Regeringen zeggen dat ze Build Back Better en groener voor ogen hebben en ze hebben ambitieuze plannen aangekondigd om hun fossiele behoefte drastisch te beperken. In Europa hebben regeringsleiders beleid aangekondigd om een reductie van 55% ‘green house gas’-emissies te bewerkstelligen om terug te gaan naar het uitstoot niveau van 1990. Japan mikt zelfs op een reductie van 76% in 2030.

Het gaat niet gebeuren

Jammer van alle goede voornemens, want het gaat in geen velden of wegen lukken. Al sinds het alarmerende rapport van de Club van Rome in 1972  ‘Grenzen aan de groei’, alarmerend rapport over de toekomst van de aarde en de mens, regent het alarmerende rapporten. Het ene alarmerende rapport is nog alarmerender dan het andere.

Wat heeft het geholpen sinds 50 jaar is verstreken? Zero. Deze tanker is geen andere koers gaan varen. Integendeel, er wordt extra vaart gezet. Het International Energy Agency laat weten in een recent rapport dat de vraag naar fossiele brandstof, elektriciteit en liquid gas plus kolen (!) naar boven buldert met 40 tot 45% extra in plaats van omlaag.

Kolen blijft voor vele landen de belangrijkste brandstof volgens America’s Energy Information Administration voorspelling. Dit jaar + 26%. Is dat vreemd? Nee, want aller focus is gericht op een zo hoog mogelijke economische groei. You cannot have the cake and eat it.

Bedenk bovendien, dat we de komende jaren mondiaal van 7,5 miljard aardklootbewoners naar 11 miljard gaan, met dank aan Afrikanen. Zij zullen echt geen knoop in hun edele delen leggen omdat nota bene wij dat zo graag wensen vanwege decarbonisatie, terwijl wij lekker doorgaan met potverteren. Hoe kan het toch dat we ons zo lang in de maling hebben laten nemen door serieus uitziende rapporten van wetenschappers met commerciële bijbedoelingen. En dan de politici zoals D66 en Groen Links die erop aanslaan.

In de VS, China en Europa leidt het herstel van de economie tot een gigantische inhaalvraag. Ondertussen plempen wij ons land vol met windmolens en zonnecellen. Die arme Groningers die van een asociale overheid nu ook de hele bak windmolens in hun achtertuin krijgen. De overheid doet wel en ziet niet om naar de milieuverwoesting die ze aanricht. Ik bewonder de lijdzaamheid van de Groningers. Het is niet gek dat ze geen enkel vertrouwen meer hebben in de overheid.

Hutje op de hei

Het enige dat helpt is ons gedrag drastisch veranderen. Met z’n allen in een hutje op de hei gaan wonen en daar op een houtje bijten. Dat gaat niet gebeuren, dus adaptatie is de enige mogelijkheid die resteert. En tegen de hordes die voor het klimaat vluchten is het ‘sorry, nu even niet, zoek maar een andere outlet’. Asocialer kan het niet worden want ze vluchten vooral vanwege nota bene ons energie verbruik.

Wanneer worden we eindelijk eerlijk tegenover onszelf en zien we de feiten zoals ze zijn? Want de boodschap die moet indalen is eenduidig: reductie gaat niet lukken. Misschien wel in ons land, maar wereldwijd zal de uitstoot toenemen. Ga maar uit van het slechte scenario van een opwarming van de aarde met 5,7 graden einde deze eeuw. Dan kan het misschien nog meevallen. De klimaatverandering die we nu al waarnemen is niet meer terug te draaien.  Adaptatie is sowieso nodig. Dus ga maar lekker in je SUV rijden, vliegreizen maken, en zet de airco op de hoogste stand.

Afscheid van fossiel: hoge prijs

Nu hoor ik al groene types in het westen zeggen dat we toch dringend moeten proberen afscheid te nemen van fossiele brandstoffen, zoals de IPCC studie  voorschrijft. Laten we eens aannemen dat we dat doen: we nemen afscheid  van olie. Afscheid nemen van olie kent een hele hoge prijs, in culturele, politieke en menselijke zin. De wereld heeft zo’n twee eeuwen de economieën draaiende gehouden op dat spul, dus we moeten niet denken dat plotseling de kraan dicht draaien gratis is. Ook hier moeten we eerlijk zijn tegenover onszelf. 

Ik illustreer dit aan de hand van Egypte. Dit boeiende land kende in 1800 een bevolkingsomvang van 3,5 miljoen zielen. In alle eeuwen daarvoor schommelde het rond dat getal. In 2006 telde de bevolkingsomvang 73 miljoen zielen en in 2020 bedroeg dit 103 miljoen zielen.

Vrouwen baren, maar werken nauwelijks

Met andere woorden wat eeuwenlang als een ‘normale’ bevolkingsomvang voor dit land gold, is zo’n 120 jaar later zo’n dertig keer over de kop gegaan. En het geboortefeest daar is nog niet voorbij, want het vervangingsniveau zit op 3, dus ver boven het stabiliteitsniveau van 2,1 kinderen.

Egypte gaat binnenkort naar 150 miljoen inwoners. Egypte was vroeger een land dat graan exporteerde. Nu moet het de helft van het graan importeren. De deelname van vrouwen aan het arbeidsproces ligt op een derde van het wereldgemiddelde. De overige Arabische landen liggen daaronder.

Bij een steeds grotere en steeds jongere bevolking, bij de gegeven jeugdwerkloosheid, al dan niet verborgen, ontbreekt de mogelijkheid om ouderen te onderhouden, mocht de economie zwaar in verval raken door het wegvallen van financiële middelen die relateren aan het beëindigen van fossiele brandstoffen. Het zou een rampscenario zijn.

Egypte heeft zelf geen olie, maar is wel voortdurend financieel geholpen vanuit Saoedi-Arabië en de VS. Als de wereld zou besluiten om geen olie meer te gebruiken en Saoedi-Arabië moet noodgedwongen de financiële kraan sluiten, wat gaat er dan gebeuren? De economieën storten in.

Verder verval dreigt

Er zal aldaar een periode komen van chaos, verval en mogelijk burgeroorlog. Er komt een gigantische exodus op gang richting Europa. Bedenk dat de exodus van pakweg tien miljoen Egyptenaren daar een druppel op een gloeiende plaat is, maar hier tot volstrekte ontwrichting zal leiden. Wat een naïeve gedachte om diverse ‘deals’ te sluiten met landen in het Midden Oosten en rond de Middellandse Zee.

De Egyptische bevolking loopt groot gevaar, maar realiseren ze het zelf? Westerse landen lopen groot gevaar, maar realiseren ze het zelf? Ik heb het hier slechts over Egypte. Maar in feite lopen alle landen in het Midden Oosten, wier bevolking de laatste decennia is geëxplodeerd dankzij de gigantische olie inkomsten, groot gevaar.

De migratie via de Middellandse Zee waarvan we tot heden getuige zijn geweest, is slechts een mager voorproefje van wat komen gaat. Wanhopige bewoners van Midden Oosten landen zullen ons willen bereiken. Het zal iedere migratiecrisis in de schaduw stellen. Althans als we fossiel willen afzweren. En dat willen we, toch?

Er zullen wellicht tegenwerpingen zijn van ‘waarom zo somber, dan gaan de landen in het Midden Oosten zich richten op andere delen van de economie’. Die andere delen zijn er niet. Als je twee eeuwen lang bakken geld toegeworpen krijgt, dan is er geen noodzaak om je te ontwikkelen.

Alle Arabisch sprekende landen tezamen hebben een economische output, exclusief olie, die geringer is dan die van Spanje. Alle Midden-Oosten-landen zijn autocratisch, onderontwikkeld, sterk religieus, hoge werkloosheid, misogyn, vrouwen werken amper, corrupt, er heerst nepotisme, gewelddadigheid.

De enige uitzondering is Israel en misschien Jordanië. Kortom, als we echt zouden afscheid nemen van olie, dan staat een ramp te wachten in het Midden-Oosten. De bevolking is jong, werkloos en als de nood aan de man zou komen moeten we vrezen dat die jeugd (verder) zou radicaliseren.

Jeugdoverschotten gaan samen met een verhoogd politiek risico en geweld. De massale exodus van gefrustreerde jeugd, die geen toegevoegde waarde heeft voor hoogontwikkelde westerse landen, leidt tot het importeren van ernstige problemen. Westerse empathie neemt dan levensgevaarlijke proporties aan. Radicaal afscheid nemen van olie? IPCC, denk nog eens na!

Frits Bosch is onder andere auteur van het boek ‘Schaft ook Nederland zich af’.

Het bericht Afscheid nemen van fossiele brandstoffen betekent een ramp in het Midden-Oosten verscheen eerst op Wynia's Week.

Vrouwen zijn in ons land aan een sterke opmars bezig. Ze bekleden steeds meer sleutelposities op de werkvloeren. Feministen eisen topposities op en wensen nog meer macht voor vrouwen. In mijn boek ‘Feminisme op de werkvloer’ duik in historische achtergronden van feminisme, feministische golven, feministisch marxisme, de Clinton-affaire, #MeToo, kinderspeelgoed, boerka, ‘nature–nurture’, kansenongelijkheid, stereotypen, diversiteit en vrouwenquotum.

De radicaal-feministen

Ik ben talrijke werkvloeren opgegaan en praatte met vrouwen en mannen die zich openhartig uitspreken over vrouwenemancipatie, werkomstandigheden, kansen en mogelijkheden. In dit artikel bepaal ik me tot de groep vrouwen die zich in radicale bewoordingen en daden uitspreken over de vermeende onderdrukking en achterstelling door mannen. Ze noemen zich feministen. Ik noem ze radicaal-feministen.

