In de regio is asiel praktisch onmogelijk, ook voor de moslims.  De drie rijkste landen zijn Qatar, Kuwait en de Emiraten, alle drie met burgers die rijker zijn dan de Nederlanders. Wij hebben in Sjarjah (het emiraat ten noorden van Dubai) een hele middenklasse Pakistaanse woonwijk gezien met winkels en restaurants.

Asielzoekers, daar houden ze niet van in de Golfstaten

Maar geen asielzoekers in de Emiraten: 82 aanvragen uit de hele wereld in 2021. Steenrijk Abu Dhabi heeft zelfs geen erkende procedure voor het aanvragen van asiel. De Qatari’s – nu bekend en berucht door de bouw van stadions en hotels – hebben niets tegen hun Pakistaanse moslimbroeders. Integendeel, er is zojuist een plan aangekondigd om het aantal Pakistaanse werknemers te verdubbelen van 150.000 naar 300.000.

Harde werkers mogen komen, maar zonder hun gezin. En asielzoekers moeten naar elders. Uit de hele wereld waren in Qatar in 2021 een minuscule 5 asielaanvragen. Kuwait: in totaal 100 asielaanvragen in 2021. Qatar, Kuwait en de Emiraten willen niets weten van asiel.

Gevaarlijk voor christenen

Dan wonen er in Lahore ook 400.000 christenen. Meer dan zeventig stierven zes jaar geleden door een terrorist die zichzelf opblies tijdens de zondagse kerkdienst. Christenen kunnen zich dus met recht soms onveilig voelen in Pakistan.

In buurland India heeft Kochi (Cochin) in Kerala drie synagoges en een prachtige kathedraal. Christenen zijn in die stad 38 procent van de bevolking. Dat is dus een aangewezen vluchthaven voor christenen uit Lahore, maar nee: de grens tussen India en Pakistan is hermetisch dicht na drie oorlogen over betwist Kashmir en de aanslag in 2008 op het Taj Palace hotel in Mumbai met 162 slachtoffers.

De terroristen kwamen per boot uit Pakistan naar Mumbai en hoewel de Pakistaanse politie zich inspant tegen de Taliban (in de vijf dagen van onze vakantie in Lahore werden weer acht politiemensen gedood in gevechten met de Taliban), geeft India de schuld van de aanslag in Mumbai aan Pakistan en houdt India de grens gesloten.

Sommige lesbische of gay Pakistani’s zouden ook willen emigreren. Tolerant Thailand is niet ver, maar een reis over land is onmogelijk vanwege de gesloten grens met India.

In Lahore kunnen meisjes naar school, maar niet in de Swat Valley in West-Pakistan waar de Taliban de macht heeft. Malala Yousafzai verdiende daar door haar moed de eerste Pakistaanse Nobelprijs voor de Vrede. De Taliban is sinds vorig jaar gewapend met een extra 7 miljard euro aan Amerikaanse wapentuig, onbegrijpelijk achtergelaten door President Biden bij zijn afgang uit Afghanistan.

Lahore en andere grote steden in Pakistan vrezen nu meer Taliban-terreur. Janneke en ik kregen daarom al ongevraagd en spontaan een politie-escorte van vier bewapende agenten voor de terugkeer naar ons hotel na een excursie buiten de stad. Voor de rit van 160 kilometer, iedere 40 kilometer een vers escorte, uit voorzorg tegen de Taliban die vorige week in een vuurgevecht nog zes politiemensen doodde.

Het verdriet van Lahore

De tragiek van Lahore is exemplarisch. Dit is een van de mooiste cultuursteden ter wereld, maar de toeristen blijven weg. In ons top Pearl Continental Hotel (600 kamers) zagen we bij ontbijt en diner vooral familiegroepen met perfect Engels, en elegante shawls bij de vrouwen, meest over de schouder, bij een kleine minderheid ook over het kapsel. Buiten ons tweeën nog een enkel wit westers toeristisch echtpaar, een paar zakenlieden en toevallig vorige week ook het Ierse vrouwen cricket-team met hun coaches. Nauwelijks toeristen.

Pakistan is failliet en de internationale reserves dekken nog maar een paar weken van de invoer. De Pakistaanse overheid adverteert nu op officiële websites met banen voor Pakistaanse verpleegsters in de Golf, die dan salaris in harde valuta terug sturen naar de familie thuis. Omdat de politiek zo onzeker is, en nu nog extra met de terugkeer van de gewapende Taliban, houden rijke Pakistani’s bankrekeningen aan in veilig Dubai. Dat geld is dus verloren voor de ontwikkeling van het eigen land.

