Forse tegenslag voor de Europese Moslimbroeders (MB): het European Forum of Muslim Women (EFOMW), de vrouwenorganisatie van de MB, heeft zichzelf opgeheven. De opheffing houdt mogelijk verband met financiering vanuit Qatar, waardoor EFOMW in de problemen kwam.

Het EFOMW besloot zichzelf op te heffen tijdens een vergadering op 30 september 2023. Het besluit werd in februari 2024 ingeschreven in het Belgisch Staatsblad (zie onder).

Het Staatsblad-bericht meldt geen reden van de opheffing. Mogelijk heeft die te maken met een rechtszaak in Frankrijk. Op 3 juli 2023 bevestigde het Tribunal Administratif de Paris een maatregel van de Franse overheid die eerder de activiteiten van EFOMW had geschorst.

Geen inzicht in de financiering

De schorsing ging in op 3 maart 2023. De prefect van de regio Île-de-France schorste EFOMW omdat het geen inzicht had verschaft in de financiering van een van haar projecten door Qatar Charity (een aan de MB gelieerd liefdadigheidsfonds). De prefect wilde opheldering over een subsidie van 206.000 euro aan het Europese vrouwenforum voor een onroerend-goedproject in de Parijse voorstad Bagnolet. De bemoeienis werd onthuld door twee Franse journalisten in hun boek Qatar Papers.

De onlineactiviteiten van de vrouwenorganisatie van de Europese MB liggen al anderhalf jaar stil. De laatste Facebook-post dateert van mei 2023. De EFOMW-website is uit de lucht; het webdomein https://efomw.eu is verkocht aan een internet-ondernemer.

EFOMW werd in 2006 opgericht als een instelling van de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE), de Europese koepelorganisatie van de Moslimbroeders.

De FIOE zelf werd in 1989 opgericht. In de jaren daarna creëerde deze koepel diverse instellingen, zoals de fatwaraad ECFR (onder wijlen sjeik Qaradawi), Europe Trust (vastgoedfonds), European Institute for Human Sciences (opleiding) en FEMYSO (jongeren- en studentenkoepel).

EFOMW werd in 2006 opgericht op een congres in Brussel. De eerste voorzitter was Noura Jaballah, de echtgenote van een vooraanstaande Franse Moslimbroeder. Vrijwel alle aangesloten organisaties waren verbonden aan FIOE-afdelingen.

In 2020 wijzigde de FIOE haar naam in Council of European Muslims. Bij die gelegenheid publiceerde toenmalig voorzitter Samir Falah een (inmiddels verwijderd) ‘About Us’ op Facebook, waarin EFOMW nogmaals als een van haar instellingen werd genoemd.

Succesvolle lobby

Al kort na de oprichting boekte EFOMW succes met lobbyen in de Europese wandelgangen en in 2007 met een ‘intellectual symposium on the image of women in the media’ in het Europees Parlement. Tot voor kort was de groep vrij actief in Brussel en sprak de taal die men daar graag hoorde. Zo belegde EFOMW in november 2020 de bijeenkomst ‘Tackling Gendered Islamophobia in Europe’. In september 2021 was EFOMW welkom bij de Raad van Europa om deel te nemen aan een online workshop tegen anti-moslimhaat.

Nog tot ver in 2023 was het European Forum of Muslim Women actief en welkom in de Europese wandelgangen. Het einde van de succesvolle vrouwentak van de Moslimbroeders komt dan ook onverwacht. Opvallend is ook dat de opheffing in stilte heeft plaatsgevonden. Voor zover mij bekend heeft EFOMW buiten de rechtszaak voor het Tribunal de Paris niet openlijk geprotesteerd tegen de door de prefect opgelegde schorsing. Bij andere Franse maatregelen tegen islamistische groepen was dat weleens anders. De ontbinding van het spraakmakende anti-islamofobie-collectief CCIF leidde tot protesten in Turkije en de VS, waarin de regering-Macron als aanjager van ‘islamofobie’ werd afgeschilderd.

Nu het einde van de Europese MB vrouwenkoepel buiten de eigen kring bekend is geworden, komt er mogelijk een officiële verklaring voor de opheffing, en zal ook duidelijk worden of het vrouwenforum wellicht in een andere vorm weer tot leven wordt gewekt.

*Carel Brendel is blogger, journalist en islamisme-expert. Hij publiceerde deze tekst op X.

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Domper voor de Europese Moslimbroeders: hun zusters zetten er een punt achter verscheen eerst op Wynia's Week.

Jager en Wynia stellen vast dat de hoofddoek, vooral bij de politie, al tientallen jaren inzet is van activistische moslims, in het bijzonder die van de Moslimbroederschap. Die islamistische beweging is een eeuw geleden ontstaan in Egypte, maar heeft tegenwoordig Qatar en het Turkije van president Recep Tayyip Erdogan als thuisbasis. Doel is de vestiging van het ‘wereldkalifaat’. De Moslimbroederschap is – vaak niet direct herkenbaar – ook heel actief in Europa en klaagt voortdurend over ‘islamofobie’, ook als daar weinig van blijkt.