Radicaal-feminisme is een nichtje van fundamentele islam, marxisme, streng gereformeerd en streng Rooms-Katholiek, met dezelfde rigiditeit, fanatisme, en intolerantie. Menselijke wezens zijn sociale dieren. Ze vormen morele gemeenschappen rond een gedeelde interpretatie wat goed en verkeerd zou zijn, zoals naar voren gebracht door de Franse socioloog Emile Durkheim (1858-1917).

Feministen als intolerante strijders

Radicaal feministen bewaken stringent het vigerende gedachtegoed van de groep en verketteren afvalligen. Ze kunnen tot de zogenaamde ‘Social Justice Warriors’ gerekend worden. Ze claimen sociale rechtvaardigheid, maar zijn gefascineerd door macht en hoe dat vorm te geven in de samenleving. Het is seculier en geen substituut voor religie, maar voorziet in soortgelijke psychosociale behoeften vanuit een ander paradigma. Voor de sociale normen willen ze vechten.

‘Joods-Christelijk ‘zijn we kwijtgeraakt, maar nu vormen radicaal-feministen ideologisch gemotiveerde morele gemeenschappen, met gedeelde maar ongeschreven sociale normen en waarden. Voor de nieuwe religie, ‘women power’, gaan zij de strijd aan – met mannen.

Geloof als waarheid

Radicaal-feministen hebben de zaken zodanig naar hun hand weten te zetten, dat hun ‘geloof’ aanvaard wordt als ‘kennis’. De geopenbaarde ‘kennis’ is echter weinig meer dan de vooroordelen van bepaalde mensen wier claims op kennis de gebruikelijke mechanismen van epistemologische toetsing omzeilt.

Deze identiteitspolitiek is het beoordelen van het individu naar de groep waarvan men deel uitmaakt en de wenselijkheid dat gelijk te trekken met dwang, conform de frase ‘inclusie als een afspiegeling van de maatschappij’. Het draait dan niet om individuele competentie, maar om eigenschappen waar men niets aan kan doen, zoals huidskleur kleur, afkomst, seksuele geaardheid en – in dit geval – geslacht. Het is racisme, volgens iedere definitie.

Het institutionaliseren van de ‘kennis’ gaat geleidelijk en is verraderlijk omdat het niet eenvoudig herkenbaar is. Het lijkt zo onschuldig, maar dit racisme is bedreigend voor het functioneren van de westerse samenleving. Het is tijd te onderkennen dat het even gevaarlijk is als iedere sekte.

Radicaal-feministen gaan er van uit, dat de historische arbeidsverdeling het resultaat is van een tirannieke mannelijke dominantie: het patriarchaat. Dat is een abjecte gedachte, want ze verwarren competentie, verantwoordelijkheid nemen, ambitie en inzet van mannen met de zucht naar macht.

Vrouwen hebben zich op de werkvloeren kunnen manifesteren vooral dankzij de inspanning van mannen: de pil, de technologische ontwikkelingen en de verzorgingsstaat. Radicaal-feministen erkennen dit niet. Integendeel. Ze menen dat vrouwen collectief door mannen onderdrukt en achtergesteld worden in ‘het mannenbolwerk en het glazen plafond’. Ze willen dat corrigeren door vrouwen meer macht te geven.

Haat zaaien tegen mannen

De gedachte dat mannen vrouwen onderdrukken en achterstellen is niet alleen onjuist, maar ook walgelijk, want het kweekt haat naar mannen. Bovendien is de visie dat de bestaande hiërarchie enkel het resultaat is van een tirannieke sociale constructie die gedomineerd wordt door mannen, te weerzinwekkend om aan kinderen door te geven.  De volgende generaties worden geïnfecteerd door mannenhaat.

Radicaal-feministen worden aangestuurd door de marxistische ideologie (Karl Marx, c.s., nurture). Ze hebben een bloedhekel aan de evolutieleer (Charles Darwin, c.s., nature). Door deze belangrijke tak van wetenschap niet in beschouwing te willen nemen, zijn ze als een intellectueel achtergebleven bevolkingsgroep te beschouwen.

Voorspelbaar als in een mal

Het marxistische paradigma maakt hun visie voorspelbaar. Alles past bij hen in het marxistische raamwerk, zodat er geen sprake is van eigen gedachtegoed. Daardoor is het oninteressant om met een radicaal-feminist te spreken. Men praat immers niet tegen een individueel denkend mens, maar tegen een ideologie. Het maakt radicaal-feministen inwisselbaar.

Radicaal-feministen vormen weliswaar een vrij bescheiden groep, maar vanuit hun fanatisme krijgen ze veel gedaan, ‘the tail wags the dog’. Ze menen nu aan de winnende hand te zijn en dat het tijd is om door te pakken met de houding ‘we zijn boos op mannen, onze onderdrukkers, we gaan met de vuist op tafel slaan, we gaan nu afrekenen’. Mannenhaters krijgen een kans en slaan hun slag.

Dogmatici ontberen zelfspot, humor en relativeringsvermogen, zoals bij dictators. Radicaal-feministen zijn gevaarlijk voor onze samenleving.  Ze streven immers niet naar een betere maatschappij, maar naar macht, waarbij het doel de middelen heiligt. Ze zijn koppig, kortzichtig, eenzijdig, hypocriet, onoprecht en onbuigzaam. Deze eigenschappen gelden niet als een pluspunt, misschien nog wel om de top van een bedrijf te behalen, maar niet om daar succesvol te blijven.

De contragroep

Radicaal-feministen triggeren een contragroep vrouwen. Anders dan de eerste en tweede golf feminisme is er in de derde golf niet alleen een strijd van vrouwen contra mannen gaande, maar vooral ook een strijd van vrouwen onderling.

De contragroep neemt niet alleen het voortouw in de discussie rond feminisme, maar laat zich ook uit over immigratie, integratie en identiteitspolitiek. Deze vrouwen worden rechts genoemd en door links als abject weggezet, zoals rechts al decennia wordt gedemoniseerd, bedreigd, vervolgd, buitengesloten, valselijk beschuldigd, verdacht gemaakt, uitgescholden of zelfs vermoord. Mogelijk lukt het de contragroep om daaraan een eind te maken.

Mogelijk lukt het de contragroep een einde te maken aan het verval van onze democratie door een dwangmatig vrouwenquotum. Mogelijk lukt het hen een einde te maken aan het intimideren van mannen. Vrouwen ontwaakt! You can do it!

Ik heb ook met vele mannen op de werkvloeren gesproken en ook van hun ervaringen doe ik verslag in mijn boek. Mannen leggen radicaal-feministen geen strobreed in de weg, mede afgedwongen door ‘naming & shaming’. Media gijzelen het bedrijfsleven om radicaal-feminisme af te dwingen.

De stilte bij mannen maakt het gemakkelijk praten voor radicaal-feministen. Ze ondervinden amper weerstand. Mannen worden gemarginaliseerd en laten zich marginaliseren. Mannen houden zich afzijdig, bevreesd als ze zijn dat ze hun baan kwijtraken als ze zich bijvoorbeeld negatief uitlaten over het vrouwenquotum of publiek en privé met de nek worden aangekeken. ‘Noem vooral mijn naam niet, Frits!’

Het bericht Radicaal-feministen zijn intolerante fanatici geworden verscheen eerst op Wynia's Week.

Wat is fascisme dan wel? Daar zijn boeken over volgeschreven. Ik zal proberen kort weer te geven hoe ik het zie.

Ik meen dat fascisme een vorm van onderwerping is. Het fascisme gaat ervan uit dat de mens ‘slechts’ een politiek wezen is en dat hij één wordt met de staat, in een vorm van versmelting.

Mussolini

Fascisme ziet de eigen cultuur als superieur. In het fascisme overheerst een sterke trots op de eigen beschaving, binnen een geordende cultuur die uiting vindt via groots uiterlijk vertoon en militarisme.

Fascisme blijft boeien. De Tilburgse hoogleraar Paul Scheffer schrijft in zijn NRC-column van 30 juli onder de kop ‘Mussolini biedt een spiegel voor onze tijd’ een recensie van Antonio Scurati’s biografie over duce Benito Mussolini.

Eerst marxist, toen fascist

Scheffer vertelt dat Scurati in 1.400 bladzijden Mussolini’s leven bijna op dagbasis beschrijft. Ik heb Scurati’s werk niet gelezen, maar in die 1.400 pagina’s zal dan ook staan dat Mussolini als marxist begon en pas later fascist werd.

Scheffer begon zelf ook als marxist en was lid van de Communistische Partij Nederland, de CPN; hij stapte later over naar de PvdA. Hij weet ongetwijfeld dat Mussolini marxist was, maar laat na dit te vermelden.

Fascisme komt voort uit marxisme

In de tijd van Mussolini waren veel intellectuelen eerst marxist en later fascist. Het fascisme is ontstaan uit het marxisme. De Italiaanse filosoof Giovanni Gentile schreef als eerste een indringende kritiek op het marxisme en gaf een interpretatie van die ideologie in La filosofia di Marx in 1899.

Marxisme wordt veelal als een minder schadelijke ideologie gezien dan fascisme, maar niets is minder waar. Het aantal doden onder het marxisme van Stalin beloopt naar schatting 50 miljoen en onder Mao 100 miljoen.

Utopisch, collectivistisch, gewelddadig

Ook in de jaren zestig toonde het marxisme in West-Europa zijn gewelddadige kant. En ook nu blijkt het marxisme, zoals in de BLM- beweging, gewelddadig. Maar bij het marxisme draait het om de (vermeend) onderdrukte mens en dan heiligt het doel blijkbaar voor sommigen de middelen.

