En merkwaardig: de Amerikaanse oud-ambassadeur bij de NAVO, Ivo Daalder (64), dreigde (AD, 3 september) zijn Amerikaanse nationaliteit op te geven: ‘Ik wil niet in een land wonen waar een fascist aan de macht is.’ Na 30 jaar wil hij zijn Nederlandse paspoort terug. Dat vereist een ‘inburgeringscursus’ waarin het onderdeel KNM (kennis Nederlandse maatschappij) een berucht struikelblok kan zijn. Daalder moet nog even blokken.

Trump sloeg aan bij harde kern Democraten

In de Amerikaanse media waren er gebruikelijke huilbuien zoals bij CNN en MSNBC, terwijl de vaste grappenmakers zoals Stephen Colbert en Jimmy Kimmel letterlijk de tranen in de ogen stonden. Het werd duidelijk dat de culturele elite met het hoofd in de wolken leefde.

Knarsetandend had de beter wetende klasse vastgesteld dat de ‘werkende klasse’ in de swing staten onder het bereik van Trump was gekomen. Hij transformeerde de Republikeinse partij, voorheen vooral een partij van ‘countryclubs’ en daarna van ‘sociaal conservatieven’, tot een arbeiderspartij. Zo grabbelde hij in de achterban van de Democraten. In 2016 met succes. Dit jaar kwam er een extra greep bij: Trump sloeg aan bij minderheden die de Democraten tot de harde kern van de eigen aanhang hadden gerekend. Trump scoorde erg goed onder Latino’s, zwarte mannen, katholieken en joodse Amerikanen. Daarop zakten de Democraten met Harris voorop door de vloer.

De landslide van Trump (312 versus 226 kiesmannen) levert een herschikking van het politieke veld op, zoals Ronald Reagan in 1980 had gedaan. Een politiek-culturele omslag met vergaande gevolgen. De Democraten predikten jarenlang identiteitspolitiek. Ze verdeelden de maatschappij in aparte groepjes: witte vrouwen, zwarte mannen, jonge witte mannen, Latino’s, katholieke Amerikanen. Ze spraken over non-binair genderbeleid, met ‘mannen’ in de kleedkamers van vrouwen. ‘Woke’ werd een methode om mensen de mond te snoeren, om meningsvorming eenvormig te maken. Het werd een cultuurstrijd met ‘cancel culture’ als stok achter de deur. Die identiteitspolitiek veroorzaakte echter een identiteitscrisis onder Democraten.

De Democraten moeten zichzelf heruitvinden, en dat gaat duren. De ‘blame game’ is al begonnen. Nancy Pelosi (84), die voor de 20ste keer werd herkozen in het Huis van Afgevaardigden, legde de schuld bij Biden die volgens haar te lang was aangebleven. Zijn geestelijke toestand werd té lang té rooskleurig voorgesteld. Zelf had Biden dat niet in de gaten en het debat met Trump, dat zijn ondergang werd, had hij ook zelf aangevraagd. Biden is boos op Pelosi omdat hij zich aan de kant voelt geschoven, terwijl hij zelf Harris voor de voeten liep. Zoals kiezers van Trump te omschrijven als ‘garbage’. Dit zijn gebruikelijk rituelen van een verloren verkiezing. Inhoudelijke bezinning moet volgen, en nieuwe gezichten in de partijtop.

Weinig oog voor de gewone man

Het is opvallend hoezeer links Europa in diezelfde put zit. Ideologische leegte door identiteitspolitiek, zij het dat men minder scheutig is met de naam van ‘Hitler’ om opponenten zwart te maken. Termen als ‘fascist’ of ‘racist’ volstaan. Dit vocabulaire dient om de inhoudelijke leegte te verbergen. Waar staat links Europa voor? Vooral voor het klimaatbeleid. Net als de Democraten heeft progressief Europa weinig oog voor de gevolgen van immigratie en de economische problemen van de gewone man. Wat ooit kern van de ideologie was, is nu bijzaak en vervangen door identiteitspolitiek en een woke-agenda.

De fusieproblemen van PvdA en GroenLinks markeren dat; uitgerekend rondom het conflict in Gaza dat de twee partijen volledig verdeelt. De Democraten hanteerden twee referaten inzake Gaza: een versie voor kiezers in de Arabische gemeenschap en een andere voor de Joodse gemeenschap. Die ballon hield het niet lang vol. De cultuuromslag door de verkiezing van Trump zet links Europa voor hetzelfde blok als de Democraten. Bovendien zal de ommekeer in Amerika de ommekeer in Europa doen versnellen.