Altijd ‘gematigdheid’ in de aanbieding

De Arnhemse burgemeester en PvdA-politicus Ahmed Marcouch (foto) is of was betrokken bij de Moslimbroederschap en heeft een voor die beweging karakteristieke werkwijze. Hij pleit aanhoudend voor islamiserende uitzonderingen op de Nederlandse rechtsstaat als ‘gematigde’ remedie tegen zulke zaken als haperende integratie, misdaad, terrorisme en ordeverstoringen. Zo dringt hij voortdurend aan op de afschaffing van de eeuwenoude grondwettelijke scheiding van kerk en staat.

Frankrijk biedt meer weerstand tegen druk uit de islamitische wereld dan Nederland, dat onder Franse imams bekend staat als ‘een pakje boter’ (zo makkelijk als je daar doorheen snijdt). Maar ook in Frankrijk raakt de samenleving verdeeld, met name over de scheiding tussen kerk en staat. De steeds grotere aanhang van Marine Le Pen is weer een reactie op de permanente roep om islamitische privileges.

Een lange neus naar de verkiezingsuitslag?

Dat de GroenLinks-PvdA-burgemeesters van een aantal grotere steden juist nu met hun hoofddoekbesluiten komen, kan geen toeval zijn. Het is kort na de verkiezingen van 22 november 2023, toen de kiezers in meerderheid juist níet kozen voor de partijen die pro-hoofddoek zijn. De GroenLinks-PvdA-burgemeesters trekken zo te zien opzettelijk een lange neus naar de (vorige en de nieuwe) Kamermeerderheid.

WWTV is er ook als podcast. Kijk HIER https://www.wyniasweek.nl/podcast/.

Kleis Jager interviewde de Franse onderzoekster Florence Bergeaud-Blackler en besprak haar boek over de Moslimbroeders voor Wynia’s Week.  

Wynia’s Week is er iedere woensdag en zaterdag met op iedere donderdag een nieuwe video/podcast van WWTV. Dat is allemaal gratis, zonder betaalmuur of andere belemmeringen. Die unieke formule wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u ook mee? Hartelijk dank!

Het bericht De lobby voor verdere islamisering stopt niet bij de BOA-hoofddoek verscheen eerst op Wynia's Week.

Noemenswaardig is dat de Arnhemse motie niet slechts inzet op religieuze uitingen, maar op een ‘godsdienstige of levensbeschouwelijke uiting’. Er is dus bij het college van B&W geen oog voor de niet-religieuze kant van de motie. 

Burgemeester Ahmed Marcouch schreef, bijna twee jaar later, namens het college van burgemeesters en wethouders op 15 december 2023 een brief aan de gemeenteraad waarin hij mededeelde dat de gemeente het vanaf die dag ‘expliciet mogelijk’ maakt dat ‘handhavers in dienst van de gemeente Arnhem zichtbaar religieuze uitingen dragen bij het uniform’. De burgemeester stelt:

‘We willen als werkgever een inclusieve organisatie zijn, waarbij iedereen zichzelf kan zijn. Bij veel publieksfuncties kunnen medewerkers nu al een religieuze uiting zichtbaar dragen. Het uitsluiten van de handhaver past daar niet langer bij.’

Marcouch geeft islam teveel ruimte

Er is kennelijk iets veranderd. Vroeger mocht de handhaver uitgesloten worden volgens de burgemeester; nu niet meer. Maar wat is er dan gebeurd? Voor Marcouch – zelf een moslim en voorheen bestuurder bij de Unie van Marokkaanse Moskeeën in Amsterdam en Omgeving (UMMAO) – lijkt er niet veel veranderd te zijn, want hij steunde begin jaren ’00 al ‘voor de overheid werkende straatcoaches die om religieuze redenen weigeren vrouwen de hand te schudden’, aldus Carel Brendel in zijn boek De Onzichtbare Ayatollah uit 2010.

Er is in dat kader frequent gewezen op een relatie van Marcouch met personen rondom de Moslimbroederschap; die relatie was er evident, maar in hoeverre hij daar zelf toe behoorde, is nooit echt aangetoond. Marcouch heeft belangrijk werk gedaan voor Nederland, maar biedt daarin wel ruim – teveel – baan aan de islam.

Marcouch stelt in zijn brief de eis dat de religieuze ‘uiting’ ‘passend en herkenbaar’ moet zijn. Daarbij ‘moet worden gedacht aan kleur en uitstraling, zodat de uiting past bij het uniform en de handhaver als zodanig herkenbaar blijft’.