Links gebruikt het woord ‘fascist’als scheldwoord. Dat is gebaseerd op de gedachte dat fascisme een rechts fenomeen is. Maar het fascisme is, net als het marxisme, links. Beide zijn utopisch, collectivistisch en gewelddadig. Ze zijn keerzijden van dezelfde medaille. Maar blijkbaar is die pil voor links te bitter om te slikken.

Adam Smith en Karl Marx

De grondlegger van rechts is Adam Smith (1723-1779). Hij legde de fundamenten van het klassieke liberalisme. Smith meende dat het nastreven van het eigen individuele belang ook in het grootste maatschappelijke belang zou resulteren via de ‘onzichtbare hand’ als optimaal sturingsmechanisme van de markt.

De grondlegger van links is Karl Marx (1818-1883). Maar wie is de filosoof van fascisme? Vrijwel niemand weet dat. Dat komt omdat de ideoloog van het fascisme categorisch uit de boeken is weggewerkt, achtergehouden en daardoor vergeten is.

Giovanni Gentile

Giovanni Gentile is de Italiaanse filosoof van het fascisme, in 1875 geboren in Castelvetrano en in 1944 vermoord in Florence. Hij was de theoreticus van het fascisme en ghostwriter van Benito Mussolini, in 1883 in Predappio geboren en in 1945 te Giulino vermoord.

Mussolini was een Italiaanse politicus, journalist, onderwijzer en was van 1922 tot 1943 minister-president van Italië. Na de mars op Rome kwam Mussolini aan de macht en maakte van Italië een fascistische staat.

Zelfopoffering

Gentile schreef voor Mussolini het essay ‘La dottrina del fascismo’ (1932), waarin hij karakter en noodzaak van het fascisme uiteenzette.

Gentile riep het individu op tot een idealistische ethiek van gehoorzaamheid, werk en zelfopoffering om tot een nationale gemeenschap te komen in een dynamische rebellie tegen vermeend bedrog van het imperialisme.

Van Übermensch naar Uomo Fascista

Gentile was hoogleraar historische filosofie aan de universiteiten van Palermo,  Rome en Pisa. Marx, Nietzsche en Hegel waren zijn inspiratiebronnen. Hij was aanvankelijk marxist, maar viel later van dat geloof af.

Met kennis van het socialisme ontwikkelde hij zijn eigen fascistische theorie, waarin hij Nietzsche’s ‘Übermensch’ vertaalde als ‘Uomo Fascista’.

Ultieme solidariteit

Gentile meende dat er twee vormen van democratie tegenover elkaar staan: de liberale democratie zoals in de VS, die hij als te liberaal, te individualistisch en te egoïstisch wegzette.

De andere vorm van democratie, die Gentile aanbeveelt, is de fascistische democratie, waarin individuen zich vrijwillig onderwerpen aan de staat in een vorm van ultieme solidariteit van de leden van de gemeenschap.

Wurgslang voor het individu

Evenals zijn geestelijke mentor Karl Marx wilde hij een gemeenschap creëren die op de familie gelijkt. Hierin dienen allen de gemeenschap in een gezamenlijk belang, de dienstbaarheid.

Het is belangrijk goed te begrijpen dat het fascisme de staat personifieert. Er ontstaat een synthese tussen individu en staat. Dat is de kern van het fascisme. Dát is de wurgslang voor het individu.

De staat als opperfiguur

Dat Mussolini via een democratisch proces aan de macht kwam is niet opmerkelijk. Gentile wijdt in Origine and Doctrine aandacht aan het democratische karakter van het fascisme.

Daarnaast is het belangrijk te weten dat Gentile een lijn in de geschiedenis waarneemt die loopt van transcendent naar immanent. Het fascisme is radicale immanentie met de staat als opper/superfiguur, de ultieme uitkomst van het atheïsme.

Onderwerping aan de staat

Fascisme verenigt mensen op basis van hun nationale identiteit en gemeenschapsgevoel. Er wordt wel gezegd dat fascisten socialisten zijn met een nationale identiteit.

Cultuur, publiek belang en particulier belang lopen in elkaar over en worden identiek. Onderwerping aan de maatschappij betekent onderwerping aan de staat. Alles wordt politiek, zoals beschreven door Gentile.

Rechts wil juist een kleine overheid

Dit staat haaks op het rechtse gedachtegoed. Rechts wil immers juist een kleine overheid, zodat het individu de ruimte krijgt om zich te ontplooien. Rechts wenst een zo liberaal mogelijk marktsysteem, zonder dat kapitaalgoederen in dienst staan van de staat.

Links wenst – net als het fascisme van Gentile – het tegenovergestelde, namelijk een omvangrijke centraal sturende overheid en een marktsysteem dat aan de staat onderworpen is. Hier ontwaren we een treffende overeenkomst met de centraal geleide volkshuishouding van het communisme.

Linkse wortels van fascisme worden als hinderlijk ervaren

Historicus Robin te Slaa schrijft in zijn boek Wat is fascisme: ‘Geheel naar waarheid schreef Gentile dat Mussolini en veel fascisten hun eerste vorming hadden gekregen  in de school van Karl Marx en de syndicalistische theoreticus Georges Sorel. De linkse wortels van het Italiaanse fascisme is voor velen(met name voor links, FB)nog altijd een uitermate hinderlijk feit.’  

Links zal inderdaad nooit toegeven dat het fascisme diep verankerd zit in het linkse gedachtegoed. Links heeft er alle belang bij om Giovanni Gentile te houden waar hij nu is: dood, begraven en vergeten.

Al sinds de Tweede Wereldoorlog wil links dit niet weten. Maar de 20ste eeuw was de eeuw van extreem gewelddadig links. Te Slaa’s boek Wat is fascisme? maakt de conclusie onontkoombaar dat het fascisme links is.

Het bericht Het fascisme is links verscheen eerst op Wynia's Week.

Ook Dirk Bezemer, Gronings hoogleraar economie, geeft in zijn boek ‘Een land van de kleine buffers’ aan dat het kapitalisme op diverse terreinen faalt. Het is te repareren, mits de overheid nu instapt op alle mogelijke terreinen van onze sociaal-economie.

Meer overheid?

De overheid moet volgens Bezemer een veel grotere rol gaan vervullen ten koste van het vrije marktmechanisme, de marktwerking. Bezemer heeft blijkbaar veel vertrouwen in de sturende hand van de overheid. Je kunt daar een vraagteken bij plaatsen. De overheid blijkt op vele terreinen onmachtig, ondanks beloftes.

Bezemer heeft zijn boek in 2020 geschreven, voor de toeslagenaffaire, maar na de UWV-affaires, de toename van de zware criminaliteit en de ontwikkeling van Nederland als narcoticaland. Maar daar horen we hem niet over. Voorbeelden zijn er te over om niet alle vertrouwen in een sturende en dominante overheid te hebben.

Volgens de bekende econoom John Maynard Keynes (1883-1946) zou de centrale taak van de overheid zijn om de economische cycli af te vlakken. Ook daarin slaagt de overheid niet.

Keynes

De overheid dient het kader te scheppen om economische subjecten zo effectief mogelijk te laten opereren. De overheid dient deze partijen echter niet onnodig te belemmeren. Onze welvaart en welzijn zijn immers ervan afhankelijk.

Maar wat is ‘onnodig’? Onnodig is de enorme regelgeving waaronder zij gebukt gaan en onnodig is datgene te vragen van de subjecten wat buiten hun taakopdracht ligt. Hieronder daarover meer.

Waar wringt de kapitalistische schoen volgens Bezemer? Nederland bezit financiële buffers bij particulieren – in beleggingsportefeuilles – en bij institutionele partijen, waaronder ons pensioenvermogen ter waarde van 1.700 miljard euro.

Ongelijkheid

Wat is daar dan mis mee? Wel, het duidt erop dat de inkomens en vermogensongelijkheid sterk is toegenomen. De bekende Gini-coëfficiënt die inkomensongelijkheid meet, verhult dat een grote groep Nederlanders onder de armoedegrens leeft en van de voedselbank gebruik moet maken. Henk en Ingrid bestaan echt en ze hebben bar weinig vermogen en een laag inkomen.

Vermogenden laten hun geld op de beurs renderen, zonder te zweten, terwijl Henk en Ingrid moeten sappelen, de lonen worden laag gehouden. Onderwijzers, politie en zorg zijn de onmisbaren in onze samenleving die niet verdienen wat ze verdienen.

Het kapitalisme zorgt niet voor een ‘rechtvaardige’ inkomens en vermogensverdeling. Om het plat te zeggen: ‘De duivel schijt altijd op de grootste hoop’. Voorbeeld: Zuidas-advocaten declareren 600 tot 1.800 euro per uur. In de VS zijn de verhoudingen geheel scheef, waar de rijkste 1% evenveel vermogen heeft als de onderste helft.

Het vermogen in de buffers is inactief voor de Nederlandse economie, want het is vooral belegd in het buitenland. Deze vermogens dienen volgens Bezemer effectiever aangewend te worden voor onze economie, zodat het ook bruikbaar wordt voor innovatie.

De overheid dient dan de vermogens, de buffers, af te romen via belastingen. Het is een verkapte onteigening. Het pensioenvermogen dient volgens Bezemer een andere bestemming te krijgen, gaande van het huidige kapitaaldekking stelsel naar een omslagstelsel, een soort aanvulling op het AOW. Dit lijkt een kansloos voorstel gezien het relatief te beperkte aantal werkenden die de steeds grotere schare ouderen in premies moeten onderhouden. Maar je kunt het proberen. Nee, heb je.

Dwangmatig overheidsingrijpen

Kortom, Bezemer’s voorstellen komen neer op een fors dwangmatig overheidsingrijpen. Het afromen van vermogens via veel hogere belastingen, terwijl de belastingen in ons land al hoog zijn, volgens de Raad van State in haar jaarrapportage van 2019. Verdere verhogingen van belastingtarieven kunnen op grote weerstand rekenen.

