Zo zouden kinderen in tegenstelling tot volwassenen de waarheid in pacht hebben. Niet op grond van bijzondere kennis of inzichten, maar uitsluitend op grond van het biologische feit van hun prille leeftijd. Dat is een merkwaardige redenering, want juist vanwege hun leeftijd mogen ze niet stemmen, geen machines bedienen, geen auto besturen en mogen ze geen serieuze drankjes tot zich nemen.

Kinderen kunnen dus eigenlijk niks. Het is dan ook raadselachtig waarom kinderen in ingewikkelde kwesties – zoals het klimaat – opeens wél competent zouden zijn. Je vraagt je trouwens af hoe het dan verder moet met het orakel Greta Thunberg. Zou de kwaliteit van haar apocalyptische voorspellingen achteruitgaan nu ze geen 16 meer is maar alweer 17?

Discriminatie op grond van geboortejaar

Wanneer jongeren over bijzondere gaven beschikken dan is het niet meer dan logisch dat ouderen volkomen incompetent zijn. Dat levensgevoel wordt treffend uitgedrukt in het badinerende ‘OK Boomer’. Boomer is niet het schattige hondje uit de gelijknamige TV-serie, maar mensen geboren tussen 1945 en 1955. Het vreemde aan dit generatie-conflict is, dat het volstrekt inhoudsloos is. Een complete generatie is categorisch de schuld van alles. Waarom? Simpelweg omdat ze oud zijn en niet jong.

In Duitsland zong een opgewekt kinderkoor van de publieke omroep het lied: ‘Meine Oma ist eine Umweltsau’. Oftewel oudere mensen zijn allemaal ‘milieuvarkens’. Niet heel aardig voor een generatie die het fundament legde voor de ongekende welvaart van nu, grote technische vooruitgang boekte en onvergankelijke muziek voortbracht. Maar nu zijn ze oud en een gevaar voor hun omgeving, dus moeten de oma’s en de opa’s worden geruimd.

Kinderen zijn hinderen, maar een echte protestgeneratie zijn de jongeren eigenlijk ook niet. Anders dan de generatie van ‘68’ worden ze niet door de politie in elkaar geslagen, maar met open armen ontvangen door politici, pers en talkshows. De pruilende protestpubers krijgen ruim baan.

De terugkeer van Blut und Boden

Ook het zogenaamde diversiteits-denken stoelt op biologische argumentatie. Centraal staat de gedachte dat iemands identiteit bepaald wordt door de etnische afkomst. Dat is beangstigend want daarmee wordt het complexe menselijke bestaan tot Blut und Boden gereduceerd. Een dergelijke etnische rubricering doet denken aan de donkere dagen van de Apartheid. Bizar genoeg zijn deze hersenspinsels niet afkomstig van rechts, maar van groepen die zich zelf als “links” en vooruitstrevend beschouwen.

Ook de seksuele identiteit, oftewel gender, speelt een grote rol in het hedendaagse biologische denken. Hier zien we een merkwaardige paradox. Enerzijds is er – terecht – de tolerantie voor het complete ‘panseksuele’ spectrum. Het songfestival werd ooit gewonnen door een man in een mooie jurk met een baard. Iran wordt bestuurd door mannen met baarden in lelijke jurken. Overheidsinstellingen faciliteren gender-neutrale toiletten en formulieren.

Waarom niet de beste kandidaat?

Maar anderzijds is er sprake van openlijke discriminatie op grond van geslacht. Universiteiten willen mannen categorisch buiten sluiten als werknemer. Een merkwaardige beslissing. Enerzijds beweren activisten dat gender een ‘sociale constructie’ is en lijken er tientallen seksuele identiteiten te bestaan. Tegelijkertijd willen ze wél in iemands onderbroekje kijken alvorens ze een baan te geven. Misschien is het een beter idee om gewoon de beste kandidaat de baan te geven. Of is dat een reactionaire gedachtegang?

