Sirenes

Na de succesvolle pieper- en walkietalkieaanslagen op Hezbollah-strijders in Libanon werd het stil in Israël. Hoe zou Hezbollah gaan terugslaan en zou Iran zich ook openlijk in de strijd gaan mengen? Zoals verwacht nam allereerst de intensiteit van de raket- en droneaanvallen vanuit Libanon toe, evenals de reikwijdte van de raketten.

Onze woonplaats, zo’n 15 kilometer ten zuiden van Haifa, kreeg vorige week voor het eerst sirenes te horen vanuit omliggende dorpen en stadjes. Een buurvrouw filmde vanuit haar raam zo’n 15 Hezbollah-projectielen die uit de lucht werden geschoten. Een paar dagen later ging ook de sirene van ons dorp af. Lang niet iedereen heeft een safe room en de openbare schuilplaatsen zijn voor bijna niemand binnen een minuut te bereiken. De boem klonk gelukkig van verre.

Na de eliminatie van vrijwel de gehele Hezbollah-top, inclusief secretaris-generaal Nasrallah, op 27 september, werd voor het hele noorden, inclusief Haifa en het gebied rond Haifa, alarmfase 1 afgekondigd. Openbare bijeenkomsten werden afgelast en scholen gesloten. Een paar dagen later nam de stress wat af en volgde voor het gebied ten zuiden van Haifa alarmfase 2. Onze zoon kon (moest) de laatste dag voor de nieuwjaarsvakantie nog naar school.

Op 1 oktober deed Iran (voor een tweede keer) openlijk mee. Het sjiitische regiem vuurde in een halfuur tijd 181 raketten af, nu en vooral ook op het centrum van Israël, en stuurde daarmee bijna 10 miljoen mensen de schuilkelders in. Het resulteerde in één dode Palestijn (!) op de Westoever en twee gewonde Israëli’s. De luchtafweer bleek wederom uitermate effectief, al zijn er naast inslagen op open terrein een paar gebouwen in het centrum van het land vernield. Twee luchtmachtbases liepen schade op, overigens zonder gevolgen voor de operationele capaciteiten.

Goed voorbereid

Kwam de Hamas-invasie op 7 oktober vorig jaar voor bijna iedereen als een complete verrassing, op de agressie van Hezbollah had het leger (de IDF) zich al ruim 15 jaar voorbereid. De pieper- en walkietalkie-aanslagen, als onderdeel daarvan, zijn in alle opzichten uniek. Ze vergden vele jaren van voorbereiding en intelligence, en de explosies waren specifiek gericht op Hezbollah-strijders met als gevolg dat burgerslachtoffers (vrijwel) zijn voorkomen.

Zeer recent maakte legerwoordvoerder Hagari bekend dat, ver voordat de recente grondoperaties in het zuiden van Libanon van start gingen, het leger al een paar dagen na 7 oktober vorig jaar was gestart met uiteindelijk zo’n 70 geheime missies in Libanon, waarbij tal van stellingen, tunnels, bunkers en wapenopslagplaatsen, soms vlak bij de grens, zijn vernield. Hiermee werd een invasie in het noorden van Israël voorkomen.

Ondergrondse volkswoede

Volgens een schatting van de IDF stonden er na 7 oktober zo’n 2400 terroristen van de Radwan-unit en circa 500 strijders van de Islamitische Jihad klaar om Israël binnen te vallen. Een voorraad onlangs gevonden landkaarten toont aan dat het doel was om Galilea in het noorden te bestormen en om er, net zoals Hamas in het zuiden, flink op los te moorden en gijzelaars te verkrijgen.

Terwijl velen in het Westen pleiten voor een wapenstilstand met Hezbollah/Libanon, zijn er in Israël weinig mensen te vinden die daarvoor voelen. Toen Netanyahu, op weg naar de Algemene Vergadering van de VN, de Amerikanen liet weten er wel wat in te zien, ontstak er een soort ondergrondse volkswoede. 60.000 mensen uit het noorden die al vrijwel een jaar lang vluchteling in eigen land zijn en dan Hezbollah de kans geven zich te hergroeperen en herbewapenen? Een gotspe.

Nog voor zijn vliegtuig geland was, keerde hij op zijn schreden terug en het licht voor de aanslag op het hoofdkwartier van Hezbollah in Beirut ging op groen.

Netanyahu’s speech voor de VN maakte voor vriend en vijand in eigen land veel goed. ‘Israël zal Hezbollah blijven aanvallen tot de vluchtelingen uit het noorden weer veilig naar huis kunnen.’ Zijn speech was nog niet ten einde of Nasrallah en een aanzienlijk deel van de Hezbollah-top verhuisden naar een andere wereld. In delen van Syrië en Irak, waar Hezbollah in het verleden verschrikkelijk tekeer is gegaan, vierden soennitische moslims (mannen) op straat de succesvolle Israëlische aanslag door baklava en snoepjes uit te delen. Niet uit liefde voor de Israëli’s, maar vanuit een diepe haat voor Hezbollah.

Praten kan Netanyahu als geen ander. Allereerst benadrukte hij dat Israël de oorlog niet heeft gezocht. Nu niet en nooit. Het was Hamas die op 7 oktober op barbaarse wijze begon, Hezbollah volgde een dag later, Iran was al jaren eerder achter de schermen begonnen de boel op te stoken en financieren, en op een gegeven moment gingen de Houthi’s uit Jemen en terroristen op de Westoever ook meedoen.

Hamas is vrijwel verslagen

Wat Hezbollah betreft stelde Netanyahu dat ze hun eigen volk in gevaar hebben gebracht ‘door raketten in elke keuken, elke garage te plaatsen’. De merendeels sjiitische bewoners van het zuiden van Libanon konden van Hezbollah geld krijgen om hun huizen te verbouwen of in te richten voor de opslag van raketten en bovendien krijgen ze daarvoor een maandelijkse toelage. Het geld kwam en komt uit Iran.

Wat Gaza betreft stelde Netanyahu dat Israël de oorlog daar nu aan het winnen is. Eind vorige week bevestigde de IDF dat Hamas in vrijwel geheel Gaza verslagen is en nu in feite niet meer is dan een guerrilla. Daarom de strijd staken? ‘Als we niet doorgaan,’ aldus een legerwoordvoerder, ‘komt er waarschijnlijk geen enkele gegijzelde nog levend terug.’

Verder met Abraham-akkoorden

Tegelijkertijd beijvert het leger zich om te voorkomen dat Hamas de humanitaire hulpgoederen steelt en voor exorbitante prijzen aan de burgerbevolking verkoopt. Het blijft niet bij stelen alleen. Zo vermoordden drie gemaskerde Hamas-terroristen vorige week Islam Hijazi, een moeder van twee jonge kinderen en directeur van een Palestijnse gezondheidszorgorganisatie, omdat ze weigerde donaties aan haar organisatie af te staan. Ze stopten haar auto en vuurden zo’n 90 kogels op haar af. Vrijheidsstrijders?

In zijn VN-speech maakte Netanyahu nog eens duidelijk dat het ‘ondenkbaar’ en ‘ridicuul’ is te denken dat Hamas nog een rol kan spelen in het naoorlogse Gaza. Zonder deze keer een tweestatenoplossing geheel van tafel te vegen, gaf hij Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, wel een (terechte) veeg uit de pan. ‘Hij weigert nog steeds het bloedbad van 7 oktober te veroordelen en betaalt nog steeds honderden miljoenen aan Palestijnse terroristen die Israëli’s en Amerikanen hebben vermoord.’