Bezemer wil naar een gemengd systeem van kapitalisme en socialisme. Het is een originele gedachte. Het zou een stap zijn naar staatskapitalisme op z’n Nederlands. Naar mijn mening ketst het af op ons democratisch bestel dat het dwangmatig terugploegen van vermogens, ‘de kleine buffers’, ongewenst acht.

China heeft daar een oplossing voor gevonden via de dictatuur van Chinese Communistische Partij. Het ‘voordeel’ van het Chinese staatskapitalistisch model is dat de winsten van de staatsbedrijven automatisch teruggeploegd worden naar de overheid. Geen gezeur over onteigening en democratische besluitvorming.

Dan maar China?

Is het Chinese model inderdaad op den duur superieur zoals de Chinezen zo stellig menen? De Duitser zegt dan ‘abwarten und Tee trinken’. Ze zijn in ieder geval goed bezig in economisch opzicht. Maar het is een dictatoriaal en onvrij land. Nee, dank u.

Zijn we al op weg naar een staatskapitalistisch model? Nee. We zijn daar (nog) niet, maar we zien bijvoorbeeld dat onze minister Ingrid van Engelshoven dwangmatige regulering uitvaardigt inzake inclusie voor het personeelsbeleid voor de culturele sector, het bedrijfsleven en het onderwijs. Er wordt een stringent klimaatbeleid afgedwongen, al dan niet via de rechter. Minister Koolmees dwingt inclusie af voor de pensioenfondsen.

Van bedrijven wordt geëist een bijdrage te leveren aan het oplossen van maatschappelijke vraagstukken. Deze zaken vallen buiten de centrale taakopdracht van het bedrijfsleven, zijnde het samenbrengen van arbeid en kapitaal teneinde winst te genereren. Dit is een belangrijke maatschappelijke functie. Als men dit gaat ondermijnen, dan sla je de bijl aan de wortel van onze samenleving. De overheid gaat nog niet geheel op de stoel van de CEO zitten, maar al wel met een stevige bil.

Als het kapitalisme inderdaad uit de bocht zou vliegen, dan lijkt dat gevaarlijk. Het geeft onzalige partijen als woke gedreven antikapitalisten en moslimfundamentalisten (Ayaan Hirshi Ali heeft daarvoor recent gewaarschuwd) ruimte om de samenleving te destabiliseren. Het is een bescheiden groep, maar ‘the tail is wagging the dog’ – zie alle culturele en identiteitsaanpassingen die we al dan niet tegen wil en dank reeds plegen.

Het probleem met het kapitalisme is dat het zich heel lastig laat redresseren, de basis is immers het vrije marktmechanisme als de onzichtbaar sturende hand. Als het stelsel uit de bocht vliegt omdat men van oordeel is dat het onethische oplossingen geeft, dan wordt al gauw de hulp van de overheid ingeroepen om de zaken recht te trekken. Maar een overheid die eenmaal buiten z’n hok is getreden is zelden meer daarin terug te krijgen.

Hoe dan wel?

De kwestie is, dat we weten dat het kapitalistisch stelsel hier en daar faalt, maar het is het stelsel dat de meeste vrijheid biedt aan het individu. Communisme, socialisme en staatskapitalisme bieden die vrijheid niet, dus dat wensen we niet.

We modderen dus door, maar wel met steeds meer dwang afkomstig van de overheid. Er zijn lieden – en Bezemer is daar een van – die in Coronatijd hun kans schoon zien om onze maatschappij in de richting van socialisme te sturen. Hun voorstellen lijken logisch en noodzakelijk, maar let op. De vrijheid van het individu is in het geding.

Het bericht Roep om meer overheid en meer belastingen: die kant moeten we niet op verscheen eerst op Wynia's Week.

Deze laatste variabele, de inflatie, geeft op dit moment reden tot extra bezorgdheid. We zien de inflatie in de EU oplopen voorbij de doelstelling van 2% en in de VS gaat het richting 5,5%. Kortom, is het inflatiemonster weer in aantocht, zoals we dat zo’n decennia geleden om de oren kregen? Of krijgen we zelfs hyperinflatie zoals in Duitsland begin vorige eeuw?

Inflatie: tijdelijk?

De algemene visie onder centrale bankiers is dat de huidig oplopende inflatie het resultaat is van de overweldigende steunpakketten en toename van schulden vanwege Corona. Het oplopen van de inflatie zou dus tijdelijk zijn. De Duitser zegt dan: ‘abwarten und Tee trinken’.

Economen zijn het echter nooit met elkaar eens. Er zijn economen die menen dat centrale banken onafhankelijke instellingen moeten zijn, los van de overheid. De Duitse centrale bank (Bundesbank) en onze centrale bank (De Nederlandsche Bank) waren daarvan sterke voorbeelden.

De Federal Reserve in de VS is veel minder onafhankelijk; de Fed is immers een verzameling commerciële banken. We kunnen nu constateren dat centrale banken zich accomoderend opstellen, tegemoet komend aan de wensen/eisen van overheden via de enorme schuldfinanciering voor bedrijven en landen. Schoorvoetend zijn de Duitse en Nederlandse centrale banken hiermee akkoord gegaan: nood breekt wet.

Bezemer: geen inflatie-angst

Nu schrijft prof Dirk Bezemer in het FD, 16/7, het artikel ‘De centrale bank kan nooit politiek neutraal zijn’. Volgens hem voedt de huidige zogenaamde geldmarkttheorie, die uitgaat van een evenwichtsrente, de inflatieangst. Hij pleit ervoor de angst voor inflatie los te laten. Kijk volgens hem naar de ontwikkeling van de koopkracht via de zogenaamde koopkrachttheorie. En vergeet dat een centrale bank als onafhankelijk van de overheid kan opereren: een centrale bank is een politieke instelling. Volgens Bezemer moeten ‘centrale banken worden ingezet voor democratisch gelegitimeerde doelen’. Dus de centrale bank als verlengde van de overheid, als politiek instituut.

Bezemer is een Groningse hoogleraar economie. Dat is maar goed ook. Als hij een Amsterdamse hoogleraar zou zijn, dan zou hij ‘s nachts lastig gevallen worden door het geluid van Jelle Zijlstra (1918-2001) die zich voortdurend in zijn graf omdraait vanwege Bezemers’ visie. De gedachte dat een centrale bank een politieke instelling is, is vloeken in de kerk. Zijlstra was een sterk voorstander van een prudent en terughoudend monetair beleid, onafhankelijk van de overheid. Zo heeft hij 14 jaar beleid gevoerd over De Nederlandsche Bank, DNB.

Wat het loslaten van de onafhankelijkheid en het verworden tot een politiek instrument in handen van de overheid tot gevolg heeft, kunnen we nu waarnemen. De inflatie loopt op en de vermogensverdeling tussen de have’s en de have not’s is gigantisch toegenomen ten nadele van spaarders, starters en pensionado’s. En de schuldenberg is tot een onvoorstelbare omvang toegenomen.

Worden de schulden ooit gelenigd of gaat oplopende inflatie het opvreten? Je hoeft geen Thomas Piketty te heten om te zien dat de financiële verhoudingen volkomen ontwricht zijn. Met veel dank aan centrale banken. De pendule is geheel de andere kant opgeslagen, van een prudent en terughoudend beleid, naar ‘anything goes’.

Bijkomend effect is, dat ‘wij’ onze monetaire soevereiniteit via de ECB en euro kwijt zijn. Dat betekent dus dat we sowieso aan die leiband lopen, als ondergeschikte partij en minderheid binnen het ECB presidium. Inmiddels hebben we van dr Klaas Knot, directeur van DNB, begrepen dat hij een brede invulling geeft aan deze bank als politieke instelling in het kader van klimaatbeleid en personele inclusie, LHBT.

Knot gaat buiten zijn boekje

Dat beleid van Knot wordt met de nodige dwang geïmplementeerd bij partijen, met name banken en institutionele instellingen.  Ik heb recent mijn afkeuring hierover uitgesproken: het leidt tot maatschappelijk dwang en een interpretatie van het mandaat van de centrale bank dat ver afstaat van datgene waar de bank voor bedoeld is, namelijk toezicht op het geld- en bankwezen in brede zin.

Maar niet alleen dat: via de ECB, vertaald naar DNB, krijgt de overheid een steeds sterkere sturend kracht over onze financiële instellingen en daarmee over de private instellingen en subjecten, in casu de particuliere sector. Kortom, de overheid wordt steeds bepalender te koste van het vrije marktmechanisme. Ieder kan voor zich bepalen of dit een gunstige ontwikkeling is. De ervaring leert echter dat de overheid opererend als vervanger van vrije marktpartij allerminst een gelukkige keuze is. De voorbeelden hiervan zijn overweldigend en recent voor handen…

Is inflatie erg?

Is het oplopen van de inflatie verontrustend? Ik meen dat dit wel het geval kan zijn, gegeven die gigantische monetaire financiering die heeft plaatsgevonden. Het gaat goed, zo lang de factor ‘vertrouwen’ in-stand blijft. Economen zijn lieden die veelal beleid bepalen via de achteruitkijk spiegel. Vooruitzien is per definitie lastig. Een beleid van ‘laissez faire’ voor centrale banken is af te raden. Een centrale bank behoort een rots te zijn in de branding via een prudent beleid dat tegenspel moet kunnen bieden aan politici die de neiging hebben het water over de schoenen te laten lopen. Zo is het spel en zo moet het gespeeld worden.  Dat is nu allerminst het geval. Centrale banken dienen niet te worden ‘ingezet voor democratisch gelegitimeerde doelen’. Nu rest ons niet meer dan ‘abwarten und Tee trinken’. Dat is verontrustend.