Friedrich Merz

Te beginnen in Duitsland. De vroegtijdige val van de regering van bondskanselier Olaf Scholz produceert een stroomversnelling. Duitsers hunkeren naar stabiliteit maar die valt weg. De verkiezingen voor een nieuwe Bondsdag zijn niet ver weg. Links Duitsland, de sociaaldemocratische SPD en de Groenen, staat er slecht voor. De Alternative für Deutschland (AfD) is de verre rechtsbuiten, terwijl de partij van Sahra Wagenknecht (BSW) een verrassende nieuwkomer is. Boven dit alles torent de CDU/CSU van Friedrich Merz uit. Maar zijn probleem is: met welke partij vormt hij een regering? AfD is uitgesloten. De rest kwakkelt voornamelijk.

Merz is een capabele politicus die jarenlang in quasi-gedwongen ballingschap vertoefde omdat bondskanselier Merkel hem aan de kant schoof. Van fractieleider in de Bondsdag werd hij gedegradeerd tot backbencher, verliet Berlijn en vestigde zich in Düsseldorf als vermogensbeheerder voor het Amerikaanse BlackRock, met het hoofdkwartier in Manhattan. Pas na vertrek van Merkel keerde hij terug naar Berlijn. Merz is vertrouwd met Amerika, nuttig voor de relatie met Trump.

Duitsland zakt weg in economische malaise. Waar Volkswagen gaat, daar gaat Duitsland, en later Nederland ook. Duitsland wurgt zijn economie met een mislukt klimaat- en energiebeleid, en als toppunt het sluiten van de kerncentrales. Duitsland de-industrialiseert want de energiekosten zijn te hoog, veel hoger dan in Amerika waar ze juist lager worden. Een van de eerste beslissingen van Trump is fracking toestaan en meer olie boren onder het motto ‘drill baby drill’.

Trump vergroot dat gat met Europa. Hij leidt het klimaatbeleid – naar eigen zeggen de ‘groene oplichterij’ – naar het abattoir: Amerika verlaat (wederom) het Klimaatakkoord van Parijs en verlaagt de regeldruk, terwijl het energie-aanbod wordt vergroot. Dit zet het dure Europese klimaat- en energiebeleid onder enorme druk. De Europese concurrentiekracht verschrompelt.

Investeren in Europa loont niet, in Amerika wel

Er is dan geen andere uitweg dan het klimaat- en energiebeleid te herijken. De Europese Green Deal kost jaarlijks 1570 miljard euro aan ‘investeringen’ die worden betaald door bedrijven. De consument krijgt uiteindelijk de kosten op zijn bord. Europa moet in 2040 voor 90% klimaatneutraal zijn; in 2050 voor 100%. Bedrijven die de komende jaren strategische beslissingen moeten nemen, zullen de rekening snel opmaken: investeren in Europa loont niet. In Amerika wel.

Duitsland, ooit leidend industrieland in Europa dat nu achteruitboert, zal als eerste het roer moeten omgooien. Daarmee gaat een Europees geloofsartikel overboord. Het is cruciaal dat de verkiezingen in Duitsland snel plaatsvinden en Merz spoedig bondskanselier wordt.

Green Deal maakt ondernemer tot ambtenaar

In Amerika is klimaat amper een strijdpunt; slechts voor 7% van de kiezers. Voorop staan koopkracht en immigratie. Dat is in Europa niet veel anders, maar ‘progressief Europa’ interesseert dat amper, evenmin als de Democraten in Amerika. Die hebben nu hun les gehad. Een té duur klimaat- en energiebeleid miskent koopkracht en de financiële kosten van grootschalige asielmigratie. Dat brengt het voortbestaan van bedrijven in gevaar en daarmee de bestaanszekerheid van burgers.

In plaats van hard tegen die stroom in te gaan met een onhaalbaar en onbetaalbaar klimaatbeleid doet Europa er beter aan de groene planeconomie te liberaliseren met meer marktprincipes, meer échte concurrentie en minder subsidies. De Green Deal maakt de ambtenaar tot ondernemer en de ondernemer tot ambtenaar. Dat is een omgekeerde wereld. Als Europa zichzelf niet corrigeert, doet Amerika dat. En wel op Trumpiaanse wijze.

Op 9 oktober verscheen ‘Rechtsomkeert’, het nieuwe boek van Derk Jan Eppink. Daarin schetst hij in heldere taal hoe zich in Europa, de Verenigde Staten en vooral Nederland een rechtse omwenteling voltrok. Het boek verscheen bij Uitgeverij Blauwburgwal, kost € 22,95 en kan HIER worden besteld. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Zege Trump dwingt links Amerika én Europa tot cultuuromslag verscheen eerst op Wynia's Week.

