Het is ongetwijfeld vervelend als je vaak door de politie of de marechaussee aangehouden en gecontroleerd wordt, alleen maar omdat je een ander uiterlijk hebt. Toch is dat eigenlijk heel redelijk en nuttig.

Skinheads

Liever beoordelen we anderen op hun karakter en niet op de groep waartoe ze behoren. Maar dat is vaak niet mogelijk. Als je ‘s avonds laat een steegje in loopt en vier onbekenden ziet staan maakt het een enorm verschil of het om vier mannelijke skinheads gaat of om vier oude dames in bloemetjesjurken.

Zelfs Amnesty International-medewerkers zullen dan hun vooroordelen laten meewegen, om te beslissen om een blokje om te gaan of toch het steegje in te lopen. Zij discrimineren dan op geslacht, leeftijd en uiterlijk. En dat is maar goed ook, want iedereen weet dat de criminaliteit onder jonge mannen vele malen hoger is dan onder oude dames. Wie daar nooit rekening mee houdt loopt het risico om beschadigd thuis te komen.

Specialiteiten

Wat de marechaussee doet is in principe niet anders. De medewerkers doen aan etnisch profileren omdat ze weten dat dat bepaalde groepen vaker betrokken zijn bij illegale immigratie, mensensmokkel en fraude met identiteitspapieren. De marechaussee wijst er tevens op dat ze niet alleen etniciteit in aanmerking neemt maar dat het een risicoprofiel maakt. Allerlei individuele eigenschappen dragen bij aan dat profiel, ook geslacht, leeftijd, uiterlijk en gedrag.

Ook de politie gebruikt etniciteit bij hun daderprofielen. Ze beseffen daar ook dat verschillende groepen gespecialiseerd zijn in verschillende typen criminaliteit. Mannen plegen de meeste geweldsmisdrijven. Qua vergiftigen staan vrouwen hun mannetje, hoewel ze niet de meerderheid vormen. Witteboordencriminaliteit, zoals piramidespellen en witwassen, komt vaker voor bij blanke dan zwarte mannen. Met deze kennis kan de politie het aantal verdachten makkelijker verkleinen en daarmee de dader sneller inrekenen.

Veroordelingen

Sommigen zullen tegenwerpen dat bepaalde groepen vaker veroordeeld worden juist omdat ze zo vaak gecontroleerd worden. Dat is onwaarschijnlijk. Wie weleens Opsporing Verzocht kijkt kan eenvoudig concluderen dat jongeren, mannen en allochtonen oververtegenwoordigd zijn.

In de Verenigde Staten wordt elk jaar een National Crime Victimization Survey gehouden. Daarbij wordt aan willekeurige mensen gevraagd of ze het afgelopen jaar slachtoffer zijn geweest van een misdrijf en wat de eventuele kenmerken waren van de dader. De uitkomsten komen goed overeen met de veroordelingen door de rechtbank. Met andere woorden, de politie en de rechtspraak lijken, in ieder geval in de VS, niet onterecht bevooroordeeld te zijn.

Wachttijden

Stel dat de marechaussee stopt etnisch te profileren. Dan zou het dus evenveel tijd en moeite moeten besteden aan oude blanke Noorse vrouwen in een bloemetjesjurk als aan jonge Antilliaanse mannen met een Rolex om hun pols. De wachttijden op Schiphol zouden aanzienlijk langer worden, de beveiligingskosten hoger en de veiligheid zou verminderen.

Ik hecht waarde aan optimale veiligheid en ik accepteer dus dat ik als man in principe vaker gecontroleerd word dan een vrouw. Om dezelfde reden zou een goedbedoelende Nigeriaan blij moeten zijn dat de marechaussee hem met meer argwaan behandelt dan een Nederlander als ik. Daardoor kan hij met meer vertrouwen in het vliegtuig stappen, zonder de angst voor een bom of een kaping.

Overheidsdiscriminatie

Als de overheid mag discrimineren bij het voorkomen van criminaliteit, zou de overheid dan altijd mogen discrimineren? Nee, dat niet. Als het gaat over rechtspraak dan is er geen enkele reden om bijvoorbeeld een zwarte man een hogere straf te geven voor een misdrijf dan een blanke man.