Het bericht Is oplopende inflatie zorgwekkend? Zou best kunnen. verscheen eerst op Wynia's Week.

Fresco meent dat ‘dit boek de basis vormt voor wat wij tegenwoordig vanzelfsprekend vinden’. Volgens Fresco ‘is er nauwelijks meer discussie over het feit dat de rollen van vrouwen en mannen minder door biologische kenmerken worden bepaald dan door culturele normen en waarden’.

Ze bedoelt te zeggen dat de rolverschillen tussen mannen en vrouwen meer door ‘nurture’ en minder door ‘nature’ bepaald worden. Fresco stelt voorts dat er ‘sinds Mead duizenden (!) studies zijn gedaan die dit bevestigen’. Ze geeft er echter blijk van dat ze geen kennis van die studies heeft genomen.

Dat heb ik wel gedaan, bijvoorbeeld in mijn boek Feminisme op de werkvloer. Ik zal hierna aangeven waarom en hoe Fresco de plank mis slaat. Ik baseer me op recent onderzoek en maak een keuze uit het werk van drie wetenschappers, drie vrouwen.

Eén: Iris Sommer

Onderzoek van psychiater en neurowetenschapper prof. Iris Sommer toont dat er een aanzienlijk psychisch verschil is tussen mannen en vrouwen, anders dan altijd verteld wordt. De verdeling nature versus nurture ligt op 75% aanleg en 25% omgeving.

Mannen doen het beter dan vrouwen in ruimtelijk inzicht, reactievermogen en risico nemen. Ze zijn minder terughoudend, minder neurotisch en bezitten meer eigenwaarde. Ze zijn ondernemender, zie start-ups.

Mannen moeten volgens Iris Sommer met meer begrip en waardering bejegend worden. Zij moeten assertiever zijn en weer betekenis geven aan hun leven, ten gunste van ons aller welzijn.

Sommer schetst in haar boek Het vrouwenbrein (2021) hoe de hersenen van mannen en vrouwen verschillen. Het vrouwenbrein is fors kleiner dan het mannenbrein en hun hersenschors telt liefst zeventien procent minder zenuwcellen. Toch doet hun denkvermogen niet onder voor dat van mannen.

Maar persoonlijkheid en interesses van mannen en vrouwen zijn verschillend. Mannen spelen met ander speelgoed. Het verschil in interesse zit in de kinderen zelf, zegt Sommer. Je ziet het zelfs bij jonge aapjes.

Vrouwen hebben een ander stresssysteem, andere hormonen en een ander immuunsysteem. Sommer beschrijft hoe dat verschillen tussen de seksen veroorzaakt. Haar boek laat zien wat de samenhang is tussen het neurobiologische en het sociaal-maatschappelijke en wijst de weg naar een beter begrip tussen de seksen.

Twee: Griet Vandermassen

‘Wij feministen lazen een hoop teksten, maar nooit iets wat onze opvattingen zou ondermijnen. Wetenschappelijke literatuur over de basis van sekseverschillen vermeden we zorgvuldig. Dat is een menselijke reflex. Het heet bevestigingsvooroordeel. Mensen zoeken vooral informatie op die in hun straatje pasten informatie die er niet in past wordt sowieso verworpen. Die reflex oversteeg ik pas veel later en het zorgde voor een verregaande omslag in mijn mensbeeld en mijn invulling van mijn feminisme. Ik ging me verdiepen in een discipline die door feministen verketterd wordt: de evolutiepsychologie… De natuurlijke mannelijke verlangens, emoties en neigingen hoeven toch niet te leiden tot seksueel wangedrag? We hebben ook zelfcontrole, toch? Feministen verklaren seksueel geweld altijd in termen van macht en dominantie. De man zou de vrouw willen domineren en vernederen. Dat klopt niet.’

Dit schrijft dr. Griet Vandermassen (49), filosofe en evolutionair biologe in haar boek Dames voor Darwin (2019).

Een man die een vrouw dwingt tot seks wordt niet gedreven door overheersing, maar door lust of een verlangen naar seksuele intimiteit. Kijk naar het dierenrijk. Daar zijn geen patriarchale machtsverhoudingen, maar is seksueel geweld ook wijdverspreid.

Niet alle natuurlijke menselijke neigingen zijn ook wenselijk. Dat is de bekende ‘naturalistische dwaling’. Sterven in het kraambed en ziektes zijn natuurlijk. Dat mannen van nature agressiever zijn is ook natuurlijk, maar net zomin wenselijk.

Anderen geen leed en schade toebrengen is een van onze belangrijkste morele principes. In een beschaafde samenleving sturen in eerste instantie die morele principes ons gedrag en de politiek, niet de biologie. We bepalen zelf welke aspecten van de biologie we aanvaardbaar vinden.

Een jammerlijk gevolg van de #MeToo-beweging is dat we in plaats van vrouwen weerbaarder te maken, vrouwen leren om heel snel geshockeerd te zijn. Dan wordt elke seksuele toenadering beladen en wordt het wel heel steriel allemaal. Erotiek en flirten zijn ook belangrijke dimensies. Aldus VanderMassen. Ze kreeg radicaal feministen over zich heen. Daar kon ze natuurlijk op wachten.

Drie: Angela Crott

‘Er is met jongens op zich weinig aan de hand’, stelt dr Angela Crott (1955) in haar boek Van Pietje Bell tot probleemgeval (2013).Crott is oud-onderwijzeres en moeder van twee zoons. In 2011 promoveerde ze aan de Radboud Universiteit Nijmegen op het proefschrift Van hoop des vaderlands naar ADHD’er.

Crott schetst het beeld van de jongen aan de hand van opvoedingsliteratuur en onderzoek. Aan de hand van honderd jaar literatuur en haar eigen ervaring als onderwijzeres en moeder van twee zoons, toont Crott onze veranderende samenleving, die typisch jongensgedrag steeds minder waardeert:

‘Jongens hebben geen probleem met ons, wij hebben een probleem met jongens. De eisen die ouders, school en de maatschappij aan jongens stellen doen hun geen goed. Wat hebben jongens wel nodig? Later naar de crèche, stevig ouderlijk gezag, korter en gescheiden onderwijs, en meer begrip voor jongenseigenschappen.’

Jongens hebben het lastig: ze halen lagere cijfers dan meisjes, haken eerder af op school en volgen een opleiding op een lager niveau. Ook hebben steeds meer jongens ADHD en ritalin wordt vaak voorgeschreven. Maar volgens Crott is er met jongens niets aan de hand en bestaat ADHD niet. ‘Geslacht wordt niet sociaal bepaald, maar is een biologisch feit’, meldt het SIRE-rapport van Angela Crott.

Crott: ‘Onderzoek toont aan dat jongens en meisjes biologisch verschillen en dat de geslachtsorganen niet de enige verschillen zijn tussen seksen. Alle organen functioneren anders, ook de hersenen. Ik ben van mening dat de hersenen van veel feministen en genderdeskundigen in de meisjesstand staan. Het lijkt me duidelijk dat het aanzien van de wetenschap achteruitgaat als de feiten er niet meer toe doen en een ideologie, waarbij feiten het moeten afleggen tegen aannames en gevoelens, de gedragswetenschappen infiltreren.’

De campagne van SIRE over jongens heeft heel wat losgemaakt. Vooral feministen en genderdeskundigen hebben van zich laten horen. Ze herhalen hun mantra dat de verschillen tussen de seksen te herleiden zijn tot nurture.

Onderzoek in de neuropsychologie en de biologie, waaruit blijkt dat er wel degelijk zoiets bestaat als natuurlijk jongensgedrag, bestempelen ze als ‘ook maar een mening’.

Dit is volgens Crott zeer kwalijk, niet alleen voor het aanzien van de wetenschap, maar ook voor de jongen, de man, en dus ook voor de vrouw en onze samenleving.

Het boek van antropologe Mead is in 1935 geschreven. Het is ‘ouwe lorum’. De biologische en psychologische wetenschap zijn sindsdien ras voortgeschreden. Fresco doet er goed aan haar kennis up to date te brengen.

Maar wellicht wil ze dat helemaal niet. Spijker mannen als onderdrukkers tegen de muur. ‘De snelle erosie van onze omgangsvormen’ is volgens Fresco de schuld van mannen. Mannen moeten het bij Fresco ontgelden: ze discrimineren structureel volgens haar.

Sommer, VanderMassen en Crott hebben gelijk. Mannen moeten assertiever zijn en weer betekenis geven aan hun leven, ten gunste van ons aller welzijn. Ze moeten zich niet laten ringeloren door discriminerende vrouwenquota en polariserende teksten zoals die van Fresco.

Frits Bosch is auteur van ‘Feminisme op de werkvloer’.

Het bericht Jongens en meisjes verschillen. Wat is het probleem? verscheen eerst op Wynia's Week.

In sommige publicaties wordt echter gedaan alsof slavernij vooral een Europese aangelegenheid was. Niets is minder waar: het is veeleer een Arabische, Afrikaanse en Aziatische zaak. Europeanen dienden zich hier laat, in relatief bescheiden mate en kort aan.

Slavernij in notendop

Emeritus-hoogleraar geschiedenis van Europese expansie en migratie aan de universiteit van Leiden Piet Emmer heeft zijn levenswerk gemaakt van het bestuderen van slavernij. Hij is de ultieme expert. Het woord ‘slavernij’ roept bij allen ontzetting en schaamte op. In het westen is er al anderhalve eeuw geleden officieel afscheid van genomen, maar zo niet elders.

Emmer heeft over slavernij diverse dikke boeken geschreven. Nu is er bij Prometheus zijn boek verschenen dat zo beknopt mogelijk de essentie van slavernij en de betekenis ervan voor ons land samenvat. In ‘De geschiedenis van de Nederlandse slavernij in een notendop’ geeft Emmer een gedetailleerde analyse van de slavernij in Europese koloniën in Noord- en Zuid-Amerika en Zuid-Afrika.

