Verder besteedt Van de Beek ruime aandacht aan de kosten van migratie. Daarbij vraagt hij zich af waarom het taboe in Nederland is om uit te rekenen wat de immigratie kost. In andere landen bestaat dat taboe namelijk niet.

Collectieve psychose

Na verschijning van het boek kreeg Jan van de Beek de gelegenheid het in een aantal dagbladen en tv-programma’s toe te lichten. Dit leidde tot een ‘collectieve psychose bij links Nederland’ zoals Wierd Duk dat in zijn podcast betitelde. Arnout Jaspers gaat hier uitgebreid op in.

De grootste zonde die Jan van de Beek begaan heeft is dat hij afwijkt van het heersende progressieve narratief op het gebied van migratie en asiel. Centraal hierin staan overtuigingen zoals de morele verantwoordelijkheid om vluchtelingen op te vangen, het belang van sociale rechtvaardigheid en het idee dat diversiteit een verrijking is voor de samenleving.

Deze morele overtuigingen spelen een belangrijke rol in het migratieonderzoek. Ik wil dit toelichten aan de hand van een publicatie van de Franse filosoof Michel Foucault. Foucault wordt gezien als een voorloper van het woke-denken, maar hij heeft toch ook interessante publicaties op zijn naam staan.

In december 1970 houdt Foucault een inaugurele rede bij de aanvaarding van het hoogleraarschap aan het Collège de France: L’ordre discours (in het Nederlands vertaald als ‘De Orde van het Spreken’). Hierin betoogt hij dat er vooral binnen de menswetenschappen in elke historische periode en elke samenleving een bepaald waarheidsregime bestaat: een manier waarop de waarheid wordt geproduceerd, gecontroleerd en verspreid. Hij verwijst naar de mechanismen en praktijken die bepalen welke uitspraken als waar en waardevol worden beschouwd, wie het recht heeft waarheid te spreken en hoe deze waarheid wordt geaccepteerd en verspreid.

Kennisuitsluiting

Foucault benoemt verschillende vormen van uitsluiting binnen de wetenschap. Hier ga ik na welke daarvan een rol spelen bij de reacties op Migratiemagneet Nederland. De eerste is kennisuitsluiting: sommige soorten kennis of perspectieven worden niet geaccepteerd binnen de wetenschappelijke gemeenschap. Als het gaat om migratie spelen deugfactoren daarbij een grote rol.

Zo verscheen op de website van BNN/Vara (‘Joop’) een kort interview met Peter Hein van Mulligen met de kop ‘Hoofdeconoom CBS legt haarfijn uit waarom Jan van de Beek een fopwetenschapper is’. Je mag dan toch wel een gedegen analyse verwachten van wat er wetenschappelijk gezien niet klopt aan het boek van Jan van de Beek. Heeft hij de verkeerde microdata (van het CBS!) gebruikt, is er iets mis met de onderzoeksopzet, gebruikt hij de verkeerde variabelen, had hij een ander rekenmodel moeten gebruiken? 

Verdachtmaking en zedepreek

Maar er wordt helemaal niets uitgelegd. Hoofdeconoom Van Mulligen spreekt over de ‘door Forum voor Democratie betaalde wiskundige Jan van de Beek’. Deze bewering klopt niet, want Jan van de Beek werkt als freelancer. Wel heeft het Renaissance Instituut, het wetenschappelijk bureau van Forum voor Democratie, eenmalig subsidie verleend voor het onderzoek ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ van Jan van de Beek. Deze subsidie was ook nodig om het CBS te betalen voor het gebruik van microdata. Dus als Jan van de Beek subsidie aanneemt van het Renaissance Instituut is hij een fopwetenschapper, maar het CBS heeft er geen bezwaar tegen als datzelfde Instituut de rekening betaalt voor het gebruik van microdata.

Het Joop-artikel besluit met de stelling dat we volgens Van Mulligen beter kunnen luisteren naar migratie-expert Hein de Haas. Hein de Haas komt samen met Leo Lucassen uitgebreid aan het woord in de Volkskrant van vrijdag 25 oktober. Hun artikel begint met een zedenpreek: ‘Migranten krijgen overal de schuld van… Stop met politieke stemmingmakerij en selectief shoppen in de feiten.’ Vervolgens wijzen ze naar ‘het vele onderzoek dat gerenommeerde instituten als het CBS en het SCP de afgelopen decennia hebben uitgevoerd’. Als ze het boek Migratiemagneet Nederland hadden gelezen, hadden ze gezien dat Jan van de Beek wel degelijk gebruik heeft gemaakt van onderzoek van het CBS en het SCP. De meeste data komen juist van het CBS: zowel microdata als open data.

Daarna komen ze dan eindelijk met een aantal feiten. Voorbeeld: ‘Uit cijfers van het CBS blijkt dat van de asielzoekers die in 2014 een verblijfsvergunning kregen zo’n 45 procent een fulltime baan heeft.’ Zij verwijzen daarbij naar het SER-bericht over de arbeidsmarktpositie van vluchtelingen, waar dezelfde rekenfout wordt gemaakt. 

In het dashboard van het CBS staat namelijk dat 52% van het genoemde cohort na 7 jaar werkt. Van die 52% werkt 45% fulltime. Dus van de asielzoekers die in 2014 een verblijfsvergunning kregen heeft zo’n 23 procent een fulltime baan.

Institutionele uitsluiting

Foucault richt zijn aandacht ook op de institutionele structuren van de wetenschap, zoals universiteiten en onderzoeksinstellingen, waarbinnen bepaalde disciplines, methoden en onderzoeksthema’s als waardevoller worden beschouwd dan andere. Dit kan leiden tot uitsluiting van alternatieve benaderingen en onderwerpen die niet als ‘legitiem’ worden beschouwd.

In dit verband is het van belang dat bovengenoemde critici belangrijke machtsposities binnen de wetenschappelijke instituties innemen.

Leo Lucassen is hoogleraar arbeids- en migratiegeschiedenis aan de universiteit van Leiden, directeur van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam en lid van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen.

Hein de Haas is als hoogleraar sociologie verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en als bijzonder hoogleraar migratie en ontwikkeling aan de Universiteit Maastricht. Hij is mede-oprichter en voormalig directeur van het International Migration Institute (IMI) aan de Universiteit van Oxford.

Peter Hein van Mulligen is hoofdeconoom bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) en heeft vooral bekendheid verworven als woordvoerder economie en arbeidsmarkt voor die instelling. De wettelijke taak van het CBS is om de statistische informatie op een onafhankelijke wijze zo breed mogelijk te ontsluiten en gelijktijdig publiekelijk toegankelijk te maken.

Disciplinaire uitsluiting

De wetenschap oefent bepaalde vormen van discipline en controle uit op degenen die binnen de wetenschappelijke gemeenschap vallen. Foucault wijst op de invloed van bepaalde normen, regels en methoden binnen de wetenschap die ervoor zorgen dat sommige onderzoekers, ideeën en praktijken als onwenselijk of onacceptabel worden beschouwd.

In het voorwoord van de tweede druk van het onderzoek ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ wordt een voorbeeld gegeven van disciplinaire uitsluiting. De Universiteit van Amsterdam (UvA) had onderdak geboden aan de onderzoekers, maar was niet blij met de eerste druk. Daarom moest het logo van de UvA verwijderd worden. Vanwege contractuele verplichtingen kon dat echter niet. Vervolgens ontving co-auteur professor emeritus Joop Hartog op de dag van publicatie een ultimatum dat zijn gastaanstelling beëindigd zou worden als het logo niet werd verwijderd. Aldus geschiedde: na tientallen jaren trouwe dienst bij de UvA en een glansrijke wetenschappelijk carrière werd het dreigement ten uitvoer gebracht. Ook werd Joop Hartog afgezet als voorzitter van een aantal reeds geplande promotieplechtigheden. Pas nadat ophef was ontstaan in de landelijke pers werd de intrekking van de gastaanstelling van Joop Hartog weer ongedaan gemaakt, maar publieke verontschuldigingen bleven uit.

De Amerikaanse sociaalpsycholoog Jonathan Haidt stelt dat studenten beter in staat zijn zelfstandig en kritisch te denken wanneer ze worden blootgesteld aan een breed scala aan opvattingen, in plaats van alleen aan een dominante, vaak eenzijdige ideologie.

Dus er is niets op tegen als studenten de publicaties van Hein de Haas en Leo Lucassen lezen, maar zet dan ook Migratiemagneet Nederland op de boekenlijst. Zo kunnen studenten hun eigen oordeel vormen.

De groei van kennis

Wetenschappelijk debat is van essentieel belang voor de vooruitgang van kennis. Het is nuttig dat er verschillende perspectieven en analyses worden gepresenteerd, vooral in maatschappelijk relevante gebieden zoals migratie. In plaats van de integriteit van Jan van de Beek ter discussie te stellen, zou het constructiever zijn om in het wetenschappelijk en publiek domein een inhoudelijke discussie aan te gaan over de methoden en conclusies die Van de Beek presenteert.

Feike Reitsma is meer dan veertig jaar werkzaam geweest op het gebied van overheidspersoneelsbeleid, arbeidsmarktbeleid en arbeidsmarktonderzoek.

