Verder in dit videogesprek met SYP WYNIA – ook beschikbaar als podcast – de roots en de drijfveren van Geert Wilders, de moord op Theo van Gogh van twintig jaar geleden en de vraag wat voor partij de VVD eigenlijk is, nu Mark Rutte in Brussel zit.

Plus de woeste reacties van sommige wetenschappers en journalisten (en de eerste spijtbetuigingen daarvoor) op het veelbesproken boek Migratiemagneet Nederland van Jan van de Beek. ‘Het boek van het jaar,’ zegt Spruyt – ‘Het boek waar we op zaten te wachten.’

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER

Migratiemagneet Nederland

Het boek ‘Migratiemagneet Nederland’ van Jan van de Beek dat in dit videogesprek wordt besproken wordt uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal en kost 23,50.

Het bericht ‘Geert Wilders kreeg de kiezers cadeau van de andere partijen’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Van de Beek: ‘Mijn boek “Migratiemagneet Nederland” laat zien dat de asielcrisis waarvan in Den Haag sprake is wel degelijk bestaat. Het is eigenlijk een integratiecrisis, die er uit bestaat dat we ieder jaar weer veel mensen met een grote culturele afstand tot Nederland binnenlaten die we heel moeilijk kunnen integreren en waarvan je kunt vaststellen dat die heel vaak in de armoede terechtkomen. En waarvan de kinderen vervolgens ook weer in armoede opgroeien.’

Voorspelbaar kansarm

De kansen op het mislukken van immigratie laten zich goed voorspellen, zegt Van de Beek. Bepaalde groepen immigranten – Scandinaviërs, bij uitstek – doen het uitstekend. Asielmigranten, vooral uit Afrika en het Midden-Oosten, onderscheiden zich van de meeste andere migranten juist omdat ze doorgaans laag opgeleid zijn en andere culturele patronen, waarden en religies hebben en zich dikwijls afwijzend opstellen ten opzichte van de samenleving. Dat hindert hun integratie.

Zo stelde Van de Beek vast,  dat zelfs studiemigranten uit Afrika en het Midden-Oosten het opvallend vaak slecht doen en vaak in een uitkering belanden. Dat verklaart Van de Beek uit de culturele afstand die ze delen met veel asielmigranten met dezelfde achtergrond, maar ook uit het feit dat ze van alle studiemigranten al de slechtste vooropleiding hebben. Daarbij: wie het het slechtst doet, blijft juist vaak in Nederland en dat weer opvallend vaak in een uitkering.

‘Doorbroken taboes’

Van de Beek noemt de 17 hoofdstukken van zijn boek ‘een verzameling doorbroken taboes’. Zoals het taboe op het berekenen van de kosten van (vormen van) immigratie. Van de Beek is wiskundige en cultureel antropoloog, maar promoveerde op historisch onderzoek naar het economisch onderzoek naar de gevolgen van immigratie. Daar leerde hij al van dat onderzoek naar migratie en cijfers in Nederland steevast op tegenwerking stuit. Daar heeft hij zich niet door laten tegenhouden. Uiteindelijk kon Van de Beek voor zijn wetenschappelijk onderzoek ook gebruik maken van heel gedetailleerde data van statistiekbureau CBS.

De media-aandacht rond migratie wordt in Nederland veelal gedomineerd door de socioloog Hein de Haas en de historicus Leo Lucassen, die beiden een nogal rozig beeld hebben over de wenselijkheid van migratie naar en de maakbaarheid van de integratie in Nederland. Van de Beek: ‘Ik denk dat ik migratiekritischer ben dan die twee.’ De Haas laat vooral zijn blik op de wereld op Nederland los. ‘En Lucassen is niet sterk op de cijfermatige component.’ Glimlachend: ‘Het is toch meer een historicus.’

Gesubsidieerde immigratie

Opvallend is, dat alle vormen van immigratie naar Nederland per saldo geld kosten of worden gesubsidieerd. De duurste categorie is asiel en voor familiemigratie geldt dat die extra kostbaar is omdat het om zo’n talrijke groep gaat. Arbeidsmigranten dragen óf weinig bij aan de verzorgingsstaat óf ze krijgen een stevige belastingkorting. En met name bij de EU-studenten moet er ook geld bij. Waarom doen we dat eigenlijk allemaal?

Van de Beek stelt dat het kostbare immigratiebeleid enerzijds het product is van hardnekkige en succesvolle lobby’s en anderzijds van ‘politieke kosten’. Veel bedrijven, instellingen en belangengroepen ijveren voor immigratie, omdat zij er beter van worden – ook al wordt de samenleving als geheel er niet beter of slechts slechter van. Tot dusver taxeerden veel politieke partijen dat hun reputatie er onder leed als ze ijverden voor het verminderen van de toestroom van asielzoekers. Van de Beek: ‘Maar nu zijn de politieke kosten van het doorgaan met de bestaande praktijk juist aan het toenemen, in heel Europa – en ook voor politici van links. De rationaliteit is aan het toenemen en het sentiment is aan het wegebben. Daar draag ik met mijn boek natuurlijk materiaal voor aan.’

Migratiemagneet Nederland van dr Jan van de Beek omvat 480 bladzijden, wordt uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal en kost 23,50.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER

Het bericht Jan van de Beek: ‘Wat de asielcrisis is? Steeds weer grote aantallen nieuwe mensen, die niet goed kunnen integreren’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Wet Voltooid Leven

In deze video annex podcast van Wynia’s Week TV wordt schrijver Tinie Kardol uitvoerig geïnterviewd door BART COLLARD. In dit gesprek komt niet alleen het zeer leesbare, hilarische maar ook alarmerende boek aan de orde, maar ook de waarschuwingen van Kardol over actuele Nederlandse wetten als de Wet Orgaandonatie en de Wet Voltooid Leven. Kardol wijst er op, dat Nederland in internationale vergelijking toch al minder waarde hecht aan het voortzetten van medische behandeling bij bejaarden.

Meer over Tinie Kardol en zijn spraakmakende boek HIER.

De roman ‘De Staatsinjectie’ van Tinie Kardol wordt uitgegeven door Uitgeverij Blauwburgwal, kost 15 euro en is overal te koop of te bestellen, zoals bij de uitgeverij of in de winkel van Wynia’s Week Inlichtingen voor pers en boekhandel: info@blauwburgwal.nl

De digitale internetkrant Wynia’s Week verschijnt op dinsdag, donderdag en zaterdag en is volledig gratis. U kunt zich hier aanmelden www.wyniasweek.nl

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren, kijk HIER Hartelijk dank!

Het bericht Hoezo ‘voltooid’? Op welke leeftijd worden senioren duur en overbodig? Video! Podcast! verscheen eerst op Wynia's Week.