Nog afgelopen dinsdag wisten Palestijnse terroristen van de Westoever in Jaffa zes Israëli’s in een lightrail en op straat met een gestolen machinegeweer te vermoorden. Perspectief is er, wat Netanyahu betreft, alleen door verder te gaan op de weg van de Abraham-akkoorden met als eerste stap vrede met (het soennitische) Saoedi-Arabië. Wellicht dat er met een door de Saoedi’s geleide vredesmacht ooit enige rust in het Midden-Oosten kan komen.

Guterres en Borrell niet meer welkom

Van de Verenigde Naties verwacht vrijwel niemand in Israël nog enig heil. Zo hield de UNRWA jarenlang de ogen gesloten voor de wapenopslag in en tunnels onder de eigen scholen en gezondheidscentra in Gaza. De mede door de Europese Unie gefinancierde en door UNRWA uitgegeven schoolboeken verheerlijken de jihad. UNRWA had en heeft bovendien de nodige Hamasterroristen op de loonlijst staan. De onlangs in Libanon gedode Fatah Sharif was niet alleen een senior medewerker van de UNRWA, maar ook een commandant van Hamas en voorzitter van de vakbond voor leraren in Gaza.

VN-secretaris-generaal António Guterres heeft vrijwel vanaf dag 1 van de oorlog opgeroepen tot een wapenstilstand in Gaza en daarmee impliciet tot een nieuwe moordpartij op Israëli’s. Op 1 oktober veroordeelde hij de ‘verbreding van het conflict in het Midden-Oosten’ zonder Iran te noemen en tot op heden heeft hij de gruwelen van 7 oktober niet veroordeeld. Hij is hier al geruime tijd persona non grata en, evenals EU-chef Borrell, ook letterlijk niet meer welkom.

Niet verbazend dat Israël de VN niet meer serieus neemt

Dan is er ook sinds jaar en dag de UNIFIL-missie in Libanon die moet toezien op de naleving van resolutie 1701, maar niet veel meer gepresteerd heeft dan bij weekenduitstapjes wat geld in de horeca van Tel Aviv te pompen.

Tot slot is er nog het Internationaal Strafhof, waarvan de aanklager wil dat er arrestatiebevelen worden afgekondigd voor Netanyahu en defensieminister Gallant voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Mag een land zich niet verdedigen tegen (barbaarse) aanvallen van buiten? Al met al mag het niet verbazen dat Israël de VN niet meer serieus kan nemen.

Ook na de hevige maar kortdurende aanval van Iran gaan de raket- en droneaanvallen door Hezbollah onverminderd door. Israël zal op zijn beurt doorgaan met bombarderen en selectieve infiltraties totdat de uit het noorden gevluchte Israëli’s weer veilig naar huis kunnen onder het motto: dat is de enige taal die de terroristen begrijpen. Het zal helaas dus nog wel duren en ook de nodige levens van Israëlische soldaten kosten. Deze week sneuvelden er al negen.

De stemming in het land is bedrukt en gelaten. De Rosh HaSjanah-tafels waren in veel families leger dan gewoonlijk. In onze familie dienen er inmiddels alweer drie neven, een nicht, een vriendje van en een zwager als reservist. Sjanah tovah.

Ik heb de voorgaande punt nog niet gezet of er klinken drie harde knallen gevolgd door drie rookpluimen boven zee en even later de sirene. Indachtig de foto van een gisteren naast het huis van mijn schoonzuster gevallen brokstuk, ren ik naar een beschutte hoek van ons huis. Ik hoor gelukkig niets vallen.

Herdenkingen

Op 7 oktober zal het begin van de oorlog herdacht worden. Allereerst door de vele families bij de graven van de vermoorde festivalgangers en gegijzelden, en de gesneuvelde burgers en soldaten. Door de situatie in het noorden is de onenigheid tussen de regering en families van de gegijzelden over het hoe en wat van een nationale herdenking gelukkig naar de achtergrond verdwenen.

Vooralsnog staat onder meer een groot concert in het Ha Yarkon-park in Tel Aviv gepland. Vanwege ‘de situatie’ zal het worden gestreamd en zonder publiek plaatsvinden. Bij ons in het dorp gaan we de stream in het amfitheater bekijken.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Israël, 7 oktober, een jaar oorlog verscheen eerst op Wynia's Week.

Zeepbel kan zomaar uit elkaar spatten

Zelf leven we in een soort zeepbel. Niet alleen in en rond het Karmelgebergte. Vrijwel de gehele kuststrook van Haifa in het noorden tot voorbij Tel Aviv in het zuiden ligt – vooralsnog – buiten het bereik van de raketten en drones vanuit Libanon en inmiddels op veilige afstand van Gaza. Aan de buitenkant is hier niet of nauwelijks te zien dat het oorlog is. De cafés en restaurants zitten vol, de stranden zijn drukbevolkt en de files als vanouds. Maar als het ook officieel oorlog wordt in het noorden, kan de zeepbel maar zo uit elkaar spatten.

Aan de binnenkant is het bepaald anders. Karin, een Nederlandse vrouw die in de kibboets En Carmel de woonruimtes en kunstenaarsstudio’s beheert, vertelt me dat ze vrijwel dagelijks gebeld wordt door evacués. Of ze een plekje vrij heeft. Velen zitten al maanden met het gezin in een hotelkamer en willen graag wat bewegingsvrijheid en groen om zich heen. Van velen krijgt ze ook hun verhalen te horen … vaak getraumatiseerd en gevangenen in eigen land.

Iedereen kent wel jongens en mannen in gevechtsposities in het leger. De meeste telefoontjes en ontmoetingen beginnen dan ook met de vraag ‘Hoe is het met …?’ Soms zijn er mooie momenten zoals op de video waarin de dienstplichtige dochter van een Nederlandse vriendin een bus uitkomt terwijl naast haar een bus vanaf de grens met Gaza stopt waaruit haar dienstplichtige vriendje stapt die ze al twee maanden niet heeft gezien.

Alles wordt gefilmd of gefotografeerd tegenwoordig. Als je een nieuwssite opent, is je eerste angst dat je een bekend gezicht ziet van een gesneuvelde soldaat. Ook onbekende gezichten voelen als mokerslagen. Tal Lahat, 21, is vooralsnog de laatste. Op 7 oktober redde hij nog de nodige bewoners van de kibboets Nahal Oz aan de grens met Gaza.

Het noorden staat in brand

In het noorden woedt sinds 8 oktober een verkapte oorlog. Vrijwel dagelijks bestookt Hezbollah het noorden met raketten en met explosieven geladen drones. Israël slaat tot ver in Libanon terug. Inmiddels zijn er aan de Israëlische kant 29 dodelijke slachtoffers gevallen (waaronder 12 burgers), tal van huizen zijn verwoest, tot op 5 kilometer van de grens met Libanon zijn de bewoners geëvacueerd en overal woeden door de beschietingen veroorzaakte branden. Circa 20.000 hectare is in vlammen opgegaan (> 200 km²), waaronder grote delen van natuurgebieden.

‘Het is onmogelijk alle branden te bestrijden’ vertelt mijn zwager, onder meer medewerker van de Israëlische autoriteit voor natuur en parken. ‘We proberen er zoveel als mogelijk te controleren en bestrijden alleen de branden die groot gevaar opleveren.’ Hij vertelt het tijdens een familiebijeenkomst in eigen huis nabij Rosh Pinna. ‘Goede timing’ vertelt mijn schoonzuster een paar dagen later nadat er die dag vlakbij de nodige raketten uit de lucht waren geschoten. ‘Zelfs mijn wederhelft kwam in onze safe room. We hadden er nooit met zijn allen in gepast.’

Het Palestijnse narratief

We zien hier ook beelden uit het buitenland. De talloze pro-Palestinakampementen en demonstraties (waaronder in Nederland). From the river to the sea … Ik vertaal dit als een oproep om (onder meer) mijn kinderen te vermoorden. Ongenuanceerd? Noem me een islamitisch land waar meer dan een handvol Joden leeft.