En ook bij het verlenen van een uitkering of ziekenzorg mag etniciteit, geaardheid of geslacht geen verschil maken. Maar de overheid doet er goed aan rekening te houden met groepsverschillen bij criminaliteitsbestrijding. Bij het bestrijden van verkeersongelukken doet men dat ook, campagnes zijn meestal gericht op jonge mannelijke bestuurders, omdat die relatief veel brokken veroorzaken.

Het is dus te hopen dat Amnesty de rechtszaak verliest. Zolang de politie en de marechaussee zich baseren op statistieken, ervaringen en feiten bewijzen ze de Nederlandse samenleving een dienst door etnisch te profileren. Als we iedereen gelijk willen behandelen bij het bestrijden van criminaliteit tonen we geen respect voor de slachtoffers ervan.

Het bericht Waarom etnisch profileren moet blijven verscheen eerst op Wynia's Week.

Was je vroeger racist als je vond dat zwarten achterin de bus moesten zitten, tegenwoordig kan vrijwel alles als discriminatie of racisme worden gekenmerkt. Een buitenlands accent nadoen, een Mexicaanse hoed dragen tijdens Halloween, of gewoon kritiek hebben op het huidige immigratiebeleid: voor je het weet wordt je beticht van racisme en kun je je reputatie  of je baan verliezen.

Op eieren lopen

Er is de afgelopen jaren een nieuwe Inquisitie ontstaan die mensen op eieren doet lopen. Deze Discriminatie-inquisitie bepaalt welke woorden je wel of niet mag gebruiken (‘blank’, ‘allochtoon’) en welke kleding je mag dragen. Kritiek op bepaalde mensen of groepen wordt uitgelegd als haat. En haat wordt weer gezien aan een vorm van geweldsdreiging die dan via sociale uitsluiting, boetes en straffen moet worden bestreden. Wie dit tegenspreekt is automatisch verdacht.

Techbedrijven doen helaas mee met deze sociale uitsluiting. Wie zich naar hun mening discriminerend heeft uitgelaten kan soms opeens geen fondsen meer werven via Patreon (de Canadese activiste Lauren Southern), geen taxi meer huren via Uber (de Amerikaanse activiste Laura Loomer) of geen betaling meer doen via Paypal (de Britse activist Tommy Robinson).

De Discriminatie-inquisitie predikt tolerantie maar is in veel gevallen intoleranter dan de Spaanse Inquisitie. Bij de laatste kon je vaak nog gewoon herroepen en dat werd je weer met rust gelaten. Bij de huidige Inquisitie kom je er niet zo makkelijk vanaf. Ron Jans zal wellicht voor de rest van zijn leven het stigma van racist met zich meedragen. Het is net als bij het verliezen van je maagdelijkheid, na een keer seks kun je nooit meer maagd worden.

Accent nadoen

Ron Jans is slechts een van de vele mensen van wie de carrière ernstige schade opliep na een vermeende racistische opmerking of grap. De Amerikaanse tv-weerman Jeremy Kappell kreeg vorig jaar prompt ontslag nadat hij totaal per ongeluk ‘Martin Luther King Park’ op een racistische manier had uitgesproken. De Engelse dirigent Matthew Halls verloor zijn baan nadat hij in de VS als grap een zuidelijk accent nadeed. Iemand die het toevallig hoorde had het bij de directie gemeld.

De bekende Amerikaanse tv-journalist Charlie Rose werd in 2017 beticht van seksueel wangedrag jegens vrouwelijke medewerkers. In de media betichtte een zwarte medewerkster hem van racisme omdat hij alleen blanke vrouwen had geïntimideerd. Zelfs als je slechte dingen doet moet je dat blijkbaar inclusief doen.

Rechtbank

De Inquisitie opereert inmiddels ook via de rechtbank. De Rotterdamse DJ Michael moest in 2018 tweehonderd euro boete betalen van de politierechter omdat hij tegen een collega had gegrapt “Geen neger achter de bar!”. Opmerkelijk was dat de aanklacht was ingediend door een omstander die DJ Michael verlinkte. Omstanders die je afluisteren en aangeven bij de politie, het roept beelden op van totalitaire regimes.