De weerstand tegen maatregelen om de migratie – de ongeregelde migratie en asiel in het bijzonder – in te perken is traditioneel groot, vooral onder juristen en politiek links, maar niet alleen daar. Ook tijdens de coalitiebesprekingen die het nieuwe kabinet-Schoof produceerden, speelde onder de onduidelijke vlag ‘rechtsstaat’ dat er bij het inperken van de immigratie niet getornd mag worden aan wetten en verdragen.

Voorbij: ‘Wir schaffen das’

Daarover is nu uitgerekend in Duitsland wel het debat losgebarsten. De naoorlogse Bondsrepubliek probeerde traditioneel niemand voor de voeten te lopen, aardig te zijn voor immigranten voor allerlei slag en ook het beste jongetje van de Europese eenwording te zijn. Maar onder druk wordt alles vloeibaar. Zette de vorige CDU-bondskanselier, Angela Merkel, in 2015 de Duitse grenzen nog open onder het motto ‘Wir schaffen das’, deze week besloot de regering van SPD-bondskanselier Olaf Scholz om aan alle Duitse grenzen weer paspoortcontroles in te voeren, gericht tegen illegale migratie en import van islamitisch terrorisme en grensoverschrijdende misdaad.

De Europese Commissie in Brussel werd braaf geïnformeerd, maar het idee dat die er verder nog iets over te zeggen had, leefde niet sterk in Berlijn. Sterker nog: in Duitslands grootste oppositiepartij, de christendemocratische combinatie CDU/CSU, en onder vooraanstaande Duitse juristen zwelt de roep aan om te benadrukken dat de Duitse binnenlandse veiligheid – waar de ongeregelde immigratie toe wordt gerekend – belangrijker is dan Brusselse regels.

Berlijn buigt niet automatisch voor Brussel

Ook dat is hoogst interessant voor Nederlands gebruik, omdat Nederlandse juristen, politiek links en anderen die koketteren met het slecht gedefinieerde begrip ‘rechtsstaat’ graag benadrukken dat internationale verdragsregels en Europees recht boven de Nederlandse wet en zelfs boven de Nederlandse Grondwet staan. Dat is feitelijk juist, maar wel omdat Nederland dat zelf in 1953 in de eigen Grondwet vastlegde.

Minder bekend is, dat dat in andere Europese landen minder duidelijk is. In Duitsland staat de eigen Grondwet zelfs boven het Europese recht en het Europese recht staat in Duitsland zelfs maar nipt boven de ‘gewone’ Duitse wetten. Het Europese recht dat in Brussel, Luxemburg en Straatsburg wordt geproduceerd, wordt in Duitsland min of meer gedoogd en gerespecteerd, zolang dat Europese recht naar Duits inzicht de burger net zo beschermt als de eigen Duitse grondwet dat doet.

Een vooraanstaande Duitse jurist, oud-voorzitter Hans Jürgen Papier van het Grondwettelijk Hof, riep in lijn met die gedachte deze week de Duitse regering op om alle asielzoekers al bij aankomst bij de Duitse grens af te wijzen omdat die over land altijd uit een ander veilig land komen, ook al zou dat in strijd zijn met Brusselse regels.

Belangrijker is, dat zo’n ingreep in lijn is met de Duitse asielwet, aldus Papier. ‘Ik beschouw de bestaande praktijk, waarbij in feite iedereen die aan de grens het woord ‘’asiel’’ roept wordt toegelaten als onacceptabel,’ aldus Papier. ‘Het kerngebied van de Duitse soevereiniteit is onschendbaar.’

Merz: weg van Merkel

De Duitse christendemocraten zoeken onder leiding van de nieuwe leider Friedrich Merz ook de grenzen op van wat volgens Europese regels nog net of net niet meer zou mogen. Het besluit van de regering-Scholz om met ingang van komende maandag bij alle Duitse grenzen paspoortcontroles in te voeren, kwam tot stand onder druk van Merz. Scholz kon de steun van Merz – ook in de deelstaten – goed gebruiken, al was het maar omdat hij zijn eigen coalitiepartner De Groenen weliswaar binnenboord probeert te houden, maar die partij als vanouds vooral Brusselse regels en rechten van immigranten wil respecteren. Merz haakte afgelopen dinsdag trouwens nog af bij zijn nog verse samenwerking met Scholz: hij vindt de maatregelen van SPD-minister Nancy Faeser te omslachtig en wil – al zou dat volgens Brusselse regels niet mogen – dat iedereen die zich uit een veilig (Europees) land naar Duitsland komt aan de grens teruggestuurd moet worden.

De ontwikkelingen in Duitsland worden aangejaagd door de recente terroristische aanslag in Solingen door een afgewezen Syrische asielzoeker (die had terug gemoeten naar Bulgarije, waar hij de EU binnenkwam) en – kort daarna – verkiezingsoverwinningen van de rechtse anti-migratiepartij AfD – met extreemrechtse vleugels – in twee Oost-Duitse deelstaten. Minstens zo belangrijk: volgende week zondag staan er weer deelstaatverkiezingen in de voormalige DDR op de rol, nu in Brandenburg. Het politieke establishment trilt op zijn benen, met als één van de effecten dat Scholz nu steun zoekt bij Merz.

Ter Apel: 6 kilometer van Duitsland

In Den Haag bleken zowel de partijleiders Geert Wilders (PVV) als Dilan Yesilgöz (VVD) danig enthousiast over het Duitse besluit om ook aan de Nederlandse grens paspoortcontroles in te voeren en zagen dat als een vrijbrief om dat omgekeerd ook te doen. Dat zou voor Nederland wellicht nog effectiever kunnen zijn dan voor Duitsland.

Het belangrijkste Nederlandse aanmeldcentrum voor asielzoekers bevindt zich immers in het Groningse Ter Apel, op 6 kilometer van de dichtstbijzijnde grenspost met Duitsland. Het is niet onaannemelijk dat veel ‘Nederlandse’ asielzoekers via het veilige Europese land Duitsland in Ter Apel belanden. Als Duitsland in lijn met de zogeheten Dublin-afspraken asielzoekers terugstuurt naar het vorige veilige Europese land, kan dat bij toepassing door Nederland ertoe leiden dat veel asielzoekers nabij Ter Apel of elders aan de Duitse grens rechtsomkeert naar Duitsland zouden moeten maken.

In Duitsland wordt gehoopt op een ‘domino-effect’: als Duitsland asielzoekers en andere illegalen aan de grens terugstuurt zullen andere EU-landen dat ook doen en zal het uiteindelijk tot betere grensbewaking aan de EU-buitengrensbewaking leiden. SPD-minister Nancy Faeser zegt ook openlijk dat haar maatregelen alleszins gerechtvaardigd zijn omdat pas over twee jaar recente Europese afspraken over asiel tot uitvoering komen.