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Ga in debat met Jan van de Beek! verscheen eerst op Wynia's Week.

De Vlaamse politica Assita Kanko (N-VA) heeft in het zicht van de Belgische verkiezingen van juni een boek geschreven. ‘Zoeken naar Vrijheid. Waarom ik niet zwijg’ is meer een biografie dan een politiek pamflet.

Kanko zetelt op dit moment in het Europees parlement voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) en staat op de tweede plaats op de Europese lijst. Ze heeft uitgesproken ideeën over haar rol in Europa, maar eerst een vraag die ons tijdens het lezen bleef plagen.

Veel politici nemen een ghostwriter onder de arm wanneer ze een boekje publiceren. De geheel eigen, soms bloemrijke, stijl van dit boek doet anders vermoeden.

‘Ik heb dit boek zelf geschreven. Ik ben ook vaste columniste voor De Telegraaf. Schrijven is voor mij een manier om na te denken, om mijn gedachten te structureren. Ik ben emotioneel en intellectueel verslaafd aan lezen en schrijven. Dat doe ik al van kinds af. Als het te druk wordt, de chaos te groot, dan trek ik me terug en schrijf ik. Ik kom dan terug met een klare geest en duidelijke ideeën in het hoofd.’

Nederlands is niet je moedertaal. Op het gevaar af betuttelend te klinken: chapeau!

‘Ik spreek zes talen, waaronder twee uit mijn thuisland Burkina Faso. Verder de voor de hand liggende Europese talen: Engels, Frans, Nederlands en ook Duits, al is dat laatste wat roestig door gebrek aan praktijk. Ik schrijf in de taal waarin ik denk, en dat wordt bepaald door het publiek waarvoor ik schrijf. Dit boek is gericht aan de Vlaming. Het hele proces verliep dus in het Nederlands. Al is dat met mijn eigen accent. In elke taal die ik spreek heb ik een eigen accent. Dat werd me ooit op de Franse tv verweten. Maar ik ben daar fier op, het is mijn accent, de Assita-touch (lacht). Accenten geven veel mee over de persoon. Daarom hou ik ook zo van dialecten. Ze delen het verhaal van iemands achtergrond. Je mag best fier zijn op je afkomst, net zoals je ongestoord moet opkomen voor waar je voor staat. En dat zijn we in Europa jammer genoeg wat verleerd.’

‘Ik ben Europeaan, ik ben Vlaming. En daar ben ik trots op. Ik weet waarom ik naar hier kwam: voor de liefde en op zoek naar de vrijheid als vrouw en als individu. En daarom moet je alle stemmen kunnen laten horen, wat lang niet zo vanzelfsprekend blijkt te zijn.’

‘Toen ik aankwam in het Europees parlement dacht ik: “Hier gebeurt het, hier gaan we de Europese manier van leven verdedigen!” Maar wat bleek? De eerste debatten gingen over hoe racistisch het is dat een vice-voorzitter precies die bescherming van onze waarden in de titel zou voeren. Europeaan durven zijn is voor sommigen dus agressief en racistisch. Je eigen cultuur beschermen en willen bewaren is agressief en bedreigend. Dus moest die vice-voorzitter een andere titel krijgen onder druk van de linkse fracties, samen met een deel van de liberalen: de vice-voorzitter voor het promoten van onze manier van leven. Dat verandert ons in bedelaars! Wij moeten gaan knielen om respect te vragen. Dat krijg je dan niet, want je respecteert jezelf niet meer. En de kiezer voelt die pijn: je mag niet meer jezelf zijn, je moet zwijgen, maar je moet wél betalen. De Vlaming is daar terecht boos om. En dat drijft de bevolking naar de extremen, want de integratieproblemen worden niet opgelost.’

Begrijp ik het goed dat u vindt dat links de integratie tegenwerkt?

‘Dat vind ik wel, ja. Van hen mag je niet meer trots zijn op je eigenheid. Wanneer ik poseer met een Vlaamse Leeuw, krijg ik bijzonder agressieve commentaren uit linkse hoek. Een Vlaamse vlag werkt blijkbaar als een rode lap op een stier. Maar als er in onze straten mensen rondlopen met vlaggen die Hamas, een terroristische beweging, ondersteunen, lopen de linksen en de Groenen daar zonder problemen naast. Allerlei onzin uit het buitenland, zoals een Palestijnse vlag of IS-vlaggen, hier op Europees grondgebied, functioneert voor hen dan weer als honing voor een beer.’

‘Ofwel ze zien de realiteit niet die schuilgaat achter die vlaggen – vrouwenhaat, haat tegen het Westen – ofwel ze doen het uit puur electoraal opportunisme. Want wat kan links nog verkopen aan de redelijke mens? Ze richten zich op een deel van de bevolking dat nooit geïntegreerd is, dat op subsidies leeft en daardoor op hen gaat stemmen. Op alle niveaus gooit men met subsidies: de financiële hulp voor ngo’s vanuit Europa, lokale overheden die zogenaamde etnische socio-culturele organisaties financieel ondersteunen. Ze geven gewoon geld uit om stemmen te kopen. En om de culturele onderwerping van Europa te bewerkstelligen.’

‘Die culturele onderwerping heeft impact op de burger. Het is een bedreiging voor onze cultuur en onze welvaart. Als iemand zoals ik dat uitspreekt en het heeft over onze cultuur, onze welvaart, zijn ze niet akkoord. Maar ik ben Europeaan, ik ben Vlaming. En ik ben daar trots op. Mag dat nog?’

‘Ik vind het heel erg dat je zelfs niet meer trots mag zijn op wie we zijn. Dat dat zo verdrukt wordt, is toch wel heel vreemd. Europa en Vlaanderen hebben zoveel om trots op te zijn. Het is de beste plek ter wereld om vrij te zijn!’

In uw boek beschrijft u de weerstand die u opwekt, zowel ter linker- als ter rechterzijde. Een moeilijke positie, lijkt me.

‘Voor links ben ik een bounty (verwijzing naar de chocoladereep, zwart van buiten, wit van binnen), voor sommigen ter rechterzijde een diva. Van links moet ik blijkbaar meestappen in hun verhaal van slachtofferschap en woke-denken. Zij leggen juist de nadruk op mijn huidskleur en vinden dat blijkbaar de essentie van wie ik ben. Het is voor hen niet te vatten dat ik voor mezelf kan denken, dat ik de ideeën kan hebben waar ik voor sta. We zijn wel erg ver afgedwaald van de droom van Martin Luther King, die hoopte dat iedereen zou beoordeeld worden op de inhoud en niet op de verpakking, de huidskleur.

Voor sommigen ter rechterzijde ben ik dan weer een diva die zich te veel roert. Beide kanten kunnen blijkbaar niet verder kijken dan mijn huidskleur en zijn niet geïnteresseerd in waar ik voor sta.’

U zit bij de N-VA. Toch logisch dat de linkerzijde u dan aanvalt als politieke tegenstander?

‘Maar die aanvallen gaan niet inhoudelijk over mijn standpunten. Ze verwijten me dat ik me door de N-VA laat dicteren wat ik moet denken. En niet alleen omdat ze iets hebben tegen de N-VA, maar ook omdat ze niet kunnen inzien dat iemand zoals ik voor zichzelf kan denken. Het is juist omdat ik denk zoals ik denk, dat ik lid ben van de N-VA, niet omgekeerd! Telkens krijg ik dat etiket opgeplakt. Ik wil me daarvan losrukken, maar het is moeilijk om jezelf te mogen zijn. Juist omdat ze weigeren naar de essentie van het individu te kijken.’

‘En precies daarom heb ik zo’n respect voor Bart De Wever. Bart ziet de mensen. Bij hem had ik nooit het gevoel dat hij naar mijn kleur keek. Hij zag gewoon wie ik was. Het individu gaat toch zoveel verder dan al die kleine deelaspecten, zoals huidskleur? Ik wil kleurenblind zijn. Ik ben me pas zwart beginnen voelen toen ik in Europa kwam. Daarvoor was ik gewoon Assita.’

U zit in het Europees parlement, voor velen een ver-van-mijn-bed-show. Kunt u daar zinvol werk verrichten?

‘Absoluut! Ik ben lid van de commissie Burgerlijke Vrijheden, Justitie en Binnenlandse Zaken. Dat is de meest wetgevende commissie van het parlement. Daar worden de thema’s behandeld die de Vlaming het meest wakker houden: misdaad, immigratiebeleid, mensenrechten. Ik zit daar op mijn plaats en ben daar zó gelukkig.’

‘Ik heb net de teksten ontvangen van de laatste wet waar ik aan meewerkte: een wet die het misdadigers en terroristen onmogelijk moet maken om onder de radar in Europa rond te reizen. Want hoe komt het dat niemand Lassoued, de terrorist die vorig jaar twee Zweedse voetbalsupporters vermoordde in Brussel, zag bewegen door Europa? Daar stellen we paal en perk aan. Ik heb ook een wet gemaakt waardoor we criminele netwerken droog kunnen leggen door hun geld makkelijker in beslag te nemen. Tot nu toe lukte dat maar voor 2 procent van de middelen. Dat kunnen we nu gevoelig opdrijven.’