Wat maakt dat de religieuze uiting passend en herkenbaar is? Herkenbaarheid zit waarschijnlijk in voor het publiek bekende religieuze uitingen. Daarmee worden religieuze minderheden gediscrimineerd. Voor Marcouch betekent dit waarschijnlijk dat er ruimte moet zijn voor het keppeltje, de tulband, de hoofddoek en het zichtbare kruisje; zijn motivatie zal waarschijnlijk bij de hoofddoek liggen.

Uniform dient voor neutraliteit

Maar wat als iemand een ander, minder bekend, religieus symbool wil dragen op het uniform? Zoals de kirpan (dolk van de Sikh’s) of het vergiet (van de pastafari’s)? Of het symbool ‘passend’ is, is moeilijk te bepalen. Als een hoofddoek passend is, zullen veel uitingen passend zijn. Een nikab of boerka echter niet, omdat dit de herkenbaarheid van het uniform in de weg zit. Maar mag een roze keppeltje bijvoorbeeld of moet het donkerkleurig zijn? De burgemeester heeft er kennelijk niet-uitgesproken ideeën over.

Rondom die herkenbaarheid zit overigens een sluwheid. Een uniform dient niet primair voor de herkenbaarheid. Voor herkenbaarheid kan ook een hesje dienen. Een uniform bestaat uit schoenen, een broek, een koppel, bovenkleding en eventueel hoofdbedekking. Die kledingstukken moeten ‘uniform’ zijn. Het idee daarachter is primair dat uniformdragers er zoveel mogelijk hetzelfde uitzien. Dat wordt gedaan omdat de uniformdrager die handelt uit naam van de overheid een behoorlijke mate van neutraliteit dient uit te stralen, en om de eigen identiteit zoveel mogelijk te neutraliseren.

Marcouch schrijft ook over neutraliteit: ‘Wij zijn ervan overtuigd dat een zichtbare religieuze uiting die past in het uniform van de handhaver niet in de weg staat aan een neutraal optreden.’ Ook in de aangenomen motie van Denk en D66 staat dat ‘een godsdienstige of levensbeschouwelijke uiting niets zegt over hoe een handhaver of toezichthouder in haar werk staat’. Dit is een misleidend argument. Er wordt doorgaans niet bepleit dat de geüniformeerde met een zichtbaar kruis om de nek of met een keppel of hoofddoek op niet neutraal kan optreden. Het probleem is dat de schijn, of de uitstraling, van die neutraliteit in het geding komt.

Er zijn namelijk twee eisen rondom neutraliteit. Een overheidsmedewerker met publiekscontacten moet niet alleen neutraal handelen, maar ook neutraliteit uitstralen. Naar gelang deze medewerker meer bevoegdheden heeft, behoren die eisen strenger te zijn.

‘Als het handelen maar neutraal is’

Tegenstanders van deze positie zouden kunnen tegenwerpen dat het slechts om neutraliteit gaat en dat er geen schijn van neutraliteit hoeft te zijn als het handelen werkelijk neutraal is. In dat geval is er inderdaad geen uniform nodig en kan iedereen tot op zekere hoogte dragen wat hij of zij wil. Een hoofddoek, een PVV-button, een tatoeage van Ajax, een oorlabel met daarop ‘269’ of een patch van Extinction Rebellion. Het kan dan allemaal. Want u kunt ondanks dergelijke symbolen of uitingen gewoon neutraal handelen, toch?

Het probleem is dat niemand volledig neutraal is, dat mensen de groepen waartoe zij behoren of de ideologieën die ze aanhangen nooit helemaal kunnen uitschakelen. Zou het dan niet transparanter zijn om dat juist te tonen? Maar daarmee zou het verhaal dan worden: ‘U krijgt als jood een bekeuring van een islamitische BOA. Dat ziet u aan haar hoofddoek. Zij beweert neutraal te zijn hoewel u aanvoelt dat die bekeuring met uw jood-zijn te maken heeft.’

Als deze BOA geen hoofddoek draagt, is het verhaal: ‘U krijgt een bekeuring van een BOA. U bent het daar wellicht niet mee eens. U heeft deze BOA echter niet op enige vorm van willekeur kunnen betrappen, zelfs als die willekeur er wel zou zijn.’

In beide situaties kan de BOA neutraal hebben gehandeld of juist niet. Het verschil zit in de beleving van de situatie. Die beleving doet iets met de legitimiteit van de gezagsdrager of de overheid in het algemeen. Daarnaast kan een uniform (dus zonder persoonlijke identitaire symbolen) de identitaire gevoelens van de drager zelf wellicht ook verminderen, en daarmee bijdragen aan werkelijk neutraler handelen.

Gaat de levensbeschouwing boven het werk?

De schijn van neutraliteit is belangrijk, omdat de BOA niet handelt als individuele burger, maar uit naam van de overheid. De overheid heeft veel macht, de burger slechts beperkt. Daarom is de persoon in het uniform niet zo belangrijk, het gaat om wat het uniform uitstraalt en waar het voor staat. Waar de overheid of de specifieke organisatie voor staat.