Zuid-Afrika is de regio waar mijn voorouders een bestaan hadden in Potjefstroom, in de Boerenoorlog (1880-1892) in een Brits concentratiekamp vermoord, maar dit terzijde. Moet ik excuses en herstelbetalingen eisen van de Britten?

In Europa werd het eerst de slavernij afgeschaft

Emmer beschrijft hoe slavernij is ontstaan, wie slaaf werd en waarom West-Europa na 1350 geen slaven meer kende. Europa werd daarmee tot een slavenvrije enclave in een wereld vol slavernij. De slavernij buiten Europa kon bestaan omdat buiten ons werelddeel andere (lagere) normen en waarden bestonden en nog steeds bestaan.

Emmer beschrijft hoe de handel van tot slaven gemaakten plaatsvond en hoe bikkelhard Afrikanen met hun slaven omgingen (zoals verdorst in de Sahara) om ze aan te bieden aan blanke zeevaarders. De handel werd volkomen beheerst door Afrikanen. Schuld en schaamte zou dus in de eerste plaats ook de aanbieders, Afrikanen, moeten treffen.

Emmer beschrijft ook hoe futiel de betekenis van slavernij was voor de Nederlandse economie, maximaal 5% op het hoogtepunt, hoe anders dan veelal gedacht wordt. Emmer beschrijft ook hoe miljoenen Europese blanken vanuit Zuid-Europa tot slaaf werden gemaakt en verhandeld werden. Slavernij trof alle huidskleuren.

Slavernij is uiteraard slecht, het is onderdrukking, maar niet enkel slecht. Want onder slavernij gaan verschillende soorten afhankelijkheidsrelaties schuil.  In sommige delen van de wereld stonden mensen zelfs in de rij om slaaf te worden om daarmee een gegarandeerde boterham en onderkomen te verwerven.

Dan is het ook begrijpelijk dat – afgezien van een enkele serieuze slavenopstand in Haïti en de Nederlandse kolonie Berbice (1763) – slavernij niet door slavenopstand is afgeschaft maar door de parlementen in de koloniale moederlanden in Europa, de VS en Brazilië.

Slavernij werd niet door slaven ter discussie gesteld. Waarom zouden ze? Afrikanen kwamen uit samenlevingen waarin slavernij standaard was. Maar dat is kennelijk geen politiek aantrekkelijk gegeven zegt Emmer, dus werd dit verdraaid in de nieuwe ‘Canon van Nederland’: alsof slaven zelf een eind aan de slavernij hebben gemaakt.

Pas in 2007 werd slavernij internationaal verboden

In 1814 ondertekende Nederland een internationaal verdrag voor stopzetting van de handel in tot slaaf gemaakten. Engeland was één der eersten die slavernij afschafte, Nederland één der laatsten in het westen. Op 1 juli 1863 werd de slavernij zelf officieel afgeschaft in Nederlands belangrijkste slavenkolonie Suriname. Pas sinds 2007 is slavernij internationaal verboden.

Als we een vergelijking treffen tussen de nazaten van Amerikaanse slaven en de huidige Afrikanen, dan mogen we constateren dat eerstgenoemden aanzienlijk beter af zijn dan laatstgenoemden die in gammele bootjes hun leven wagen om de oversteek te maken naar de nazaten van die slavendrijvers in Europa. Zo erg is het blijkbaar niet.

Er is geen haar op het hoofd van zwarten in de VS om terug te keren naar het continent van oorspronkelijke herkomst, Afrika. Het is Afrikanen nog steeds niet gelukt om een enigermate acceptabele situatie te creëren op dit prachtige continent. Het zou goed zijn als zwarten alhier daarop eens de focus richten en zich inzetten voor lotsverbetering aldaar. Chinezen weten er wel raad mee om dit content naar hun commerciële hand te zetten. Chinese ontwikkelingshulp? Uitbuiten zul je bedoelen!  

Activisten doen zich voor als wetenschappers

Emmers’ nieuwe boek mogen we ook zien als een afrekening met lieden die menen wetenschap over slavernij te kunnen inzetten voor hun activistische doeleinden. Een ergere doodzonde kun je als wetenschapper niet plegen. Ze lijken dat vooral te doen om de witte mens in het verdomhoekje te plaatsen over hoe slecht ze zijn als onderdrukkers, hypocriet ten gunste van hun eigen boterham.

Het gaat hier om lieden die menen feiten te kunnen verdraaien of eenzijdig te belichten, halve waarheden te debiteren of leugens te verspreiden. Het zijn volgens Emmer nepwetenschappers die hun gal spuien, uiteraard met behulp van ons belastinggeld.

Emmer laat ze uitgebreid en met redenen omkleed de revue passeren. Naming and shaming: Karwan Fatah Black, Zihni Özdil, Gloria Wekker, Pepijn Brandon, Karin Lurvink, Ulbe Bosma, Alex van Stipriaan. Sommigen maken er een sport van om te suggereren hoe door en door slecht, racistisch, de witte mens is. ‘Wat je zegt ben je zelf’: racist.

Rancune als motorblok?

Deze lieden wordt volop onderdak geboden in de kolommen van NRC Handelsblad. Het boek van Emmer zal door deze krant genegeerd worden. Indien men Emmer niet wil lezen, dan is ‘Rednecks and White Liberals’ van de zwarte ex-marxist filosoof, econoom en socioloog prof. Thomas Sowell aan te bevelen.

Is het ultieme doel rancune om te zetten in de neergang van ons werelddeel, ‘Weg met ons’?  Doet het wentelen in slachtofferschap de gekleurde mens veel goed? Nee, het stimuleert rancune, minderwaardigheidsgevoelens en apathie. Exact datgene wat je niet wilt hebben.

Martin Luther King: ‘I look to a day when people will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character’. Dat betekent ook, dat mensen niet beoordeeld worden op gedragingen van hun voorouders. Het gaat om emancipatie, niet om zielig slachtofferschap.

Bloedschuld bestaat niet

Er bestaat gelukkig niet zoiets als bloedschuld. Dat impliceert tevens dat ‘excuses’ niet wenselijk zijn, zowel niet van zwarte Afrikanen als van witte Europeanen. Beschouw en beoordeel historie in het betreffende tijdgewricht en omarm het, we hebben er van geleerd en gaan nu verder. Dat betekent ook Gouden Koets met zijpanelen zo laten en als zodanig gebruiken, want we weten hoe het zit en we zijn er allerminst trots op…

Emmer klaagt ook Tropenmuseum, Mauritshuis, Rijksmuseum, EO en NOS aan over verdraaide en eenzijdige teksten over Nederlandse slavernij. Er is blijkbaar geen onderwerp om zo heerlijk over te kunnen liegen als over slavernij. Het past zo fantastisch in deze tijdgeest om als witte mens het boetekleed aan te trekken en door het stof te gaan! Mea culpa!

Hoezo herstelbetalingen? Aan Suriname?

Suriname, slavenkolonie, prachtig land. ‘Het is een failed state, een mislukt land, en dat heeft ernstig te maken met de etnische opdeling’, meent minister Stef Blok. Statistieken en onafhankelijke ranglijsten tonen aan dat hij gelijk heeft. Surinamers lijken het te bevestigen, want ze kwamen voor de onafhankelijkheid in 1975 met honderdduizenden naar ons land. Zo erg zijn die slavendrijvers en racisten blijkbaar niet? Een deel maakt zich hier zeer nuttig, maar een deel zorgt voor etnische profilering in criminaliteit.

Herstelbetalingen? We hebben miljarden daar geïnvesteerd, maar voor niets zo lijkt het, met een drugsbaron, militair en een voor de decembermoorden in 1982 veroordeelde hoofdman. Ons wordt voorgehouden dat het geliefde Sinterklaasfeest racistisch zou zijn. Het is het meest inclusieve feest dat je maar kunt denken, waar zwart en wit elkaar omhelzen. Het wordt nota bene volop zo gevierd in Suriname en de Antillen.

Empathische Nederlanders laten het feest bezoedelen en verminken. ‘Een volk dat voor tirannen zwicht zal meer dan lijf en goed verliezen. Dan dooft het licht’ rijmde dichter H.M. Van Randwijk (1909-1969). ‘Noem mij een voorbeeld van een multi-etnische of multiculturele samenleving, waar de oorspronkelijke bevolking nog woont. En waar een vreedzaam samenlevingsverband is. Ik ken hem niet’, voegde Stef Blok er nog aan toe.

Wethouders in de vier grote steden en organisaties pleiten nu voor een nationale feestdag op 1 juli: Keti Koti, ketenen gebroken. Steeds meer steden overwegen excuses te maken voor het slavernijverleden. Dat maakt nationale excuses onvermijdelijk, meent het Adviescollege Dialooggroep Slavernijverleden. Er is volgens dit adviescollege weinig kennis over het koloniale slavernijverleden ook bij de nazaten van tot slaafgemaakten. Dat is apert onjuist.

Lees de boeken van Emmer en verbaas je over de kennis die er over slavernij is! De dialooggroep wil een ‘herstelfonds’. Bij excuses horen volgens de groep herstelbetalingen. Laten we dan ook een herstelfonds oprichten voor de nazaten van de jodenslachtoffers en laten we nog eens goed nadenken waarvoor we nog meer duurzaam herstel wensen vanuit ons verleden. Overigens is de kwaliteit van het Adviescollege van bedenkelijk niveau met uitsluitend lieden met een identieke mening.