‘En ik werkte ook mee aan belangrijke wetgeving ter bestrijding van geweld tegen vrouwen. Al was het een teleurstelling dat het stuk over verkrachting, waarbij er een Europese minimumstraf zou worden opgelegd, het niet gehaald heeft. Daar ligt voor een volgende termijn nog werk op de plank.’

U blijft opvallend positief en gedreven. Wordt u niet cynisch van de huidige situatie, zoals almaar meer burgers?

‘Nee. Ik werk graag en hard. En waar ik voor sta, is het verdedigen waard. We moeten onze waarden en manier van leven blijven verdedigen, ondanks alle tegenwerking. We mogen ons niet laten afblaffen met gratuite beschuldigingen van racisme of islamofobie, die alleen gebruikt worden om de aandacht af te leiden van de essentie van de problemen.’

‘Voor u zit een geïntegreerde vrouw, die Europa omarmd heeft en zich hier trots thuis voelt. Zo ziet integratie er uit! En veel meer migranten dan men durft vermoeden staan zo in het leven. Ze willen het beste voor hun kinderen en effectief integreren, niet bepamperd worden.’

‘En wat de kritiek en de aanvallen betreft op mijn persoon? Mijn zus zei daar ooit iets moois over: “Assita, een leeuwin kijkt niet om als de honden blaffen”.’

Assita Kanko, Zoeken naar Vrijheid. Waarom ik niet zwijg, uitgeverij Ertsberg, 174 pp., 22,50 euro. U kunt dit boek onder meer hier bestellen.

*Dit interview verscheen op 18 maart op doorbraak.be.

Wynia’s Week verschijnt ook dit jaar 104 keer met even onafhankelijke als broodnodige berichtgeving. Plus video’s en podcasts. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank!

Het bericht Assita Kanko: ‘Een leeuwin kijkt niet om als de honden blaffen’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Op 7 oktober 2023 werd de kracht van dat jihadisme aangetoond bij de aanvallen van Hamas op Israël. Met de verkiezingen voor de  Tweede Kamer vandaag is het belangrijk om te weten hoe de Nederlandse politieke partijen tegen die dreiging aankijken en wat ze ertegen willen doen. Dit is temeer van belang omdat in de loop van de afgelopen zestig jaar veel mensen met een islamitische achtergrond naar Nederland zijn geëmigreerd. Naar schatting wonen hier nu 1 miljoen moslims.

Veel verkiezingsprogramma’s beslaan meerdere jaren en zijn soms al enkele jaren geleden geschreven. Toch kunnen ze inzicht bieden in de manier waarop de partijen kijken naar islam, islamisme, islamisering en niet-westerse immigratie. Hier kijk ik naar de visie van de grootste partijen in de peilingen.

De BBB

De BoerBurgerBeweging (BBB) noemt ‘de extremistische randen van de islamitische gemeenschap’ als bron van antisemitisme. BBB wil de migratiedruk beperken. Mensen in nood moeten volgens de partij worden geholpen. BBB is een van de weinige partijen die aantallen van maximale migratie noemt: ‘Doordat BBB erkent dat Nederland de grenzen van de opvangcapaciteit heeft bereikt en de opvang van statushouders wil beperken tot 15.000 per jaar, kunnen we de wachtlijsten weer terugdringen.’ Dit aantal is inclusief nareizigers. Daarnaast stelt de BBB: ‘De Iraanse Revolutionaire Garde, en de organisaties waarin zij een hand heeft, moeten op Nederlandse en Europese terreurlijsten geplaatst worden.’

Het CDA

Het Christen-Democratisch Appèl (CDA) wil voorkomen dat de bevolkingsgroei in Afrika leidt tot nieuwe migratiestromen naar Europa. Ook migratie uit het Midden-Oosten moet verminderen. Het CDA wijst op de aantrekkingskracht van Nederland voor mensen van buitenaf. ‘Vluchtelingen (…) die werkelijk in nood verkeren’ zijn welkom voor de partij. Verder is het CDA primair kritisch op niet-westerse migratie, maar het blijft vaag hoe open de deur staat. Het CDA noemt een integrale aanpak voor jihadi-gezinnen te willen, maar die bestaat reeds.

De Christenunie

De Christenunie (CU) zegt expliciet dat er in Nederland een grondslag moet blijven voor islamitisch onderwijs. CU wil jihadstrijders berechten in de regio en wil kinderen met Nederlandse nationaliteit laten (terug)keren naar Nederland, maar wel onder toezichtstelling.

CU wil arbeidsmigratie beperken, waarbij EU-lidstaten zelf kunnen aangeven in welke sectoren zij welkom zijn, inclusief hoeveel studenten zij willen accepteren en hoeveel ‘kwetsbare vluchtelingen’. Daar ontstaat enige onduidelijkheid. CU stelt namelijk: ‘Nu worden bijvoorbeeld nog te weinig door de UNHCR geselecteerde vluchtelingen door Europa opgenomen.’ CU wil geen quota voor asielmigratie. ‘Onze deur mag niet dichtvallen voor vluchtelingen die in levensgevaar zijn en zich bij ons melden.’

D66

Democraten 66 (D66) keert zich tegen islamofobie en tegen islamitisch extremisme. De partij wil een ‘menselijk migratie- en asielbeleid’. D66 ziet arbeidsmigratie als oplossing voor de Nederlandse vergrijzing: ‘Arbeidsmigranten, die verreweg het grootste deel uitmaken van de totale migratie, hebben we keihard nodig voor onze (kennis-)economie en in onze vergrijzende samenleving.’

D66 wil de ‘grondoorzaken van terreur’ aanpakken, maar rept nergens over de ideologie van islam of islamisme.

Geen plaats voor nationale soevereiniteit

Over asiel is D66 wat minder duidelijk, maar de partij lijkt een ruimhartige asielprocedure na te streven: ‘De onmenselijke toestanden op de Griekse eilanden zijn het meest tastbare bewijs van gebrekkig Europees asielbeleid. Dat moet anders. Alle lidstaten, ook Nederland, moeten verantwoordelijkheid nemen. Een Europees migratie- en asielbeleid moet effectief, eerlijk en menselijk zijn. Dat houdt in dat Europese lidstaten asielzoekers opvangen, procedures snel en zorgvuldig zijn, de opvang menswaardig is en statushouders snel worden geholpen met integratie.’

Daarmee wordt geïmpliceerd dat opvang dient plaats te vinden, ongeacht de aantallen. Er is daarbij ook geen plaats voor nationale soevereiniteit, want wie zich niet houdt aan het Europese migratie- en asielbeleid moet gesanctioneerd worden, aldus de partij.

Denk

Denk opent de deuren voor de islam. Ze pleit voor de erkenning van islamitische feestdagen, wil dat halal-vlees altijd wettelijk gewaarborgd zal blijven, wil een recht op het laten horen van de islamitische gebedsoproep en de eeuwigdurende grafrust. Denk wil ‘stoppen met het problematiseren van de islam. De islam wordt al decennialang in het verdomhoekje gestopt. Het is tijd om hiermee op te houden. De islam hoort, net zoals andere geloofsovertuigingen, bij Nederland.’

Qua terrorisme ligt de focus op rechtsextremisme en organisaties zoals de PKK. Voor de aanpak van jihadisme is geen plaats in het verkiezingsprogramma van Denk.

Forum voor Democratie

Forum voor Democratie (FvD) gaat opvallend weinig in op de dreiging vanuit de (orthodoxe) islam. FvD noemt wel een verhoogde terreurdreiging voor Europa vanuit het Midden-Oosten. Mede gelet op de kosten van niet-westerse migratie wil FvD een beperking daarop: ‘Wij willen als uitgangspunt van immigratie: de toegevoegde waarde voor Nederland.’

GL/PvdA

GL/PvdA keert zich tegen moslimdiscriminatie en islamofobie. Deze partij wil dat aan bewustwording over deze fenomenen wordt gedaan, bijvoorbeeld door voorlichting op scholen en in maatschappelijke organisaties. De partij wil wel de Islamitische Revolutionaire Garde op de Europese terreurlijst plaatsen.

Door financieel te investeren in klimaatsteun en internationale samenwerking wordt volgens GL/PvdA ‘gedwongen migratie’ aangepakt. ‘Om migratie naar Europa in goede banen te leiden, willen we inzetten op meer veilige routes voor migratie, terwijl we gelijktijdig mensen ontmoedigen om een gevaarlijke overtocht te maken.’ De partij wil ‘irreguliere migratie’ ontmoedigen, maar stelt niet wat ze doen als die migranten de overtocht naar Europa toch maken.

JA21

Het Juiste Antwoord 21 (JA21) wil jihadistische groeperingen aanpakken: ‘De radicale islam die onze manier van leven veracht en met bloedvergieten wil beëindigen. Wie daarvoor kiest en ons de oorlog verklaart, mag nooit meer onderdeel van onze samenleving zijn.’

Wat dat betekent wordt niet gespecificeerd, maar de partij maakt duidelijk dat de radicale islam niet bij Nederland past. Wie zo’n versie van islam verkondigt of belijdt bedreigt de democratische rechtsorde, aldus JA21.