Of de geüniformeerde moslim, christen, jood, atheïst, FVD’er, Bij1’er, pianist, of supporter van FC Twente is, is irrelevant. Als hij of zij het werk niet kan doen zonder een levensbeschouwelijk symbool te dragen, prioriteert hij of zij die levensbeschouwing boven het werk. De hoofddoek wordt daarmee boven de laïcité geplaatst. Dat hoeft overigens niet erg te zijn, maar het doet de vraag rijzen wat dat betekent. Religieuze symbolen op een BOA-uniform behoren niet in een seculiere samenleving.

Van Bart Collard verscheen onlangs ‘Het recht op desinformatie’. Het boek is overal te koop en te bestellen, zoals ook in de winkel van Wynia’s Week. Kijk HIER.

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk, ook in 2024. Doet u mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht In een seculiere samenleving behoren BOA’s geen religieuze symbolen te dragen verscheen eerst op Wynia's Week.

De eurocraten doelden op menselijke en ethische waarden, maar ook op spirituele. De grote godsdiensten werden van harte uitgenodigd om ‘reguliere partners’ van de EU te worden. In het verdrag van Lissabon, de nieuwe versie van het verworpen verdrag, dat in 2009 werd aangenomen, staat in artikel 17 lid 3 dat de Europese Unie de identiteit en specifieke bijdrage van religies erkent en dat de EU uit is op ‘een open, transparante dialoog op regelmatige basis met kerken en organisaties’.

De Europese Commissie gaf de wens te kennen samen te werken met gematigde vertegenwoordigers van de islam. Maar wat zijn dat, gematigde vertegenwoordigers?

Dat wist de commissie niet zo goed. En dus ging men in zee met mensen die zich als gematigd aanboden. Welke gevolgen dat had, legt de Franse antropologe Florence Blackler haarfijn uit in haar boek Le frérisme et ses réseaux, l’enquête over de netwerken en de ideologie van de Moslimbroederschap.

Euro-islam

In 2009 organiseerden de voorzitters van de Europese Commissie en het Europees Parlement een bijeenkomst met ‘religieuze leiders’. Namens de kerken waren zo’n beetje alle stromingen vertegenwoordigd, maar de islamitische aanwezigen waren zonder uitzondering streng in de leer.

De drie imams in de zaal waren allemaal gelieerd aan de moslimbroeders. Dat gold ook voor Tariq Ramadan, de inmiddels van meervoudige verkrachting en seksueel misbruik beschuldigde kleinzoon van de oprichter van de Moslimbroederschap, Hassan al-Banna.

Ramadan schermde met het begrip euro-islam. Dat was aanvankelijk een vondst van de Duitse politicoloog van Syrische oorsprong Bassam Tibi. Met Euro-islam bedoelde Tibi een islam die zich zou aanpassen aan de Europese context.

Dat moest gebeuren via een nieuwe interpretatie van de teksten in het licht van de liberale principes van de Europese samenlevingen. De sharia bijvoorbeeld en de jihad – in de gewelddadige variant (kleine jihad) en de spirituele versie (grote jihad) waren volgens Tibi niet te verenigen met de democratie, de vrijheid van meningsuiting en de rechten van de mens.

Maar de moslimbroeders zijn islamisten, theocraten. De wet van God gaat altijd boven de wet van de mensen. Zij wilden niet de islam hervormen, maar de blik van Europeanen op de islam veranderen.

Sharia compatible

Voor Ramadan moest de euro-islam niets prijs geven, en zeker niet zulke essentialia als de sharia en de jihad. Om zo’n integrale islam te verdedigen, spoorde hij in Europa geboren en getogen geloofsgenoten aan om zich meer te gaan bemoeien met het openbare leven.

‘Euro-islam’ klinkt wel heel modern en tolerant maar dat is een valse indruk, benadrukt Bergeaud-Blackler: ‘Het doel is niet om de islam aan te passen aan Europa, maar om Europa aan te passen aan de islam.’ Door mee te doen, maatschappelijk actief te worden en zo te proberen om wet- en regelgeving islam-conform of sharia compatible te maken.

Ramadan en anderen borduurden voort op het werk van de beroemde cyber-imam Youssef Al-Qaradawi (1926-2022). Volgens Qaradawi kon de ultieme profetie – de vestiging van een wereldwijd kalifaat – werkelijkheid worden als de gelovigen proberen vanuit het ‘gouden midden’ alle krachten van hun religie – ook de extremen – te verenigen om het einddoel te bereiken. Deze doctrine van Qaradawi staat bekend als wasatiyya.

Onderdrukte minderheid

Femyso (Forum of European Muslim Youth and Student Organisations), dat bekend werd omdat GroenLinks Kamerlid Kauthar Bouchallikht er actief voor was, is hèt platform voor de promotie van deze euro-islam.