Dan maar een dictator?

In de lokale krant lazen wij een somber artikel van een oud-minister van financiën die nu aarzelend pleit voor een dictatuur, in de hoop dat na Pakistans eerdere slechte ervaringen met dictators er nu misschien een dictator komt die – zoals in Taiwan en Zuid-Korea – kiest voor een pad met minder corruptie en meer economische groei.

Wat zou Nederland kunnen doen voor een bescheiden win-win situatie met Pakistan? Vorig jaar hebben wereldwijd 24.824 Pakistani’s asiel aangevraagd; 83 procent van de aanvragen werd afgewezen. Dat cijfer suggereert dat de grote meerderheid van de asielzoekers niet vlucht voor vervolging, maar de riskante reis naar overzee onderneemt in de hoop op een betere economische toekomst.  

Nederland zou naar mijn mening alle asielzoekers uit Pakistan voor een paar jaar direct en automatisch moeten uitwijzen en eisen dat Pakistan allen onmiddellijk terug neemt. Vorig jaar waren het er uit Pakistan in Ter Apel meer dan duizend; dit jaar waarschijnlijk meer.

Geen Pakistaanse asielzoekers naar Nederland

Als Nederland internationaal bekend maakt dat alle asielzoekers uit Pakistan (en een aantal andere landen) de komende jaren onmiddellijk worden teruggestuurd naar hun thuisland, zal de instroom snel enorm afnemen, zodra dat daar bekend wordt (Denemarken en Zweden bewijzen dat al met hun hardere beleid).

En als we daarmee een verdrag overtreden, dan is dat om prioriteit te kunnen geven aan echte vluchtelingen uit een klein aantal andere landen. Is dat wreed en hard tegen een handvol écht vervolgde en bedreigde asielzoekers uit Pakistan? Zeker, maar na korte tijd met het nieuwe beleid weten alle Pakistani’s die op de wereldkaart een asielland kiezen dat Nederland afvalt, omdat het voorrang geeft aan echt bedreigde Aziatische vluchtelingen, wellicht met focus op Iran en Afghanistan.  

In ruil voor zo’n belofte van de Pakistaanse regering, zouden wij twee dingen kunnen doen. Eén: studiebeurzen voor studenten in Wageningen, waar ik hier al eerder voor pleitte, en ook aan onze technische universiteiten na de overstromingen van deze zomer. En verder: gratis leermiddelen voor relatief dure vakken als biologie, natuur- en scheikunde op middelbare scholen, zoals Nederland bij voorbeeld al met succes naar Uganda stuurt.

Hoe beter de kwaliteit van de middelbare scholen, des te meer meisjes gaan door met hun opleiding, trouwen dan later en kunnen beter zorgen voor minder kinderen. Bangladesh, vroeger veel armer dan Pakistan, nu verder door beter opgeleide jonge vrouwen, laat zien hoeveel dat uitmaakt voor het welzijn van de eigen bevolking.

In Lahore wordt het in de zomer 40 à 42 graden. En alleen de paar procent rijkaards kunnen zich daar airconditioning permitteren. Pakistan heeft dus nog meer belang dan Nederland bij actie tegen CO2. Maar het land moet ook de Taliban bestrijden, en de schade van de overstromingen herstellen, terwijl de bevolking per jaar met meer dan een miljoen mensen toeneemt. 

Beter om dan realistisch te zijn en Pakistan naar vermogen te helpen met onderwijs, speciaal voor vrouwen. Als dan de bevolkingsgroei afneemt, vermindert ook de druk op het milieu. Dat is een meer realistisch milieubeleid dan zes Nederlandse ministers naar Cairo te laten vliegen en daar te applaudisseren voor een ongetwijfeld charmante en vloeiend pratende Pakistaanse collega die indringend om geld vraagt maar niets kan beloven.

Eduard Bomhoff is nog enkele maanden hoogleraar economie in Kuala Lumpur, Maleisië. Zijn columns over economie en overheidsbeleid – en een enkele keer over zijn persoonlijke belevenissen – verschijnen ook in 2023 weer in Wynia’s Week.

Wynia’s Week is er twee keer per week, 104 keer per jaar. De lezers, kijkers, luisteraars en donateurs maken dat mogelijk met hun financiële bijdragen. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Leerzame lessen van vijf dagen Lahore verscheen eerst op Wynia's Week.