De partij wil de arbeidsmigratie beperken, maar ook asielmigratie: ‘JA21 wil met name asielmigratie beperken, gezien de impact die deze vorm van immigratie heeft op ons land. Nederland beloont 85% van de asielaanvragen met een verblijfsvergunning en is daarmee veruit het royaalste land van de hele EU.’

NSC

Nieuw Sociaal Contract (NSC) wil migratie verminderen: ‘We zijn migratie in Nederland gaan beschouwen als een natuurlijk fenomeen dat ons overkomt, en niets met beleid te maken heeft. Dat is natuurlijk niet zo.’ De partij wijst erop dat de overheid voor een groot deel kan bepalen wat Nederland op migratiegebied toestaat.

Terecht stelt NSC: ‘Migratie leidt dus ook tot een forse inspanning op het gebied van taal, scholing en inburgering. Het is van wezenlijk belang om oog te houden voor de migratie die de samenleving aankan.’ NSC hanteert daarom ‘een richtgetal voor een migratiesaldo van maximaal 50.000 per jaar. Dit aantal omvat dus zowel arbeids-, studie-, asiel- als gezinsmigratie.’

Partij voor de Dieren

De Partij voor de Dieren (PvdD) wil ‘naast het wegnemen van de grondoorzaken van migratie, … investeren in de opvang en integratie van vluchtelingen in Nederland, én investeren in de acceptatie van nieuwkomers onder de Nederlandse bevolking’. De partij legt niet uit wat de ‘grondoorzaken van migratie’ zijn.

Partij voor de Vrijheid

De Partij voor de Vrijheid (PVV) vindt dat de islam niet bij Nederland hoort en pleit tegen islamisering. De partij ziet de islam als ‘de meest gewelddadige politieke ideologie die er bestaat’. De PVV noemt die ideologie zelfs totalitair. De PVV wijst erop hoe onvrijheid, discriminatie en geweld zijn binnengehaald in Nederland met de komst van de islam. Daarom wil de PVV een verbod op islamitische uitingen in de publieke ruimte. De partij pleit ervoor dat Nederland zelf bepaalt wat haar migratiebeleid is. 

Socialistische Partij

De Socialistische Partij (SP) gaat in haar verkiezingsprogramma niet in op migratie of islam, maar neemt wel het standpunt in dat er geen wapens meer worden geleverd aan landen waar mensenrechten worden geschonden.

Splinter

Splinter heeft geen uitgeschreven verkiezingsprogramma, maar er staan wel verschillende onderdelen op haar website. Hoe Splinter naar migratie kijkt blijft wat ambigu. De partij ‘wil zo snel mogelijk een einde aan de asielcrisis en de stap zetten naar een structureel houdbaar, rechtvaardig en menswaardig immigratie- en integratiebeleid waarin voldoende plaats is voor degenen die onze hulp hard nodig hebben. Mededogen is hierbij het uitgangspunt. Ook moet het leiden tot een gezonde arbeidsmigratie.’

Splinter erkent dat misbruik wordt gemaakt van het systeem. ‘Hulp aan de allerarmsten en slachtoffers van geweld, klimaatverandering en rampen is voor Splinter vanzelfsprekend.’ Wat dat praktisch betekent wordt niet uitgewerkt.

SGP

De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) wil de islamitische gebedsoproep in de publieke ruimte beperken. Opvallend genoeg spreekt de SGP niet over terrorisme in haar verkiezingsprogramma. Wel meent de SGP dat de grens qua migratie reeds is bereikt. ‘Daarom is de invoering van een migratiequotum noodzakelijk. Voor asielmigratie wordt gewerkt met een streefcijfer met bovengrens, voor studiemigratie en arbeidsmigratie van buiten de EU gaan heldere quota gelden.’ Waar die grenzen liggen wordt echter niet benoemd.

Volt

Volt wil ‘islamofobie en moslimdiscriminatie’ aanpakken. Volt wil zelfs ‘de vertrouwensbreuk met de Nederlandse moslimgemeenschap (herstellen).’ Volt koestert arbeidsmigratie: ‘Het recht om te wonen en werken in een andere lidstaat behoort tot de mooiste rechten die we in de EU hebben. Dat recht moeten we koesteren en waar mogelijk beter inzetten.’

VVD

De VVD noemt de islam niet in haar partijprogramma. De partij wil een ‘lagere instroom’ van migranten, maar is weinig concreet over wat dat betekent. Wat ‘te hoge’ migratie is, wordt niet gespecificeerd. De VVD pleit voor opvang in de regio. Ze is bereid vrijgekomen jihadisten indien nodig levenslang in de gaten te houden en om een vorm van tbs te ontwikkelen voor jihadisten. Ook wil de VVD de ‘Iraanse Revolutionaire Garde’ op de EU-terreurlijst plaatsen.

Islamitisch extremisme in verkiezingsprogramma’s

De conclusie is dat de meeste partijen weinig concreets zeggen over islamitisch extremisme en terrorisme. De meeste partijprogramma’s blijven behoorlijk algemeen en onduidelijk. Waar staan die partijen nou precies voor?

BBB, JA21, PVV en VVD zijn de partijen die zich het meest kritisch uitlaten over islamitisch extremisme en migratie uit islamitische landen. Wellicht sluiten andere partijen zich aan bij hun uitgangspunten, maar ze benoemen die punten niet in hun programma’s. Het gevaar is dat dit ruimte biedt voor meer zelfislamisering door concessies bij coalitievormingen.

Van Bart Collard verscheen onlangs ‘Het recht op desinformatie’. Het boek is overal te koop en te bestellen, zoals ook in de winkel van Wynia’s Week. Kijk HIER.

De donateurs maken Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Alleen BBB, JA21, PVV en VVD zijn kritisch over islamisering en islamitisch extremisme verscheen eerst op Wynia's Week.

Dit speelt zich niet af in een Arabische stad, maar in het Franse Stains, een voorstad van Parijs. Een korte blik op de website van de stad toont dat alle twaalf leden van het uiterst linkse college van B en W Arabisch-Afrikaanse wortels hebben, niemand draagt een Franse naam.

Briljante zakenvrouw

In Stains, de laatste s wordt niet uitgesproken, leidde de vervanging van de autochtonen in het stadsbestuur tot een eerbetoon dat nog maar enkele jaren geleden volstrekt ondenkbaar zou zijn geweest in deze voormalige communistische gemeente. De hommage gold Khadya Bint Khuwailid, die op een provisorisch straatnaambord niet alleen wordt afgeschilderd als de eerste vrouw van de profeet Mohammed, maar ook als een ‘briljante’ zakenvrouw en sterke persoonlijkheid die zich verzette tegen polygamie.

Een tegencampagne van uiterst rechts, dat veinst zich af te vragen of Stains met zijn bijna 40.000 inwoners nog in Frankrijk ligt, liet niet lang op zich wachten. Eerst werden plaatselijke politici getroffen door een spervuur van verwensingen op sociale media. Recentelijk drong  een ‘commando’ van de royalistische beweging Action Française het stadhuis binnen, probeerde er brand te stichten, schold ambtenaren uit en sommeerde hen Frankrijk te verlaten voor een islamitisch land naar keuze.

Zelfgekozen apartheid

We lezen dit in de linksige krant Le Monde, die in een verslag de nadruk legt op de strafexpeditie. De verdedigers van het Mohammed-project in de wijk Maroc (je verzint het niet) krijgen alle ruimte om hun gal te spuien over de ‘fascisten’, zonder ook maar één kritische vraag aan de burgemeester. Zoals: is een semi-officieel eerbetoon aan de islam verstandig in een land dat zoveel lijdt onder de al dan niet legale immigratie uit islamitische landen, zie de terreurgolf en de ‘gewone’ criminaliteit. En versterkt zo’n stunt niet de zelfgekozen apartheid van verpauperde plaatsen als Stains, waar justitie twee jaar geleden een moskee sloot wegens een daar actieve haatprediker?

Nog een door deze kwaliteitskrant niet gemaakte kanttekening: seculiere scherpslijpers vinden in Frankrijk rechters aan hun zijde als ze protesteren tegen kerstbomen en -kribben in stadhuizen en andere openbare gebouwen. Officieel Frankrijk zweeg echter over de hommage aan de vrouw van de profeet in Stains.

Vrouwen in het zonnetje

Het is misschien een klein, maar wel veelzeggend incident. Met enige overdrijving kan men er immers de bevestiging in zien van de door links vervloekte en ontkende theorie van de ‘grand remplacement’. De samenstelling van de bevolking van Stains veranderde binnen enkele decennia zo snel door al dan niet legale immigratie, asielzoekers en nareizigers, dat de nieuwkomers er volstrekt democratisch en legaal de macht konden overnemen en de eigen opvattingen over democratie en religie opleggen aan de weinige autochtonen die er nog wonen, vaak omdat ze te oud, te arm of te ziek zijn om te verhuizen. 