Nooit is een politicus zo krachtig als een feniks uit zijn as herrezen als Donald Trump. Zijn overwinning bij de presidentsverkiezingen van 2016 leek een bedrijfsongeval. Hij verloor van Joe Biden in 2020 en haalde zich de smet van 6 januari 2021 op de hals toen zijn aanhangers het Congres bestormden.

Trump leek uitgeteld, kreeg allerlei processen aan zijn broek, gevangenisstraf dreigde en tijdens de verkiezingscampagne kreeg hij te maken met twee moordaanslagen. Hij werd door Democraten uitgemaakt voor ‘nazi’, ‘fascist’ en ‘Hitler’ maar wordt tóch de eerste president na Grover Cleveland (1885-1889 en 1893-1897) met twee niet aaneengesloten termijn in het Witte Huis. Trump, de ‘comeback kid’.

Democratisch onvermogen

Zijn overwinning heeft ook te maken met het onvermogen van de Democraten om met een kansrijke kandidaat te komen. De partij stuntelde dit jaar voortdurend. De cognitieve gebreken van president Biden werden lang toegedekt en kwamen pas aan het licht tijdens een debat met Trump, dat Biden zelf had aangevraagd. Het werd zijn Waterloo. De leider van de westerse wereld bleek een hulpeloze oudere man die zijn taak niet meer aankon. Vicepresident Kamala Harris nam de fakkel over maar kon geen eigen profiel ontwikkelen. Haar campagne had iets van amateurtoneel. De gevestigde media hieven haar op het schild, maar de gebreken van Harris waren niet te verbergen. Dat zagen kiezers eerder dan de media, nu in depressie.

De Democraten zijn toe aan zelfonderzoek. Ze verloren net als in 2016 delen van hun ‘coalitie van minderheden’. Trump pleegde een inbraak in hun achterban: bij latino’s en zwarte mannen. Hij maakte van de Republikeinse partij een partij voor de werkende bevolking, voor de gewone man. De swing states in de Midwest gingen naar Trump. De Republikeinse partij werd een arbeiderspartij; de Democratische partij een vereniging van hoger opgeleiden, beter gesitueerden en beter wetende intellectuelen. Kortom, een partij van de elite. Het is een kloof die ook in West-Europa en in Nederland zichtbaar is.

Wat gaat Trump doen zodra hij op 20 januari 2025 wordt beëdigd? Hij heeft al veel leergeld betaald in de jaren na 2016. Hij heeft vooral geleerd hoe het niet moet, en veel fouten gemaakt bij het inhuren van medewerkers. ‘You are fired’ kregen ze dikwijls te horen.Het Witte Huis leek een doorgangshuis en chaos regeerde. Tijdens deze campagne was Trump meer gedisciplineerd, voor zover mogelijk althans, en hij heeft ook een idee welke staf hij straks nodig heeft. Op Buitenlandse Zaken komt mogelijk Mike Pompeo, die met dat bijltje wel weet te hakken.

Het buitenland vraagt van Trump bijna evenveel aandacht als het binnenland: de oorlog in Oekraïne, de oorlog in het Midden-Oosten, handelsgeschillen met tal van landen en de opkomst van China. Trump heeft in buitenlandse beleid vrijwel de vrije hand, en met een Republikeinse meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden weinig last van de Democraten die hun wonden likken.

Ergernis over het oude continent

Europa kan echter de borst nat maken, want de ergernis van Trump over het oude continent is groot. Het ligt in de rede dat hij een toespraak geeft waarin hij Europese landen bedient van enige ‘tough love’. Hij vindt dat Europese lidstaten van de NAVO meer moeten bijdragen. De NAVO is ook bij Republikeinen hoeksteen van het veiligheidsbeleid, maar dat de Amerikanen het leeuwendeel van de Europese defensie betalen, moet veranderen.

In zijn eerste termijn gaf Trump al standjes aan Europese regeringsleiders en leek hij een bovenmeester die onwillige leerlingen op appèl riep. Tijdens een NAVO-vergadering haalde Trump een papier voor de dag en ging alle regeringsleiders af. Landen die hun aandeel betaalden kregen lof, maar de wanbetalers kregen verbale billenkoek. Vooral de Duitse bondskanselier Angela Merkel: ‘And Germany, 1,5 percent for defense: Angela, not good, not good’. Merkel moest deze schrobbering ondergaan met alle Europese collega’s erbij.