In 2017 werden zo’n twintig mensen door de rechter veroordeeld tot geldboetes vanwege onaardige commentaren op Facebook over Sylvana Simons en haar strijd tegen Zwarte Piet. Een daarvan had slechts geschreven (inclusief taalfouten): “Op pleuren, lekker in je coccus noten boom gaan zitten”. Niet erg respectvol, maar hoezo bepaalt de overheid wie je sarcastisch mag bejegenen? Hoeveel mensen zijn niet door linkse cabaretiers beledigd?

Ook overheidsdiensten nemen drastische maatregelen. De NHS, het Britse openbare gezondheidszorgstelsel, zal dit jaar medische zorg gaan weigeren aan patiënten die zich racistisch gedragen jegens hun zorgverleners. Dat lijkt nog redelijk maar nu de definitie van racisme zo is opgerekt lopen velen risico. Dus pas voortaan op als je denkt een rapnummer mee te zingen in de wachtkamer.

De inquisiteurs en hun medestanders denken dat hun felle acties de tolerante samenleving dichterbij brengen. Maar verdere polarisatie is het resultaat. De Britse komiek John Cleese zei over de toegenomen gevoeligheid: “Wanneer je je begeeft onder hypersensitieve mensen kun je niet ontspannen en spontaan zijn, want je hebt geen idee wat hen zal verontwaardigen.” Zijn Amerikaanse collega Jerry Seinfeld weigert nog voor studenten op te treden omdat ze alleen politiek correcte grappen kunnen verdragen.

Door deze hypersensitiviteit zullen mensen het veiliger vinden om allerlei groepen juist te ontwijken, al zullen weinigen dat durven toegeven. Werkgevers en verhuurders zullen minderheidsgroepen vaker weigeren voor een baan of woning. Minderheidsgroepen kunnen namelijk plotseling de racismekaart trekken. En in een samenleving waarin het publiek zo’n  beschuldiging al snel gelijk stelt aan schuld kun je je moeilijk verdedigen.

Dikkere huid

De Discriminatie-inquisitie brengt ons dus niet dichter bij elkaar maar drijft een wig tussen bevolkingsgroepen, tussen blank en zwart, man en vrouw, hetero en homo. Bovendien leidt het tot een totalitaire maatschappij waarbij de overheid grappen kan beboeten.

Het lijkt misschien verstandig om excuses te maken voor onschuldige grappen of opmerkingen, maar dat motiveert de Inquisitie juist. Het is ook beter om in de aanval te gaan dan in de verdediging. Het is nodig om de Inquisitie te ontmaskeren met hun selectieve verontwaardiging en hun totalitaire karakter. We zouden er goed aan doen allemaal een wat dikkere huid te ontwikkelen. Het maken van plagerige grappen is vaak juist belangrijk om sociale spanningen te verminderen. De hypergevoeligheid over discriminatie wordt helaas alleen maar sterker. Wat twintig jaar geleden ondenkbaar was, is nu realiteit. Het is daarom tijd voor een krachtige tegenbeweging, want anders is het ondenkbare van nu over twintig jaar de realiteit.

Het bericht Voetbaltrainer Ron Jans geveld door de Discriminatie-inquisitie verscheen eerst op Wynia's Week.

‘Op pleuren, lekker in je coccus noten boom gaan zitten’, schreef een man op Facebook over Sylvana Simons in 2017. Simons had namelijk gepleit voor de afschaffing van Zwarte Piet en dat viel niet bij iedereen goed. Een rechtszaak volgde, waarin de man enkele honderden euro’s boete kreeg opgelegd. Ook 21 andere mensen kregen in dezelfde rechtszaak soortgelijke geldstraffen.

Vreemd genoeg volgde geen publieke verontwaardiging over deze inperking van de vrije meningsuiting. Toch zouden mensen dit twintig jaar geleden belachelijk hebben gevonden. Ze zouden menen dat alleen totalitaire landen straffen uitdelen aan burgers die stellen dat iemand beter in een boom kan gaan zitten. We maken we ons hierover echter geen zorgen, want we leven immers in een democratie, en dat betekent automatisch ‘vrijheid’.

Maar als in Nederland onaardige meningen worden bestraft met boetes, hoe vrij is onze democratie dan? Drijven we langzamerhand af richting een totalitaire democratie of kunnen alleen autocratische dictaturen totalitair zijn?