Schaamte voorbij, Europa niet heilig

Wat dit allemaal zegt? Het zegt dat Duitsland, de grootste EU-lidstaat, de schaamte voorbij is en onder druk van kiezers en van reeksen incidenten met asielzoekers zich nadrukkelijk voegt in de reeks landen waar het geduld op is. Het zegt dat de Duitse sociaaldemocraten – net als hun Deense geestverwanten – beseffen dat het terugwinnen van kiezers niet kan zonder ingrijpende beperking van de asielinstroom. Het zegt ook dat de tijd van de buitenproportionele invloed van groene en ‘progressieve’ politiek op het beleid niet alleen in Duitsland en Nederland, maar ook in Brussel op zijn retour is – omdat de prijs die traditionele partijen daarvoor betalen te hoog is.

Het zegt ook, dat wie denkt dat de Europese Unie onafwendbaar onderweg is naar een steeds federaler, centralistisch Europa met steeds meer macht in Brussel het mis heeft. Uitgerekend het altijd zo schuldbewuste Duitsland rammelt aan de rechten van Brussel. En dat om maar één reden: Brussel zit de Duitse belangen in de weg. De gevolgen kunnen groot zijn, ook op andere terreinen.

Waar is Frans Timmermans?

Wat dat betekent voor Nederland? Dat niet de ‘rechtse’ regering in Den Haag de weg wijst in Europa als het gaat om migratie en asiel, maar dat het machtige Duitsland Nederland daarbij de weg wijst. Het maakt ook zichtbaar dat het Haagse mantra dat alle wetten en verdragen en ‘de rechtsstaat’ zich verzetten tegen inperking van migratie en dat Nederland dus niet meer over zijn eigen grenzen gaat nogal betrekkelijk is. Waar een wil is, is een weg. En onder druk – zeker van Duitse kiezers – wordt alles vloeibaar.

Het zegt trouwens ook, dat de oppositieleider in Den Haag – Frans Timmermans van GroenLinks-PvdA – met lege handen staat. Niet alleen zijn geestverwanten in Denemarken en elders, maar nu zelfs in Duitsland, zijn aan het ingrijpen in migratie en zijn Europese bevoegdheden aan het trotseren op een manier waaraan onze ‘rechtse’ regering – waartegen te hoop wordt gelopen – nog een puntje kan zuigen. Timmermans zou misschien wel anders willen, maar wordt gegijzeld door GroenLinks. En staat met lege handen.

Syp Wynia is hoofredacteur van Wynia’s Week, dat deze week het eerste lustrum viert. Wynia’s Week verschijnt sinds deze week ook drie keer per week: op dinsdag, donderdag en zaterdag.

Wynia’s Week wordt mogelijk gemaakt door de donateurs. Doet u al mee? U bent van harte welkom. Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Hoezo ‘kan niet, mag niet’? Onder druk wordt Europees asielrecht zelfs bij links in Duitsland vloeibaar verscheen eerst op Wynia's Week.

De uitbreiding van twee naar drie edities werd op zondag 8 september bekend gemaakt tijdens de allereerste auteursbijeenkomst van ons digitale magazine (en van Uitgeverij Blauwburgwal) in theater De Roode Bioscoop in Amsterdam. Het nieuwtje van de drie edities maakt een vliegende start, want twee dagen later is er dus al deze eerste dinsdageditie.

Voor de trouwe lezers van Wynia’s Week verandert er dus best wat, maar ook weer niet zoveel. Zo blijven Arnout Jaspers, Eduard Bomhoff en Bart Jan Spruyt vaste auteurs op zaterdag. Menno Tamminga, Roelof Bouwman en Paul Frentrop die vaste auteurs waren op woensdag verschuiven naar dinsdag. En in de nieuwe donderdageditie wordt onder meer aandacht besteed aan de nieuwste video’s en podcasts.

Extra service

We bieden met deze drie edities per week extra service aan de lezers, kijkers en luisteraars: niet alleen vaker, maar vaak ook actueler. Het is ook terugblikkend een natuurlijk proces: Wynia’s Week begon ruim vijf jaar geleden als weekblad, maar al in 2021 kwam daar de woensdageditie bij. En, wie weet, gaan we in de toekomst iedere dag verschijnen!

In De Roode Bioscoop werden afgelopen zondag de eerste vijf succesvolle jaren van Wynia’s Week en van Uitgeverij Blauwburgwal gevierd: 450 edities, meer dan 2500 artikelen en columns, 116 video’s en podcasts. En 26 boeken, waaronder enkele geheide bestsellers, zoals De Stikstoffuik van Arnout Japsers en ook zijn nieuwste titel De Klimaatoptimist. Al over enkele dagen verschijnt het zeer actuele boek De Staatsinjectie van Tinie Kardol, over ouderen als overbodige kostenpost.

Doneren met hulp van de Belastingdienst

In De Roode Bioscoop werd ook bekendgemaakt dat onlangs de Stichting De Vrije Pers is opgericht, die het mogelijk maakt om voor het eerst ook uw schenking aan projecten en activiteiten van Wynia’s Week van de belasting af te trekken. Voor de toekomst van Wynia’s Week is dat van levensbelang. Binnenkort meer!

Omwille van diezelfde toekomst gaat Wynia’s Week ook meer dan tot dusver op zoek naar adverteerders. Belangstellende organisaties en ondernemers kunnen zich HIER melden.

Ook met deze Wynia’s Week: veel leesplezier!

Het bericht Wynia’s Week gaat naar 3 edities per week: dinsdag, donderdag, zaterdag! verscheen eerst op Wynia's Week.

Scheve ogen

Ook het nieuwe kabinet heeft heel goed geluisterd naar de wensen van ouderen, zegt Wim Groot in dit videogesprek met Syp Wynia. Het gesprek is ook te beluisteren als podcast.

‘Gemiddeld gebruik je vooral zorg in de laatste jaren van je leven. Jongeren zijn vaak meer bezig met zaken als het klimaat of het gebrek aan woningen. We moeten oppassen dat het scheve ogen geeft dat ouderen via de zorg met miljarden extra worden bediend.’

Emotiebeleid

Nederland heeft waarschijnlijk toch al het meest uitgebreide en meest solidaire zorgstelsel ter wereld, benadrukt Wim Groot. Engeland heeft weliswaar een National Health Service, maar de meer welvarenden nemen daar geen genoegen mee en wenden zich tot particuliere klinieken en ziekenhuizen. In Duitsland moeten ouderen en hun familie in beginsel zelf de langdurige zorg regelen en/of betalen.

Toch is er de voortdurende drang – zeker ook bij een nieuwe regeringspartij als PVV – om de collectieve zorg in Nederland verder uit te breiden. Daarbij ontsnapt ook de nieuwe coalitie niet aan emotiebeleid, zegt Groot. Zo wordt het eigen risico over enkele jaren wel verlaagd, maar dan gaat de premie omhoog. Dat is bijvoorbeeld in het nadeel van mensen met lage inkomens en weinig zorgconsumptie.

Veel GGZ en Jeugdzorg

Dat de Nederlandse collectieve gezondheidszorg zo duur is – een kleine 6000 euro gemiddeld per Nederlander per jaar – komt dus zowel door de ruime beschikbare zorg als het feit dat er zo weinig eigen betalingen zijn. In vergelijking met andere landen wordt er in Nederland minder uitgegeven aan ziekenhuizen en medicijnen, maar (veel) meer aan GGZ, Jeugdzorg en langdurige zorg.