We lezen over (gelukkig nog) incidentele moorden of aanslagen op Joden in het buitenland, over Pink Floyd-frontman Roger Waters die beweert dat er geen bewijs is dat Hamasterroristen Israëlische vrouwen hebben verkracht op 7 oktober (hij is bepaald niet de enige), beschuldigingen van genocide. Het Palestijnse narratief, zoals dat met een geleerd woord wordt genoemd, heeft vele gelovigen.

Niet dat het zal helpen om mensen van hun geloof af te helpen, maar toch:

1. Er is nooit een Palestijnse staat geweest, dus er valt wat dat betreft ook niets te bevrijden.

2. Jezus en zijn ouders Jozef en Maria – oorspronkelijke bewoners – waren Joods en voor en na hen hebben nog talloze Joden geleefd in en rond het gebied dat de Romeinen Palestina hebben genoemd.

3. Tijdens de Britse mandaatperiode zijn grote aantallen Arabieren naar het veel welvarender Britse Palestina getrokken. In het Palestijnse narratief worden ze gemakshalve tot de oorspronkelijke bewoners gerekend, al is in Gaza bijvoorbeeld circa de helft van de inwoners van Egyptische herkomst.

4. De door de Arabieren in 1948 gestarte Arabisch-Israëlische Oorlog heeft tot grote volksverhuizingen geleid. Circa 700.000 Arabische inwoners van het huidige Israël verlieten op advies van hun leiders of ontvluchtten uit angst voor of bedreiging door het Joodse leger huis en haard en belandden in vluchtelingenkampen in Jordanië, Libanon, Syrië, de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Tegelijkertijd vluchtten circa 800.000 Joodse inwoners uit de Arabische buurlanden en vonden hun toevlucht in Israël.

5. Bedrijft Israël sinds 7 oktober volkerenmoord? De cijfers die de ronde doen zijn afkomstig van het door Hamas gerunde ministerie van Gezondheid in Gaza. Ruim 38.000 doden sinds 7 oktober, aldus deze bron. Het cijfer maakt geen onderscheid tussen strijders en burgers en evenmin tussen hen die een natuurlijke en niet-natuurlijke dood zijn gestorven. Israël stelt dat er in Gaza circa 15.000 Palestijnse strijders zijn gedood naast circa 1.000 terroristen die op of vlak na 7 oktober in Israël zijn gedood. Ik weet niet of er een getalsmatig criterium is om van genocide te spreken. Wel weet ik dat het niet juist is om Israël hiervan te betichten. Het zijn Hamas en de Islamitische Jihad die deze oorlog zijn begonnen en die niet alleen vanuit tunnels, maar ook vanuit scholen, ziekenhuizen, moskeeën en gebouwen van de Verenigde Naties in drukbevolkte woonbuurten vechten met schuldige en onschuldige burgers als menselijke schilden.

Verdeelde regering

In deze wereld heeft elk land nog steeds het recht zich te verdedigen als het aangevallen wordt. Wanneer is genoeg genoeg? Voor de Israëlische regering pas als Hamas en de Islamitische Jihad niet meer in staat zijn 7 oktober te herhalen. Wanneer dat moment is aangebroken, valt niet objectief vast te stellen. Voor veel Israëliërs is het zover en al wekenlang wordt er massaal gedemonstreerd voor een overeenkomst met Hamas om in ruil voor een staakt-het-vuren de gegijzelden vrij te krijgen. De demonstranten beschuldigen Netanyahu ervan om voor zijn eigen hachje te kiezen en niet voor de gegijzelden.

De regering is verdeeld. Minister van Defensie Gallant heeft naar verluidt wel oren naar een overeenkomst om de gegijzelden vrij te krijgen. In Likud, de partij van Netanyahu, gaan stemmen op om Gallant (voor een tweede keer) te ontslaan. Ben Gvir, minister van nationale veiligheid en leider van de ultrarechtse regeringspartij Otzma Yehudit, dreigde de regering te verlaten vanwege de beslissing van Netanyahu om een onderhandelingsteam onder leiding van Mossad-baas David Barnea naar Doha te sturen. Samen met de ultranationalistische minister van Financiën Smotrich kan Ben Gvir elke eventuele overeenkomst torpederen. Dit is een van de redenen dat er massaal gedemonstreerd wordt voor nieuwe verkiezingen.

Eind juni sprak het Hooggerechtshof in Israël unaniem uit dat ultraorthodoxe jesjiva-studenten niet langer van de dienstplicht mogen worden uitgezonderd en ook dat de staat ze niet langer financieel mag ondersteunen. ‘De last van ongelijkheid is zwaarder dan ooit.’ Rabbijnen hebben hun volgers inmiddels aangespoord om oproepen voor het leger te laten voor wat ze zijn. ‘Deze dienstplicht leidt tot destructie van de Torah en de zielen van heilige mensen’, aldus de een. ‘Een oorlogsverklaring tegen orthodoxen en de Torah’, aldus een ander. En zo zijn er veel meer.

Al met al kraakt de Israëlische regering, zo niet de gehele samenleving, in haar voegen. Massale demonstraties voor nieuwe verkiezingen, de twee ultranationalistische regeringspartijen die van geen deal met Hamas willen weten, twee orthodoxe regeringspartijen die loyaal zijn met de rabbijnen en wellicht de regering laten vallen als orthodoxe jongeren voor het leger worden opgeroepen, en dat bij een voortdurende oorlog en 116 gegijzelden die al meer dan 9 maanden gevangen zitten. Dit alles schreeuwt om eenheid in het Israëlische kamp dat evenwel meer weg heeft van onderling strijdende partijen die hun eigen massagraf aan het delven zijn.

Ook toen was genoeg niet genoeg

Volgens de laatste berichten zijn Israël en Hamas het eens geworden over een ‘framework’, met als belangrijkste punten een staakt-het-vuren, vrijlating van zowel gijzelaars als Palestijnse gevangenen en in ‘fase 2’ een bestuur van Gaza door een door de VS getrainde macht van 2.500 aanhangers van de Palestijnse Autoriteit. Hezbollahs secretaris-generaal Nasrallah heeft al een bonus in het vooruitzicht gesteld: ‘Als Hamas een staakt-het-vuren met Israël overeenkomt, stoppen wij met aanvallen.’

Ik vrees dat de onderhandelingen – nog steeds indirect en inmiddels naar Caïro verplaatst – zich nog wel een tijd kunnen voortslepen. Het is al vele jaren geleden, maar de herinnering komt steeds weer op als ik over de onderhandelingen lees. Die taxichauffeur in Caïro. We waren een prijs voor de rit overeengekomen. Nadat ik betaald had en uitstapte, stapte ook de chauffeur uit. Woedend. Hij wilde meer geld. ‘Maar we hadden toch afgesproken …’ repliceerde ik. ‘Ja, dat bedrag was voor de taxi, niet voor mij.’ Genoeg was toen niet genoeg en ik vrees dat het nu weer zo zal zijn.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Regering en samenleving in Israël kraken in hun voegen verscheen eerst op Wynia's Week.

In de Karmel hebben we het zelf niet live gezien, al hoorde onze dochter rond een uur of twee wel een luide boem die waarschijnlijk het gevolg was van een neergeschoten projectiel. Voor de inwoners van het noorden van het land, voor zover niet geëvacueerd, was het overigens niet heel bijzonder. Hezbollah schiet al sinds 8 oktober dagelijks raketten op Israël af.