De rel rond de straatnaam ter ere van Mohammeds eerste echtgenote kwam voort uit een initiatief van een buurthuis om vrouwen in het zonnetje te zetten. Burgers mochten voorstellen indienen, met als gevolg dat gedurende een paar weken straten werden vernoemd naar niet alleen de vrouw van de profeet en een Algerijnse verzetsstrijdster tegen de Fransen, maar ook naar Jeanne d’Arc, Greta Thunberg en moeder Teresa. ‘Maar dat zeiden die aanhangers van (de uiterst rechtse politicus) Eric Zemmour er niet bij’, aldus burgemeester Taïbi in het gemeentelijk informatieblad Stains Actu.

Burgeroorlog

Daar en in andere media beweert hij dat de democratie in zijn stad onder druk staat door zowel de actie van de ‘schurken’ van de Action Française als de online haatcampagne waarbij gemeenteraadsleden met de dood zijn bedreigd, vooral de draagsters van hoofddoeken, en een raadszitting zonder publiek werd gehouden om een nieuwe en veel omvangrijker bestorming te voorkomen.

‘Ze proberen hier een burgeroorlog uit te lokken’, aldus de burgemeester tegen Le Monde. Hij laakt de ‘giftige’ theorie van de ‘grand remplacement’ en het streven van de ‘fachosphère’, een verzamelnaam voor extreemrechtse activisten, schrijvers en journalisten, om Stains uit te roepen tot hét symbool van de ‘islamisering’ van Franse steden. Volgens de burgemeester heerst daarom angst in de stad.

Communisten

De hele affaire illustreert de teloorgang van wat tot in de jaren ’70 de ‘rode rand’ rond Parijs heette, de meestal door communisten en socialisten bestuurde plaatsen als Stains, Saint-Denis en La Courneuve in departementen als Seine-Saint-Denis. De Communistische Partij (PCF) en de daaraan verwante vakbond CGT hadden een nuttige rol gespeeld bij de integratie in de Franse samenleving van immigranten uit Europese landen, maar Arabieren en Afrikanen bleken veel minder gemakkelijk tot mede-Fransen te maken.

Burgemeester Taïbi kwam als jonge immigrant uit Algerije met zijn ouders naar de Parijse banlieues, pas op z’n 18e werd hij Frans staatsburger, maar hij behield de Algerijnse nationaliteit. Hij werd lid van de PCF en sloot zich in de jaren ’80 aan bij de stroming van de ‘Beurs’, waarmee vooral de toen invloedrijke Socialistische Partij trachtte jonge Arabische immigranten zich Frans te laten voelen, volwaardige deelnemers aan de Franse samenleving.

Rode gordel werd groene gordel

Het ontroerde me destijds als ik merkte, bijvoorbeeld bij bezoeken aan inmiddels beruchte banlieues, hoezeer deze jongeren hun best deden hypercorrect Frans te spreken, ter voorbereiding op, hoopten ze, een behoorlijk bestaan in een democratisch land, waar het leven zoveel beter was dan in de autoritair bestuurde landen die hun ouders hadden verlaten. De islam had in die tijd nog geen enkele aantrekkingskracht op deze jonge mensen en was geen onderwerp van gesprek. Eventuele religieuze gevoelens hielden ze voor zichzelf, integratie in de seculiere Franse samenleving was het streven.

Het eindigde in een mislukking, in het zich juist afkeren van Frankrijk, in het benadrukken van het ‘anders’ zijn. Waren de Fransen niet klaar voor het multiculturalisme, dat door links werd beschouwd als een ideaal zoals vroeger het communisme? Raakten deze ooit idealistische jongeren gedesillusioneerd in de gevestigde partijen en kozen ze van de weeromstuit voor extreem-links? Of voor de radicale islam, die hen inpeperde dat Frankrijk hen nooit als volwaardige burgers zou erkennen? Frankrijk pijnigt zich de hersens over de ‘schuldvraag’ nu de ‘rode gordel’ rond de hoofdstad, waarin communisten zo’n belangrijke rol speelden, steeds meer verwordt tot een ‘groene gordel’, naar de kleur van de islam.

Aan de zijde van De Gaulle

Burgemeester Azzédine Taïbi van Stains, in wiens kantoor een Palestijnse vlag prijkt, heeft zijn lidmaatschap van de Parti Communiste opgezegd. Hij sloot zich aan bij de uiterst linkse beweging La France Insoumise van Jean-Luc Mélenchon, die met zijn strijd tegen de ‘islamofobie’ uitgroeide tot veruit de populairste politicus in de geïslamiseerde voorsteden van Parijs. In Stains kreeg hij in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in april maar liefst 60 procent van de stemmen, in 37 van de veertig gemeenten in het departement Seine-Saint-Denis kwam hij op de eerste plaats. Taïbi, inmiddels een van Mélenchons campagnestrategen, deelde mee in de triomf. 

De burgemeester heeft zich over de stigmatisering van zijn stad beklaagd bij minister van Binnenlandse Zaken Gérald Darmanin. Deze kreeg laatst door een gehoofddoekte aanhangster van Mélenchon toegebeten dat vrouwen in Frankrijk evenzeer worden onderdrukt als in Iran. Voor de minister een mooie gelegenheid om te benadrukken dat zijn tweede naam ‘Moussa’ is, een eerbetoon aan zijn Algerijnse grootvader, een immigrant die streed aan de zijde van de Vrije Fransen van generaal De Gaulle.

Het is voor de jonge minister een codeboodschap dat de status van immigrant of moslim geen beletsel hoeft te zijn om je een volwaardig Frans burger te voelen, dat je je geen slachtofferrol moet laten aanpraten en je beter kunt onthouden van publiekelijke eerbetonen aan de vrouw van de profeet.

Journalist en vertaler René ter Steege was lang redacteur van Het Parool en schreef onder meer een biografie van Marine le Pen.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Mogen we u noteren? Dat kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Het eertijds ‘rode’ Stains eert nu de vrouw van de profeet verscheen eerst op Wynia's Week.

De nieuwe codewoorden zijn ‘diversiteit’ en ‘inclusie’ en die behelzen geen opdracht aan de leden van etnische minderheden, maar een opdracht aan de autochtone Nederlanders. Die mogen trouwens ook niet zo meer heten. Officieel hebben Nederlanders nu een ‘Nederlandse achtergrond’. Of ze zijn ‘witte’ Nederlanders geworden.

Het zijn de kleine dingen die grote verschuivingen zichtbaar maken. Zo wordt er jaarlijks overheidsonderzoek gedaan naar ‘integratie’. In het ‘Jaarrapport Integratie 2004’ ging het over ‘de integratie van migrantengroepen in de Nederlandse samenleving’. In de editie van 2020 was het anders. Nu ging het over ‘de mate waarin mensen met en zonder een migratieachtergrond naar elkaar toegroeien’.

Met het opschuiven van de integratie-opdracht is ook de Nederlandse taal aangepast. Net zoals de Nederlandse geschiedenis is aangepast, of het nou gaat om het koloniale verleden, de Gouden Eeuw of de Tweede Wereldoorlog. Het plan voor het nationale museum voor de Nederlandse geschiedenis is al meer dan tien jaar dood, maar het plan voor het nationale museum voor het Nederlandse slavernijverleden is springlevend.

Vanaf 2015 ging het snel. In NRC Handelsblad verscheen een artikel onder het hoofd ‘Witte mensen moeten eens luisteren’, waarin vier ‘zwarte’ vrouwen in opstand kwamen tegen ‘het vanzelfsprekende uitgangspunt’ dat ‘in de Nederlandse samenleving wit de standaard is’. Een enkele wetenschapper, zoals Maurice Crul, had bedacht dat er een nieuwe tijd is aangebroken. Nederland was nu ‘superdivers’ want in een aantal grote steden waren de autochtonen niet meer in de meerderheid. Crul: ‘Hoe integreren Nederlanders zonder migratieachtergrond in de multiculturele stad of samenleving?’

Gloria Wekker

In 2015 was er weer een bezetting van het Maagdenhuis in Amsterdam, die door de bezetters van het universiteitsgebouw werd aangegrepen om de Surinaamse emeritus-hoogleraar Gloria Wekker op het paard te hijsen als voorzitter van een diversiteitscommissie, die een verregaande aanpassing van de universiteit moest doorvoeren. In hun beleving was Nederland niet meer ‘wit’ maar ‘divers’, en diende de universiteit een ‘afspiegeling’ van die nieuwe werkelijkheid te zijn.

Aan feiten deed Wekkers commissie niet. Net zoals na hen actiegroepen, reclamemakers en politici zouden doen, bleek men bij de ‘afspiegeling’ niet zozeer het Nederland van nu voor ogen te hebben, als wel een afspiegeling van Amsterdam of – liever nog – van de ‘zwarte’ Amsterdamse stadswijk De Bijlmer.

Witte schuld

In 2016 publiceerde Gloria Wekker een boek waarin ze iedere blanke – nu witte geheten – op basis van huidskleur en afkomst tot schuldig verklaarde (aan de slavernij, en alles nadien), de blanke er tevens betichtte onder die schuld uit te willen komen en er in één moeite door geen reden zag om er prioriteit van te maken om die ‘witte’, desnoods op termijn, van zijn schuld te verlossen.