Trump gaat het percentage opschroeven, zo is in Washington te horen. Is 2 procent van het bbp als maatstaf voor veel Europese landen al veel, Trump gaat méér eisen: 3 procent. Een aardige opdracht voor de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO, Mark Rutte, om namens de vastgoedeigenaar in Washington DC de ‘achterstallige huur’ bij Europese lidstaten op te halen. Ook moet er een einde komen aan begrotingstrucs om de defensiebegroting kunstmatig op te pompen. Zo betaalt Duitsland de pensioenen van voormalige DDR-officieren uit het defensiebudget. Pure begrotingsvervuiling.

Ook de Europese Commissie komt in het verdomhoekje. In het wereldbeeld van Trump (en veel Amerikaanse conservatieven) is de EU een regionale organisatie zoals de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS). In zijn ogen is commissievoorzitter Ursula von der Leyen een ongekozen topambtenaar die niet op gelijke voet staat met gekozen nationale leiders. Als wederpartij ziet Trump gekozen regeringsleiders en met hen doet hij zaken. Hij ziet niets in supranationale organisaties zoals de EU, wél in intergouvernementele organisaties zoals de NAVO.

Die houding maakt handelspolitiek met Amerika wel moeilijk, want dat is de exclusieve bevoegdheid van de EU. Trump wil dat handelsbelemmeringen voor Amerikaanse bedrijven uit de weg worden geruimd en beschuldigt de EU van protectionisme. Het is beter als een gezaghebbende regeringsleider dat met Trump bespreekt, want Von der Leyen wil hij niet zien. Maar de Italiaanse premier Giorgia Meloni zal beter in de smaak vallen. 

Nederland staat er bij Trump goed op, zeker de huidige coalitie met Geert Wilders die de Amerikanen zelfs voorzag van een stemadvies op Trump. Dergelijke gestes vergeet hij niet. Met Duitsland heeft Trump minder op, en dat zal blijken. De Duitse politiek en media zijn grenzeloos negatief over Trump, op een bijna kinderlijke manier. Oost-Duitsland vertoont zelfs trekken van anti-Amerikanisme. Met de Franse president zijn de verhoudingen soms stroef. Trump dreigt, bij een geschil, dan met invoerheffingen op bijvoorbeeld Franse champagne. Emmanuel Macron trekt dan snel zijn staart weer in.

Geduld is op

De regeringsleider met wie Trump de beste verhouding heeft, is de Hongaarse premier Viktor Orbán. Zij zijn dikke vrienden. De relatie met Polen wordt belast omdat Trump boos is op de Poolse premier Donald Tusk die in sneltreinvaart bezig is te doen wat zijn voorgangers ook al deden: media het leven lastig maken en rechters ontslaan. Ook de verhouding met de Britse premier Keir Starmer zal geprikkeld zijn. De Britse Labourpartij stuurde vrijwilligers naar Amerika om de Democraten te helpen met hun verkiezingscampagne. Trump ziet dat als ‘inmenging’.

Een nieuw thema in de relatie van Trump met Europa is de oorlog in Oekraïene. Trump heeft altijd gezegd dat de Russische inval in 2022 niet zou zijn gebeurd als hij nog president was geweest. Op verkiezingsbijeenkomsten kondigde hij aan na zijn verkiezing en vóór zijn beëdiging een einde te maken aan de oorlog in Oekraïne. Het opwerpen van de vraag ‘hoe komen we uit die oorlog?’ is op zichzelf niet slecht. Maar hoe Trump dat gaat doen, heeft hij niet gezegd. Gaat hij de Russische president Vladimir Poetin en diens Oekraïense evenknie Volodymyr Zelensky bij elkaar roepen? Gaat hij ze onder druk zetten met harde sancties voor Rusland en minder wapens voor Oekraïne?

Hoe dan ook, Trumps geduld met Europa is op. En dat zal Europa nog meer merken dan in zijn eerste termijn als president al het geval was.

Op 9 oktober verscheen ‘Rechtsomkeert’, het nieuwe boek van Derk Jan Eppink. Daarin schetst hij in heldere taal hoe zich in Europa, de Verenigde Staten en vooral Nederland een rechtse omwenteling voltrok. Het boek verscheen bij Uitgeverij Blauwburgwal, kost € 22,95 en kan HIER worden besteld. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Het bericht Derk Jan Eppink: Donald Trump gaat Europa op het appèl roepen verscheen eerst op Wynia's Week.