Tegengas

De aanval van Iran biedt Israël op het wereldtoneel wat tegengas voor zijn bad guy-image dat zich al snel na 7 oktober steeds scherper begon af te tekenen. Een slachtoffer dat in de tegenaanval gaat en dat ook met veel militair succes doet, daar is een groot deel van de wereld niet van gediend. En zeker niet als er daardoor in delen van Gaza honger wordt geleden (al is dit door de VN met de media in het voetspoor steeds zwaar overdreven) en als het slachtoffer ook nog fouten begaat zoals onlangs met het neerschieten van een konvooi van de World Central Kitchen waarbij zeven hulpverleners om het leven kwamen.

Het succesvol neerhalen van 99 procent van 170 door Iran afgevuurde drones, 30 kruisraketten en 120 ballistische raketten komt mede op het conto van de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Jordanië, en qua intelligence zelfs van Saoedi-Arabië en de emiraten, waarmee Israël zich zichtbaar in goed gezelschap bevindt. Jordanië wist overigens niet hoe snel het wereldkundig moest maken dat het alleen in actie is gekomen om de eigen bevolking te beschermen tegen niet goed gerichte drones en raketten. Begrijpelijk daar zo’n 50 procent van de Jordaanse bevolking Palestijn is en er al weken een soort volksbelegering van de Israëlische ambassade plaatsvindt.

Dat het Israëlische afweersysteem geen garanties biedt, bleek afgelopen  woensdag weer eens toen in het noordelijke grensstadje Arab al-Aramshe een met explosieven geladen drone in een gemeenschapscentrum insloeg. Vier burgers en veertien daar aanwezige soldaten werden gewond, waarvan één zwaar. Hezbollah eiste de aanslag op.

De Verenigde Staten spelen een steeds nadrukkelijker rol in de oorlog met Hamas. Het gepush om de toevoer van hulpgoederen voor Gaza te vergroten, heeft het beoogde resultaat bereikt. John Kirby, woordvoerder voor het Witte Huis, uitte afgelopen maandag hierover de tevredenheid van president Biden. Het voorgenomen Israëlische offensief in Rafah wordt gecoördineerd met de VS en is na bedenkingen van de grote broer wederom uitgesteld.

Vergeldingsactie tegen Iran

Ondanks verzoeken van de VS en veel andere landen heeft Israël in de nacht van donderdag op vrijdag wel een vergeldingsactie in Iran uitgevoerd op een luchtmachtbasis in de buurt van Isfahan, evenals op doelen in Irak en Syrië, maar deze acties zijn eerst gerapporteerd aan de VS en waren bescheiden voor zover je dat van militaire acties kunt zeggen. Iran ontkent enige schade en hopelijk blijft het hierbij. Het vliegveld in Teheran gaat weer open en volgens de eerste berichten heeft Iran niet het voornemen om direct terug te slaan. De oorlog is een politiek spel geworden waarin Israël moet zorgen de steun van de bondgenoten te behouden, wil het voorkomen dat de import van militaire goederen evenals de zo belangrijke materiële hulp van met name de VS gevaar loopt.

Ondertussen is Hamas spekkoper. De buitenwereld zorgt voor een voldoende bevoorrading van Gaza, er is nog maar één bataljon van het Israëlische leger in Gaza gelegerd en de Israëlische acties zijn geminimaliseerd. Ergo: geen perspectief op een akkoord over de vrijlating van de (volgens Israëlische informatie) 97 nog levende gegijzelden en 36 dode gegijzelden. De families van de gegijzelden hebben hier uiteraard op zijn minst uiterst gemengde gevoelens over.

De staat van het land is een drama op zich. Op 7 oktober was het toen politiek zwaar verdeelde land plotsklaps één – ‘nooit meer is nu’, deze moordpartij mag nooit meer kunnen gebeuren. De eenheid brokkelde daarna stukje bij beetje af. Een minister-president die, in tegenstelling tot de legerleiding, geen enkele verantwoordelijkheid wil nemen voor het falen van de bescherming van de bevolking rond Gaza. Onvrede over de inflexibiliteit van de regering in de onderhandelingen met Hamas over de vrijlating van de gegijzelden.

Demonstraties

Ook is er sterke verdeeldheid over de vraag of ultraorthodoxe jongeren ook in het leger moeten dienen. ‘We verhuizen naar het buitenland als we gedwongen worden in het leger te gaan’, aldus de chassidische rabbi Yitzhak Yosef. Zonder gebeden kan de oorlog immers niet gewonnen worden, zo luidt het excuus. Er zijn al weken massale demonstraties voor de vrijlating van de gegijzelden, en ook steeds massaler demonstraties tegen de regering. Voor velen vormen die demonstraties overigens een dilemma: tijdens een oorlog kun je toch moeilijk tegen je eigen regering demonstreren.

Settlers

Last but not least de rol van settlers op de Westoever. Israëls bad guy-image wordt daar weer flink opgepoetst. Na de moord op de 14-jarige herdersjongen Benjamin Achimeir vorige week vrijdag zijn settlers flink tekeergegaan in een aantal Arabische dorpen op de Westoever, waarbij één Palestijn het leven liet, meerdere Palestijnen gewond werden en huizen en auto’s in brand werden gestoken. Afgelopen maandag verloren weer twee Palestijnen het leven na een stormloop van settlers op het dorp Aqrabah. Het leger was aanwezig maar niet in staat of bereid het geweld te beteugelen.

Geen plan

Een zwaar punt van kritiek op de Israëlische regering is dat er geen plan was en is hoe het verder moet als de oorlog wordt beëindigd. Op 7 oktober werd de oorlog verklaard, besloten dat Hamas moest worden weggevaagd, dat dit alleen kan door militair geweld en dat dat de enige manier is om de gegijzelden vrij te krijgen. Maar daarna?

Inmiddels is duidelijk dat Hamas niet alleen een terroristische organisatie is, maar ook een wijdverspreide ideologie, mede gevoed door deels door de VN en Europese belastingbetalers bekostigd onderwijs en leermiddelen. Ideologieën laten zich niet met geweld bestrijden. De onderhandelingen over de gegijzelden mislukken keer op keer. Een antwoord op de vraag wat er na de oorlog in Gaza moet gebeuren, wordt met de dag urgenter.

Er circuleren uiteraard antwoorden. In ultrarechtse kringen wordt betoogd dat Israël Gaza weer terug moet nemen, en wel zonder de Palestijnen burgerrechten te geven. Ook de Palestijnse journalist Sami Obeid is die mening toegedaan blijkens een interview in The Times of Israel, zij het met Palestijnen als volwaardige burgers. ‘Er zullen nooit twee staten komen’ aldus Obeid. ‘Laten we daarom één land creëren waarin wij (Palestijnen) samen met jullie (Joden) leven. Het alternatief is een nooit eindigende oorlog waarin moslims Joden vermoorden en Joden moslims.’ Het is een mooie mening, maar naar mijn smaak wel erg naïef.

Beëindig de oorlog in ruil voor de gegijzelden

Een antwoord dat me meer aanspreekt, las ik ook in The Times of Israel in een interview met de voormalige generaal en huidige politiek commentator Giora Eiland. Hij ziet als beste optie voor Israël om Hamas aan te bieden de oorlog te beëindigen en alle troepen terug te trekken op voorwaarde dat alle gegijzelden worden vrijgelaten. ‘De kans is groot, maar niet zeker, dat Sinwar zo’n aanbod zal accepteren’, aldus Eiland. ‘We verkeren dan in de situatie dat Hamas 80% van zijn militaire macht kwijt is. Gaza ligt in puin. (…) Als we vervolgens met de VS kunnen overeenkomen om Qatar en andere landen zover te krijgen dat er geen reconstructie van Gaza komt zolang Hamas aan de macht is (…) en als de Palestijnse autoriteit en Egypte vervolgens een alternatief leiderschap op zich nemen, zou Hamas wel eens echt kunnen vallen.’