Sinds 1996 is Femyso de jongerentak van de koepelorganisatie van de Europese Moslimbroeders, de Federation of Islamic Organisations in Europe (FIOE), tegenwoordig Council of European Muslims (CEM). Het belangrijkste wapen van deze vereniging die een islamitische elite moet opleveren is de strijd tegen islamofobie.

Islamofobie bleek heel geschikt om de rol van slachtoffer te spelen, een rol die medelijden, sympathie en morele verontwaardiging oplevert.

Het voordeel van islamofobie is dat het zo’n vaag begrip is. Het zaait bewust verwarring tussen enerzijds kritiek op een religie en de geloofspraktijk en anderzijds de gelovigen. De vaagheid stelt de gebruiker van de term in staat om aanvallen op het geloof te veranderen in racisme. Zo kun je de indruk wekken dat islamitische Europeanen massaal worden gediscrimineerd – zo niet ‘onderdrukt’ zoals columniste Emine Ugur het in een column voor Trouw (30-04-2022) formuleerde –  om ze zo samen te smeden tot een hechtere gemeenschap.

Klachten overtuigen niet

Ook de jaarrapporten over islamofobie die overal in de EU verschijnen, moeten ons laten geloven dat we te maken hebben met een enorm probleem waar overheden beleid op moeten maken.

Maar wie goed oplet, zal zien dat de vele klachten van vrouwen die zeggen dat zij gediscrimineerd zijn vanwege hun hoofddoek – want daar staan de rapporten vol mee – niet overtuigen.

Het op bepaalde plekken of in bepaalde functies niet mogen dragen van een hoofddoek of gezichtsluier gaat zonder meer de boeken in als moslimhaat. Of er geen andere factoren in het spel zijn wordt meestal niet duidelijk. Ook de krachttermen van mensen die stoom afblazen op sociale media na een jihadistische aanslag vallen onder het kopje islamofobie.

Er zijn goede redenen om aan te nemen dat het probleem van moslimhaat – dat natuurlijk voorkomt – beduidend kleiner is dan de belanghebbenden – de propagandisten van de islamofobie – doen voorkomen.

In Frankrijk wordt het aantal ‘anti-religieuze incidenten’ al jaren zorgvuldig bijgehouden door het ministerie van Binnenlandse Zaken. Alleen de incidenten waarvan aangifte is gedaan – geen onbelangrijk detail –  worden opgenomen in deze statistiek.

In 2021 steeg het aantal incidenten rond moslimhaat naar 213, maar dit aantal blijft nog altijd achter bij 589 antisemitische feiten. Terwijl er naar schatting rond de vijf miljoen moslims en 500.000 Joden in Frankrijk wonen. De lijst wordt aangevoerd door anti-christelijke incidenten met 857 feiten.

Islamofobie als speciale vorm van racisme

Toch slaagde Femyso er in het begrip islamofobie goed aan de man te brengen in de Europese instellingen.

Femyso schuilt onder de paraplu van de Raad van Europa, een orgaan dat we niet moeten verwarren met de Europese Raad, de 27 regeringsleiders van de lidstaten van de Europese Unie.

Vrijwel alle Europese landen – 46 – zijn lid van de Raad van Europa die het bevorderen van de eenheid tussen de lidstaten beoogt, met name door het sluiten van onderlinge verdragen. Het belangrijkste daarvan is het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM), dat door alle lidstaten is getekend. 

In 2013 begon de Raad van Europa in vijftig landen de campagne No Hate Speech Movement om online haat te bestrijden.Onder ‘hate speech’ vallen volgens de RvE alle uitdrukkingen die aanzetten tot raciale haat, xenofobie, antisemitisme of andere vormen van haat die voortkomen uit intolerantie.

Femyso wist islamofobie of ‘anti-moslimhaat’ aan deze definitie toe te voegen. Sinds 2014 is islamofobie erkend als een speciale vorm van racisme, wat geleid heeft tot de instelling van een actiedag (21 september) tegen islamofobie en religieuze intolerantie.

EU-coördinator tegen moslimhaat

Behalve Femyso, dat heel dik is met de Maltese eurocommissaris voor gelijkheid Helena Dalli en de Ierse directeur van het EU-agentschap voor mensenrechten Michael Flaherty, is er ook nog de ENAR. De ENAR is een Belgisch netwerk tegen racisme waar diverse organisaties bij zijn aangesloten, maar dat wordt aangestuurd door jonge moslims die de ideologie van de broederschap aanhangen.

De ENAR ijverde met Femyso voor de dag tegen islamofobie en overtuigde de Europese Commissie in 2015 van de noodzaak om een ‘coördinator tegen moslimhaat’ te benoemen.