En natuurlijk lopen de burgemeesters van Rotterdam (Ahmed Aboutaleb – moslimlanden waren zeer prominent in slavernij!) en Amsterdam (Femke Halsema) voorop in hun excuses. Halsema met tranen in haar ogen. Ze maakt niet de indruk iets te weten van slavernij. Excuses maken? Mijn zegen hebben ze. Vooral doen! Mijn advies aan hen is: Ga erbij knielen, buig je hoofd omlaag en steek je vuist in de lucht en roep: ‘Excuses!’

Nederlanders dienen zich inderdaad bewust te zijn te zijn van hun historie en wat daarin grandioos goed is gegaan, maar ook wat grandioos mis is gegaan. Persoonlijk denk ik wat dat laatste betreft vooral aan de Tweede Wereldoorlog.

Op het foute slavernijverleden staat nu volop de focus. Wentel je niet in schuldgevoelens en wentel je niet in een tranentrekkend (Femke Halsema) ‘mea culpa’ naar nazaten van slaven. Daar hebben ze niets aan, integendeel. Overmatig medelijden heeft iets denigrerends en hypocriets in zich.

Kijk naar voren, emancipeer

Voor de nazaten geldt dat ook zij zich bewust moeten zijn van hun historie. Het komt mij voor dat hier nog een hele weg te gaan is. Erken immers dat voor het verhandelen van slaven zowel aanbieders als kopers nodig zijn: zwart en wit, zwart en lichtgekleurd.

Er was geen sprake van roof of deportatie, ja, wel door zwart naar hun tot slaaf gemaakte medemensen in Afrika en door gekleurd van Zuid-Europeanen. De transactie komt in een vrij marktmechanisme tot stand, waarbij zwart als aanbieders de overhand had. 

Zij waren instigerend, sturend en als zodanig de baas, laat onder andere Emmer zien, maar ook gekleurde auteurs. Beide partijen zijn schuldig. Wentel je niet in slachtofferschap, stop je beschuldigingen, maar wend de blik naar voren en emancipeer. Samen naar de toekomst. We can do it!

Het bericht Slavernij: wie moet aan wie excuus aanbieden (of herstelbetalingen doen)? verscheen eerst op Wynia's Week.

Mark Rutte gaf echter de voorkeur aan Knot die volgens hem ‘beter voor de benodigde cultuurverandering kan zorgen’, uiteraard een verandering die Rutte past en die hij kennelijk via Knot beter naar zijn hand kon zetten. Het was een zeer bedenkelijke en omstreden strategische zet van Rutte. Inmiddels kunnen we dit soort zaken van hem wel plaatsen.

Ongepaste cultuurveranderingen

Zoals hierna zal blijken is die cultuurverandering er inderdaad volop gekomen. En wellicht is Mark Rutte en enorm blij mee. Maar ik zal hierna betogen dat er allerminst reden is voor een feestje. De cultuurveranderingen die hebben plaatsgevonden zijn weinig gepast en onsuccesvol geweest.

Ze vallen buiten de rol van de bank. Knot heeft ter ere van zijn jubileum aan NRC Handelsblad op 3 juli een interview gegund, ‘Inflatie is niet dood’. Hoewel dit een weinig kritisch vraaggesprek was, kan het wel dienen als kapstok voor mijn betoog.

Wat moet Knot doen?

Als start geldt: voor de toetsing en beoordeling van het door Knot gevoerde beleid is belangrijk hoe het past in de rol en het daaruit voortvloeiende takenpakket van de bank. Dus: wat is de voorgeschreven rol van een centrale bank? Welnu, dat is omschreven in de statuten van de bank alsmede in de economische literatuur.

De rol van een centrale bank is het stabiliseren van de waarde van de valuta en het behoud van koopkracht. Daarnaast brengt de centrale bank monetaire middelen in omloop en zorgt voor geld als glijmiddel voor de transactie tussen partijen.  De bank heeft toezicht op banken. De bank zorgt voor een solide bankwezen en een betrouwbaar betalingssysteem.  Dit is een ondersteunde en faciliterende doelstelling.  

Keynesiaans beleid is geen taak voor Knot

Knot zegt in het interview: ‘De rol van de centrale bank is te zorgen dat de economie misschien wat minder hoge pieken meemaakt zodat de dalen ook minder diep zijn’. Dat is onjuist. Dat is niet de rol van de centrale bank, maar van de overheid.

Het afvlakken van economische cycli kan bewust regeringsbeleid zijn. Het wordt zogenaamd Keynesiaans beleid genoemd. Een centrale bank voert geen Keynesiaans beleid. Het past niet bij de rol en takenpakket van de bank. Dan zouden de overheid én de centrale bank een Keynesiaans beleid voeren. Dat is ongepast activistisch centrale bank beleid.

Afgezien van het feit dat economische cycli moeilijk voorspelbaar zijn, is een activistisch centrale bank beleid niet efficiënt doenlijk en ongewenst. Het CPB kan zelfs op een kwartaal – laat staan op een jaar – niet voorspellen wat de economische groei zal zijn. CPB-directeur Pieter Hasekamp moet steeds bijsturen. Economische groei is bovendien een resultante maar geen doelvariabele. DNB, Klaas Knot, gaat hier ver zijn boekje te buiten. Handen af van activistisch Keynesiaans beleid.

Knot meent dat de extreem lage rente nauwelijks – slechts één keer – het gevolg is van ECB-beleid. Ik vrees dat hij niet goed kan tellen. Het beleid van Mario Draghi en van Christine Lagarde is voortdurend gericht op lagere rente ten gunste van de schuldenlanden.

Knot erkent dat ECB heeft bijgedragen aan lagere rente en daarmee aan de vermogensongelijkheid: ‘Wij hebben het laatste zetje gegeven’. Dat lijkt me een understatement! Zie de huizenprijzen en aandelenmarkten: tot absurde hoogte gestegen, ten koste van spaarders en starters en lager betaalden.

Denk ook aan het waanzinnige opkoopprogramma van de Europese Centrale Bank, ECB, en het gaat maar door.

Knot doet ook al aan ‘inclusie’

DNB wenst ‘inclusie’. Welnu, de vermogensongelijkheid is gigantisch toegenomen ten koste van voornoemden! Het tegendeel van inclusie is het geval. Het beleid van centrale banken, inclusief DNB, kan vreselijk asociaal genoemd worden. De duivel schijt weer op de grote hoop. Knot haalt de schouders op. Who cares?!

Knot zegt dat zijn mening in het ECB-presidium steeds ondergesneeuwd wordt, in ondertal is, voor niets is. Knot zit er, zoals blijkt, voor Jan met de korte achternaam bij. Knot is wel ten volle medeverantwoordelijk voor beleid waar hij blijkbaar niet achter staat. Dat hij dat zelf wenst is me een raadsel. Heeft Knot geen eigen dunk? Of vindt hij het wel mooi zo? Fijne maaltijd, leuke reis, je ziet nog ’s wat! Is dat dan geen reden tot vertrek uit ECB? Dat is niet vertrouwenwekkend! Kom Klaas, laat zien dat je ballen hebt!

Inflatiestijging als doel

ECB en Knot beschouwen inflatie als een doelvariabele, 2%. Dat is activistisch. Je moet geen activistisch inflatiebeleid willen voeren. Inflatie en deflatie zijn resultanten van transacties, economische groei en overheidsbeleid. Telkens blijkt ook dat het als doel niet gehaald wordt. Ga dus niet activistisch om met inflatie. Je spant het paard achter de wagen.

Het interview rept niet over de gigantische schuldenberg met name geïnstigeerd door alle centrale banken. Alweer: zeer activistisch! Het is een tikkende tijdbom. Het is gebaseerd op mondiaal vertrouwen. Als er maar iets van (politieke) stront aan de knikker komt en het vertrouwen ebt weg, dan loopt geheid de bestaande financiële luchtballon leeg. ‘Sauve qui peut’. 

Hyperinflatie is wel ‘lekker’ want dan loopt de ballon vanzelf leeg. Moet je niet willen. Het probleem is echter veel groter dan Knot, die te weinig tegenspartelt. Centrale banken zijn immers wereldwijd ontspoord. De hemel verhoede dat het ernstig fout gaat. 

Knot is groen

DNB maakt zich op haar website hard voor een groene economie door op groene basis in te grijpen on het leningenbeleid van banken. Diverse groene voorwaarden worden aan het leningenbeleid gesteld. DNB rechtvaardigt dit beleid aldus: ‘De tijd dringt, hoe langer we wachten, hoe groter de kans op economische schokken’. Mogelijk heeft de bank daarin qua schokken gelijk, maar het heeft geen pas dat de bank op die basis op de stoel van ceo’s van banken gaat zitten ter bepaling van het leningenbeleid. Dat is niet de rol van de centrale bank, maar van de overheid.

Knot gaat hier ver z’n boekje te buiten in activisme. Dit is een ongewenste en ongepaste cultuurverandering. Dus: handen af van het leningenbeleid DNB! Het verbaast me zeer dat banken dit over hun kant laten gaan. Of vindt binnenskamers obstructie en weerstand plaats?

Knot is LHBTI+, gender en divers

DNB: ‘DNB zet zich in voor een inclusieve samenleving door toezicht te houden op banken, pensioenfondsen en verzekeraars en samen te werken met andere organisaties.’ De inclusiehype is ook bij DNB neergeslagen. En niet in geringe mate. Het is een walgelijke discriminatoire ziekte, vooral van D66.

DNB gaat hier bovenop de stoel van de ceo’s van de onderhavige organisaties zitten op basis van LHGBTI+ beleid zitten. Knot moet met z’n handen van dit soort (omstreden) beleid afblijven. Het is niet aan een centrale bank hierop in te grijpen. Knot laat een regenboog vlag wapperen in de top van het DNB-gebouw in solidariteit met LHBTI’ers in Hongarije.