Over bevolkingsgroei en wat dat doet met klimaat, milieu en grondstoffen zal het op COP27 wederom niet gaan, wel zal het VN-klimaatevangelie er weer verkondigd worden: klimaatverandering bedreigt het voortbestaan van de mensheid, het tijdsvenster om het tij nog te keren sluit zich snel, de landen die er het minste schuld aan hebben lijden er het meest onder, en Greta Thunberg is onze profeet.

Schuldigen moeten boeten

En wie er wel schuld aan heeft, moet betalen. Of zoals dat op de website heet: ‘Vooruitgang in de aflevering van de jaarlijkse 100 miljard dollar zal meer vertrouwen scheppen tussen de ontwikkelde en ontwikkelingslanden, omdat het laat zien dat de toezeggingen daadwerkelijk nagekomen worden.’ 

In het Nederlands is die implicatie nog een graadje makkelijker dan in het Engels, want wij hebben geen aparte woorden voor morele en financiële schuld, waar het Engels nog onderscheid maakt tussen guilt en debt.

Voor het verloop van die conferentie zou u mijn column van vorig jaar over COP26 in Glasgow kunnen lezen, want zoveel verandert er niet aan die VN-rituelen voor de mondiale bühne. Klinkt dat cynisch? Zelfs Greta Thunberg zei afgelopen zomer in een interview met De Correspondent dat ze er dit jaar niet heen gaat.

De kwestie van compensatie voor klimaatschade laaide weer eens op naar aanleiding van de recente moesson-overstromingen in Pakistan. Die overstromingen treden daar elk jaar op, omdat de waterhuishouding totaal niet op orde is, maar dit jaar waren ze veel groter dan gewoonlijk. Dus het westen moest meteen de portemonnee trekken, was de teneur in wat ik voor het gemak maar even het kamp-Thunberg noem.

Waarom verhoogde Pakistan de dijken niet?

Best mogelijk dat die extreme moessonregens in Pakistan dit keer nog extremer waren door klimaatverandering.  Maar in een beetje normaal land waren die dijken al jaren geleden voldoende opgehoogd om dat op te vangen.

Als je in een wrak van een auto met gladde banden de weg op gaat en crasht op een stuk weg dat blank staat door een verstopte regenput, terwijl alle andere auto’s daar gewoon door konden rijden, ben je dan gecrashed door die regenput? 

Neem nou Bangla Desh

Dat een effectieve bescherming tegen zulke calamiteiten geenszins een slechts door steenrijke landen op te brengen inspanning vergt, moge blijken uit het feit dat wereldwijd het jaarlijks aantal slachtoffers van zulke rampen de afgelopen decennia met ruim 90 procent gedaald is. Een relevant voorbeeld is Bangladesh, dat zich notabene in 1971 afscheidde van Pakistan, waar orkanen vroeger de ene na de andere ramp met tienduizenden slachtoffers veroorzaakten, terwijl die aantallen doden nu eerder in de tientallen per jaar lopen.

Die vooruitgang is trouwens mede bereikt door technische en financiële ondersteuning vanuit het westen. En ook belangrijk: dankzij westerse satellieten die de aarde 24/7 in de gaten houden en westerse supercomputers die accurate weersvoorspellingen leveren, zien we orkanen en ander extreem weer van tevoren aankomen, wat heel veel slachtoffers scheelt in landen met een enigszins capabele overheid.

Die levensreddende informatie wordt in wezen gratis aan de wereld ter beschikking gesteld. Het heeft circa zeventig jaar geduurd om die geavanceerde kennis en technologie te ontwikkelen, wat alleen mogelijk was in landen die al die tijd stabiel en welvarend genoeg waren om de benodigde miljarden daarvoor op te brengen. Westerse landen dus, wier welvaart werd aangedreven door goedkope energie. Fossiele energie, in een tijd dat er simpelweg geen alternatief was.

Het westen hielp het zuiden

Je zou nu een rekensom kunnen bedenken hoeveel die honderdduizenden geredde levens van mensen in ontwikkelingslanden waard zijn, en hoeveel materiële schade die informatie voorkomen heeft, en dat op de creditzijde zetten van de klimaatschuldboekhouding.

Je kan daar ook nog een x-bedrag onder zetten dat de commerciële en humanitaire waarde vertegenwoordigt van de GPS-signalen die de hele wereld kan gebruiken: gratis service van het Pentagon. En als we toch bezig zijn: alleen al Bill Gates heeft voor miljarden aan vaccinaties aan ontwikkelingslanden gedoneerd. Niet alleen de vaccins zelf, maar ook de hele organisatie er omheen. Het profijt van een goed werkend vaccin is uiteraard een veelvoud van wat die vaccinatie kost: zet de humanitaire en economische waarde van miljoenen geredde kinderlevens ook maar op de balans.  