Een malle consequentie van deze Apartheid 2.0 is het besluit van een aantal musea om 50% van het budget aan kunst van vrouwen te besteden. Of juist deze 50% van het aanbod de moeite waard is, doet er blijkbaar niet toe. Ook hier gaat het biologische argument boven het rationele. Geen plaats meer voor entartete masculiene kunst, maar alleen nog zuiver vrouwelijke esthetiek.

Het leidt tot vijandige versnippering

Deze biologisering van het publieke debat is een heilloze weg. In het beste geval leidt het tot infantilisering zoals de heiligverklaring van de heilige maagd Greta Thunberg. Maar in het ergste geval ondermijnt het de maatschappelijke samenhang en daarmee de democratie. De versplintering van de bevolking in tal van biologisch gedefinieerde groepen, zoals jong-oud, gender, kleur en etniciteit verzwakt namelijk de samenhang en solidariteit in de samenleving.

Het zou daarom goed zijn om deze biologische politiek te laten varen. Biologie en politiek zijn een explosief mengsel. Wie de desastreuze resultaten daarvan wil bekijken kan nog tot 1 maart terecht bij de tentoonstelling ‘Design in het Derde Rijk’ in Den Bosch.

Het bericht We worden weer beoordeeld op kleur, leeftijd en afkomst verscheen eerst op Wynia's Week.

Juist mislukte politici weten vaak een prachtige carrière te maken. Door gebrek aan gewicht vallen ze onweerstaanbaar naar boven. Zo ook de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen. Als Duitse minister van Defensie was ze een erkende brokkenpiloot.

De Bundeswehr heeft ze verwaarloosd en gedemoraliseerd achtergelaten. Door gebrekkig materieel is het Duitse leger slechts beperkt inzetbaar. Haar lompe omgang met een neonazistisch relletje beledigde het complete leger. Zodra Duitse generaals de pensioengerechtigde leeftijd bereiken, lopen ze leeg over hun ijdele ‘Foto-Ministerin’.

Ondanks alle beloftes van meer democratie, transparantie en zichtbare Spitzenkandidaten heeft Merkel haar overtollige minister op weinig democratische wijze in de Commissie geparachuteerd. De eerste signalen zijn weinig hoopgevend. Het lijkt erop dat von der Leyen er alles aan gaat doen om het toch al beschadigde vertrouwen van de burgers in de EU verder te verwoesten.

Wie gaat dat betalen?

Von der Leyen belooft de burgers dat ze gaat inzetten op het klimaat en daar grote bedragen aan gaat uitgeven. Er is sprake van een speciaal fonds van 100 miljard euro. Per jaar, welteverstaan. Maar een dergelijk beleid zal de kloof tussen de EU en de burger alleen maar groter maken. Daarvoor zijn een aantal goede redenen te bedenken.

In de eerste plaats zullen burgers wantrouwend zijn omdat ze dit allemaal zelf moeten gaan betalen. Ze zien dat hun energie en mobiliteit nog duurder zullen worden. Ook brengt het plan sleutelindustrieën, zoals de auto-industrie, in gevaar.

Oost-Europa spartelt tegen en krijgt daarom extra geld. De EU rammelt verleidelijk met nog een tweede zak met geld. Geld voor landen waar uitgerekend de vriendjes van de populistische regeringsleiders aan de knoppen van EU-subsidies zitten. Je kunt de schandalen nu al zien aankomen.

99 Luftballons

In de tweede plaats zijn de praktische resultaten van het Europese klimaatbeleid tot nu toe niet heel bijzonder. Behalve een volstrekt zinloos gloeilampenverbod en een heksenjacht op plastic tasjes willen mij niet veel wapenfeiten te binnen schieten. Loze symboolpolitiek, gloeilampen vormen slechts een fractie van het totale energiegebruik en papieren zakjes zijn echt slechter voor het milieu dan hun plastic collega’s.

Nu wil de EU een miljoen laadpalen voor auto’s plaatsen. Dat wordt dan rond een uur of zes s ‘avonds wel dringen voor de meer dan 300 miljoen auto’s in de EU. En waar komt straks al die stroom dan vandaan?

700 kerncentrales?