Dat is niet omdat Nederlandse volwassenen en kinderen voor zover bekend meer geestelijke problemen hebben dan in andere landen, maar omdat – in het geval van de Jeugdzorg – vooral veel kinderen met min of meer gangbare problemen ook Jeugdzorg krijgen (waardoor overigens de echte probleemgevallen in de verdrukking komen).

Wynia’s Week is er steeds weer, met onafhankelijke en verrassende berichtgeving, in artikelen, video’s en podcasts. Dat wordt mogelijk gemaakt door u: de lezers, kijkers en luisteraars die vaak ook donateur zijn. Doet u ook mee? Graag!

Het bericht ‘Steeds meer jongeren weigeren zorgpremie te betalen’ verscheen eerst op Wynia's Week.

De uitslag van de Nederlandse poot van deze ‘Europese’ verkiezingen mogen dan niet zo spectaculair ogen, ze maken wel deel uit van een spectaculaire beweging waarvan het einde nog niet in zicht is. En die luidt dat wie vroeger achter socialistische dan wel sociaaldemocratische partijen aanliep, nu steeds vaker geneigd is achter ‘populistische’ partijen aan te lopen. Kortweg gezegd: de socialisten zijn populist geworden. En daar is maar één oorzaak voor en die heet: migratie.

Socialistische dan wel sociaaldemocratische partijen in Europa mogen er graag prat op gaan dat zij de verzorgingsstaat hebben opgebouwd, met uitkeringen, pensioenen, zorg en onderwijs. Dat is lang niet altijd letterlijk zo. In Nederland en de buurlanden is de naoorlogse verzorgingsstaat eerder een coproductie van sociaaldemocraten en christendemocraten, in het Nederlandse geval met name van katholieke politici (die bang waren dat hun klantenkring anders zo weglopen, wat ze vervolgens toch vaak deden). Maar de socialisten en sociaaldemocraten gingen er niettemin prat op dat zij de uitvinders én de hoeders van de verzorgingsstaat waren.

Nu wil het, dat zo’n verzorgingsstaat niet zonder grenzen kan. Een verzorgingsstaat is per definitie een nationale verzorgingsstaat. Daar hebben vooral socialisten maar ook sociaaldemocraten vanaf den beginne moeite mee gehad, omdat ze zich als een internationale beweging wensten te zien. Niet voor niets heet hun lijflied De Internationale (die volgens plan zou gaan ‘heersen op aard’). Terwijl je als socialist claimt de hoeder van de eigen nationale verzorgingsstaat te zijn beweer je tegelijkertijd grensoverschrijdend, ‘internationaal’ te zijn.

Onderdrukten

Dat ging de afgelopen decennia gruwelijk mis, toen miljoenen arme lieden die nooit contributie voor onze verzorgingsstaat hadden betaald toch aan de deur klopten, mochten blijven, gemiddeld weinig en vaak niets bijdroegen en vaak bovengemiddeld gebruik maakten van onze verzorgingsstaat. De arme lieden concurreerden ook nog eens met onze onderdrukten om een plaatsje op de arbeidsmarkt en op de wachtlijst voor sociale huurwoningen.

De meeste socialistische dan wel sociaaldemocratische partijen lieten dat gebeuren of juichten dat zelfs toe. De beweerde hoeders van onze arbeiders vergaten dat als je de proletariërs van alle landen onder de paraplu van onze verzorgingsstaat wilt brengen het snel bekeken is met die verzorgingsstaat. Een land zonder grens is geen land, een verzorgingsstaat zonder begrenzing is al gauw geen verzorgingsstaat meer.

Zoiets gaat natuurlijk niet goed, ook omdat volksverhuizingen van kansarmen uit verre streken niet alleen het sociale stelsel ondermijnen, maar er allerlei andere, vooral voor de kansarmen van hier onprettige verschijnselen optreden. Zij moeten concurreren met de kansarmen van buiten, hun lonen worden gedrukt door de kansarmen van buiten. Maar ook verandert hun woonomgeving op een manier waar ze niet om hebben gevraagd, ze kunnen hun buren niet verstaan en ga zo maar door.

Interessant neveneffect: de nieuwkomers krijgen ook stemrecht en omarmen de politici die zich voordoen als de oprichters en hoeders van hun nieuwverworven verzorgingsstaat. De liefde blijkt wederzijds, maar als linkse politici blijer zijn met allochtonen dan met de arbeiders van weleer dan gaan die arbeiders toch eens om zich heen kijken. Zo geschiedde. Het gebeurde in golven en niet overal in dezelfde mate, maar naarmate socialisten en sociaaldemocraten in Europa de afgelopen decennia meer van de wereld werden en de eigen klandizie verwaarloosden, werden politici die zich wel over de nationale verzorgingsstaat bekommerden populairder.

De hoogmis van het internationalisme en de nauwelijks belemmerde migratie vanuit andere continenten naar Europa had in december 2018 plaats in de Marokkaanse stad Marrakesh. Onder regie van de Verenigde Naties en in nauwe samenwerking met de Europese Commissie was er de voorgaande jaren door ambtenaren en lobbyïsten buiten het zicht van kiezers en hun volksvertegenwoordigers een migratiepact voorbereid, dat in Marrakesh werd afgehamerd.

Eerder won Forum

Er stonden de gekste dingen in dat pact. Zo verplichtten regeringen zich om de subsidie in te houden van publieke omroepen die niet meededen aan het verspreiden van de zegeningen van migratie. (Pikant: de enige publieke omroep in Nederland die onder die definitie valt, de kleine omroep ON, werd door de overkoepelende NPO enkele malen beboet en gepoogd het stelsel uit te werken).

In België viel eind 2018 de regering, omdat een grote regeringspartij het Verdrag van Marrakesh niet wenste te tekenen. In Nederland stemden de meeste partijen in met ‘Marrakesh’, ook een partij als de PvdA, die zichzelf graag ziet als oprichter en de hoeder van de verzorgingsstaat. Maar enkele maanden na ‘Marrakesh’ hadden we in Nederland Provinciale Statenverkiezingen. En daar werd Forum voor Democratie de grootste. Forum had zich als enige partij afgetekend verzet tegen het migratiepact van Marrakesh.