In een totalitaire samenleving heeft de overheid een enorme controle over de economie, de maatschappij en het private leven van burgers. Er is helaas niets in een democratie dat dat onmogelijk maakt. Westerse democratieën hebben een steeds grotere grip gekregen op het doen en laten van burgers en bedrijven.

Politici stellen voor vrijwel elk probleem nieuwe belastingen, hogere straffen en verdere vrijheidsbeperkingen voor. De Nederlandse belastingdruk steeg daardoor gedurende de afgelopen eeuw van veertien naar vijftig procent. De regeldruk is tweehonderd maal hoger dan aan het begin van de twintigste eeuw.

Meningsvrijheid lijdt onder discriminatie-rechtspraak



Ook de vrijheid van meningsuiting is de laatste jaren verder ingeperkt, met name door de uitbreiding van de anti-discriminatiewetgeving. Kritische of onaardige opmerkingen over minderheden of ‘kwetsbare bevolkingsgroepen’ worden al snel als haatzaaierij of bedreiging uitgelegd en vervolgens bestreden. Het heeft veel weg van een moderne inquisitie. Wie meningen uitdraagt die tegengesteld zijn aan de ‘tolerante’ progressieve gelijkheidsideologie loopt kans zijn baan kwijt te raken of zijn carrière te vernielen.

Zo werd de Amerikaan James Damore ontslagen bij Google vanwege een ongewenste mening. Hij had namelijk betoogd dat vrouwen andere kwaliteiten en voorkeuren hebben dan mannen en daardoor minder vaak voor technische beroepen kiezen. Damore vocht zijn ontslag met een rechtszaak aan, maar de rechter stelde Google in het gelijk. Je kunt betogen dat Google een privaat bedrijf is en zelf mag bepalen wie het in dienst heeft, maar diezelfde rechter zou Google waarschijnlijk hebben teruggefloten als Damore juist iets ten gunste van vrouwen had beweerd.

Geen afwijkende mening het land in

Als je de verkeerde meningen uit kan je ook de toegang tot een land ontzegd worden. In 2018 kwam de conservatieve Canadese activiste Lauren Southern het Verenigd Koninkrijk niet in vanwege haar mening over Allah. Ze had namelijk eerder op een stadsplein provocerend verkondigd dat Allah homo was (toch heel progressief zou je denken). De Engelse overheid wilde niet dat Southern wederom moslims voor het hoofd zou stoten. Blijkbaar waren ze bang voor rellen en aanslagen, wat weer heel stigmatiserend is jegens moslims.

Maar het kan nog gekker, de Amerikaanse ‘white nationalist’ Jared Taylor werd in maart 2019 de toegang tot het gehele Schengengebied ontzegd. Zijn plan was niet om publiekelijk controverse te veroorzaken, maar om simpelweg lezingen te geven over de nadelige gevolgen van het Europese immigratiebeleid.

Zelfs grappen worden bestraft

Zelfs het maken van plagerige grappen kan je tegenwoordig een boete opleveren. In 2018 werd ene DJ Michael uit Rotterdam veroordeeld tot het betalen van 300 euro voor groepsbelediging omdat hij tegen een collega had gegrapt: “Hé, geen negers achter de bar!”. Het bijzondere is dat de collega zelf geen bezwaar had gemaakt, maar iemand die het hoorde had de grappenmaker aangegeven.

Wie had ooit gedacht dat we richting een klikmaatschappij zouden geraken? Was dat niet iets wat we associeerden met de Sovjet-Unie? En waar ligt hierbij de grens? Waar blijven alle boetes dan voor hen die Wilders en Baudet voor Nazi hebben uitgescholden?

Als Britten zich onaardig hebben uitgelaten komt de politie graag bij ze langs. Dit jaar werd een Britse moeder door drie politiemensen thuis gearresteerd, waarna ze werd verhoord en zeven uur opgesloten zat op het politiebureau. Had ze een terroristische aanslag voorbereid? Nee, ze had op Twitter een transgender vrouw als man aangesproken.

‘Misgenderen’ is strafbaar

Zelfs de meest totalitaire mensen zouden honderd jaar geleden waarschijnlijk vinden dat ‘iemand  misgenderen’ geen optreden van de politie zou rechtvaardigen. Toch is het nu praktijk. In het democratische Canada werd in 2017 de wet Bill C-16 aangenomen die het misgenderen strafbaar stelt. Waar is de tijd gebleven dat mensen onderling hun geschillen beslechtten, of een dikkere huid ontwikkelden in plaats van bij de geringste zielepijn de politie te bellen?