Er waait een andere wind door Europa en het kabinet-Schoof is trendsetter, hoe erg de progressieve familie dat ook vindt. Het vorige kabinet, Rutte IV, zette de draai al in, zelfs met D66 aan boord. Toenmalig staatssecretaris voor Asiel en Migratie Eric van der Burg (VVD) tekende op 15 mei samen met veertien andere Europese lidstaten een ‘gemeenschappelijke brief’ inzake ‘nieuwe oplossingen’ om ‘ongecontroleerde migratie’ tegen te gaan. Die brief omschreef de situatie, met een snelle toename van het aantal migranten, als ‘onhoudbaar’. Doel: ‘thinking outside the box’.

Tijdens de Europese top van vorige week voerden de regeringsleiders het tempo verder op, onder leiding van Nederland, Italië en Denemarken. Die twee laatstgenoemde landen worden geleid door vrouwen die van aanpakken weten: de conservatieve Giorgia Meloni en sociaal-democrate Mette Frederiksen.

Bastion op de morele hoogvlakte

De drie initiatiefnemers kregen de politieke leiders van Oostenrijk, Cyprus, Polen, Tsjechië, Griekenland, Hongarije, Malta en Slowakije mee aan tafel. Ook de voorzitster van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, zat erbij. Zij stuurt de ambtelijke machinerie aan want zonder Commissie is er geen beginpunt voor Europese wetgeving. Coalitievorming is in de Europese politiek verplichte kost. De rest is poëzie.  

Wie is er dan wél geïsoleerd? Progressief Nederland, dat zich heeft verschanst in een intellectueel en politiek zelf-isolement, als bastion op de morele hoogvlakte. In de veronderstelling dat verandering van het migratie- en asielbeleid niet kan en niet mag. Maar het gebéurt wel, zie de ‘tafel van Schoof’. Europa is sinds de Europese verkiezingen veranderd, maar dat proces is aan progressief Nederland voorbijgegaan. Alle heilige huisjes die PvdA en Groen Links vanuit hun fusiereflex aanroepen, worden in Brussel ‘verticaal geklasseerd’, richting oud papier. Dat is natuurlijk pijnlijk, maar wie, zoals de Russische leider Michail Gorbatsjov ooit zei, te laat is, wordt door de geschiedenis ingehaald. In casu aan de stembus.

Wat nu gebeurt, is in Europa niet nieuw. Dat moet ook de actieve Kati Piri, buitenlandwoordvoerder voor GroenLinks-PvdA, weten. De juridische diensten van de Europese Commissie en de Europese Raad zijn inventief. Wat gisteren onmogelijk leek, is morgen haalbaar. De Belgische premier Jean-Luc Dehaene zei ooit: ‘Onder hoge druk wordt alles vloeibaar’. De Poolse premier Donald Tusk, voormalig president van de Europese Unie, wilde al enige tijd dat de Europese migratie- en asielregels worden opgeschort voor de bescherming van de Poolse grens met Belarus en Rusland (Kaliningrad). Finland wil hetzelfde voor de 1600 kilometer lange grens met Rusland. Aldus geschiedde.

Hoe zit het dan met de zuidgrens van de Europese Unie? Italië verplaatst de opvang van asielzoekers en de beoordeling van asielaanvragen naar Albanië. Bij afwijzing worden deze locaties ‘terugkeerhubs’, een systeem dat al wat lijkt op de methode die Hongarije toepast: detentie aan de grens, beoordeling en (in de meeste gevallen) uitwijzing.

De trend is: zo weinig mogelijk asielzoekers binnen de EU, afhandeling van asielverzoeken in derde landen en terugkeer naar een veilige regio buiten de EU. Het beste zou zijn asielverzoeken af te handelen in bijvoorbeeld Afrika en de opvang organiseren in samenwerking met landen ter plaatse. Dat bespaart asielzoekers een lange, soms dodelijke, tocht naar Europa, georganiseerd door misdadige bendes.

Richting ‘vesting Europa’

Het doel van de huidige besprekingen is om elementen uit het Migratie- en Asielpact van mei dit jaar, dat pas in 2026 in werking treedt, naar voren te halen en meteen te beginnen met de uitvoering. De druk is groot en de juridische diensten weten daar zeker een mouw aan te passen.

We gaan stapje voor stapje richting ‘vesting Europa’. Zo wordt het in Brussel niet verkocht, maar is wel waar het op neerkomt. De buitengrens van de EU in Zuid-Europa zal gaan lijken op die met Rusland en Belarus. Er zijn natuurlijk verschillen, maar de bedoeling is hetzelfde: een harde grens. Oftewel een échte grens.