Knot: Buitengewoon belangrijk is dat wij als bank zichtbaar en herkenbaar zijn voor lhbti, genderdiversiteit en culturele diversiteit. Dan zeg ik: ‘Knot, je bent zot!’ Een centrale bank hoort geen politiek statement af te geven, maar neutraal te zijn.

Ook hier gaat Knot z’n boekje ver te buiten. Verbazingwekkend is wederom dat banken dergelijk ingrijpen in het personeelsbeleid klakkeloos toestaan. Of zijn ze bang dat ze zich buiten de orde, buiten de inclusiepandemie, plaatsen? Daar is geen vaccin tegenop gewassen en Knot is helaas ongeneeslijk besmet geraakt.

Heeft Knot niets beters te doen…

Zou dit er ook mee te maken kunnen hebben dat DNB haar monetaire taken aan ECB heeft overgedragen en op dit centrale terrein niets meer voorstelt/vermag? Zoekt DNB dus ander vertier om toch nog iets maatschappelijk te kunnen voorstellen? On y soit qui mal y pense.

Telkens keert weer de vraag terug: hoe past het gevoerde beleid in de rol van de centrale bank? Is het activistisch of faciliterend? Is het beleid van DNB activistisch en gaat het alle perken te buiten? Het antwoord is driewerf ‘ja’.  Het dient faciliterend te zijn, maar de meeste centrale banken gaan hier in de fout.

…dan klimaat, inclusie en personeelsbeleid van banken?

We constateren dat centrale banken een veel te grote broek aantrekken en algemeen sturend optreden op alle mogelijke terreinen, zoals klimaat, inclusie, economische groei, inflatie, personeelsbeleid en leningen beleid.  En het gaat steeds verder.

We leven in een complete dictatuur van centrale banken, het marktmechanisme compleet kapot makend. Je kunt er van alles onderschuiven, ook wat Onze Lieve Heer de centrale bank verboden heeft. Een puinhoop is het resultaat.

Knot is een fervent marathonloper. Moeten we hem niet ontlasten en vééél meer tijd gunnen om marathons te laten lopen?

Het bericht Klaas Knot rent achter alle modieuze hypes aan (ook die van duurzaamheid en diversiteit) verscheen eerst op Wynia's Week.

Hierbij wel de aantekening dat we zien dat elementen van sociocentrisme in westerse samenlevingen toenemen. Ik gaf het voorbeeld van ‘inclusie’ dat erop gericht is om groepen mensen in bedrijven en organisaties te introduceren op basis van groepskenmerken als geslacht, herkomst, kleur, seksuele geaardheid.

Deze trend, geïnstigeerd door de woke-ideologie en gestimuleerd door politiek correcte lieden, zorgt voor een toenemende onvrede bij mensen die individualisme voorstaan, de conservatieven en populisten.

Progressief en conservatief menen het morele gelijk te bezitten

Sociaal-psycholoog Jonathan Haidt duikt nog een laag dieper in de menselijke psyche. In zijn boek Het Rechtvaardigheidsgevoel voert hij de olifant met zijn berijder op. De olifant staat model voor onze intuïtie, ons sentiment. De berijder staat model voor de rede en beredeneert en bevestigt de richting die de olifant is ingeslagen.

De politiek-correcte mens meent aan de goede kant van de historie te staan, ‘wij hebben het morele gelijk aan onze zijde’. De conservatieve mens denkt echter idem dito. Beiden weten dit met behulp van de rede te beargumenteren.

Met de ratio kom je nergens

Sinds de Verlichting en de ontwikkeling van de wetenschap zijn wij er  immers aan gewend de ratio te hanteren en voorheen was ook Plato een man van de rede. Maar daar waar sprake is van twee verschillende morele systemen, te weten sociocentrisme en individualisme, zul je met de ratio nergens komen.

De twee horen elkaar aan, discussiëren, maar praten volledig langs elkaar heen. De olifanten gaan ieder een andere richting op. De wederzijdse olifanten, de intuïties, de sentimenten, sporen niet met elkaar en de ratio wordt enkel ingezet om aan te tonen – al dan niet terecht – dat de ander ongelijk heeft.

Sentiment is drijvende kracht achter onze moraal

Deze conclusie van Haidt is niet nieuw. De Schotse empirische filosoof David Hume (1711-1776) kwam tot dezelfde conclusie. Hij is door de Verlichting in vergetelheid geraakt, maar nu in ere hersteld. Hume was zijn tijd ver vooruit.

In zijn boek A treatise on human nature benadrukte hij de grenzen van de menselijke rede. Hij ontdekte dat ‘sentiment’, in Haidt’s termen de intuïtie, de olifant, de drijvende kracht is van ons morele leven. Ons redeneren, de berijder van de olifant, is onmachtig. Die berijder is bevooroordeeld en dient enkel als dienaar van de intuïtie.

Wederzijdse weerzin

Volgens Hume (en Haidt) dienen morele percepties niet te worden ingedeeld bij de rede, maar bij de sentimenten. En slechts daar zouden de twee kemphanen elkaar kunnen vinden. De olifanten moeten elkaar in sentiment, intuïtie, ontmoeten.

Haidt doet in zijn boek een poging om diverse sentimenten te klassificeren om een zeker bewustzijn te kunnen kweken waar die sentimenten in het brein gelokaliseerd zijn en waar eventueel ‘common ground’ te vinden is.

We ontwaren echter dagelijks welke weerzin beide partijen tot elkaar voelen en hoe moeilijk, zoniet onbegonnen, het is tot overeenstemming te komen. 

Machteloze kabinetsformatie

Zie de machteloze kabinetsformatie die we momenteel ondergaan. Om uit de misère te komen en enigermate tot overeenstemming te komen is het nodig dat men wederzijds bereid is in elkaars sentiment, moreel systeem, te duiken en daar enig begrip voor op te brengen. Dat is nogal wat als je enkel afschuw voelt voor de ander.

It takes two to tango, dus ‘de liefde’ kan niet van een kant komen. Voorbeeld: de CDA-olifant gaat alle kanten op en berijder Hoekstra weet absoluut niet waarheen en kan dus de rede niet inzetten om  richting te geven.

Einde democratie?

De andere olifanten zijn bereid tot enig compromis en iets bijsturen, maar als het om de principiële richting gaat wordt er niet bijgestuurd. Einde democratie, zo lijkt het.

Toen Hume stierf in 1776 had hij een voortreffelijke basis gelegd voor de wetenschap der moraal. Dankzij hem hebben we meer begrip gekregen van onze diepe roerselen en morele systemen die ons gescheiden houden. Boeiend en interessant, maar wie brengt de olifanten tot elkaar?

Het bericht Wopke weet niet waar de CDA-olifant heen wil verscheen eerst op Wynia's Week.

De centrale bankiers doen een machtsgreep

Centrale banken hebben nu de smaak naar taakuitbreiding goed te pakken. De ECB breidt het toezicht op de Europese banken actief uit naar genderdiversiteit in het bestuur. Het gaat de ECB te traag met de vernieuwing binnen Europese banken, want nog geen twee derde van de banken houdt zich aan de Europese wetgeving die banken verplicht een diversiteitsbeleid te voeren, met name genderdiversiteit. Acht procent van ceo’s van banken is vrouw. 

De ECB voert sinds 2019 een actief diversiteitsbeleid. Toen werd besloten dat het percentage vrouwen in topfuncties moest worden opgevoerd van 30% naar 36% in 2026. Daar hebben wij hier weinig tot niets van meegekregen, laat staan dat het democratisch is besloten alhier. Het gaat hier ook om Nederlandse banken.

Verder moet de helft van de banen worden ingevuld door vrouwelijke kandidaten en worden leidinggevenden beoordeeld op het halen van diversiteitsdoelstellingen. Zo gaat de ECB van banken nu eisen dat ze meer werk maken van de benoeming van vrouwen op hoge posities. Banken die zich niet daaraan committeren, worden beboet. Meer vrouwen in de top van de bank wordt dus keihard afgedwongen, of ze er voldoende gekwalificeerd voor zijn of niet. Is hier sprake van dictatoriaal handelen? 

‘Divers’ is helemaal niet winstgevender

De gedachte van de ECB is dat een divers bankbestuur doeltreffender en winstgevender is. Dat is een onjuiste veronderstelling. Volgens het onderzoek van CBS/CPB van 21 augustus 2019 ‘Vrouwen aan de top’ blijkt er geen oorzakelijk verband te bestaan bestaat tussen meer vrouwen in het management en winstgevendheid: ‘Bij bindend quotum meer vrouwen aan de top, niet meer winst’. Dit onderzoek wordt blijkbaar genegeerd.

Dit is een gevaarlijke ontwikkeling. De centrale bank gaat op de stoel zitten van de ceo van banken ter bepalingen van het personeelsbeleid, in het bijzonder de selectie van personen. Dwangmatig diversiteitsbeleid waarbij geselecteerd wordt op eigenschappen waar een mens niets aan kan doen, in dit geval geslacht, is discriminatoir en racistisch.

In de kantoren van ECB en DNB wordt van alles bedisseld

Wil de ECB zich als zodanig kwalificeren? De ECB, en in haar kielzog DNB, gaan aldus het boekje te buiten. Dit gaat van kwaad naar erger. Centrale banken plegen een inbreuk op het vrij functioneren van het marktmechanisme via banken. Dat gaat veel te ver.

Het is wenselijk dat burgers nu doorzien dat op alle mogelijke manieren het functioneren van onze democratie ondermijnd wordt door buitenparlementaire groepen, zoals centrale banken, rechters, milieugroeperingen en Big Tech. Deze partijen zien de kans schoon de macht te grijpen. En zo plegen ze een aanslag op onze democratie.

Het bericht De ECB pleegt een aanslag op marktmechanisme en democratie verscheen eerst op Wynia's Week.