Via nieuwe wetgeving besteden overheden hun censuur uit aan sociale media bedrijven, zoals Facebook en Twitter. Zo trad in 2017 de Duitse Netzwerkdurchsetzungsgesetz in werking die internetbedrijven verplicht haatdragend en illegaal materiaal binnen vierentwintig uur te verwijderen. Omdat de maximale straf 50 miljoen euro bedraagt zullen deze bedrijven veel materiaal verwijderen wat weliswaar legaal kan zijn, maar waar ze liever geen risico mee willen lopen.

Sinds kort mag in het Verenigde Koninkrijk ook geen reclame meer gemaakt worden waarin ‘schadelijke genderstereotypen’ worden geuit. Een advertentie waarin bijvoorbeeld een vrouw stofzuigt terwijl de man de krant leest is niet meer toegelaten. Een overheid die bepaalt hoe we behoren te denken over allerlei zaken, kennen we dat traditioneel niet van de Sovjet Unie en Nazi-Duitsland?

Mohammed mag geen pedofiel heten

Nederland kende tot 1 maart 2014 wettelijke verboden op godslastering. Maar in Oostenrijk heb je dat verbod nog wel, en Allah valt daar ook onder. In 2018 werd daar een vrouw tot een boete van 550 euro veroordeeld. omdat ze had gezegd dat de islamitische profeet Mohammed een pedofiel was. Hij trouwde namelijk op zijn vijftigste met een negenjarig meisje, wat redelijk in overeenstemming lijkt met de definitie.

Ook Frankrijk doet een duit in het zakje, maar dan op een heel ander gebied. Daar werd in maart 2019 nieuwe wetgeving van kracht die het strafbaar maakt om veroordelingen van individuele rechters te analyseren, te vergelijken en te openbaren. Wie het toch doet loopt kans op vijf jaar gevangenisstraf. Blijkbaar mag de Franse rechterlijke macht niet aan een kritisch onderzoek onderworpen worden. Wereldwijd een unicum.

Hebben we dit gewild?

Dit zijn maar enkele voorbeelden van de inperking van de vrijheid van meningsuiting in de Westerse wereld. Er zijn er veel meer, wat aantoont dat de vrijheid om je mening te uiten helemaal niet vanzelfsprekend is in een democratie. Je zou denken dat burgers dit zelf willen, we leven immers in een democratie. Maar hebben we hier ooit over gestemd?

Onze representatieve democratie blijkt vaak niet de wil van de burger te vertegenwoordigen. Dit merken we wanneer een zeldzaam referendum wordt gehouden, zoals over de Europese Grondwet in 2005, en politici besluiten simpelweg de onwelkome uitslag te negeren.

Het wordt nog erger

Verdere inperkingen van de meningsuiting lijken onvermijdelijk. ECRI (European Commission against Racism and Intolerance) – een orgaan van de Raad van Europa in Straatsburg – bepleit strengere straffen voor discriminerende uitlatingen. De organisatie is gerelateerd aan het invloedrijke Europese Mensenrechtenhof, wil meer anti-discriminatiebepalingen in de strafwet en vindt dat instanties die discriminatie bestrijden meer bevoegdheden en subsidie moeten krijgen.

De publieke weerstand hiertegen is helaas minimaal. Zolang burgers kunnen stemmen denken ze dat hun vrijheden wel gewaarborgd zijn. Maar dat is een gevaarlijk idee. Een vrije samenleving kan, geheel democratisch, veranderen in een politiestaat, waarin we in bang zijn om een dwarse mening te verkondigen, iemand te beledigen, of een plagerige grap te maken.

Het bericht Op weg naar de totalitaire democratie verscheen eerst op Wynia's Week.

Feministen beweren dat het beloningsverschil het resultaat is van discriminatie door werkgevers, en tal van rapporten lijken dat te bevestigen. Maar niet iedereen….