Biden volgt Trump

In de hele westerse wereld worden verkiezingsuitslagen in toenemende mate bepaald door de mate waarin politici bereid zijn hun landen te vrijwaren van volksverhuizingen uit andere continenten. Joe Biden ziet zich in het zicht van de presidentsverkiezingen van november gedwongen de Amerikaanse zuidgrens dicht te gooien, omdat hij het anders aflegt tegen de populist Donald Trump. De afgelopen jaren zijn in traditionele sociaaldemocratische landen kiezers overgestapt naar populisten (zoals in Denemarken en Zweden) of hebben sociaaldemocraten (zoals in Denemarken) besloten om hun achterban terug te winnen door het migratiebeleid van de populisten te kopiëren. Want dat is de keus waar links in de westerse wereld anno 2024 voor staat: of je komt als voorheen-volkspartij op voor de mensen waarvoor je bent opgericht, of je ben gedoemd ten onder te gaan. Het omarmen van het klimaat, de natuur of Gaza en het verwaarlozen van het eerste belang van je kiezers is een doodlopende straat.

En wat doet de Nederlandse PvdA, tegenwoordig in een latrelatie met GroenLinks? De PvdA van Frans Timmermans schreeuwt tegen de partij waar hun kiezers naar toe zijn vertrokken. De PvdA haalt die kiezers niet terug, zoals de Deense PvdA heeft gedaan. Nee, de PvdA verkettert de ooit trouwe aanhang omdat ze zijn vertrokken en houdt zich op de been met het luxe links van GroenLinks, de radical chic van klimaat, woke en Gaza.

Niet dat de PvdA nooit leiders heeft gehad die het gevaar zagen. Wouter Bos benadrukte dat de verzorgingsstaat het niet zou houden met open grenzen en bepleitte onder meer geleidelijke en voorwaardelijke ingroei in de Nederlandse sociale voorzieningen. Lodewijk Asscher ging buurten bij de Denen. Beiden werden door hun partij naar de zijkant geduwd.

In plaats van bij zichzelf te rade te gaan, ging de PvdA van Frans Timmermans samen met Jesse Klaver schelden op de vermaledijde populisten, die steevast als ‘extreemrechts’ worden weggezet. Niet de massale immigratie van kansarmen uit verre streken wordt als problematisch gedefinieerd, maar de populisten die de mensen maar op slechte gedachten brengen.

Ongemak

Zelfs in Duitsland staat de op het punt van immigratie overgevoelige SPD op het punt om de Denen te volgen, maar de Nederlandse sociaaldemocraten blijven wel de wereld omarmen, maar verguizen hun vorige kiezers. Terwijl er toch maar één reden voor de voormalige PvdA-kiezers is om over te stappen naar Wilders: die ziet wél dat de verzorgingsstaat niet zonder grenzen kan. Omdat een verzorgingsstaat voor iedereen een verzorgingsstaat voor niemand is.

Het is een waarheid als een koe, de kiezers van Wilders weten dat al lang, maar de leiders van links komen niet verder dan klagen over de ‘nativisten’ dan wel de ‘populisten’ als het echte kwaad. Als ze over de grens zouden kijken, zouden ze zien dat politici die niet opkomen voor hun eigen achterban hun kiezers kwijtraken. Niet omdat die kiezers plotseling foute gedachten hebben gekregen, maar omdat ze door hun vorige leiders zijn verlaten. Geen wonder dat na die exitpoll het verkiezingsapplaus bij GroenLinks-PvdA ongemakkelijk klonk.

Syp Wynia is hoofdredacteur van Wynia’s Week .

Wynia’s Week bestaat dankzij de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht De populisten zijn de nieuwe socialisten verscheen eerst op Wynia's Week.

Meer dan ooit tevoren worden deze ‘Europese verkiezingen’ een strijd tussen links en rechts, tussen meer en minder macht, geld en bevoegdheden naar Brussel. Dat proces wordt nog versterkt doordat in heel wat EU-landen – waaronder Nederland – ook regeringen kritischer zijn geworden op de Europese eenwording. En dat terwijl de Brusselse trein normaliter de neiging heeft door te denderen.

Het woord is aan Jan Werts. Of dat nieuwe Europese migratiepact waar veel van wordt verwacht de asielinstroom zal beperken? Werts: ‘Ik ken hier in Brussel eigenlijk niemand die gelooft in de uitvoering van dat pact.’

Dit voorjaar begint de EU toetredingsonderhandelingen met Oekraïne en Moldavië. Is dat geen gevaarlijke vlucht naar voren, meer landen erbij en uitgerekend landen in oorlog of onder Russische intimidatie?

Werts: ‘Om tot zaken te komen probeer je altijd in de gedachtewereld van jouw tegenpartij te komen. Doen we hier even. In 1989 valt de Berlijnse Muur. In 2004 haken wij acht Oost- en Midden-Europese landen aan, waarvan drie (Baltische staten) tot de Sovjet-Unie hoorden. In 2007 nog eens twee: Roemenië en Bulgarije. In 2013 arriveert Kroatië in Brussel. Moskou gaf op dit enorme verlies aan invloed geen kick. Tot zover was er kennelijk daar geen probleem.

‘In 2008 opent de NAVO in Boekarest de optie om Oekraïne en Georgië later toe te laten. President Bush junior wilde dat lidmaatschap daar zelfs meteen toestaan. De Europese leiders onder aanvoering van Merkel en Sarkozy stonden echter op de rem.

‘Mijn bevriende collega’s Frans Boogaard (AD) en Hans de Bruijn (GPD) waren erbij en zaten bij de persconferentie helemaal vooraan. “Na de persconferentie moesten wij de spuugdruppels van de daar eveneens genodigde volop fulminerende Poetin van onze wangen wrijven. Zó totaal woedend was hij”, zegt Boogaard nu. Achteraf kun je je afvragen hoe het was gelopen als Bush zijn zin had gehad. Waren we er dan zonder oorlog af gekomen? Of hadden we al veel eerder een juist veel grotere oorlog gehad? In elk geval had het Westen al die jaren wel meer begrip mogen tonen voor de gepijnigde Russische gevoelens, en had het meer moeten doen om met Rusland on speaking terms te blijven.’

‘Zet die bijeenkomst dan misschien de toon voor de verwijdering van vandaag? Nadien worden Albanië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Moldavië, Noord-Macedonië, Servië en het supergrote Oekraïne (voorheen behorend tot de Sovjet-Unie) allemaal serieuze kandidaten voor het volledige EU-lidmaatschap. Met Wit-Rusland wordt ook nog aangepapt, maar dat mislukt. De lange westkant van Rusland grenst nu aan EU-landen (of kandidaten). Vervolgens zoekt Brussel ijverig overeenkomsten van samenwerking met de landen zuidelijk onder Rusland. Zoals Armenië, Azerbeidzjan, Georgië, Kazachstan, Oezbekistan enz.  Kijk op de landkaart en je schrikt (zeker als Rus): tweeëntwintig landen uit de invloedsfeer van Moskou gehaald. Het lijkt op ‘n omsingeling, traditioneel hét angstbeeld van de heersers over Rusland.

‘Wél met één toevoeging: genoemde landen willen allemaal weg uit de Russische invloedssfeer. Mogen wij ze dan weigeren?’    

Henry Kissinger zei lang geleden al dat als je een club wilt verzwakken je die vooral eindeloos moet vergroten. Waarom lijkt niemand in Brussel dat te beseffen?