De eerste coördinator – David Friggieri – werd alleen te slap bevonden. De ENAR richtte een Europees Collectief tegen islamofobie op om zijn aftreden te vragen. Het collectief eiste voorts dat de Europese Unie ‘effectiever en politieker’ moest strijden tegen moslimhaat. De lidstaten zouden de ‘structurele dimensie’ van het probleem moeten aanpakken en meten wat de gevolgen ervan zijn voor de economische en sociale positie van moslims.

Friggieri verdween uit beeld en in mei 2020 volgde Tomasso Chiamparino hem op. Chiamparino was inderdaad een stuk actiever omdat hij zich hield aan de functieomschrijving die de ENAR opstelde.

Subsidiestroom op gang houden

Onlangs werd een nieuwe coördinator benoemd, de Française Marion Lalisse. Net als haar voorgangers heeft Lalisse een achtergrond als Europees ambtenaar.

Er ontstond enige consternatie toen Lalisse in een eerste persbericht van de Europese Commissie werd aangekondigd als de nieuwe coördinator voor de strijd tegen ‘islamofobie’ in plaats van moslimhaat.

Dat werd een paar uur later gecorrigeerd in een tweede versie van het persbericht. Volgens sommige Europarlementariërs gebeurde dit na Franse protesten, omdat Frankrijk de clubs met banden met de moslimbroederschap die zich rond de Europese ruif staan te verdringen in de gaten houdt en de term islamofobie niet wil gebruiken.

Maar volgens de Commissie was er sprake van een misverstand, veroorzaakt door een vertaalfout.

‘Het maakt weinig uit’, denkt Bergeaud-Blackler. ‘De titel van de functie is alleen maar de verpakking, het gaat om de inhoud. Dat er nu staat ‘coördinator anti-moslimhaat’, staat een stuk netter maar het is louter cosmetisch. Het doel van zo’n functionaris is voor deze ngo’s om moslims een officiële slachtofferstatus te geven en de subsidiestroom op gang te houden.’

Florence Bergeaud-Blackler, Le frérisme et ses réseaux, l’enquête. Préface de Gilles Kepel, Odile Jacob, 2023

Kleis Jager bericht maandelijks voor Wynia’s Week uit Parijs. Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar, twee keer per week. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Hoe de moslimbroeders de EU helpen om ‘islamofobie’ te bestrijden verscheen eerst op Wynia's Week.

Een links publiek om precies te zijn. De toon van AJ+ is opgewekt en erg progressief op zedelijk gebied, met veel aandacht voor LGBTQI. Maar wat al snel opvalt in de Franse versie is dat het kanaal islamitische landen zoveel mogelijk ontziet en vrijwel dagelijks inhakt op Frankrijk. Want Frankrijk stigmatiseert moslims en het racisme tiert er welig.

Propaganda: hoofddoek als verrijking

Een mooi voorbeeld is een item van 13 augustus waarin islamitische Fransen (in inclusieve spelling aangekondigd als Français.es) vertellen dat ze het land graag willen verlaten vanwege de almaar toenemende islamofobie.

Een andere video schaart Frankrijk in het rijtje Afghanistan, Saoedi-Arabië en Iran. Omdat deze landen volgens het commentaar de meeste wetten hebben gewijd aan de vraag wat vrouwen zouden moeten dragen.

De boodschap is duidelijk: wie echt inclusief en vooruitstrevend wil zijn, begrijpt dat de belofte van de Franse republiek (liberté, égalité, fraternité) vals is en verwelkomt de hoofddoek als een verrijking.

Bring joy, accept hijabs

De omstreden hijab-campagne waar de Raad van Europa onlangs mee in het nieuws kwam, heeft precies dezelfde toon van het woke-islamisme van AJ+. De beelden van de campagne toonden vrolijke lachende vrouwen met kleurrijke hijabs. ‘Bring joy, accept hijabs’, zo luidde een van de slogans. En: ‘Beauty is in diversity as freedom is in hijab’.

Volgens de Italiaans-Amerikaanse islamisme-expert Lorenzo Vidino speelt het woke-jargon nu een prominente rol in de soft power-strategie van de Moslimbroeders om de weerstand in Europa tegen islamisme weg te nemen. De Moslimbroeders zijn van origine een Egyptische beweging, maar opereren nu vanuit Qatar en Turkije. Volgens Vidino treedt op dit moment een tweede generatie van islamistische activisten aan die in Europa zijn geboren en die zich erg thuis voelen in het westerse politieke discours.

Hande Taner, voorvrouw

De Nederlandse Hande Taner beantwoordt helemaal aan dit profiel. Zij was voorzitter was van de studententak van de Turks-islamistische Milli Görüs en is dat sinds kort van FEMYSO. FEMYSO is de jeugdtak van de FIOE, de Federatie van islamitische organisaties in Europa, een platform dat door de broeders werd opgericht om invloed uit te oefenen op de Europese instellingen.