Nu zullen progressieve Nederlanders zeggen: maar Duitsland, Frankrijk, België en Spanje zaten níet bij Schoof aan tafel. De verklaring is eenvoudig. De Duitse bondskanselier Olaf Scholz leidt een kabinet met de groenen die, na de moordaanslag in Solingen, zelf in een politieke doodstrijd verkeren. Het roer bij onze oosterburen ging om: grenscontroles, zeker een half jaar, deportatie van 28 Afghanen die misdaden hadden begaan, korting van uitkeringen en uitzetting van illegalen. Duitse socialisten en groenen hebben noodgedwongen een ommekeer moeten maken die voor de fusiepartij GroenLinks-PvdA onverteerbaar is. Op 28 september volgend jaar zijn er in Duitsland Bondsdagverkiezingen.

In Frankrijk heeft premier Michel Barnier al een strenger asielbeleid aangekondigd, hoewel de Franse grondwet stelt dat asielverzoeken op Frans grondgebied moeten worden afgehandeld. Maar ja, Corsica is ook Frankrijk. België zal onder de mogelijk nieuwe federaal premier Bart De Wever meteen toetreden tot de ‘groep Schoof’.

De Spaanse socialistische premier Pedro Sanchez is de enige uitgesproken criticaster, maar dat zal hij niet lang volhouden. Nu Italië ingrijpende maatregelen treft, daalt daar de toestroom, die zich echter heeft verplaatst naar Spanje, waar het aantal asielzoekers fors toeneemt. Sanchez denkt dat de nieuwkomers aan het werk kunnen, maar hij kent zijn eigen economie niet. Spanje heeft de hoogste werkloosheid van de EU: 11,3 procent. De jeugdwerkloosheid bedraagt 27 procent. Spaanse kiezers zitten niet te wachten op de intocht van immigranten.  

De tafel van Schoof zal drukker worden omdat de feiten zich opdringen aan de regeringsleiders. De kiezer laat van zich horen, in héél Europa, met hetzelfde thema. De migratiedruk zal voorlopig niet verdwijnen. Afrika telt nu 1,2 miljard inwoners; voor 2100 wordt dat aantal geschat op circa 4 miljard. De migratiedruk blijft deze hele eeuw bestaan en daarna ook nog. Open of zelfs poreuze grenzen leiden tot zelfopheffing van Europa.

Timmermans is zwijgzaam 

Hoe zit het met het isolement van progressief Nederland? Alle energie is gericht op de val van het zittende kabinet en dat voelt kennelijk als een warm bad. Resultaat: een naar binnen gekeerde blik, ontkenning van de boze buitenwereld en voor de rest Oost-Indische doofheid. Zelfs PvdA-leider Frans Timmermans, voormalig eerste vicevoorzitter van de huidige Europese Commissie, is opvallend zwijgzaam. Of is er ruzie in de fusiepartij?

Aan het kabinet-Schoof valt wel wat te verbeteren en vooral de bestuurskracht kan omhoog. Maar de stelling dat Nederland met dit kabinet is geïsoleerd in Europa snijdt geen hout. Nederland zet mede de trend in Europa, praat mee, zit aan tafel en bouwt coalities terwijl progressief Nederland zijn toevluchtsoord heeft gevonden in dromenland.

Op 9 oktober verscheen ‘Rechtsomkeert’, het nieuwe boek van Derk Jan Eppink. Daarin schetst hij in heldere taal hoe zich in Europa, de Verenigde Staten en vooral Nederland een rechtse omwenteling voltrok. Het boek verscheen bij Uitgeverij Blauwburgwal, kost € 22,95 en kan HIER worden besteld. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Derk Jan Eppink: Niet het kabinet-Schoof zit in een Europees isolement, maar de dromers van GroenLinks-PvdA verscheen eerst op Wynia's Week.

Op 21 juni 2012 promoveerde Baudet aan de Universiteit Leiden op een proefschrift met de titel The Significance of Borders: Why Representative Government and the Rule of Law Require Nation States. Zijn promotor was Paul Cliteur, hoogleraar encyclopedie van het recht. In het dankwoord vermeldt Baudet Laughland tussen 39 anderen.

Laughlands bekendste boek dateert uit 1997: The Tainted Source: undemocratic origins of the European idea. In 2007 publiceerde hij het boek Travesty over de Servische leider Slobodan Milošević. Laughland bepleit volledige soevereiniteit van natiestaten en volgens hem passen de Europese Unie, tribunalen zoals die van Tokio en Neurenberg niet in die visie, evenmin als de internationale berechting van Milošević en Saddam Hoessein.