Gloria Wekker, zoveel was wel duidelijk, voelde er niets voor om de hefboom van haar nieuwverworven macht – de witte schuld – op te geven. Een jaar later kreeg Wekker de staatsprijs voor de vrouwenemancipatie uit handen van D66-minister Ingrid van Engelshoven, die er de afgelopen jaren alles aan gedaan heeft om het gedachtengoed van Gloria Wekker in Nederland ingang te doen vinden. In het dagelijks leven is Wekker overigens geen lid van D66, maar lid en inspirator van de kleine, overwegend Surinaams-Antilliaanse partij Bij1.

De woke-minister

Ingrid van Engelshoven staat niet bekend als een succesvolle minister van Onderwijs, maar is zonder twijfel een succesvolle minister van ‘diversiteit en inclusie’. Het was niet altijd op haar initiatief – soms vallen de dingen samen – maar er kwam in haar tijd als minister in RutteDrie een stroom aan diversiteit en inclusie op gang. Er kwam een herschreven vaderlandse geschiedenis, met – op verzoek van de minister – veel witte schuld.

Daarmee trad Van Engelshoven in de voetsporen van PvdA-minister Jet Bussemaker (kabinet Balkenende4), die een rapport liet schrijven waarin de heldendaden van Marokkanen, Antillianen en andere bewoners van emigratielanden in verband met het Nederland van 1940-’45 werden benadrukt. Niet omdat het historisch juist was, waar opdat de allochtone kinderen van nu zich zouden herkennen in de vaderlandse geschiedenis van toen.

Achtergestelden voortrekken

De afgelopen jaren kwam er ook een golf aan nieuwe taalvoorschriften uit de burelen van Van Engelshoven, nu ter afronding van het nieuwe diverse en inclusieve Nederland, waarin geen enkele minderheid, van welke etnische of geslachtelijke aard dan ook, zich meer gekwetst of beledigd hoefde te voelen, maar zich altijd welkom mocht weten.

Ook stelde Van Engelshoven een regeling op om allochtone werknemers te registreren en ze een parallelle stijgroute naar de top van de organisatie te geven. Geheel in lijn met de door Gloria Wekker en anderen uit de Verenigde Staten geïmporteerde ‘identity politics’ dienden groepsmatig als slachtoffers en achtergesteld getypeerden voorrang te krijgen.

Cursussen voor autochtonen

Zo waaide er de afgelopen jaren, luid toegejuicht vanaf het Mediapark in Hilversum, vanuit ministeries en directiekantoren, een wolk van diversiteit en inclusie door Nederland. Een veelbelovende nieuwe bedrijfstak is die van de cursussen diversiteit en inclusie die al dan niet verplicht worden voor ambtenaren en andere werknemers. De cursussen zijn uiteraard bedoeld voor wie als blanke autochtoon – man in het bijzonder – nog niet divers en inclusief genoeg was.

De volgers van Gloria Wekker hebben er een goede broodwinning aan. Zoals het handjevol actievoerders tegen Zwarte Piet er niet alleen in slaagde Piet – tegen de wens van de meerderheid in – het straatbeeld uit te krijgen, maar ook altijd bereid is gemeentebesturen te ontzien als ze subsidies krijgen of goed betaalde anti-Piet-lessen mogen verzorgen.

Toen was het anders

Tot de eeuwwisseling werden allochtonen nog geacht hun eigen taal en cultuur te behouden: eerst omdat ze geacht werden terug te keren naar het herkomstland en zich niet teveel moesten hechten. Vervolgens bleven de meegenomen gewoonten gesubsidieerd, nu omdat het heel lang als racistisch werd gezien om zoiets als kennis van de Nederlandse taal te verlangen. Bovendien waren in het gangbare multiculturele ideaal alle culturen van dezelfde waarde.

Begin jaren ’90 begon het een beetje te draaien. ‘Integratie’ werd gaandeweg het nieuwe codewoord. Premier Ruud Lubbers (CDA) gaf zijn partijgenoot-minister Ernst Hirsch Ballin opdracht de Nederlandse allochtonen moeiteloos het Nederlandse staatsburgerschap ter beschikking te stellen (naast hun Turkse en Marokkaanse, en dergelijke). Er was Lubbers vanuit allochtone kring ingefluisterd dat de integratie van buitenlanders erg zou opschieten als ze niet alleen Nederlander werden, maar ook hun oude nationaliteit mochten houden.

Ook werd onder Lubbers begin jaren negentig de eerste verplichting geïntroduceerd: het inburgeren voor nieuwkomers, later gevolgd door die voor oudkomers en na de eeuwwisseling ook voor huwelijksmigranten die naar Nederland wilden komen.

In de volgende jaren was het patroon niet eenduidig. Enerzijds werden de grenzen strakker bewaakt en de eisen voor immigranten opgeschroefd. Anderzijds waren er ook de hoeders van de multiculturele samenleving, zoals een commissie van oud-politici (Rosenmöller, Dijkstal) die samen met een lid van het Koninklijk Huis (Máxima) ageerde tegen eisen aan immigranten. Of de Amsterdamse burgemeester Job Cohen, die de gesubsidieerde islam als een probate route voor meer integratie zag.

Anderzijds was daar – in 2013-2017 – PvdA-minister Lodewijk Asscher, die Turkse moskeeclubs in de gaten wilde houden – waarna de PvdA’ers Kuzu en Öztürk zich eind 2014 prompt afsplitsten en een eigen partij begonnen. Gloria Wekker-adept Sylvana Simons sloot zich aan, om even later toch een (zeer linkse) voor zowel Surinamers en Antillianen als ook voor geslachtelijke en seksuele minderheden te beginnen.

De islamisering

Moslims waren na ‘9/11’ en ‘Van Gogh’ al zo succesvol in het binnenhalen van baantjes en subsidies, dat het de jaloezie opriep van Surinaamse en Antilliaanse voorlieden: ‘Moeten wij soms ook met bommen gooien?’ zei een van hen in 2006. Zoveel was wel duidelijk: integreren loonde niet, niet-integreren wel. En de dreiging van geweld of een beetje verstoring van de openbare orde ook.

Na 2010 koppelden kleine plukjes Surinaams/Antilliaanse actievoerders hun uit de VS geleerde woke-verhaal aan de eerder zo succesvolle methode van de islam in Nederland. Nergens in Europa kreeg de islam immers zozeer vrij baan als in Nederland. Turkse ministers konden niet geloven dat er in Nederland 500 moskeeën waren – dat zouden ze omgekeerd nooit toestaan. Franse imams noemden Nederland ‘een pakje boter – je snijdt er zo doorheen’.

De Bijlmer als standaard

En nu, in december 2021 is de volgende fase werkelijkheid aan het worden. Ministeries en bedrijven knielen in nederigheid en schuldigheid voor hun vermeende fouten en laten zich aanpraten dat het nu eindelijk tijd wordt om diversiteit te omarmen en minderheden (etnische, maar ook andere) enthousiast welkom te heten en voor hen extra carrièrekansen te zoeken. In de Nederlandse tv-reclame is binnen enkele jaren de ‘zwarte’ de nieuwe standaard geworden – precies als de zo scheve ‘afspiegeling’ van Gloria Wekker beoogde.

Een cruciaal kantelmoment van de afgelopen jaren was het opgeven van Zwarte Piet – al door het kabinet Rutte-2, in 2016. Een handjevol activisten slaagde er in met de historisch onjuiste claim (Piet is een slaaf en een toonbeeld van racisme https://www.wyniasweek.nl/wetenschap-faalt-in-onderzoek-naar-zwarte-piet/ ) en een eveneens verzonnen koppeling aan Amerikaanse fenomenen (zoals ‘blackface’) en het dreigement Sinterklaasintochten te verstoren niet alleen subsidies binnen te halen, maar ook Zwarte Piet te marginaliseren. Inmiddels zijn de eisen van Kick Out Zwarte Piet verscherpt: ook grijze en andere nep-Pieten worden niet meer gepikt.

Black Lives Matter

Minstens zo cruciaal waren de sympathiedemonstraties van Black Lives Matter en Kick Out Zwarte Piet – andere naam, dezelfde personen – naar aanleiding van de politiemoord in mei 2020 op een Amerikaanse zwarte man. Premier Mark Rutte wist al snel te melden dat we ook in Nederland ‘systemisch racisme’ hadden. Eén ding stond vast: ‘wit’ Nederland stond te kijk als een racistisch land, want de premier zei het zelf.

En voort ging het met de nieuwe woke-taal die transgenders ontziet en met de ‘dekolonisatie’ van Indonesië die een wit schuldig proces wordt, net als eerder de herschrijving van de Surinaamse slavernijgeschiedenis.

Autochtoon Nederland heeft zich daar maar naar te schikken, zo lijkt het. Alle leidende politieke partijen en sowieso alle linkse partijen doen er aan mee: aan de verplichting om divers en inclusief te zijn en schuld te bekennen voor alles wat de witte voorvaderen hebben gedaan, ook al hadden die er part noch deel aan.

Met gebogen hoofd

Wat dat betekent? Het betekent voortdurend met gebogen hoofd en met schuldige blik door het leven gaan, het betekent het accepteren dat immigranten en hun kinderen alsmede transen en genders meer recht van spreken hebben dan de overgrote meerderheid van de bevolking. Het betekent dat vrijheden wordt afgeschaft, want iedereen die zich maar enigszins gekwetst of beledigd voelt krijgt gelijk.