En: ‘dit betekent geen totale overwinning, maar Israël krijgt zijn gegijzelden terug (…) en de militaire dreiging vanuit Gaza is weg. (…) We hebben op 7 oktober een hoge prijs betaald die we niet gecompenseerd kunnen krijgen. Maar wat is gebeurd, is gebeurd. Als we verder willen, is dit wat ons te doen staat.’

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Israël is opnieuw een politiek zwaar verdeeld land geworden verscheen eerst op Wynia's Week.

Laat ik beginnen met het Nederlandse standpunt over de oorlog tegen Hamas. Nederland veroordeelt de terreuraanval en erkent dat Israël het recht heeft om zich te verdedigen. Duidelijke taal en terecht. Maar dan meteen het onvermijdelijke Nederlandse ‘maar’: ‘De acties van Israël moeten uitsluitend het doel hebben om de gewapende aanval en dreiging van Hamas te stoppen en ze moeten proportioneel zijn. De tegenaanval van Israël moet in redelijke verhouding staan tot de gewapende aanval en dreiging van Hamas. Ook moeten burgerslachtoffers zoveel mogelijk worden voorkomen.’

Wat is proportioneel?

Afgezien van de insinuatie dat de Israëlische acties nog een ander doel zouden hebben, gaat het met dit ‘proportionele maar’ – overigens een bedenking die in heel veel landen te horen is – mijns inziens mis. Wat is proportioneel? Al snel na 7 oktober werd dit in Israël heel cynisch vertaald met de wedervraag of er dan in Gaza een festival gezocht moest worden om daar 1.200 mensen te verkrachten en vermoorden. Onzin uiteraard, want het begaan van zulke gruweldaden door het Israëlische leger is ondenkbaar (althans voor Israëli’s) en festijnen als het Nova-festival vind je niet in islamitische landen.

En het voorkomen van burgerslachtoffers? In het Nederlandse nieuws is niet of nauwelijks te vinden dat de IDF (de Israeli Defence Force) steeds maar weer de bevolking waarschuwt als gebouwen gebombardeerd gaan worden of als er ergens gevochten gaat worden. Eindeloos veel waarschuwende telefoontjes, pamfletten vanuit de lucht, vluchtcorridors, knocking on the roof (een paar waarschuwingsschoten om duidelijk te maken dat een gebouw waar wapens zijn opgeslagen echt platgaat). Dat dit lang niet altijd afdoende is, valt niet het Israëlische leger te verwijten, maar Hamas die de eigen bevolking als menselijke schilden gebruikt en gericht schiet als Palestijnen gehoor geven aan Israëlische waarschuwingen.

Naast het voornoemde Nederlandse standpunt zijn er vrijwel dagelijks berichten waarvan de teneur zacht gezegd niet tot vreugde stemt. Ik noem er een paar.

Allereerst de berichtgeving in oktober over de explosie in het Al-Ahli Arab-ziekenhuis. Het AD en NRC Handelsblad, om maar twee nieuwsbronnen te noemen, wisten het meteen: een Israëlisch bombardement met 300 à 500 onschuldige Palestijnse slachtoffers (het door Hamas bestuurde Palestijnse ministerie van Gezondheid wordt in de pers regelmatig en zonder veel terughoudendheid als bron gebruikt). Een paar dagen later bleek onomstotelijk dat de oorzaak een afzwaaier was van een van de duizenden raketten die door Hamas en de Islamic Jihad in die dagen op Israël werden afgevuurd. Het aantal slachtoffers bleek (gelukkig) ook een fractie van de genoemde aantallen.

Bij de stormloop op en plundering van vrachtwagens met hulpgoederen eind februari, waarbij tientallen doden vielen, werd in eerste instantie ook meteen met de beschuldigende vinger naar Israël gewezen (een slachting, schieten op onschuldige burgers), mede omdat het Israëlische leger eerst wilde uitzoeken wat er precies gebeurd was. Het bleek dat bij een eerste stormloop en plundering talloze mensen waren doodgedrukt.

Beweringen zonder spoor van bewijs

Bij een tweede incident bij de aflevering van hulpgoederen dat hier direct op volgde, schoten Hamas-strijders op de menigte om de hulpgoederen voor zichzelf te houden. Bij een derde incident kwamen er velen te dicht bij Israëlische soldaten die vervolgens eerst in de lucht schoten en daarna op benen omdat ze zich bedreigd voelden. Maar het nieuws over een slachting door het Israëlische leger was al rondgegaan en had zijn pro-Palestijnse werk gedaan.

Zelf werd ik pijnlijk getroffen door een opinie van een Palestijnse columniste in Nederlands voormalige kwaliteitskrant (NRC Handelsblad, 8 maart 2024): ‘Verkrachting van Palestijnse vrouwen door Israëliërs is geen nieuw verschijnsel’, aldus de kop. De columniste, Rajaa Natour, baseert zich op een persbericht van de Verenigde Naties, een in het verleden betrouwbaar geachte bron (kortheidshalve: de UNWRA, de organisatie voor Palestijnse vluchtelingen van de VN, is onder meer werkgever van een groot aantal actieve Hamas-strijders in Gaza en financier van schoolboekjes waarin de Jihad wordt aangemoedigd). In het VN-bericht wordt uitsluitend gerefereerd aan beweringen van een aantal Palestijnse vrouwen. Geen spoortje van bewijs en evenmin in de NRC-column. Het kan blijkbaar allemaal gezegd en geschreven worden.

De opening van het Holocaustmuseum in Amsterdam was uiteraard ook in Israël nieuws, al was niemand verbaasd over de protesterende menigte. Peanuts vergeleken bij wat er elk weekend in Londen op de been is. Het gedachtegoed achter de protesten wordt helaas ook in Nederland veel breder gedragen. Genocide, apartheidsstaat, openluchtgevangenis, kolonisatie. Het wordt soms heel verhuld en netjes verwoord, zoals door de partijcombinatie GroenLinks-PvdA: ‘De regering had moeten inzien dat onder de huidige omstandigheden de aanwezigheid van president Herzog ongewenst is.’ Pardon? Nee echt, het citaat klopt, helemaal.

Geschiedenis is een onuitputtelijke grabbelton waaruit iedereen zijn eigen gelijk kan halen. Ik vis er, dit gezegd hebbende en kort door de bocht, een paar dingen uit die in Nederland niet vanzelfsprekend zijn.

Zo is er nooit een Palestijnse staat geweest, waardoor het lastig is om van bezetting, kolonisatie of bevrijding te spreken. De naam Palestina is ooit door de Romeinen gegeven aan het gebied Judea (Jodenland) dat aan de oostkant begrensd wordt door de Dode Zee (en niet door de rivier) en aan de westkant nog vrij ver verwijderd is van de zee. Veel later noemden de Ottomanen en daarna de Engelsen het door hen overheerste gebied in het Midden-Oosten eveneens Palestina. Niemand sprak toen nog van Palestijnen: er woonden vooral Arabieren en Joden.

Blaming the victim

De term Palestijnen kwam pas in 1964 in zwang met de oprichting van de PLO, de Palestijnse bevrijdingsorganisatie die streeft naar een eigen staat voor de Arabieren op het grondgebied van het voormalige Britse mandaat. De historisch bezien enige echte Palestijnen, de Joden, christenen en Arabieren die zijn geboren tussen 1920 en 1948 in het voormalige Britse mandaatgebied Palestina, vallen alleen onder deze term als ze moslim zijn.