…is daarvan overtuigd. Dr. Warren Farrell beargumenteert in zijn boek Why Men Earn More dat discriminatie slechts een kleine rol speelt. Volgens hem komt het verschil omdat mannen vaker voltijds werken, beter betaalde beroepen kiezen, vaker gevaarlijk en zwaar werk doen, en bereid zijn verder te reizen voor hun werk dan vrouwen. Farrell beweert zelfs dat onderzoek uitwijst dat de salariskloof eigenlijk omgekeerd is. Bij vrouwen en mannen die nooit getrouwd zijn geweest en geen kinderen hebben, blijken vrouwen 15% méér te verdienen dan mannen!

Wie heeft er gelijk? Op basis van onderzoeken is het helaas lastig om de werkelijke oorzaak te achterhalen. Het ene onderzoek zegt A, het andere spreekt het tegen. En vaak weet je niet hoe het onderzoek is uitgevoerd. Er zijn bovendien zoveel variabelen (beroep, aantal werkuren, ziekteverzuim, reisafstand, ervaring) dat het vrijwel onmogelijk is alleen de variabele ‘discriminatie’ te meten. Maar gelukkig kunnen we wel een paar logische vragen stellen die kunnen aangeven of discriminatie echt de boosdoener is.

Waar zijn de vrouwenbedrijven?

De eerste logische vraag die we kunnen stellen luidt: als je vrouwen minder kunt betalen om hetzelfde werk even goed te doen, waar zijn dan de bedrijven met louter vrouwen? Waar zijn al die geldbeluste ondernemers die alleen nog maar vrouwen aannemen omdat ze veel goedkoper zijn? Ze zouden zo hogere winsten kunnen behalen, aangezien de loonkosten een groot deel van de totale bedrijfskosten vormen. Vrouwenbedrijven zouden de prijzen kunnen verlagen en zo de concurrentie verslaan. Maar die vrouwenbedrijven zijn er vrijwel niet.

Zijn alle ondernemers nou zo onverstandig, is hun minachting voor vrouwen groter dan hun waardering voor geld? Dat lijkt erg onwaarschijnlijk. Maar zelfs als dat waar is, waarom starten vrouwen zelf dan geen vrouwenbedrijven? Ze zouden zelfs kunnen adverteren met ‘Made by Women’ waardoor voorstanders van inclusiviteit en diversiteit duidelijk weten welke producten en diensten ze kunnen kopen, net zoals dat al gebeurt met EcoFriendly of 100% glutenvrij.

Je zou kunnen denken dat werkgevers valide redenen hebben om vrouwen gemiddeld minder te willen betalen. Anders dan mannen kunnen vrouwen zwanger worden en zwangerschapsverlof kost een bedrijf geld. Volgens een onderzoek door het Centraal Bureau voor Statistiek uit 2017 melden vrouwen zich aanzienlijk vaker ziek dan mannen. Vrouwen belanden ook vaker in de WAO/WIA dan mannen, wat bedrijven op kosten jaagt.

‘Doe dan maar een man!’

Maar stel dat het waar is, dat er inderdaad sprake is van schandelijke discriminatie, is deze wetgeving voor gelijke beloning dan doeltreffend? Kun je werkgevers dwingen verschillende werknemers hetzelfde te betalen als zij die niet hetzelfde waard achten (nog afgezien van de immorele kant van deze dwang)? Of schiet de wetgeving dan zijn doel voorbij?

Als werkgevers vrouwen minder waard vinden dan mannen voor hetzelfde werk (terecht of niet, dat is hier nu niet van belang) en de overheid verplicht hen om beide seksen hetzelfde te betalen, wat zullen werkgevers dan doen? Dan zullen ze juist voornamelijk mannen willen aannemen. Als je meer van biefstuk houdt dan van gehakt en ze kosten evenveel, dan neem je toch meestal de biefstuk. Deze wet zorgt dus in de praktijk juist voor méér discriminatie van vrouwen op de arbeidsmarkt, met het gevolg dat ze minder vaak worden aangenomen.

Er zijn overigens enkele sectoren waarin vrouwen meer betaald krijgen dan mannen. Een daarvan is de porno-industrie, een sector die vaak verweten wordt vrouwonvriendelijk te zijn. Zijn de mannen, die ook daar aan de touwtjes trekken, vergeten seksistisch te zijn? Of is het aanbod van geschikte mannen wellicht hoger dan dat van geschikte vrouwen?