Een westers cadeautje: de mobiele telefoon

Probeer ook eens een schatting te maken van de economische en maatschappelijke baten van mobiele telefonie in ontwikkelingslanden: uitgevonden en ontwikkeld in het westen, en spotgoedkoop geworden door schaalvergroting nadat het eerst in de meer ontwikkelde landen is uitgerold.    

Laten we het nog iets breder trekken: de westerse wereld is al minstens een halve eeuw het beloofde land voor in totaal honderden miljoenen emigranten uit ontwikkelingslanden. Door legale en illegale immigratie kregen die de kans om in die door fossiele brandstof aangedreven westerse maatschappij een veel hoger inkomen te verdienen dan in hun thuisland mogelijk was. Een fors deel van dat geld is teruggevloeid naar de landen van herkomst en heeft daar een onmisbare bijdrage geleverd aan hun ontwikkeling.

Daarnaast hebben miljoenen studenten uit ontwikkelingslanden in het westen een opleiding gekregen die hen in staat stelde om terug in het thuisland de economie en de maatschappij te ontwikkelen. Welk deel van de groei van het BBP van ontwikkelingslanden sinds de Tweede Wereldoorlog zal het westen hiervoor als credit op de balans claimen? Ook de dekolonisatie is – bedoeld of onbedoeld – mogelijk gemaakt doordat de eerste generatie van bestuurders en politici in die landen is opgeleid aan westerse universiteiten.

Zelfs de slavernij is in dit perspectief een medaille met twee kanten. De generaties die er onder geleden hebben, zijn allang overleden, en hun afstammelingen profiteren juist van dat slavernijverleden. Niet door het vooruitzicht van herstelbetalingen, maar omdat ze zonder die slavernij waarschijnlijk nog ergens op het Afrikaanse platteland in armoede geleefd hadden, en nu in welvarende, westerse landen leven met dezelfde rechten en faciliteiten als iedere andere inwoner.  

Het fundamentele probleem van zulke schuld-en-boete redenaties is, dat je alleen maar kunt speculeren hoe de wereld er uit had gezien als het westen geen, of veel minder broeikasgassen had uitgestoten, of niet de halve wereld gekoloniseerd had, of als enige cultuur ter wereld niet aan slavernij had gedaan. Totaal anders, dat is wel zeker.

Pakistan bestaat dankzij de dekolonisatie

Pakistan had niet bestaan, want dat is een product van de dekolonisatie. De halve wereldbevolking zou nu niet in leven zijn zonder kunstmest, en de productie daarvan stoot veel CO2 uit, en heeft dus een flinke bijdrage geleverd aan de klimaatverandering. Hoe volgt daaruit, dat het Westen achteraf boete moet doen voor het uitvinden en grootschalig produceren van kunstmest? En zo was vrijwel alle uitstoot van broeikasgassen onvermijdelijk in de historische ontwikkeling die de wereld nu eenmaal heeft doorgemaakt.   

Het concept ‘schuld’ is nuttig bij kwesties als Jaap die Henk tijdens een ruzie een mes tussen de ribben steekt. Het is nogal duidelijk wat de toestand van de wereld was geweest als Jaap zich op het laatste moment bedacht had: dan was de wereld precies hetzelfde geweest, minus de ellende van het slachtoffer en de medische kosten. Dáár kun je eventueel een prijskaartje en een strafmaat aan hangen. Maar niet aan een historisch onvermijdelijk, en voor de wereld als geheel uiteindelijk gunstig proces, ook wel genaamd: de vooruitgang.

Arnout Jaspers verrast iedere week weer, steeds in de zaterdageditie van Wynia’s Week. Altijd scherp, altijd nuchter. Maakt u ook Wynia’s Week mogelijk? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Waarom zouden wij in het westen steeds maar weer moeten boeten voor de vooruitgang? verscheen eerst op Wynia's Week.

De moedjahedien werden bewapend door de Verenigde Staten en getraind in Pakistan – mede mogelijk gemaakt door de financiering uit de VS onder het presidentschap van Ronald Reagan. Dit stukje geschiedenis is goed blijven hangen bij de Afghaanse bevolking.

De VS vonden de strijd tegen Sovjets belangrijker

De Taliban van vandaag verschillen niet veel van de moedjahedien van toen, al zijn ze met hun terroristische daden wellicht wel iets beter georganiseerd. Ook toen ging de oorlog ten koste van de vrouwen, omdat de moedjahedien de vrouwen verplichtte een hoofddoek te dragen en hen de toegang tot onderwijs ontzegde. In de jaren ‘90 had het verdrijven van de Sovjets bij de Amerikanen de voorkeur. Dat ging ten koste van vrouwenrechten.