Duidelijke stijlbreuken

Daarin volgt Baudet Laughland volledig. Ze hebben zeer geregeld contact, bellen elkaar om de haverklap. Maar uiteraard moet een promovendus zijn proefschrift zélf schrijven. Het is geen coproductie met geleerden, buren of vrienden. Advies is altijd welkom maar de promovendus moet de uiteindelijke auteur zijn, in alle opzichten.

Een Engelstalig proefschrift is vreemd voor een promotie aan een Nederlandse universiteit. Laughland is ‘native speaker’, schrijft een mooi ‘Oxford English’: kort, compact, accuraat. Het is een Engels dat Baudet niet beheerst.

In het proefschrift zitten duidelijke stijlbreuken tussen Oxford-Engels en het Neder-Engels van een niet-‘native speaker’. Het eerste is academisch hoogstaand; het tweede is grammaticaal correct maar vaak met een Nederlandse manier van zinsopbouw. Op basis van die stijlbreuken (Oxford-Engels versus Neder-Engels) kun je met een fijne kam door het proefschrift gaan en zien welk ‘deel’ Baudet schreef mét Laughland, dan wel werd geschreven dóór Laughland.

Opvallend is dat deel I (‘The rise of borders’) van pagina 7 tot 77 alle kenmerken heeft van de stijl van Laughland: helder, academisch Engels. Alle delen die te maken hebben met tribunalen (Neurenberg, Tokio, Joegoslavië) maar ook het Internationaal Strafhof in Den Haag zijn vrijwel bloemlezingen uit de werken van Laughland.

Er is sprake van een stijlbreuk met andere hoofdstukken. Zo lezen we op pagina 109: ‘Nevertheless, as I said above, all such use of the term human rights is metaphorical’. Dit is een vorm van Neder-Engels. Bovendien gebruikt Laughland het woord ‘I’ niet in zijn redeneringen. ‘As I said above’ zou worden ‘aforementioned’. De stijlbreuken laten zien dat meerdere pennen hun bijdrage hebben geleverd, in plaats van de ene pen van de promovendus. Ook het deel ‘multiculturalisme’ toont vormen van Neder-Engels: ‘Nevertheless, the debate goes on’.

Ik kende zowel Baudet als Laughland en ook hun verschillende schrijfstijlen. Mijn conclusie is dat circa 130 van de 245 pagina’s waaruit het proefschrift bestaat, voortvloeiden uit de pen van Laughland. Dat is wellicht niemand opgevallen want niemand kende Laughland. Hij was echter de ‘missing link’.

‘Opinies in plaats van feiten’

De promotie in het Academiegebouw van de Universiteit Leiden ging in 2012 niet van een leien dakje. Hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging noemde de dissertatie ‘te journalistiek’. Hij zei: ‘Sinds wanneer kun je promoveren op opinies in plaats van feiten’. Baudet deed sommige vragen af met één zin of een simpel ‘ja’ of ‘nee’. Hoogleraar Tom Eijsbouts verweet Baudet ‘een gebrek aan kennis’ en een ‘wezenlijke schending van de procedure van zijn promotie’. In zijn column in NRC Handelsblad had Baudet geschreven dat zijn promotie ‘een formaliteit’ was.

Baudets video van 11 maart 2022 roept derhalve vragen op.

1. Wat betekenen de termen ‘met hem’ en ‘bij hem’ inzake het schrijven van een proefschrift?
2. Welk ‘deel’ is geoorloofd? Of moet je zeggen: geen enkel deel?
3. Wat was de rol van Laughland en was er bij zijn bijdrage niet eerder sprake van ‘delen’ geschreven dóór Laughland, gelet op het Oxford-Engels in de dissertatie?
4. Welke rol speelde Cliteur? Baudet hield zowel Laughland als Cliteur binnen FVD dicht aan de borst. Waarom?

Deze vragen destilleer ik uit een analyse van de tekst van het proefschrift, van het gebruik van de Engelse taal en ook met het oog op de intensieve band tussen Baudet en Laughland. Het betreft echter een academische aangelegenheid waarover ik niet moet oordelen. Het is aan de Universiteit Leiden licht te werpen op deze kwestie.