Het betekent dat wie welk slachtofferschap dan ook kan claimen voorgetrokken wordt, wat ook betekent dat de gelijkheid voor de wet verdwijnt en omgekeerd racisme de nieuwe standaard kan worden. En steeds vaker zal het beginnen met geclaimd slachtofferschap, gevolgd worden door subsidies en excuses, monumenten, musea en herstelbetalingen. Want wat succesvol is, daar krijg je meer van.

Het begon er mee dat immigranten hun eigen cultuur en gewoonten mochten houden, dat vervolgens die immigranten en hun kinderen zich moesten aanpassen, al waren ook heel wat politici en dominees van mening dat de integratie ‘van twee kanten’ moest komen. Nu zijn we dus weer een fase verder: nu mogen minderheden, hoe klein ook, eisen dat meerderheden, autochtonen vaak, hun gewoonten, hun feesten, hun taal, hun cultuur en hun wetenschap opgeven. En wie niet achter die fanfare aanholt, krijgt de dringende opdracht om toch maar eens te integreren in de voor hem en haar ongevraagd bedachte, onafwendbare, nieuwe, superdiverse, inclusieve wereld.

Vreemde in eigen land

Wordt Nederland daar gelukkiger van? Het lijkt van geen belang. Een meerderheid van Nederlanders (ook veel immigranten en hun kinderen) vindt steevast – meer nog dan in andere EU-landen – dat immigranten zich in behoorlijke mate moeten aanpassen. Uit onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau van twee jaar geleden blijkt dat de meeste Nederlanders vinden dat allochtonen niet per se mee hoeven te doen aan Nederlandse tradities, maar dat ze die ook niet mogen ‘afpakken’.

De onderzoekers: ‘Men ervaart dat de Nederlandse identiteit onder druk staat.’ Men voelt zich ‘vreemde in eigen land of zegt dat immigranten ‘hun religie opdringen’.’ Opvallend: uit niets blijkt dat het actuele overheidsbeleid ook maar enigszins rekening houdt met deze onderzoeksresultaten.

Net zo makkelijk sloot Nederland zich drie jaar geleden zonder voorbehoud aan bij het Marrakesh-pact van de Verenigde Naties waarin de aangesloten landen zich verplichten tot het ijveren voor meer immigratie en de immigranten recht hebben op alle voorzieningen, uitkeringen, gratis advocatuur, behoud van cultuur en folklore, terwijl het ontvangende land ‘inclusief’ dient te zijn, ‘diversiteit’ dient te promoten en ‘multiculturele activiteiten’ dient te organiseren. Integratie, zoveel was wel duidelijk, dient vooral van de kant van de bestaande ingezetenen te komen. De verplichtingen uit het Marrakesh-pact sluiten naadloos aan op de Nederlandse praktijk.

Vijf jaar geleden zat ik in het radioprogramma ‘Met het Oog op Morgen’. Tegenover mij zat de rapper Gideon Everduim, die later nog statenlid voor Denk zou worden. Everduim liet opvallend transparant weten dat hij en andere activistische ‘Afro-Nederlanders’ het ‘racisme’ onbeschaamd aangrepen voor iets anders: ‘Wij Willen Macht’.

Daar had Paul Schnabel het vaak over, toen deze socioloog twintig jaar geleden directeur was van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Schnabel: ‘Uiteindelijk gaat het er om, wie is er de baas in het land’. Hij had daar wel een idee over. Schnabel, later nog D66-senator, bepleitte herwaardering van ‘het recht van de eerste ingezetene’ en kritiseerde al te veeleisende immigranten. Schnabel: ‘Mensen die eerst vragen als gast binnen te komen en zich vervolgens bemoeien met het huishouden.’

Wynia’s Week houdt de vinger aan de pols van de tijdgeest, ook in het nieuwe jaar 2022. Steunt u deze onafhankelijke journalistiek? Graag! Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Het is zover: Nederlanders moeten integreren in eigen land. verscheen eerst op Wynia's Week.

Ayaan Hirsi Ali laat zich niet zomaar cancellen. Ze heeft de brute moord op Theo van Gogh overleefd, trotseert al twee decennia ernstige bedreigingen aan haar adres en is uit meer landen gevlucht dan veel andere mensen ooit bezocht hebben. Misschien is het wel juist daarom en niet desondanks dat ze zo’n weerzin wekt bij mensen uit de progressieve hoek – althans zo heette die hoek vroeger.

Hirsi Ali bracht dezer dagen een nieuw boek uit. Prey (Prooi) is een gedegen, zorgvuldige en moedige analyse van ‘immigratie, de islam en de erosie van vrouwenrechten’ (zo luidt de ondertitel). In dit boek stelt ze problemen aan de orde die de meeste mensen liever uit de weg gaan: de gruwelen als gevolg van de massa-immigratie in Europa in de afgelopen decennia. Bijvoorbeeld al het gruwelijks dat wij wel eufemistisch aanduiden als ‘lover boy’-problematiek.

Prey is een inzichtelijk boek, vol gegevens die Hirsi Ali heeft weten op te diepen uit allerlei westerse landen die zelf alles liever deden dan over zulke onderwerpen gegevens verzamelen. Hirsi Ali trekt geen extreme conclusies. Haar oordeel is gematigd en gedetailleerd, en in de meeste landen zal het gezonde verstand van het grote publiek min of meer op diezelfde lijn zitten.

Debat over massa-immigratie is onmogelijk gemaakt

Helaas krijgt dat gezonde verstand zelden zendtijd, want een kleine groep linkse vernieuwers heeft er in de afgelopen twintig jaar alles aan gedaan om te voorkomen dat nieuws, feiten en discussies over dit onderwerp naar buiten kwamen. De afgelopen twintig jaar hebben alle West-Europese landen hun ogen gesloten voor de mogelijke consequenties van massa-immigratie uit moslimgemeenschappen. Veel mensen mengen zich vanwege die censuur liever niet in dit debat, ook politici niet die het verschil zouden kunnen maken.

Er is een patroon ontstaan waarin je ervan wordt beschuldigd ‘extreemrechts’ te zijn of ‘onverdraagzaam’ als je het waagt je af te vragen of het importeren van grote aantallen voornamelijk mannelijke migranten uit cultureel – uhm – andere culturen al dan niet consequenties heeft. Als je blank bent, word je ‘racistisch’ genoemd, en als je zwart bent ook, of nog erger.

Af en toe komt wel ter tafel dat deze kwesties op een gegeven moment op ‘verantwoorde’ wijze bespreekbaar gemaakt moeten worden. Maar dat langverwachte moment komt nooit en telkens als iemand deze kwesties opwerpt, treedt hetzelfde mechanisme in werking: een kleine groep linkse en islamistische activistische vernieuwers duikt op om de discussie vakkundig de kop in te drukken.

Acties tegen Hirsi Ali’s boek

De afgelopen dagen is dit proces ook in werking getreden tegen Ayaan Hirsi Ali. Zodra haar boek in Amerika uitkwam, werd het in The New York Times in een – voor die krant zo kenmerkend – onzorgvuldig stuk de grond in geboord. Er werd druk uitgeoefend om lezingen van Hirsi Ali, zelfs digitale, niet door te laten gaan. De Council on American-Islamic Relations en andere moslimgroeperingen voerden actie tegen het boek. En obscure communistische activisten als Maryam Namazie, die beweert actie te voeren tegen het islamisme, streden nu zij aan zij met de islamisten om Hirsi Ali uit te schakelen. Ze verweten Hirsi Ali dat zij ‘regressieve’ opvattingen had, alsof je ‘progressieve’ communistische opvattingen moet hebben of anders maar beter helemaal geen.

Maar al met al sprong de hetze van de New York Times tegen het boek van Hirsi Ali het meest in het oog. En dus moeten we hier maar eens laten zien hoe vals dat stuk eigenlijk is, en hoe overduidelijk de auteur, ene Jill Filipovic, er een verborgen agenda op na houdt.

Heeft recensent pagina 162 niet gehaald?

In de recensie probeert Filipovic voortdurend Hirsi Ali’s persoonlijke verhaal tegen haar in stelling te brengen. Ze noemt Hirsi Ali bijvoorbeeld ‘een asielzoeker die oproept om een einde te maken aan het huidige asielbeleid’. Het is een vreemd wapen om tegen Hirsi Ali in te zetten, alsof de auteur van Prey haar eigen verhaal heeft proberen te verbergen. Daar is geen kwestie van, getuige Hirsi Ali in haar eigen boek:

Als immigrant en voormalig asielzoeker van Somalische afkomst ben ik pro immigratie. Ik heb er geen bezwaar tegen dat mensen hun boeltje pakken, hun huis verlaten en proberen hun situatie te verbeteren. Ik begrijp helemaal waarom ze dat zouden willen doen, want ik heb het zelf gedaan. Ik maak me wel zorgen over de instelling waarmee sommige van die mensen in hun nieuwe land aankomen, over het gedrag dat deze houding aanwakkert bij een minderheid van de migranten, en over het schijnbare onvermogen van westerse landen om te begrijpen hoe ze met de daaruit voortvloeiende problemen moeten omgaan. In feite laat het Westen migranten in de steek door de weigering jonge mannen voor te bereiden op de cultuur-clash die ze zullen doormaken, en door vervolgens ook te weigeren die jongens verantwoordelijk te houden voor hun gebrek aan zelfbeheersing.