‘Midden jaren zeventig interviewde ik de Belgische eerste minister Leo Tindemans, destijds gezaghebbend in Europa. Ik herinner mij, dat hij (off-the-record) ongelukkig was met de uitbreiding van zes naar negen landen, wat later naar twaalf, enzovoort. Vandaag naar de EU van 36 landen waarop men nu aanstuurt. Wil je een hecht en sterk verenigd Europa bouwen dan kan dat alleen met de Oude Zes. Of hoogstens met negen, dus inclusief het VK, Denemarken en Ierland, was ’s mans overtuiging.

‘Waarom Tindemans dat nooit openlijk zei? “Elke Europese staat kan verzoeken tot dit Verdrag te mogen toetreden” (artikel 98 EGKS-verdrag van 1951). Zo staat het tot op vandaag in alle Europese verdragen.’

Er is een nieuwe golf richting Europese defensie gaande, onder invloed van de Russische agressie en onzekerheid over de VS. Maar hoe realistisch is het dat het wat wordt? ‘Europese’ troepen zijn nooit wat geworden. Er is geen buitenlandse politiek die nodig is voor een gezamenlijke defensie.

‘Je kunt pas over een Europees leger spreken nadat je een stevig collectief buitenlands beleid hebt. Hoe wil je anders over “oorlog en vrede” besluiten? Voor defensie is een gemeenschappelijke strategie en een uniform commando vereist. Maar hoe dan? Duits legercommando namens Europa? Uitgesloten. Of gaan de Fransen de Duitsers bevelen? 

‘Van dat vereiste buitenlands beleid is na zeventig jaar proberen en lippendienst geen sprake. Israël, Rusland, Venezuela, de Palestijnse staat, China, welk spanningsveld je ook noemt, de EU-27 denken er (vaak sterk) uiteenlopend over. “Team Europe” kakelt per kakofonie omdat de gekoesterde nationale belangen te veel verschillen. Geen hoofdstad piekert er over haar nationale autonomie wat te dimmen, laat staan in te leveren. De grote landen zéker niet, de kleintjes evenmin. “De EU is helaas slechts een toeschouwer” (Zaungast), zo commentarieert de gezaghebbende Neue Zürcher Zeitung. 

‘De EU-landen doen er beter aan niet massaal aan hun NAVO-verplichting te blijven verzaken om minimaal twee procent van hun welvaart (bbp) in defensie te steken. En hun defensie-industrie onder de regels van de Europese interne markt te brengen, met als gevolg forse kostenbesparingen. Dat zou Europa echt versterken. Beter dan het hedendaagse bla-bla over een oorlogseconomie of een onbereikbaar gezamenlijk buitenlands optreden.’

Een andere poging tot Europese oplossing: het pact voor het indammen van illegale immigratie. Wat zeg jij?

‘Wordt het zojuist in Brussel afgesloten migratiepact werkelijk uitgevoerd? Dat zal immigratie dan zeker indammen. Er ligt nu een gedetailleerd akkoord en dat is gezien de spanningen rond dat dringende probleem, best knap werk. Maar Polen en Hongarije liggen nu al(weer) volop dwars. Ik ken hier eigenlijk niemand die gelooft in de uitvoering van dit pact. In september 2015 is een vergelijkbaar politiek bindend akkoord gesloten. Dat is later bevestigd door het Hof in Luxemburg, maar vervolgens door de hoofdsteden nooit gerealiseerd. Dus ondanks de intussen voortgaande migrantenstroom richting EU: twee tot drie miljoen nieuwkomers per jaar, het getal schommelt nogal. 

‘Speciale akkoorden voor beperking van de toestroom zoals met Turkije, Tunesië, Mauritanië en Egypte lijken mij effectiever en bovendien humaner gezien het kerkhof dat de Middellandse Zee is. Tot nu toe krijgen alleen de landen die migratie buiten de EU om zelf regelen – zoals Denemarken, intussen Zweden – het opgelost.’

Mark Rutte was bijna veertien jaar het gezicht van Nederland in de EU. Hoe zou je zijn ‘Europese record’ samenvatten? Heeft hij iets voor Nederland bereikt in Europa?

‘Geen Nederlandse regeringschef kreeg via de Europese Raad voor elkaar wat Rutte is gelukt. Ik heb ze alle zeven vanaf Joop den Uyl in 1975 hier bezig gezien. Houdt voor ogen dat Duitsland en Frankrijk daar samen de toon zetten. In crisessituaties speelde Rutte daar dan, ook volgens buitenlandse media, zijn rol.

‘Ik noem de tsunami aan vluchtelingen van 2015-2016 met als gevolg de geslaagde EU-Turkije Deal. Of neem juli 2015: Griekenland failliet. Kanselier Merkel, president Macron, Raadsvoorzitter Tusk en premier Tsipras sluiten in urenlang nachtelijk beraad het conceptakkoord. Opnieuw is Rutte dan de enige van de reeks andere leiders die daar weer aanwezig is.

‘In 2020 leidt Rutte de groep van zuinige landen (met Denemarken, Finland, Oostenrijk en Zweden). Zij ageren tegen 500 miljard aan giften aan vooral zuidelijke landen tot herstel van de coronacrisis. Zij slagen er dwars tegen Duitsland en Frankrijk in, dit bedrag te verlagen naar 390 miljard.’

Hoe kijken ze in Brussel en in andere hoofdsteden tegen het kabinet ‘Wilders I’ aan? Of wordt ervan uitgegaan dat de soep niet zo heet gegeten wordt? Is het populisme het nieuwe normaal?

‘De recente draai van “radicaal rechts” om niet meer uit de EU te stappen (lukt toch niet) maar die te ondergraven, komt hard aan. “Het Europese project staat voortaan van binnenuit op het spel”,  zegt de vooraanstaande Franse socialist en voormalig Eurocommissaris, Pierre Moscovici in een interview met de Brusselse Le Soir, van 20 maart.

‘Zelf denk ook ik overigens dat de soep niet zo heet gegeten wordt. Rechts wil zich vooral bewijzen als alternatief voor links, dat wordt de inzet. Zo gezien is de komende politieke wending in Nederland, of ze nu lukt of niet, als politiek conflict goed voor de democratie.’

Gaat Nederland straks een andere positie innemen in het Europese krachtenveld?

‘Zeker weten. Laat onze nieuwe premier voorlopig hier vooral achter de Duitse kanselier aanhobbelen. Dan maak je als Nederlander geen brokken.

Je telt als leider van een kleiner land pas mee als de buitenlandse pers zich na de Europese top om je verdringt. Rutte arriveert hier in 2010. Maar pas vanaf ongeveer het Nederlandse Raadsvoorzitterschap van 2016 komt hij uit de verf. De nieuwkomer moet zich in dit grote gezelschap eerst maar ‘ns bewijzen en het spel leren doorzien.’ 

