dan het afgeven van kritische verklaringen en het uitspreken van ‘grote bezorgdheid’ door de internationale gemeenschap komt het immers niet. En dit impliceert dat Israël gewoon ongestraft zijn gang kan blijven gaan.

Het annexeren van Arabisch grondgebied, het voortdurend opnieuw uitbreiden van de Joodse nederzettingen en de etnische zuiveringen van Palestijnen maken een duurzame Arabisch-Israëlische vrede echter onmogelijk, en dat betekent dat er nog heel veel moet veranderen voordat zo’n vrede überhaupt in zicht kan komen.

De recente etnische zuiveringen van Palestijnen in Oost-Jeruzalem hebben een geweldsescalatie tussen Israël en Hamas in Gaza gegenereerd, en deze zal een oplossing zeker niet naderbij brengen. En zo lang het Israëlische beleid ten aanzien van de Palestijnen kan worden gekenschetst als ‘Heads I win, tails you lose’, valt er niets positiefs te verwachten.

Palestijnse burgers schieten niets op met raketaanvallen van Hamas

Met zijn grootscheepse raketaanvallen op Israël heeft Hamas de aandacht afgeleid van de etnische zuiveringen in Oost-Jeruzalem en het met geweld neerslaan van Palestijnse demonstraties in de al-Aqsa-moskee die daartegen gericht waren. Hamas is daar niets mee opgeschoten, en de Palestijnen in Jeruzalem en de westelijke Jordaanoever al helemaal niet. Het heeft hun zaak eerder ernstig ondermijnd en geschaad.

Maar zonder hun aanvallen op Israël zouden de bewoners van Gaza evenmin iets zijn opgeschoten, want zij worden al vele jaren volledig door Israël in de tang genomen en de mensen daar – merendeels ook vluchtelingen uit wat nu Israël is – kunnen geen kant op. Ze zouden er zonder de aanvallen van Hamas echter wel veel beter (of minder slecht) aan toe zijn dan nu.

Militair-technisch gezien zijn de raketaanvallen van Hamas eerder een nuisance dan een werkelijke bedreiging voor de staat Israël, want Hamas vormt geen serieuze partij voor het oppermachtige Israëlische leger en is daarvan per definitie steeds de verliezer als het erop aankomt. De asymmetrie in dit conflict wordt ook duidelijk weerspiegeld in de grote wederzijdse verschillen in aantallen slachtoffers en toegebrachte schade.

Palestijns-Joodse rellen in Israël zelf

Minstens zo ingrijpend, zo niet nog ernstiger dan de zoveelste voorbijgaande oorlog in Gaza en de gewelddadigheden in Jeruzalem, is het feit dat nu ook de Palestijnen binnen Israël voor het eerst sinds lange tijd ernstig in beroering zijn gebracht, waardoor gewelddadige botsingen zijn ontstaan tussen Joden en Arabieren in Israëlische steden als Lod. Deze nu gemengde Joods-Arabische steden waren voor de uitroeping van de staat Israël in 1948 vrijwel geheel Arabisch. De huidige botsingen kunnen de Joods-Arabische co-existentie ernstig in gevaar brengen.

Theoretisch gezien zijn deze Joods-Palestijnse botsingen binnen Israël koren op de molen van premier Netanyahu, want hij zou de Arabische bewoners van Israël het liefst zien vertrekken naar de Palestijnse gebieden die onder ‘gezag’ staan van de Palestijnse Autoriteit, of naar elders, opdat Israël zoveel mogelijk een zuiver Joodse staat kan zijn. De toenmalige Israëlische minister van Defensie Lieberman heeft zich destijds al in deze zin uitgelaten, en hij was zeker niet de eerste die er zo over dacht. Maar dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Een vijfde van de inwoners van Israël is Arabier

Het aantal Arabische Israëli’s bedraagt momenteel bijna twee miljoen, oftewel ruim 20% van de totale bevolking en die kunnen niet zomaar worden verwijderd zonder een burgeroorlog te ontketenen. Daar komt nog bij dat een groeiend aantal Joodse Israëli’s inziet dat Israël gebaat is bij een vreedzame Arabisch-Joodse co-existentie en dat een ongelijke behandeling tussen Israëlische Joden en Arabieren op den duur niet vol te houden is.

Maar de radicaalnationalistische Joden hebben nog steeds duidelijk de overhand.  De meeste Palestijnen in Israël willen best met de Joden daar vreedzaam samenleven, maar dan wel op basis van gelijkheid en niet als een gediscrimineerde minderheid met minder rechten.

Van president Biden vallen in het Amerikaanse beleid ten aanzien van Israël hoogstens wat cosmetische veranderingen te verwachten. En dat is de Israëlische regering genoegzaam bekend. Onder Biden’s voor-voorganger Obama werd nog eens duidelijk onderstreept dat de president van het machtigste land ter wereld uiteindelijk geen enkele doorbraak kon bewerkstelligen in het Palestijns-Israëlische conflict, omdat zijn eisen volstrekt door Israël werden genegeerd, met als hoofdreden de sterke pro-Israëllobby (AIPAC) in de Verenigde Sta­ten.

Dit heeft Obama in zijn memoires, The Promised Land, duidelijk laten doorschemeren. President Obama eiste destijds van Israël dat de bouw van Joodse nederzettingen zou worden stopgezet en dat bij een vredesregeling de Israëlische grenzen van voor de Junioorlog van 1967 uitgangspunt dienden te zijn, met de mogelijkheid van de uitwisseling van stukken land.

Struikelblok: de grenzen van 1967

De oplossing voor het conflict lijkt zo eenvoudig: de Arabische hoofdvoorwaarde is een volledige terugtrekking van Israël uit de in 1967 bezette Arabische gebieden in ruil voor vrede. Israël wil weliswaar vrede, maar dan wel met het behoud van de bezette Arabische gebieden, en dat werkt niet.

Waar vroeger nog kon worden betoogd dat Israël voor zijn veiligheid te vrezen had van zijn Arabische buren, is inmiddels wel duidelijk dat die Arabische landen meer te vrezen hebben van de volledige militaire suprematie van Israël dan omgekeerd. Daarbij komt nog dat hoewel de meeste Israëli’s seculier zijn, zij er toch van overtuigd zijn dat God hen dit land beloofd heeft. Zij worden daarin krachtig gesteund door de Amerikaanse christen-zionisten, naast AIPAC een andere sterke pro-Israël-lobby in de Verenigde Staten.

Een werkelijke oplossing lijkt vooralsnog onbereikbaar, omdat de vredeswil er onder de huidige omstandigheden niet is, en het merendeel van de internationale gemeenschap voor de Palestijns-Israëlische realiteit ‘wegkijkt’.

Nikolaos van Dam was Nederlands ambassadeur in Irak, Egypte, Turkije, Duitsland en Indonesië en Speciaal Gezant voor Syrië. Zijn laatste boek over het Midden-Oosten is  ‘Granaten en minaretten. Een diplomaat op zoek naar vrede in de Arabische en islamitische wereld’. Meer informatie: HIER.

Het bericht Israël: met militaire suprematie kun je nog geen vrede opleggen verscheen eerst op Wynia's Week.