Dus ook al wijzen allerlei rapporten op een ongelijke betaling voor mannen en vrouwen voor hetzelfde werk, dat bewijst nog geen discriminatie. Het kan zijn dat de rapporten niet over gelijke omstandigheden gaan en niet in aanmerking nemen dat mannen verder reizen en meer uren maken. Daarnaast strookt het aannemen van duurdere mannen niet met de bedrijfslogica die juist kosten wil besparen. Wetgeving voor gelijke betaling werkt averechts, het zorgt voor juist méér vrouwendiscriminatie op de arbeidsmarkt en dus meer werkloosheid onder vrouwen.

Het bericht Gelijke beloning verkleint de salariskloof? Een Mythe! verscheen eerst op Wynia's Week.

Na twee succesvolle sollicitatiegesprekken bij een agrarische groothandel in Drachten dacht de 25-jarige Bas zeker te zijn van de stageplek. Maar nadat de christelijke eigenaar van het bedrijf vernam dat hij een homoseksuele relatie had werd hij alsnog afgewezen vanwege zijn seksuele geaardheid. Op sociale media brak een storm van verontwaardiging los toen Bas dit openbaar maakte. ‘Ze keken niet naar wie ik ben maar naar wat ik ben,’ zei Bas teleurgesteld. Hij besloot aangifte te doen en het bedrijf werd door de rechter veroordeeld tot een boete van 1600 euro. Uiteraard was deze afwijzing frustrerend voor Bas, maar was het bedrijf verplicht hem aan te nemen tegen de geloofsovertuiging van de eigenaar? En omgekeerd, zou Bas de stage hebben mogen afwijzen als hij bezwaar had tegen het christelijke karakter van het bedrijf?

Er is nog nooit zoveel te doen geweest over discriminatie als op dit moment. De gemeente Breda voert met behulp van allochtone jongeren een jaarlijkse controle uit op discriminatie in de plaatselijke horeca. De Verenigde Naties vindt dat we moeten spreken van ‘zwangere mensen’ in plaats van ‘zwangere vrouwen’ om transgenders niet uit te sluiten. De drogisterijketen Kruidvat werd door het College voor de Rechten van de Mens op de vingers getikt voor vermeende discriminatie. Een filiaal van het bedrijf weigerde namelijk een blinde klant persoonlijk door de zaak te leiden.

Halsmisdrijf

Wee degene die zich schuldig maakt aan wat door anderen wordt gezien als racisme, seksisme of een andere variant van discriminatie. Een Indiaas accent nadoen, een seksistische mop vertellen, of een verschil zien tussen bevolkingsgroepen, als je op de felheid van de reacties moet afgaan lijkt het een halsmisdrijf en is het de opmaat voor haat en geweld. Een discriminerende mening uiten kan je een boete opleveren of je baan kosten. Sites als Facebook, Twitter, MailChimp en Patreon (een donatieplatform) kunnen je account verwijderen. Landen kunnen je de toegang weigeren zonder dat je ooit ergens voor veroordeeld bent geweest. In het uiterste geval beland je zelfs in de cel.

Velen doen dus hun uiterste best om maar niet te discrimineren. Zorg ik wel voor voldoende diversiteit? Heb ik nu bevolkingsgroepen voor het hoofd gestoten? Maakt mij dit een racist? In toenemende mate moeten we op eieren lopen om maar niet van discriminatie te worden beticht.

Desondanks lijken groepen in de samenleving meer dan ooit vijandig tegenover elkaar te staan, niet alleen maatschappelijk maar ook politiek. Nieuwe politieke partijen als Denk, Bij1 en FvD botsen geregeld over dit gevoelige onderwerp. Bij Sinterklaasoptochten kan het er fel aan toe gaan als demonstraties tegen Zwarte Piet plaatsvinden. In de Verenigde Staten protesteerden miljoenen mensen in de Women’s March een dag na de beëdiging van de ‘seksistische president Trump’. Nooit eerder in de Amerikaanse geschiedenis protesteerden zoveel mensen op dezelfde dag over hetzelfde thema.

De kans is reëel dat de felle bestrijding van discriminatie zoals die nu plaatsvindt, leidt tot een verdeelde maatschappij en niet een verenigde. Het doet de samenleving en de discussie weinig goed als mensen die een verkeerd grapje maken, verschillen zien tussen groepen, of gewoon hun voorkeuren volgen, in hetzelfde kamp worden geplaatst als Nazi’s of als Ku Klux Klan-leden.