Alleen al in Duitsland heeft een volledig elektrisch personenautoverkeer de capaciteit van 140 kerncentrales nodig. Omgerekend voor de gehele EU zijn dat er minstens vijf keer zoveel. En dan hebben we het alleen nog maar over personenauto’s, die maar een klein deel van het totale energieverbruik uitmaken.

Dit klimaatplan roept associaties op met de Oost-Duitse planeconomie. Het is quasi-exact, maar volstrekt losgezongen van de talloze variabelen die een reëel existerende markteconomie domineren. Hoe het met de DDR is afgelopen weten we al sinds dertig jaar, maar waarom de EU ook deze weg op wil is een raadsel.

Hoezo klimaat de eerste zorg?

In de derde plaats blijkt uit allerlei onderzoek dat de burgers grotere zorgen hebben dan het klimaat. Migratie, terrorisme en de economie zijn de thema’s waar de burger zich echt zorgen over maakt. Juist op deze terreinen laat de EU het behoorlijk afweten.

Met name het ontbreken van een samenhangend asielbeleid en een behoorlijke bewaking van de buitengrenzen vormen nog steeds de achilleshiel van de EU. De migratie-paragraaf in von der Leyens nota is zorgwekkend vaag en over de bevolkingsexplosie in Afrika horen we geen woord.

Beloftes van vergezichten

In plaats van de concrete problemen van nu aan te pakken, schittert von der Leyen liever met megalomane voornemens voor de verre toekomst. Dat soort wensdenken hoort inmiddels bij het standaardrepertoire van de moderne politicus. Beloof iets groots dat veilig over de horizon van je eigen politieke leven ligt. Je komt dan nu goed voor de dag als een visionaire geest en tegelijkertijd kun je er nooit op worden afgerekend.

Ze belooft ons plechtig een ‘klimaatneutraal’ Europa in 2050 en zal zich inzetten voor een ‘gezonde planeet’. Dat zijn ambities van waarlijk kosmische dimensies. Dankzij dit soort gratuite beloftes kunnen politici een grote boog maken om de lastige problemen die de kiezers van nu bezighouden en niet die van 2050.

Von der Leyen heeft de uitvoering van het Europese klimaatbeleid toevertrouwd aan Frans Timmermans en zijn medewerker Diederik Samsom. Net als hun chef omhooggevallen wegens gebrek aan gewicht. Ongehinderd door enige realiteitszin zullen zij er stevig tegen aangaan.

Samsom zal de lat wel hoog leggen. Per slot van rekening is hij een groot bewonderaar van het Chinese milieubeleid – vermoedelijk vanwege het ontbreken van enige inspraakprocedure.

Maar er is ook een lichtpuntje te ontwaren in deze benoemingen. Timmermans is een parmantige polyglot, die zich door Merkel als een schooljongen liet aftroeven. Samson kon de PvdA-fractie niet eens onder controle houden en richtte zijn partij bijna te gronde. Veel zal er van dit beleid dus niet van terechtkomen. Zonde van al dat geld.

Maar veel erger is dat de EU op deze manier het vertrouwen van de burgers verspeelt. En dat vreemde geluid dat u hoort, zijn de Chinezen en de Indiërs die zich op hun knieën slaan van het lachen om die domme Europeanen die hun eigen economie en politieke instellingen aan het verwoesten zijn.

Het bericht Timmermans’ ‘Green Deal’ doet denken aan DDR-beleid verscheen eerst op Wynia's Week.

Volgens de Franse president Macron is de NAVO ‘hersendood’ en moet er een Europees leger komen. Het is niet verstandig om kwistig met doodsverklaringen te strooien zolang je nog niets beters hebt. Nietzsche kon met een gerust hart God dood verklaren want die was inmiddels vervangen door Darwin. Maar Macron heeft helemaal geen alternatief achter de hand. Er bestaat geen Europees leger, en de nationale legers kampen met onderbezetting, achterstallig onderhoud en gebrekkig materiaal.