Taner studeerde aan prestigieuze instellingen als de Londen School of Economics en het Parijse Sciences Po. Het doel van Taner cs is acceptatie door de mainstream, aldus Vidino. ‘Zij maken gebruik van hun kennis van de westerse politieke taal waar zij mee opgroeiden.’ Taner lijkt goed op weg. Zij werd ook lid van de adviesraad voor jeugdzaken van de Raad van Europa, de CoE.

Dit alles zal de meeste regeringen in Europa een zorg zijn. Maar Frankrijk, dat een veel sterkere seculiere traditie heeft, vormt een opvallende uitzondering op die houding. Na protesten van Franse politici werd de lofzang op het sluieren van vrouwen – een coproductie van Taners FEMYSO en de afdeling mensenrechten van de Raad van Europa – off line gehaald.

Begrijpelijk. Europese organisaties mogen natuurlijk waarschuwen tegen de gevaren van racisme, maar ze zijn er niet om de burger te vertellen hoe deze moet denken over de hoofddoek. Je mag namelijk ook vinden en zeggen dat de hidjab een uiting van religieus geïnspireerd seksisme is waar wereldwijd vele miljoenen vrouwen onder lijden.

Middelvinger naar Frankrijk

Maar Taner liet het er niet bij zitten. Zij sloeg terug in een video waarin zij de Franse censuur van ‘een campagne voor mensenrechten’ hekelde. ‘Parijs is de hoofdstad van het westen op het gebied van vooroordelen’, zei Taner. En: ‘Frankrijks grootste exportproduct is racisme.’

Hierop namen de Raad van Europa en de Europese Commissie geen afstand van Taner. Integendeel, zij gingen achter haar staan:  they had her back zogezegd. De baas van de afdeling mensenrechten van de Raad van Europa, Michael O’Flaherty, ging op de foto met Taner na kennelijk vruchtbare gesprekken over ‘mogelijkheden voor verdere samenwerking’. Eurocommissaris Helena Dalli (gelijkheid) deed een paar dagen later hetzelfde.

Separatisme als voedingsbodem voor terreur

Dit leek sterk op een opgeheven middelvinger naar Frankrijk, dat onmiddellijk reageerde. De Franse minister voor burgerschap Marlène Schiappa en staatssecretaris voor Europese Zaken Clément Beaune kondigden maandag aan dat zij Dalli om opheldering zouden vragen.

In een interview met de radiozender Europe 1 legde Schiappa uit dat Frankrijk niet over zich heen laat lopen. ‘Wij willen van mevrouw Dalli weten wat haar er toe gebracht heeft om deze organisatie te ontvangen.’

‘In Frankrijk vond men tot 2017 – het jaar waarin Emmanuel Macron president werd [KJ] – dat er niets tussen de islam en het terrorisme in zit’, ging Schiappa verder. ‘Nu bestrijden wij ook het separatisme dat de voedingsbodem is voor terreur en wij verlangen dat Europa dit ook doet.’

Bloeddorst

Dat zijn stevige teksten die aangeven hoezeer in Frankrijk de stemming in enkele jaren tijd is veranderd. Macron’s voorganger François Hollande durfde na de grote aanslagen van 2015 (Charlie Hebdo, Bataclan) niet te spreken van islamitische terreur of jihadisme. Uit angst gewone moslims over één kam te scheren met massamoordenaars, deed hij het liefst of het geweld een duister, anoniem kwaad was dat uit de lucht kwam vallen.

En nu wijzen bewindslieden als Schiappa dus zonder omwegen op de overeenkomst in de retoriek van de soft-power van geweldloze islamisten en die van de afdeling hard power, de jihadisten. Want beiden menen dat Frankrijk de vijand is van de profeet en een strijd voert tegen de islam. De eerste groep maakt zich schuldig aan ophitserij, zeggen prominente islamologen zoals bijvoorbeeld Gilles Kepel. Wie voortdurend herhaalt dat moslims in Frankrijk een vervolgde minderheid zijn, kan sommigen er toe brengen om in actie te komen.

De keel doorgesneden

Neem bijvoorbeeld Jamel Gorchene, een Tunesiër die in april dit jaar een administratief medewerkster van de politie vermoordde in Rambouillet. Gorchene sneed zijn weerloze slachtoffer de keel door in de sluis van glazen schuifdeuren van het politiebureau in deze stad.

Op zijn Facebookpagina wees niets op een grote bloeddorst of belangstelling voor IS-propaganda. Gorchene was een aanhanger van Ennadah, de grootste partij in Tunesië die wordt geleid door de moslimbroeder Rached Ghannouchi. Een dochter van Ghannouchi, Intissar Kherigi, was voorafgaand aan Taner voorzitter van FEMYSO.

Gorchene, onbekend bij de inlichtingendiensten, was niet geobsedeerd door geweld, maar door islamofobie. Hij vulde zich als een spons met AJ+-achtige propaganda die Frankrijk voorstelt als een uiterst beroerd land voor moslims. Hij deelde voortdurend berichten met deze strekking van politici en activistische journalisten zoals Edwy Plenel, een beroemdheid in de Franse media. Plenel is een grote vriend van Tariq Ramadan, de kleinzoon van de oprichter van de Moslimbroeders, Hassan al-Banna (familiebanden doen er toe in deze kringen).