Nederlandse politici als Rutte, Timmermans en Hoekstra hebben er een handje van om zuidelijke en Oost-Europese landen te kritiseren. Kan Nederland niet beter voor zichzelf opkomen dan anderen de maat te nemen?

‘Het is in de Europese Raad totaal ongebruikelijk dat nationale leiders daar elkaar openlijk bekritiseren. Rutte doet dat wel. Eerst tegen Griekenland en Italië. Later volgen Polen en Hongarije. Zo kreeg hij de bijnaam “sheriff Rutte”. 

‘In 2021 protesteert een ruime meerderheid van de leiders per brief tegen Hongaarse wetgeving over seksuele opvoeding en bescherming van het gezin die tegelijk negatief focust op de LGBTQ+-gemeenschap. In de eerstvolgende Europese Raad gaan diverse leiders daarop door. 

‘Maar alleen Rutte vraagt de Hongaarse premier Viktor Orbán waarom hij niet uit de Europese Unie stapt. “Daar hebben we verdragsartikel 50 voor. Hongarije moet op dit punt op de knieën”,  zegt hij staande voor de Nederlandse ambassade, waar de LGBTQ+-regenboogvlag demonstratief aan de gevel wappert. “Ofwel ben je lid van de EU en deel je de waardengemeenschap, ofwel ga je eruit”. Mooi gezegd, maar heeft het enig effect gehad?’

Het Europees parlement krijgt mogelijk een veel eurosceptischer samenstelling. Dat is een fundamentele zwaai. Tot dusver was dat juist de EU-fanclub. Wat zijn de gevolgen?

‘Voor het eerst gaan twee nu nog kleine politieke fracties meetellen, afhankelijk van de verkiezingsuitslag. De ‘eurorealistische’ Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) zijn sterk pro-NAVO en voor het behoud van de nationale zelfstandigheid. Zij telt 67 op nu 705 parlementsleden. Minder migranten en minder Brusselse regelneverij zijn prioriteiten. Onder meer de SGP, JA21, regeringspartij Broeders van Italië (met premier Meloni, power woman in de Europese Raad) en het Poolse Recht en Rechtvaardigheid zitten hier bij elkaar. Volgens de prognoses klimmen zij naar 85 zetels.

‘Dan het radicaal-eurokritische Identiteit en Democratie (ID) met onder meer de PVV, FVD, het Franse Nationaal Front, Vlaams Belang, de Italiaanse Lega en Alternative für Deutschland (AfD). Telt nu 62 leden en zou naar 98 gaan. Kloppen de prognoses – wat nog wel onzeker is – dan worden de radicalen in negen EU-landen, waaronder Nederland, de grootste. Tel je de genoemde twee op – hoewel ze wel verschillen – dan draait die combine uit op ongeveer 180 leden. Dat is meer dan de 173 waarop de EVP/CDA/BBB/NSC – in Straatsburg altijd de grootste – zou eindigen.

‘Dat telt. Zo’n parlement staat ongekend kritisch tegenover een Europees klimaat- en milieubeleid en migranten uit moslimlanden. Tegelijk zullen de middenpartijen wat richting rechts opschuiven willen ze niet weggevaagd worden zoals met het CDA gebeurde.

‘Komende jaren mikt de Europese Raad op migratie, defensie, veiligheid en een internationaal sterker bedrijfsleven. Er is dan voortaan duidelijk minder focus op klimaatverandering of milieubeheer, citeert nieuwsagentschap Politico van 11 april uit een uitgelekte beleidsnota. Bullets not bees, zo vatten zij het samen. Direct na het vertrek van Timmermans uit Brussel is voorzitter Von der Leyen dan ook al gaan bijsturen. Zij wil aanblijven tot 2029.’

Jan Werts is sinds 1975 EU-correspondent in Brussel. Hij promoveerde daar in 1991 op de besluitvorming in de EU. Hij is auteur en coauteur van tien boeken over Europa.  

Wynia’s Week wordt gedragen door de donateurs. Doe u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht ‘Alleen wie migratie buiten de EU om regelt – Denemarken, Zweden – krijgt het tot dusver opgelost’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Het hele gesprek van SYP WYNIA met CHARLES GROENHUYSEN  staat op DEZE VIDEO annex PODCAST van Wynia’s Week TV WWTV, vrij beschikbaar voor alle kijkers en luisteraars.

Groenhuijsen woonde en werkte 23 jaar in de VS, voornamelijk als tv-journalist, en schreef er ook boeken over, zoals het recente De verdeelde staten van Amerika. Waar de meeste tv-correspondenten doorgaans meegaan in de Nederlandse traditie om Democratische presidenten in de VS te omarmen en Republikeinse presidenten te kritiseren, had Groenhuijsen voor de Republikein George W. Bush, die tussen 2001 en 2009 het Witte Huis bewoonde, wel begrip en waardering.

Met de Republikein Donald Trump ligt dat overigens heel anders. Die heeft de Republikeinse partij tot afgrijzen van Groenhuijsen gekaapt met zijn populisme en wordt samen met zijn medestanders door hem als eerste verantwoordelijk gehouden voor de polarisatie in de VS. Dat ‘links’, ‘woke’ en Democratische politici wellicht mede Trump hebben gebaard, ziet hij anders. Al zegt hij wel dat ‘Black Lives Matter’ en dergelijke het Trump en zijn Republikeinen erg makkelijk hebben gemaakt.

Ondertussen is het Amerika van Charles Groenhuijsen en zijn ouders met het vooruitgangsgeloof van de Kennedy’s aan het verpieteren. Slechts een klein deel van de Amerikanen is nog ‘proud to be an American’ en maar 18 procent heeft nog vertrouwen in de politiek. In zijn boek loopt hij diverse groepen Amerikanen langs die de afgelopen tientallen jaren als ‘verlies’ hebben ervaren en ook weinig perspectief zien: christenen, blanken, mannen. Zij vormen een grote voedingsbron voor het succes van Donald Trump.

Aan mokkende Amerikaanse mannen (‘The Boy Problem’) heeft Groenhuijsen een heel hoofdstuk gewijd, want dat ziet hij een groot fenomeen worden, ook in Nederland trouwens. ‘Veel Amerikaanse mannen zijn hun werk in de industrie kwijtgeraakt, de structuur in hun leven is weg, vrouwen zijn succesvoller dan mannen en zij liggen maar op de bank, met bier en porno – te schelden naar de tv. Ze hebben wel niets van Trump te verwachten, maar stemmen wel op hem.’

Groenhuijsen is een boek aan het voorbereiden over het verschijnsel van de mokkende man in een wereld waarin vrouwen – eerder achtergesteld – steeds vaker succesvoller zijn. Hij geeft het voorbeeld van een Utrechtse hoogleraar die geen mannelijke promovendi – want zeurpieten – meer wil begeleiden.