Macron lijkt nieuw…

Macrons mallotige mededeling past in een lange Franse traditie om de slagkracht en samenhang van de NAVO zoveel mogelijk te saboteren. De bedoeling daarvan is simpel: een wig drijven tussen Duitsland en de Atlantische partners. Op die manier wil Frankrijk alleen achterblijven samen met Duitsland. Aangezien Duitsland geen atoommacht kan zijn, is Frankrijk automatisch de dominante partner in deze relatie. Dit nog los van het Duitse verleden dat de Duitsers per definitie tot militaire terughoudendheid veroordeelt.

Dankzij de Brexit en het optreden van Trump lijkt Macron zelfs de wind in de zeilen te hebben. De Britten isoleren zichzelf. Natuurlijk blijven ze lid van de NAVO, maar de band met Europa hebben ze willens en wetens losser gemaakt. Trump heeft door zijn overhaaste aftocht uit Syrië de nodige twijfel gezaaid over de Amerikaanse bedoelingen. Niet heel slim, en koren op de Franse molen.

…maar is het niet…

De opmerking van Macron lijkt nieuw, maar past in een lange Franse traditie. Al in de vroege jaren vijftig probeerde Frankrijk met man en macht te voorkomen dat de jonge Bondsrepubliek lid van de NAVO zou worden. Ook toen al stelden ze een Europees leger voor. Binnen deze Europese Defensie Gemeenschap zou Duitsland een ondergeschikte rol moeten spelen.

De Europese landen gingen tegen heug en meug akkoord. Uiteindelijk waren het de Fransen die in 1954 zelf de stekker uit het onzalige plan trokken. Zo kon de Bondsrepubliek in 1955 lid worden van de NAVO. Daarmee verschoof de mogelijke frontlinie van Oldenzaal naar Helmstedt aan de Oost-Duitse grens. Voor Nederland was dat een hele opluchting.

…want De Gaulle wilde het zelfde

Maar de Fransen gaven het nog niet op. Ze bouwden een eigen atoomwapen. Dat gaf De Gaulle (1959-1969) voldoende zelfvertrouwen om heel dwars te gaan liggen. In stapjes trok hij de Franse vloot terug uit NAVO-verband. In 1966 trok Frankrijk zich volledig terug uit het militaire samenwerkingsverband, het hoofdkwartier moest worden verplaatst van Parijs naar Brussel. Het duurde tot 2009 voordat Frankrijk weer volwaardig lid zou zijn van het bondgenootschap!

Met zijn diagnose trekt dokter Macron aan het dode paard van het Europese Leger. Maar het is een heel slecht plan. Een dergelijk leger kan namelijk nooit zo effectief optreden als een NAVO-strijdmacht. In de eerste plaats omdat er geen helder idee bestaat over het opperbevel. Wie is de baas? Wat is de rol van de kleine landjes of komt er een one-man one-vote systeem? Krijgt Luxemburg dan het veto over alle besluiten?  Dankzij de omvang en de technologisch superieure bewapening van het Amerikaanse leger ligt dat opperbevel nu nog feitelijk in handen van de Verenigde Staten. Bovendien beslist er maar één lidstaat over de inzet van atoomwapens: de Verenigde Staten.

Een Europees leger is een onmogelijkheid

Een dergelijke heldere commandostructuur is in een exclusief Europees leger veel moeilijker, en vermoedelijk onmogelijk te realiseren. Al was het maar vanwege de uiteenlopende doelstellingen van de buitenlandse politiek van de Europese staten. Om slechts één voorbeeld te noemen.

Hoe zou een Europees leger reageren op een conflict waarbij Israël is betrokken? Frankrijk is van oudsher pro-Arabisch. Voor Duitsland daarentegen is het voortbestaan van de staat Israël niets minder dan Staatsraison, oftewel een vitaal belang. Zo bevestigde Merkel niet al te lang geleden nog maar eens.

De mededeling van Macron komt op een heel merkwaardig moment, namelijk gelijktijdig met de viering van de val van de Muur, nu dertig jaar geleden. Geen goede timing, want onwillekeurig gaan de gedachten terug naar de Franse houding ten aanzien van de Duitse eenwording in 1989-1990. Aangemoedigd door de Britse premier Margaret Thatcher en de Nederlandse minister-president Ruud Lubbers nam de Franse president Francois Mitterrand een uiterst negatieve houding in.