Het pro-Palestijnse protest gebruikt grote woorden. Genocide in Gaza? In 1950 telde het gebied 240.000 inwoners, inmiddels meer dan twee miljoen, waaronder geen enkele Jood. Israël een apartheidsstaat? Israëlische Arabieren, circa 20 procent van de bevolking, hebben alle burgerrechten; ze kunnen studeren, krijgen dezelfde sociale zekerheid als Joden, kunnen desgewenst protesteren en ook een eventuele LGBT-geaardheid uiten. Gaza een openluchtgevangenis? De EU kan jaloers zijn op de vrijheid in het verkeer van cement, wapens en raketonderdelen zoals dat in Gaza sinds 2005 (de vrijwillige terugtrekking van Israël uit Gaza) heeft plaatsgevonden. Genocide, apartheid, openluchtgevangenis, het zijn in de huidige oorlog allemaal termen van blaming the victim.

Waarom wordt Hamas niet ter verantwoording geroepen in de Veiligheidsraad? Hoe kan het dat VN-Secretaris-Generaal António Guterres vrijwel sinds dag één van de oorlog Israël op de hak neemt met onterechte insinuaties en beschuldigingen? Het onophoudelijk vragen om een staakt-het-vuren laat zich vertalen met het mogelijk maken van een toekomstige nieuwe aanval van Hamas. Zijn 1200 vermoorde Israëliërs  – waaronder ook een aantal moslims (bedoeïenen) – en (momenteel) circa 100 gegijzelden en 32 vastgehouden lijken niet genoeg?

Tot voor kort leek de goede man nog niet eens van gegijzelden te hebben gehoord. ‘Antonio Guterres draait de Verenigde Naties in de vernieling en hopelijk zichzelf ook’, kopte EW boven een artikel van Philip van Tijn. En om weer terug te komen bij Nederland: hoe kan het dat alleen rechts Nederland nog bij zinnen is als het om Israël gaat? Wordt het geen tijd om behalve de opschorting van de financieringsbijdrage voor UNRWA serieuze stappen te ondernomen om de VN weer op het spoor te krijgen waarvoor de organisatie bedoeld was: een bond van volken in plaats van een partij in de strijd tussen volken? Waarom twee vluchtelingenorganisaties (één voor Palestijnen voor wie de vluchtelingenstatus erfelijk is en één voor een veelvoud van vluchtelingen overal ter aarde voor wie deze status eindig is)?

Palestijnen willen geen tweestatenoplossing

En hoe verder? Vrijwel iedereen in Nederland weet het: de tweestatenoplossing. Vrijwel niemand beseft overigens dat het gros van de Palestijnen hier niet van is gediend. Niet in 1947, toen de Arabieren het verdelingsplan van de VN weigerden, niet in het jaar 2000 in Camp David waar Arafat gedurende twee weken in alle toonaarden het woord ‘nee’ uitsprak en ook nu niet. Het merendeel van de Palestijnen wil geen Joodse buren, maar zowel de rivier als de zee. Is een tweestatenoplossing hiermee van de baan? Dat hoeft niet, maar het zal de Palestijnen door de strot geduwd moeten worden en ook zeer omvangrijke veiligheidsmaatregelen vereisen.

Het zijn overigens niet alleen de Palestijnen die geen twee staten willen, ook een flink deel van het uitverkoren volk is er niet van gediend. Veel orthodoxe joden niet omdat Samaria en Judea van hogerhand gegeven zijn, veel settlers niet om dezelfde reden en het doorluchtige opperhoofd niet omdat anders zijn regeringscoalitie en daarmee zijn eigen positie nog wankeler zou worden. Het is wat het is en ik zie een nieuw verzoek van Wynia’s Week alweer komen.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan wat hij destijds erg belangrijk vond. Zoals bij velen mondde een (onbetaald) sabbatical uit in een geheel nieuwe koers. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Als het gaat om Israël is Nederland gespecialiseerd in beweringen zonder een spoor van bewijs verscheen eerst op Wynia's Week.

Beste Syp,

Niet geboren, maar wel lang getogen in Nederland begin ik een beetje los te raken van de cultuur waarin elke medaille twee kanten heeft en proportionaliteit met de paplepel wordt ingegoten.

‘Welkom in het heilige land’ begroette mijn schoonvader zaliger me bijna twintig jaar geleden met het nodige understatement bij aankomst in mijn nieuwe woonland. Een vlekje op de wereldkaart. Israël, de Westelijke Jordaanoever en Gaza, tot 1948 het Britse mandaatgebied Palestina. Vrijwel de gehele wereld maakt zich er druk om, vooral wanneer er oorlog is. Als door een vergrootglas wordt gekeken of Israël in het overbevolkte Gaza ook maar iets verweten kan worden bij het voeren van de meest moeilijke oorlog ooit.

Hoe kun je nu een staakt-het-vuren willen?

Nederland anno nu: na het geharrewar begin oktober of er nu wel of niet een Israëlische vlag gehesen mocht worden op diverse stadhuizen, kwamen er talrijke pro-Palestina-demonstraties in vele steden en zelfs op Schiphol Plaza, in de Bijenkorf en op stations. Een sit-in van rijksambtenaren voor het ministerie van Buitenlandse Zaken.

De ambtenaren maken zich er zorgen over dat Nederland niet oproept tot een permanent staakt-het-vuren in Gaza. Ze wijzen op de duizenden doden in Gaza, waaronder vele duizenden kinderen. Verder stellen ze dat miljoenen in het gebied dakloos zijn, op de vlucht en gewond. Het is allemaal waar, verschrikkelijk ook, maar… hoe kun je nu een staakt-het-vuren willen of erger nog pro-Palestina zijn?

Een helicopterview? 7 oktober. Onbeschrijfelijke taferelen, gefilmd door de daders. Jonge vrouwen verkracht en vervolgens door het hoofd geschoten, baby’s verbrand in ovens, huizen met de bewoners erin in brand gestoken en schieten op alles wat Joods is. Circa twaalfhonderd mensen zijn vermoord, merendeels bezoekers van het Nova-festival en bewoners van de kibboetsen bij de grens met Gaza, maar ook beveiligingspersoneel, politie en veel te laat in actie gekomen militairen. Naar schatting zo’n 250 mensen zijn gegijzeld, bejaarden, mannen, vrouwen, kinderen en baby’s.

Te erg voor woorden. En ook te erg voor openbaarheid. De beelden verkregen van bodycams van neergeschoten terroristen zijn niet publiek gemaakt en alleen vertoond aan hoogwaardigheidsbekleders in binnen- en buitenland, de buitenlandse pers en diplomaten van de Verenigde Naties. Pogingen om het anti-Israël-sentiment dat in de westerse wereld al snel na 7 oktober de kop opstak wat tegengas te geven. Voor zover Israël, nadat het Hamas de oorlog had verklaard, het krediet kreeg zich te mogen verdedigen, mag het van velen de oorlog echter niet winnen en moet het nu maar stoppen.

Niet alleen Hamas en de Islamitische Jihad gijzelden Israëli’s. Noa Argamani, bijvoorbeeld, werd gekidnapt door burgers. Een grote groep inwoners van Gaza was de terroristen gevolgd en deed, naast het roven van alles wat los en vast zat, mee aan het moorden, verkrachten en gijzelen. In Gaza en op de Westoever werden de verschrikkingen gevierd. Een poll van het Palestijnse Center for Policy and Survey Research indiceert begin december dat een meerderheid van de ondervraagden het eens is met de acties van Hamas, al ontkennen de meesten dat er wreedheden zijn begaan.

Voor mij begint sinds 7 oktober de dag met het openen van de sites van The Times of Israel en Ynet. Vrijwel dagelijks staren gezichten van pas gesneuvelde soldaten me aan. ‘מותר לפרסום’, vrijgegeven voor publicatie, wat wil zeggen dat de families al zijn ingelicht. Dag 83 (28 december), de teller staat op 167 soldaten die gesneuveld zijn nadat het Israëlische leger het grondoffensief in Gaza startte.