Heeft Filipovic pagina 162 van het boek dat ze moest recenseren, niet gehaald? Of paste de tekst op die pagina simpelweg niet bij haar – en haar werkgevers – wens om Hirsi Ali af te serveren?

Filipovic schuift met citaten

Er zijn meer van dat soort fouten te vinden in Filipovic’ slordige schetsje. Zo schrijft ze over Hirsi Ali:

De oplossingen die zij aandraagt behelzen onder andere meer politie op straat, strengere straffen en inbreuk op de privacy. En hoewel ze zegt dat ze ‘diep heeft nagedacht over de schijnbare paradox die zich voordoet als je restrictieve middelen wilt gebruiken om liberale doelen te bereiken’, besluit ze uiteindelijk dat het doel hier toch heus de middelen heiligt – zelfs ‘door privacy geobsedeerde Duitsers’, stelt ze, zouden uiteindelijk videobewaking, kunstmatige intelligentie en gezichtsherkenningstechnologie wel accepteren in ‘probleemwijken’.

Deze samenvatting past werkelijk in de verste verte niet bij de inhoud van het boek in kwestie. Hirsi Ali’s aanhoudend kritische opstelling ten aanzien van de in te zetten middelen, inclusief bewakingstechnologie, laat Filipovic, omdat het haar niet goed uitkomt, voor het gemak steeds buiten beschouwing. Dus Filipovic schuift wat met Hirsi Ali’s citaten om haar betoog verkeerd voor te stellen. Op pagina 264 van Prooi schrijft Hirsi Ali:

Niet alleen een autoritair regime als dat in China kan cameratoezicht, gezichtsherkenningstechnologie en kunstmatige intelligentie gebruiken om de eigen bevolking in de gaten te houden. Opvallend genoeg is de veiligheid in het Verenigd Koninkrijk, en ook die in Israël, al voor een groot deel afhankelijk van dergelijk cameratoezicht. Zulke oplossingen lijken misschien onverteerbaar voor Duitsers die geobsedeerd zijn door privacy, maar er valt zeker iets voor te zeggen om zulke middelen beperkt toe te passen in probleemwijken. Toen het stadsbestuur de burgers in Tübingen vroeg of ze videobewaking en meer politie op straat wilden accepteren in ruil voor meer veiligheid, was een grote meerderheid van die burgers daartoe bereid. Technologie is van belang. Maar niets kan mensen met expertise vervangen. Nationale en regionale politiediensten hebben speciale eenheden nodig die zich inzetten voor de bescherming van vrouwen en meisjes, en natuurlijk ook voor de joodse gemeenschap, LGBTQ-groepen en ex-moslims.

De vraag is alweer of Filipovic niet zo ver heeft doorgelezen? Eist de NYT niet dat de recensent die is ingehuurd om het vuile werk te doen, het boek in kwestie ook helemaal uitleest? Blijkbaar niet.

Hirsi Ali wil asielstelsel niet afschaffen maar hervormen

Elders schrijft Filipovic:

Hirsi Ali stelt voor om het huidige asielbeleid af te schaffen, beleid dat een veilige haven biedt aan wie vervolgd wordt.

Dat stelt Hirsi Ali helemaal niet. Op pagina 209 van Prey kan de lezer lezen over haar verlangen naar een hervorming van het ‘migratie- en integratiebeleid… dat in de huidige opzet gedoemd is te mislukken’.

En op pagina 256 schrijft ze:

Ik heb gebruik kunnen maken van het asielstelsel en van een succesvol integratieprogramma. Ik ben twee keer in mijn leven geëmigreerd. Ik zou een vreselijke hypocriet zijn als ik mij aan zou sluiten bij de voorstanders van deportatie en van immigratiebeperking. Graag zou ik juist veel andere mensen willen zien die net als ik de kansen grijpen die ook ik gegrepen heb, en die bijdragen, zoals ik dat denk ik ook gedaan heb, aan het succes van de westerse vrije samenleving. Maar zonder drastische hervormingen van de Europese immigratie- en integratiesystemen gaat dat niet gebeuren.

Op pagina 258 zegt Hirsi Ali:

Het wereldwijde asiel- en vluchtelingensysteem is niet langer toereikend. Dat systeem is voor mij heel goed geweest en ik zeg dit alles dus niet lichtvaardig. Maar de realiteit is dat dit verouderde asielstelsel niet langer opgewassen is tegen de uitdagingen van massaal geweld en wereldwijde migratie.

De meeste politici in Europa (op links en op rechts) zullen het wel met deze stelling eens zijn. Alleen iemand bij de NYT die vanuit de verte en zonder vinger aan de pols dit alles aanschouwt, iemand die de dagelijkse problemen niet van dichtbij meemaakt, kan doen alsof zulke problemen alleen bestaan in de verbeelding van de auteur die ze van haar baas door het slijk moet halen.

En op pagina 259:

Als iemand die zelf het asieltraject heeft doorlopen en als tolk heeft gefungeerd voor tientallen andere asielzoekers, begrijp ik wat asiel als legale basis voor migratie zo aantrekkelijk maakt. Maar waarom zou je geen economische migrant kunnen zijn op zoek naar een beter leven? We moeten die kunstmatige indeling loslaten, het onderscheid tussen asielzoekers, vluchtelingen en economische migranten.

‘Een staalharde, zeer intelligente vrouw’

Heel soms probeert Filipovic de indruk te wekken dat haar eigen kijk op Hirsi Ali eerlijk en evenwichtig is. Op een gegeven moment beschrijft ze haar met tegenzin als ‘een staalharde, zeer intelligente vrouw’. Eén keer geeft ze zelfs toe dat ze Hirsi Ali op een bepaald punt misschien wel gelijk moet geven:

Zelfs een lezer zoals ik – een lezer die wat vrolijke godslastering zeker kan waarderen, een lezer die hunkert naar meer secularisme en onverbloemd atheïsme, en die misogyne fundamentalisten, om het even van welke godsdienst, graag aan de schandpaal genageld ziet.

Maar natuurlijk weet de recensent te ontsnappen. Ze probeert gelijke afstand te houden van Hirsi Ali en van de fundamentalisten op wie die kritiek heeft. Filipovic schrijft:

Net als de fundamentalistische religieuze opvattingen die zij en ik allebei verafschuwen, is Prey te absolutistisch om geloofwaardig te zijn.

Door dit alles blijft de lezer met een paar vragen zitten. Niet alleen met de vraag waarom Filipovic een ander boek lijkt te hebben gelezen dan het boek dat ze had moeten recenseren, maar ook vraagt hij zich af wat volgens mensen als Filipovic nou eigenlijk de oplossing is voor de problemen die Hirsi Ali schetst. Zijn die problemen er wel? Zo ja, wat kunnen we er dan aan doen, als we de mensen die erover praten niet langer het zwijgen willen opleggen? De recensent beweert een hekel te hebben aan fundamentalistische religieuze opvattingen, maar ze heeft een nog grotere hekel aan iedereen die kritiek heeft op die opvattingen.

Racisme leeft vrolijk door in de NYT

Hoe zou dat komen? Nu zal ik eens de NYT-methode hanterenen op zoek gaan naar de allersimpelste en onaardigste verklaring. Zo komt er wel een mogelijkheid in me op. En dat is een mogelijkheid die voortkomt uit de krant waar Filipovic voor schrijft.

De afgelopen tijd heeft de NYT – meer dan enige andere reguliere krant – geworsteld met een vreselijk racismeprobleem binnen de eigen gelederen. De krant heeft schrijvers ingehuurd die openlijk racistische opmerkingen maken (Sarah Jeong) en andere mensen ontslagen wegens vermeend racistisch taalgebruik.

Ik weet niet waarom het bij de NYT elke maand raak is met interne racismeschandalen, maar ik denk dat ik maar gewoon moet accepteren dat de krant in kwestie een racismeprobleem heeft. En ik veronderstel dat we een stuk als dat van Filipovic in dit licht moet lezen.

Filipovic lijkt te denken dat Ayaan Hirsi Ali, omdat ze een zwarte immigrant is van islamitische afkomst, maar één soort dingen mag zeggen. Wanneer ze iets anders zegt, moet de voormalige Amerikaanse topkrant haar woorden verdraaien. De krant moet de mening van die vrouw dan wegmoffelen, haar belasteren en monddood maken. Dat zijn allemaal gemeenplaatsen uit de geschiedenis van het racisme. En ik heb de indruk dat de geschiedenis van het racisme nog vrolijk doorleeft in de New York Times. Uiteraard onder het mom van ‘antiracisme’.

Douglas Murray is adjunct-hoofdredacteur van het Britse weekblad The Spectator, waarin dit artikel eerder gepubliceerd is.

Vertaling Willy Hemelrijk

Het bericht Wat heeft de New York Times tegen Ayaan Hirsi Ali? verscheen eerst op Wynia's Week.