Mitterrand legde zelfs achter de rug van Helmut Kohl contacten met de Sovjet-Unie en de DDR. Als de Duitse eenwording en de bevrijding van Oost-Europa waren mislukt, dan had Mitterrand daar geen traan om gelaten. Voor hem ging Frans nationaal belang boven alles. En een groter Duitsland viel daar beslist niet onder.

Alles dankzij Bush sr.

Het was uitsluitend aan de Amerikaanse president George Bush Sr. te danken dat de revolutie van 1989 een succes werd. Hij stond pal achter de Duitsers en de Oost-Europese landen. Dankzij de Amerikanen – en niet dankzij de Europeanen – kon de afhandeling van de ondergang van het Sovjetimperium in goede banen worden geleid.

Wanneer destijds een Europees leger had bestaan dan was er van de bevrijding van Oost- en Centraal-Europa geen snars terecht gekomen. De Duitse bondskanselier Helmut Kohl werd door zijn eigen buren in de steek gelaten. De verre vriend Amerika bleek gelukkig wél een trouwe bondgenoot te zijn.

Dat Europa zich in een crisis bevindt is duidelijk. Groot-Brittannië wil uit de EU. Oost-Europa zit in een politieke identiteitscrisis. Zuid-Europa zit in een economische en politieke crisis. Duitsland kampt met een leiderschapscrisis in beide regeringspartijen en dientengevolge een zwakke regering. En uitgerekend de leider van een van de belangrijkste Europese landen kan niets beters bedenken dan oude nationalistische stokpaardjes te berijden. Het lijkt erop dat niet de NAVO, maar de Franse buitenlandse politiek ‘hersendood’ is.

Het bericht Macron trekt met zijn Euro-leger aan een dood paard verscheen eerst op Wynia's Week.

Een van de aardigste dingen die ik ken, is het jaarlijkse onderzoek naar de Angsten van Duitsers. Een grote Duitse verzekeringsmaatschappij publiceert elk jaar een onderzoek naar ‘Die größten Ängste der Deutschen’. Angst is de grondstof van de verzekeringsbranche, maar is ook politiek en maatschappelijk relevant.

Burgers zien namelijk graag dat politici hun angsten serieus nemen en waar mogelijk deze weg nemen. Opvallend is dat de resultaten laten zien dat er een behoorlijke discrepantie bestaat tussen enerzijds de angsten van de bevolking en anderzijds de berichtgeving in de media en de agenda van het politieke establishment. Kijk hier maar.

Gevestigde media zoals Der Spiegel, Stern, Sueddeutsche Zeitung en de publieke omroepen overspoelen het publiek met verhalen over de dreigende klimaatcatastrofe. Zo trakteerde Stern de lezers op een uitgebreide reportage over de zeiltocht van klimaatprofetes Greta naar Amerika. Hoogtepunt (of dieptepunt?) was een foto van de blauwe emmer waarop Greta onderweg heur behoefte had gedaan. Een blauw plastic emmertje als relikwie van de klimaatreligie.

Het klimaat interesseert de meeste Duitsers niet

Van deze heiligenverering is in de koele cijfers van het Grote Duitse Angst onderzoek niet veel terug te vinden: het klimaat interesseert de meeste burgers geen lor. Angst voor klimaatverandering komt met 41% niet eens in de top 10 voor en moet met een schamele twaalfde plek genoegen nemen.

In vergelijking met voorgaande jaren maakten de Duitsers zich zelfs nog nooit zó weinig zorgen over het klimaat. Dit opmerkelijke resultaat is trouwens niet de schuld van balsturige klimaatontkennende blanke bejaarden. Integendeel: juist jongeren maken zich nauwelijks (35%) zorgen. De upper middle class kindertjes die op vrijdag school verzuimen, zijn een elitaire minderheid. Om over de wat sneue flagellanten van de Extincion Rebellion maar te zwijgen.