Het is een oorlog op meerdere fronten geworden

Elke dag weer ben ik bang dat ik een van die gezichten herken. Vorige week hoorden we dat het vriendje van een nichtje gewond was. Een schotwond in zijn hand en scherven in zijn buik. Zijn onderdeel had ‘intelligence’ gekregen dat er gegijzelden in een bepaald huis zaten. Nadat het vriendje was afgevoerd (namen van soldaten mogen niet genoemd worden), vonden zijn kameraden het afgehakte hoofd van een gegijzelde in een diepvriezer. Met het vriendje viel het gelukkig mee. Lokale anesthesie en een paar dagen in het ziekenhuis. Ons nichtje had van haar legeronderdeel verlof gekregen om die tijd bij hem te zijn. Nu wil hij zo snel mogelijk weer terug naar zijn onderdeel.

Op het Museumplein in Tel Aviv, omgedoopt tot het Plein der Gegijzelden, hebben families en vrienden van de gegijzelden tenten opgeslagen. Iedere getroffen kibboets heeft er een. Daartussen een lange gedekte tafel met een stoel voor iedere gegijzelde. Links en rechts kunstzinnige installaties die uitdrukking geven aan de wanhoop. Ik word vooral getroffen door een geblindeerde pop met vastgebonden handen.

Het is een oorlog op meerdere fronten geworden. Allereerst in Gaza. De terroristen zijn taai. Nog vrijwel dagelijks worden er raketten vanuit Gaza op Israël afgevuurd, tot aan Tel Aviv toe. Ook in het noorden schiet Hezbollah elke dag raketten af. Tientallen dorpen en de stad Kirjat Sjmona (circa 22.000 inwoners) zijn geëvacueerd, al hebben lang niet alle inwoners daar gehoor aan gegeven.

Zelfs in couveuses zijn wapens aangetroffen

In totaal telt Israël momenteel zo’n 100.000 (Joodse) evacués, waaronder 60.000 uit het noorden waar de eerste doden al zijn gevallen. Vanuit Jemen leveren de Houthi’s hun bijdrage aan ‘het verzet’ door de scheepvaart in de Rode Zee te frustreren. Op de Westoever is het leger al lange tijd dagelijks in actie om terroristen op te pakken, wapens, explosieven en munitie in beslag te nemen en laboratoria te ontmantelen waar explosieven worden geproduceerd. En of dat niet genoeg is, houden radicale kolonisten, als een soort vijfde colonne, het leger van zijn eigenlijke werk.

‘We zijn in Gaza nog vrijwel geen woning tegengekomen waar geen wapens en munitie lagen’, vertellen soldaten met verlof. Ook scholen en ziekenhuizen liggen er vol mee. Zelfs in couveuses zijn wapens aangetroffen, om niet te spreken van de vele tunnels onder en vanuit ziekenhuizen, gezondheidscentra en scholen, waaronder 22 gezondheidscentra en 274 scholen van de UNRWA.

Uit die hoek is daarover overigens nog nooit een klacht vernomen. Deze humanitaire organisatie houdt al vele jaren zo’n miljoen Palestijnen via voedselhulp en anderszins in leven, wat indirect de weg heeft vrijgemaakt voor Hamas en de zijnen om een ongekende wapenvoorraad op te bouwen en een ondergrondse militaire infrastructuur die groter is dan de metro van Londen.

Een staakt-het-vuren? In een bijeenkomst van de Verenigde Naties hield Gilad Erdan, Israëls ambassadeur voor de VN, een bord omhoog met daarop de tekst ‘Bel Sinwar’, inclusief diens telefoonnummer. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Antony Blinken, sprak tijdens een recente persbijeenkomst klare taal. Van alle landen die oproepen de oorlog te beëindigen, zei hij, zijn er maar weinig die Hamas oproepen te stoppen met zich achter burgers te verschuilen en de wapens neer te leggen. ‘Als Hamas dit zou doen, zou de oorlog morgen beëindigd zijn. En als Hamas dit eerder had gedaan zou de oorlog al een maand geleden afgelopen zijn.’ En vervolgens: ‘Hoe kan het dat niet de aanvaller (Hamas) gevraagd wordt te stoppen, maar alleen het slachtoffer (Israël)?’

Een permanent staakt-het-vuren is wat Hamas en de Islamitische Jihad momenteel willen. De tijd krijgen om Gaza weer op te bouwen (uiteraard met geld van de internationale gemeenschap en onder aanvoering van de met een voormalig schaduwminister voor de PLO, de Palestijnse bevrijdingsorganisatie van Yasser Arafat, getrouwde mevrouw Kaag). En vooral tijd winnen om de eigen militaire infrastructuur op orde te krijgen (allereerst met steun van Iran). Om vervolgens weer opnieuw te kunnen beginnen.

Het ‘verzet’ windt er geen doekjes om. Van de rivier tot de zee en het doel heiligt ieder middel. Hamas en de Islamitische Jihad hebben beide al sinds jaar en dag tot doel de staat Israël te vernietigen en er een islamitische Palestijnse staat te vestigen. De islamitische buurlanden leren hoeveel plaats daarin is voor Joden.

Voor alles moeten alle gegijzelden vrij

Voor Israël is het sinds 7 oktober duidelijk dat het nu echt klaar moet zijn: Hamas moet verslagen worden, Gaza gedemilitariseerd en voor alles moeten de overgebleven 129 gegijzelden vrij, waaronder ten minste 21 lijken van tijdens gevangenschap vermoorde gegijzelden en de al meer dan drieduizend dagen lang (!) gevangengehouden Avera Mengistu en Hisham Al-Sayed, mannen met een psychische stoornis die ooit in verwarde toestand Gaza zijn binnengelopen. Duidelijk is dat er nog een lange weg te gaan is voor Israël klaar is in Gaza. Wat er aan het noordelijk front moet gebeuren is in nevelen gehuld.

Nieuw jaar, zelfde oorlog. Mijn wensen zijn dit jaar allesbehalve proportioneel. Ik wens Israël toe dat het de oorlog zal winnen, de westerse wereld behoud van vrijheid, Hamas en alle aanverwante terroristen zeventig maagden per persoon, Palestijnse burgers de moed om meer waarde aan het leven te gaan hechten dan aan het martelaarschap en Wynia’s Week een voorspoedig 2024.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan wat hij destijds erg belangrijk vond. Zoals bij velen mondde een (onbetaald) sabbatical uit in een geheel nieuwe koers. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Nieuw jaar, zelfde oorlog. Maar toch: de beste wensen uit Israël verscheen eerst op Wynia's Week.

Ik had me al in het begin van de oorlog voorgenomen geen Nederlandse nieuwssites meer te lezen om me niet te ergeren aan te veel vooringenomenheid en vergaande niet-geïnformeerdheid. Maar ik kan het niet laten…

Echt bedankt voor de vraag. Ik las net in een nog te verschijnen boek van Karine Hoenderdos dat schrijven therapeutisch kan werken. De laatste dagen laat de oorlog me nauwelijks nog los. Een emotionele tombola. ‘Hoe is het daar?’, vragen vrienden van vroeger. Ik heb al de nodige therapeutische schrijfsessies gehad, maar het blijft in mijn hoofd spoken. Ik zal alle gruwelijkheden niet herhalen. Wie ze weten wil, weet ze wel, en wie ze niet weten wil, leest dit stukje toch niet.