Veertien mythes

Hoe heeft het zover kunnen komen? Bestaat er werkelijk zoveel discriminatie in de samenleving, of is misschien de definitie ervan opgerekt? Is discriminatie werkelijk zo immoreel en is het een taak van de overheid om het te bestrijden met boetes en gevangenisstraffen?

De discussie over dit thema verloopt vaak heftig en emotioneel. Er bestaat veel onduidelijkheid over wat discriminatie precies is. Iedereen lijkt het meteen te weten, maar vrijwel niemand kan het goed uitleggen. Er is duidelijk behoefte aan een meer principiële discussie.

Mijn boek De DiscriminatieMythe kijkt op een rationele manier naar dit verfoeide fenomeen. Het structureert de verschillende typen van discriminatie, het ontkracht veertien mythen en tart diepgewortelde overtuigingen. Ik ontken niet het bestaan van discriminatie, integendeel, maar geef aan dat veel maatschappelijke verschillen helemaal niet het gevolg hoeven te zijn van structurele uitsluiting en achterstelling.

Mijn boek staat pal voor de vrijheid van associatie, de vrijheid van individuen om zelf te bepalen met wie zij omgaan. Het stelt dat de Staat burgers niet zou mogen verbieden mensen uit te sluiten, ten eerste omdat het de vrijheid van het individu ondermijnt, en ten tweede omdat het averechts werkt. Bovendien verklaart De DiscriminatieMythe hoe allerlei goedbedoelde overheidsmaatregelen juist discriminatie in de hand werken, en hoe we dat kunnen terugdraaien. Alleen als we deze problematiek nuchter benaderen kunnen we voorkomen dat goede bedoelingen tot slechte resultaten leiden.

Gedachtenpolitie

Ik richt mij tot alle mensen van goede wil die zichzelf niet beschouwen als verderfelijke ‘racist’ of ‘seksist’, maar toch het gevoel hebben dat mensen er wel heel makkelijk van worden beschuldigd. Mensen die met afschuw denken aan de slavernij en kolonialisme, maar tegelijk het gevoel hebben dat je daarmee niet alle maatschappelijke verschillen en misstanden kunt verklaren.

Er heerst een gedachtenpolitie in de Westerse wereld die iedereen de maat neemt. Een persoon voor racist, seksist, homofoob, et cetera uitmaken is een techniek waarmee militante groepen anderen kunnen intimideren en het zwijgen kunnen opleggen. Daardoor hebben ze veel meer politieke en maatschappelijke invloed dan hun geringe aantal rechtvaardigt.

Wie eenmaal wordt beschuldigd van discriminatie weet vaak niet hoe hij of zij zich kan verdedigen. Weinigen durven het voor hen op te nemen uit angst ook mikpunt van kritiek te worden. Vaak beseffen mensen niet dat zij die er schande van spreken zelf ook hun vooroordelen hebben, ook generaliseren, en ook uitsluiten, maar dan om andere redenen en bij andere personen.

Blijkbaar zijn er groepen en individuen in de maatschappij die mogen bepalen wanneer discriminatie terecht is of juist niet, en meestal zijn dat de hardste schreeuwers. Wie wijst op die hypocrisie wordt verteld tot de dominante groep te behoren en daarom geen recht van spreken te hebben. In de VS spreekt men daarom over identity politics, het idee dat je politieke mening en het recht van spreken afhangen van je identiteit als man of vrouw, van je etniciteit, religie, geaardheid, et cetera. De ironie is dat dát juist racistisch en seksistisch is.

Mijn boek wil een steun in de rug zijn voor mensen wier mond gesnoerd werd, omdat hen bij het minste of geringste racisme en seksisme is verweten. Het biedt de noodzakelijke munitie om de discussie op betere gronden te voeren en weerbaar te zijn tegen allerlei overdreven aanvallen. Maar het is ook bedoeld voor de leden van de gedachtenpolitie, de wereldverbeteraars, die niet lijken te begrijpen dat hun felle kruistocht tegen discriminatie averechts uitpakt.

Het bericht Discriminatie-kruistocht splijt de samenleving verscheen eerst op Wynia's Week.