Wel zorgen over migratie

Maar waar maken de Duitsers zich dan wél zorgen over? In de regel zijn ze bezorgd over juist die zaken waar de grote media óf weinig over berichten óf juist een optimistische toon over aanslaan. Zo is vrijwel de gehele top 5 gerelateerd aan de multiculturele samenleving en de gevolgen van migratie. Dat zijn: Overbelasting van de staat door vluchtelingen, Spanningen door de komst van buitenlanders, Overbelasting van politici, Politiek extremisme, en op plaats 9 zien we ook nog Terrorisme.

De rest van de top 10 wordt bepaald door de financiële consequenties van de peperdure Energiewende en de instabiliteit van de Euro-zone. Zowel migratie als Europa zijn thema’s waar de media in de regel positief over berichten, maar of ze daar het publiek mee kunnen beïnvloeden is dus zeer de vraag.

Onvrede over klimaatbeleid neemt toe

Wat kunnen we uit deze cijfers leren over Duitsland en tot op zekere hoogte ook over Nederland? Er is immers weinig reden om aan te nemen dat de situatie in Nederland veel anders is. Uit Europa-brede onderzoeken komt ongeveer hetzelfde beeld naar voren.

In ieder geval is duidelijk dat de klimaathysterie aan het grootste deel van de bevolking voorbij gaat. De consequentie daarvan is dat het maatschappelijke draagvlak voor de peperdure maatregelen veel kleiner is dan politici denken. Dat bleek in Nederland wel uit de massale steun en sympathie voor de boerenprotesten tegen het zigzaggende stikstofbeleid. Ook in Duitsland neemt de onvrede over het klimaatbeleid toe.

De burgers willen best wel wat doen aan het klimaat, maar hebben er niet heel veel geld of ontberingen voor over. De energiekosten rijzen inmiddels de pan uit en een toeslag op de benzine- en dieselprijzen staat al op de agenda. Op termijn is Merkels klimaatbeleid een aanslag op de concurrentiepositie van de Duitse industrie en de auto-industrie in het bijzonder. Daarmee staan honderdduizenden, zo niet miljoenen banen op de tocht.

Maar migratie is taboe

Migratie is, in tegenstelling tot het klimaat, sinds 2015 onafgebroken wél een grote bron van zorg. Maar de grote media en de gevestigde politieke partijen trekken deze zorgen van de burger in de taboesfeer. Wie vraagtekens plaatst bij de moeizame afhandeling van asielaanvragen, de relatief hoge criminaliteit van buitenlanders en de schamele successen bij de inburgering van de nieuwkomers wordt al gauw weggezet als ‘extreem-rechts’.

Het broddelwerk van Trump en de agressie van Erdoğan tegen de Koerden zullen ongetwijfeld tot een nieuwe migratiestroom leiden. Heel welkom zullen ze in Europa niet zijn, een overgrote meerderheid van de Europese bevolking wijst verdere immigratie af. Het geeft te denken dat de EU nog steeds niet in staat is geweest om een behoorlijk immigratiebeleid op poten te zetten, terwijl dit een centrale zorg is van de EU-burgers. Geen wonder dat de geloofwaardigheid van ‘Brussel’ langzaam maar zeker verdwijnt.

Burgers, politiek en media leven in verschillende werelden

Evident is dat de afstand tussen de bevolking en het mediale en politieke establishment groot is en voorlopig alleen maar groter zal worden. Dat is slecht nieuws voor de democratie. Wanneer burgers denken dat hun angsten en zorgen door de media en de politici niet serieus genomen worden, dan zal het politieke midden alleen maar verder afbrokkelen.

Typerend is dat naarmate Merkel verder opschuift in links-progressieve richting en steeds dichter tegen de Grünen aanschurkt, haar partij steeds verder wegzakt in de peilingen. Haar verlies wordt omgezet in een verdere groei van de rechts-populistische Alternative für Deutschland.

De centrale les van het Grote Angst Onderzoek is dat de media en politici misschien wat minder aandacht zouden moeten besteden aan de poepemmer van Greta. Solidariteit met de boeren die zich geen weg weten met het mestoverschot is heel wat meer op zijn plaats.

Het bericht Politici en media vrezen het klimaat, burgers de migratie verscheen eerst op Wynia's Week.