Kibboetsen ontzet

Een modale oorlogsdag begint voor mij in zee. Het water is eind oktober nog heerlijk en ik realiseer me vrijwel dagelijks dat global heating ook zijn pluspunten heeft. Op dag 19 wil een kennis uit ons dorp, ook een zwemmer, net het water in lopen als ik eruit kom. Ik vertel hem, wat hij allang gezien heeft, dat het een perfecte dag is. De zee is zo glad als een spiegel. ‘Voor mij was gisteren een perfecte dag’, krijg ik terug. ‘Ik heb mijn beide zoons gezien.’

De jongste is dienstplichtig en de oudste reservist, halsoverkop teruggekomen van zijn after army-trip in Zuid-Amerika. Itamar, de jongste, heeft vanaf de crèche met onze dochter op school gezeten, bij ons gegeten, geslapen. Op dag 1 heeft hij geholpen een van de kibboetsen te ontzetten. Wat hij daar gezien heeft, heeft Israël zelfs niet helemaal aan de internationale pers willen tonen. Vijf jongens uit zijn unit zijn er gesneuveld en acht gewond.

Zelf wonen we redelijk veilig. Onlangs is er in de buurt in de lucht een langeafstandsraket uit Gaza ontploft en we hebben een paar keer een boem boven het zo’n 10 km noordelijker gelegen Haifa gehoord, maar dat is alles. Het wordt wel anders als Hezbollah alle remmen losgooit. Op de meest beschutte plek in ons huis staat een tas met flessen water en wat snacks. Voor het geval dat. Ons oude huis heeft geen safe room.

Onze dienstplichtige dochter heeft de beschermde status van excellent sporter en verlaat de marinebasis die we vanuit ons raam kunnen zien alleen om thuis te slapen of naar een training van het nationale voetbalteam te gaan. Ze mag zich op de basis zelfs gelukkig prijzen met een gym, want de mariniers moeten uiteraard in topconditie zijn.

Dag en nacht patrouilleren

Onze jongste, van de zomer nog speler op het Europees kampioenschap waterpolo U15, heeft inmiddels weer trainingen. Bij het zwembad is een schuilkelder. School is er in de vorm van zoom-sessies en op donderdag een paar uur fysiek. Er mogen niet meer kinderen komen dan de schuilkelder plaats heeft. ’s Nachts valt hij moeilijk in slaap. Heeft te veel op TikTok en aanverwanten gezien.

De oorlog is hier een klein beetje zichtbaar. Een van de ingangen naar het dorp is gesloten, de andere wordt steeds door twee mensen bewaakt. Dag en nacht patrouilleren vrijwilligers in een auto door en rond het dorp. Het gebeurt in het hele land. Op 7 oktober is het land compleet verrast, dat mag niet nog een keer gebeuren. Het zou niet de eerste keer zijn dat Arabische buren zich op deze of gene wijze in de strijd mengen.

Nou ja, onschuldig…

Op dag 9 heeft het dorp massaal Shaffik begraven. Hij was een good friend voor de jongens en meisjes die op de rave-party te veel pillen of poeiers gebruikten. Nou ja begraven … Hij is eerst begraven en pas daarna kon iedereen de begraafplaats op. Na zoveel dagen stinkt een lijk zelfs de kist uit. Iedereen kent iedereen. Een van de dochters van Shaffik zat met onze dochter op de crèche. Hun moeder verloor haar vader 50 jaar geleden in de Jom Kippoer-oorlog. De mensen die de lijken identificeren hebben in hun werkzaam leven al veel meegemaakt, maar dit. Shani, het beeldschone Duits-Israëlische meisje is aan een stukje van haar schedel geïdentificeerd. Shaffik was doorzeefd.

Hoe het is, vraagt B. me. Ze schrijft dat ze de oorlogsbeelden niet meer kan zien zonder te huilen. ‘Het is inderdaad verschrikkelijk’, schrijf ik terug. We krijgen hier overigens niet alleen beelden van onschuldige Palestijnse burgers en gebombardeerde gebouwen.

Nou ja, onschuldig … wie heeft hun kinderen tot moorden opgevoed? Wie heeft liever een shahid (martelaar) dan een levend kind? Wie heeft die kinderen geleerd dat alle Joden op zijn minst de zee in moeten? Wie heeft destijds Hamas democratisch verkozen? Wie heeft nog nooit tegen iets anders geprotesteerd dan tegen verhoogde benzineprijzen? Of haben sie alle das nicht gewusst?

We krijgen hier vooral te zien hoe er in Israël gemoord is, alle gezichten van de ontvoerde of vermoorde ravers, de gezichten van omgekomen soldaten, de dagelijkse raketsalvo’s, de Israëlische vluchtelingen (125.000) al heet dat hier geëvacueerden, alle pogingen om burgerslachtoffers in Gaza te voorkomen en de locaties van commandocentra en lanceerinstallaties van Hamas onder en in ziekenhuizen, scholen en moskeeën.

‘We gaan naar het hotel in Shefayim’ vertelt de moeder van het gezin dat een paar dagen een onderkomen vond in onze airbnb. ‘Daar zijn we met elkaar.’ Alle overlevenden van hun kibboets Mefalsim zitten in het hotel aldaar. Een 95-jarige vrouw uit Ashkelon die hun plaats inneemt wil na een kleine week toch maar weer naar huis. Dan maar steeds de safe room in en het risico lopen op een inslag.

Het Westen zorgde wel voor het gewone volk

Verschillende sociale media tonen ons op Palestijnen gerichte educatieve filmpjes. ‘It could have been paradise …’ aldus een hele rake. ‘… als jullie de miljarden waarmee de internationale gemeenschap over de brug kwam (nadat Israël onder Sharon zich in 2005 uit Gaza had teruggetrokken) niet aan tunnels en raketten hadden besteed.’ Of anders hadden jullie wel het Singapore of Hong Kong van het Midden-Oosten kunnen zijn (…).

En voor de kritische lezer: water stroomt altijd naar het laagste punt en internationale humanitaire hulp schept ruimte om de eigen middelen anders te besteden. Nadat Hamas na de gewonnen verkiezingen de nodige politieke tegenstanders letterlijk van de daken had gesmeten, gingen de eigen middelen op aan tunnels en raketten. Het Westen zorgde wel voor het gewone volk.

Niki, een Nederlandse vriendin in een dorp iets verder, heeft haar dienstplichtige zoon Dien al tweemaal in de buurt van Gaza bezocht. Op dag 1 was hij in kibboets Aza, 3 km van de grens met Gaza. Zo’n bezoek is een moment van emotionele rust voor haar en haar man. Thuis hebben ze doorlopend buikpijn door wat er gebeuren kan en schrikken ze van ieder nieuwsalert. Evenals alle mannelijke soldaten laat ook Dien zijn snor groeien. Dat deden de soldaten in de Jom Kippoer-oorlog precies 50 jaar geleden ook.

‘Nooit meer, is nu’

Zelf zijn we ook niet zonder buikpijn. In de familie van mijn vrouw zijn er negen onder de wapenen, waarvan in ieder geval drie bij (of in?) Gaza. Vijf jongens, drie meisjes en een doorgewinterde zwager.

Wanneer kan Dien zijn snor afscheren? De tijd zal het leren. ‘Nooit meer, is nu’ is het parool. En nooit meer verdraagt zich niet met Hamas. Het is geen wraak, zoals het doorluchtig opperhoofd van het land zich laatst liet ontvallen. Het is lijfsbehoud.

Willem Dercksen (1951) heeft in het verleden van alles en nog wat gedaan wat hij destijds erg belangrijk vond. Zoals bij velen mondde een (onbetaald) sabbatical uit in een geheel nieuwe koers. Tropische roots en een Israëlische partner brachten hem naar Israël waar hij de trotse vader van twee kinderen is en de kost verdient met redactioneel werk.

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht Bericht uit Israël: Geen wraak maar lijfsbehoud verscheen eerst op Wynia's Week.