‘Bij God en de NPO is alles mogelijk’

Als niet Joe Biden maar toch Donald Trump in november wint, zullen de gevolgen ook voor Europa niet te overzien zijn, denkt Groenhuijsen. En dan met name als Trump ook grip krijgt op het Congres. ‘Zelensky’ – de Oekraïense president – ‘kan het dan wel vergeten’. Het economisch protectionisme – waar Biden trouwens ook wat van kan – zal dan ook verder de kop opsteken. En in Europa zal, zo denkt Groenhuijsen, een overwinning van Trump voor rugwind zorgen voor ‘populisten’ in landen als Hongarije, Frankrijk en ook Nederland.

Groenhuijsen houdt dan wel op met de talkshow Op1, want die wordt opgeheven. Maar hij heeft wel ‘een paar ideeën’ gedropt bij de NPO voor een aantal nieuwe programma’s, waarbij hij deels voortborduurt op eerder kijkcijfersucces. Maar bij de NPO hielden ze de boot vooralsnog af. Zijn suggesties werden als ‘ouderwetse tv’ van de hand gewezen. Groenhuijsen houdt echter moed: ‘Ouderwets – dat wordt ook gezegd van programma’s waar dikwijls wel veel naar wordt gekeken. En bij God en de NPO is alles mogelijk.’

Wynia’s Week is er twee keer per week, vaak met video en podcast over actuele en veelbesproken onderwerpen. De duizenden donateurs maken dat mogelijk. Steunt u ook dit onafhankelijke journalistieke werk? Graag! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht ‘Als Trump wint, kan Zelensky het wel vergeten’ verscheen eerst op Wynia's Week.

Het hele gesprek van SYP WYNIA met WILMA SCHROVER staat op DEZE VIDEO annex PODCAST van Wynia’s Week TV WWTV, vrij beschikbaar voor alle kijkers en luisteraars.

Wilma Schrover stelt dat de stelselverandering bij de pensioenen er in een reeks achterkamers doorgedrukt is, gebruikmakend van valse argumenten, zoals ‘we vergaderen er al 15 jaar over’. De Nederlandsche Bank vervult daarbij diverse dubbelrollen, van toezichthouder op zowel de financiële sector als de pensioenfondsen tot adviseur van de kabinetsformatie. De Nederlandsche Bank zit samen met ministeries, vakbonden, verzekeraars, vermogensbeheerders en pensioenfondsen ook weer in de pensioendenktank Netspar, dat de veronderstelde ‘wetenschappelijke’ begeleiding van dit monsterproject verzorgt.

Schrover verbaast zich over de rol van de vakbonden en de Eerste en Tweede Kamer, omdat dit bij uitstek de instellingen zijn die zich zouden moeten bekommeren om het belang van de deelnemers in de pensioenfondsen, tevens de grote meerderheid van de burgers van Nederland. In de praktijk hebben de bonden alle voorwaarden die ze vooraf stelden laten vallen. En de Kamerleden van partijen die hebben ingestemd met de nieuwe wet – partijen die de afgelopen jaren de kabinetten-Rutte op de been hielden – deden dat vaak met tegenzin, maar vanwege de fractiediscipline.

Deelnemers de verliezers

De burgers, tevens de deelnemers in de pensioenfondsen, ziet Schrover als de grote verliezers en de pensioenfondsen en vooral de particuliere financiële sector ziet ze als de grote winnaars. ‘Het risico van de pensioenbeleggingen komt volledig bij de deelnemers, hun rechten nemen af. Het is een opzichtige verslechtering voor de burger. Mensen moeten hun leven lang een vijfde van hun loon afgeven bij een pensioenfonds dat ze niet zelf kunnen kiezen en het wordt beheerd door vakbonden en werkgeversbonden – weer zonder dat ze er persoonlijk iets over te vertellen hebben. Maar het is voor de meesten wel verreweg de grootste spaarpot die ze hebben.’

De lachende derde is in de ogen van Wilma Schrover de particuliere financiële sector die niet voor niets sinds de aanname van de wet tv-reclame maakt voor ‘een extra pensioenpotje’. Eerder was het werknemerspensioen samen met de AOW voldoende om na pensionering je levensstijl te kunnen voortzetten, nu moet er ‘een extra pensioenpotje’ aan te pas komen – waar financiële bedrijven logischerwijs wel brood in zien.

Kan het nog anders?

Is er nog kans om de stelselherziening terug te draaien? Wilma Schrover is niet optimistisch, want de pensioenlobby is zeer machtig. Maar ze ziet nog wel wat mogelijkheden. ‘Het beste zou zijn om de wet in te trekken, maar van de nu formerende partijen komt dat vooral de VVD niet goed uit, want die stond er als regeringspartij steeds achter. Een mogelijkheid om het nieuwe stelsel alleen voor jongeren in te laten gaan is ook niet erg kansrijk.’ De meeste kansen ziet ze voor een plan van NSC van Pieter Omtzigt: deelnemers van pensioenfondsen per fonds laten stemmen of ze het wel willen. Als er een meerderheid tegen is, gaat bij dat fonds de stelselherziening niet door. Maar alles hangt uiteraard af van het verdere verloop van de formatie.

Schrover: ‘We hadden het beste stelsel van de wereld, maar het is sinds de eeuwwisseling alleen maar verslechterd. En dan gaan ze nu een gigantische stelselherziening aan, terwijl allang gebleken is dat de Nederlandse overheid daar helemaal niet goed in is. Pikant is dat het deze keer een riskant experiment is met private gelden, van de burgers van Nederland. Want dat is het.’

Wilma Schrover is in de vijftien jaar dat ze nu directeur van KBO-Brabant is niet blijer geworden over de Nederlandse pensioenwereld. Die ze ziet als een gesloten bunker, waar ook journalisten – zoals tv-journalist Cees Grimbergen van Omroep MAX – met alle middelen worden geweerd.

‘Een gesloten bolwerk’

Schrover: ‘Er wordt 1.500 miljard euro van 10 miljoen Nederlanders beheerd. Maar het is een gesloten bolwerk.’ Niet alleen hebben de miljoenen deelnemers tot dusver niets te zeggen gehad over het nieuwe stelsel, maar veel pensioenfondsen nemen ook allerlei politieke beleggingsbeslissingen, zoals het niet beleggen in Shell of juist wel in de wapenindustrie.’

‘Nu bieden de pensioenfondsen weer aan om pensioengeld te steken in het ‘groene’ stroomnetwerk van Nederland, hoewel niet vaststaat dat het een goede belegging is. De primaire afweging die pensioenfondsen moeten maken bij hun beleggingen is of  de koopkracht van (toekomstige) gepensioneerden ermee gediend is. Andere afwegingen zijn uiteraard denkbaar, maar secundair.’

Wynia’s Week gaat ook de komende weken en maanden door met onderzoek naar wat er met de belangen van burgers van Nederland wordt gedaan. De duizenden donateurs maken dat mogelijk. Steunt u ook dit onafhankelijke journalistieke werk? Graag! Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht ‘Nieuwe wet verslechtert pensioenen en is verdienmodel voor de financiële sector’ verscheen eerst op Wynia's Week.