De komende tijd zal blijken of Europa bereid is zich te ontdoen van de jonge islamisten die – in de woorden van de columniste Fatiha Agag-Boudjahlat – de koekoeksjongen zijn die straks anderen uit het Europese nest zullen gooien.

Het lijkt er niet op dat dit gaat gebeuren. De Moslimbroeders zitten al lange tijd gebeiteld in Brussel en kennen er uitstekend de weg. Het nieuwe blad Franc Tireur berichtte deze week dat de islamistische lobbyclubs sinds 2007 al meer dan 22 miljoen euro aan subsidie hebben ontvangen.

Naschrift 28-11-‘21

Het blad Franc-Tireur (@franctireurmag) heeft in het weekend exclusief de brief gepubliceerd waarin de Franse regering om opheldering vraagt van de Maltese EU-commissaris voor gelijkheid Helena Dalli.

De bewindslieden Clément Beaune (Europese Zaken) en Marlène Schiappa (burgerschap) stellen in de brief eerst vast dat Frankrijk het streven van de Europese Commissie naar een meer gelijke samenleving deelt.

‘Maar’, zo gaan zij verder, ‘deze positieve agenda staat ver af van die van een organisatie als FEMYSO (Forum for European Muslim Youth  and Student Organisations). ‘FEMYSO is bekend om een radicaal discours dat haaks staat op de doelen van inclusie en emancipatie die in uw opdracht staan.’

Beaune en Schiappa onderstrepen dat FEMYSO de jeugdtak is van de FIOE (Federatie van islamitische organisaties in Europa) die banden heeft met radicaal islamitische bewegingen maar ook met islamitische organisaties die door de Franse regering werden ontbonden.*

‘FEMYSO onderscheidt zich door geregelde agressieve en lasterlijke uitingen aan het adres van Frankrijk en zijn instellingen’, schrijven Beaune en Schiappa. Hiermee verwijzen zij onder meer naar de recente uitlatingen van Hande Taner die beweerde dat racisme het belangrijkste exportproduct van Frankrijk is.

De brief herinnert aan het bezwaar dat de Franse regering eerder maakte tegen de hoofddoek-campagne van FEMYSO en de Raad van Europa. Volgens Schiappa en Beaune was de campagne geen actie tegen racisme maar gericht op de promotie van de hidjab. ‘Een campagne die in tegenspraak is met het universele principe van de gewetensvrijheid zoals dat is vastgelegd in artikel 9 het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en het feit dat vrouwen in tal van landen geen keuzevrijheid hebben en verplicht zijn een hoofddoek te dragen.’

‘Wij zijn dus erg verbaasd’, vervolgt het duo, ‘Dat u heeft ingestemd vertegenwoordigers van FEMYSO te ontmoeten in het kader van een gesprek over de toestand van islamitische jongeren in Europa. Wij hebben er daarbij ook moeite mee om te begrijpen waarom de Commissie deze organisatie sinds 2014 financieel steunt.’

‘De Franse regering’, besluit de brief’, ‘strijdt tegen elke vorm van discriminatie van personen op grond van hun geloof of afkomst. Wij waken over de vrijheid van geweten en godsdienst en de neutraliteit van de staat inzake geloofszaken. Het is juist omdat wij zo gehecht zijn aan deze principes dat wij ons verzetten tegen extremistische organisaties die proberen de fundamenten van ons sociaal pact te verzwakken en die in geen geval bijdragen aan de promotie van onze gemeenschappelijke waarden.’

* Met radicaal islamitische beweging wordt hier de Moslimbroederschap bedoeld. Het tweede deel van de zin verwijst vooral naar het Collectief tegen islamofobie, het CCIF (Collectif contre l’islamophobie en France). Het CCIF werd na de onthoofding van Samuel Paty in 2020 verboden omdat het volgens de Franse regering in feite een propaganda-instrument is van islamisten die aanzetten tot haat tegen Frankrijk met hun bewering dat de Franse staat een strijd tegen de islam voert.

Het CCIF, dat statistieken vervalste met verzonnen incidenten rond moslimhaat, vond onderdak in Brussel bij zijn Belgische zusterverenging CCIB dat is gevestigd op hetzelfde adres als FEMYSO. Het CCIB ontving volgens Franc-Tireur onlangs trouwens  210.000 euro Europese subsidie.

Kleis Jager bericht vanuit Parijs voor Wynia’s Week. Steunt u ook in 2022 de onafhankelijke berichtgeving van Wynia’s Week? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Frankrijk pikt de aanvallen van de woke-islamisten niet langer verscheen eerst op Wynia's Week.