Vandaag de dag trekken de Amerikanen zich weliswaar terug uit Afghanistan, maar volgens de Afghanen zelf zouden ze nauw betrokken zijn bij de financiering van de Taliban. De wortels van de Taliban liggen in de madrassa’s van Pakistan. Hun inkomstenbron zou de teelt van papaver zijn voor de productie van heroïne. Wat het laatste betreft sluiten de Afghanen de betrokkenheid van de Amerikanen niet uit. De Amerikaanse overheid zou haar invloed blijven uitoefenen door via Pakistan (broedplaats van de Taliban) de Taliban te steunen. Het is een aanname die sterk leeft onder de Afghanen zowel in Afghanistan als in het Westen.

‘Dood aan de Pakistanen en Amerikanen’

Afgelopen week, in de nacht van dinsdag 3 augustus, zijn mensen de straten op gegaan in de provincies Kabul, Herat, en Badakhsan. De mensen riepen ‘Allahoe Akbar’ (God is de grootste), ‘Dood aan de Pakistanen en Amerikanen, die ons land dit aandoen.’

De demonstranten vinden dat zij de echte moslims zijn, anders dan de islam die door de Taliban wordt opgelegd. Onder het motto: echte moslims willen vrede en geen oorlog. De Taliban zouden wreedheid en angst met zich meebrengen.

In de provincie Balkh laten de Taliban regelmatig van zich horen door mensen te waarschuwen dat meisjes niet naar school mogen. Vrouwen wier mannen de stad uit zijn, worden lastiggevallen en gedwongen te trouwen met leden van de Taliban. In de provincie Parvan, in het oosten van het land, is afgelopen week een vrouwelijke politieagent vermoord door de Taliban.

De huidige president Ashraf Ghani noemde de Taliban onlangs ‘de vreemdelingen’ en ‘slaven’. Met ‘slaven’ bedoelt hij de slaaf van de terroristische agenda, van de Pakistanen.

Wantrouwen tegen het westen

Waar komt dit wantrouwen jegens het Westen vandaan? Ten eerste is het blijven hangen uit de tijd van de moedjahedien. Er is nooit heimelijk gedaan over de steun van de Amerikanen aan deze fundamentalisten.

Het wantrouwen jegens de Amerikanen werd er niet kleiner op, toen die Afghanistan binnenvielen na de aanslagen van 11 september 2001. Hoewel er ergens ook hoop was, omdat de Taliban toen in korte tijd werden verdreven.

Natuurlijk zijn er ook Afghanen die wél het fundamentalisme van de Taliban verwelkomen en alle vormen van moderniteit tegen willen gaan, maar ik heb het hier over het gedeelte van de bevolking dat helemaal niet gediend is van de komst van de Taliban. Een groot deel van de Afghaanse bevolking hoopt juist op een toekomst zonder het fundamentalisme van de Taliban.

In de afgelopen maanden heeft de Taliban in verschillende provincies steeds meer voet aan de grond gekregen. Het nieuws van de afgelopen week dat werd uitgezonden op de Afghaanse zenders toont de ene verschrikking na de andere.

Zo hebben de Taliban alleen al in de westelijke stad Herat op zeven plekken een poging gedaan om een aanslag te plegen, maar deze zijn tegenhouden door de overheid. Hoewel het Afghaanse leger niet bestand lijkt tegen de opmars van de Taliban, vieren ze wel elke overwinning met veel trots.

Vlucht naar het westen

De meeste Afghanen hebben het vertrouwen in hun eigen overheid opgezegd en velen doen een poging om naar het Westen toe te trekken, via Iran en Turkije. De afgelopen week is een grote groep Afghaanse vluchtelingen vastgehouden bij de grens van Turkije. Niemand zit erop te wachten talloze Afghaanse vluchtelingen, vaak mannen, hun land binnen te laten.

Turkije lijkt weinig zin te hebben (weer) als opvangkamp voor Europa te fungeren. Twintig jaar na ‘9/11’ en de inval van de Amerikanen vertrekken de Amerikanen hals over kop en worden de Taliban weer de baas in Afghanistan. West-Europa lijkt daarvoor de prijs te betalen in de vorm van een nieuwe migratiecrisis.

Het bericht De VS trekken zich terug, de Taliban is in opmars, de uittocht naar Europa is begonnen verscheen eerst op Wynia's Week.