Op 9 oktober 2024 verschijnt van Derk Jan Eppink zijn nieuwe boek ‘Rechtsomkeert’, waarin hij in heldere taal schetst wat er zich afspeelt in de achterkamers van de actuele rechtse ommekeer in Europa, de VS en vooral in Nederland. ‘Rechtsomkeert’ verschijnt bij Uitgeverij Blauwburgwal. Het boek kost 22,95 en is nu al HIER voor te bestellen. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Derk Jan Eppink: Schreef doctor Thierry Baudet zijn proefschrift wel (helemaal) zelf? verscheen eerst op Wynia's Week.

Voor Europa is het signaal duidelijk. Met de FPÖ zal Oostenrijk dichter aanleunen bij de politiek van de Hongaarse premier Viktor Orban, inzake immigratie en de oorlog in Oekraïne.

Winstwaarschuwing: Kickl is dan wel de grote winnaar, of hij ook bondskanselier wordt is een andere zaak.

‘Bevrijdingsstrijd’

Op de vrijdagavond voor de verkiezingen gaf Kickl een toespraak tijdens de slotmanifestatie van de FPÖ, uitgerekend naast de Stephansdom uit 1578, de kathedraal die Wenen kenmerkt. Voor een menigte van enkele honderden mensen schetste hij zijn politieke agenda. Hij ziet zich als ‘anti-systeem’ politicus die een einde maakt aan het handjeklap van vooral christendemocraten en socialisten die nog een echte ‘zuil’ beheren, zoals ooit in Nederland en België.

Via vriendjespolitiek met de zakenwereld, de ‘Freunderlwirtschaft’, het aansturen van de media en het stelsel van cliëntelisme bij de verdeling van overheidsbanen. Het juiste partijlidmaatschap kan de doorslag geven. Kickl wil dat systeem breken. ‘De andere partijen hebben de wind van het systeem in de rug, maar voelen de tegenwind van de bevolking’. Hij ziet de FPÖ als leider van een ‘bevrijdingsstrijd’ en zichzelf aan het hoofd van Oostenrijk als ‘Volkskanzler’ die zorgt voor de ‘Festung Österreich’.

Immigratie is de troef van de FPÖ.  Kickl: ‘Wij eisen nultolerantie voor immigranten die misdaden begaan’. En bepleit remigratie. Het FPÖ-beleid verschilt amper van het beleid dat Hongarije al heeft: behandelen asielverzoeken aan de grens, bij afwijzing uitzetten.

Oostenrijk is geen lid van de Navo, neutraal zoals Zwitserland. Kickl: ‘Neutraliteit is een toekomstmodel, geen wapens leveren aan Oekraïne.’  Ook dit betekent dat Kickl hetzelfde standpunt heeft als Hongarije dat wel lid is van de Navo, maar inzake Oekraine een ‘opt-out’ kreeg in ruil voor instemming met Mark Rutte als secretaris-generaal van de Navo.

Saaiheid als wapen

Qua stijl verschilt Kickl sterk van zijn roemruchte voorgangers Jörg Haider en Heinz-Christian Strache. Beide waren glanzende narcisten, welbespraakt en extravagant. Kickl oogt als grijze muis, valt met zijn 1.72 meter niet meteen op, heeft een baardig gezicht en kleedt zich ‘niet elitair’. Die uiterlijke saaiheid is zijn wapen. Maar zijn innerlijke overtuiging is vasthoudend, terriër-achtig. 

Kickl komt uit de zuidelijke deelstaat Karinthië, waar hij in 1968 werd geboren in het plaatsje Radentheim, zoals hij zelf zegt, ‘van bescheiden afkomt’. Op het gymnasium in Spittal an der Drau raakte hij onder de indruk van de komende ‘sterke man’ uit de regio: Jörg Haider, oprichter van de FPÖ en jarenlang boegbeeld.

Slechts één haan kon heersen over de mestvaalt

Kickl studeerde politiek, filosofie en geschiedenis aan de universiteit van Wenen. Maar hij maakte zijn studie nooit af. Daarop aangesproken luidt zijn antwoord steevast: ‘ik kan weliswaar niets maar ik kan alles leren’. De werkelijke reden is dat hij in 1995 Haider leerde kennen, en hij toetrad tot diens ‘Akademie’ van de partij, de denktank. Kickl werd speechwriter voor Haider; viel op door zijn kennis van marketing, vooral het bedenken van slogans.

De twee waren totaal verschillend. Haider brutaal en provocatief; Kickl eerder rustig en bezonnen. Haider hield van feestjes met jonge mannen, de ‘Buberl partijtjes’; Kickl een gelovig katholiek, een gezinsman over wiens persoonlijk leven weinig bekend is. In 2005 kwam het tot een scheuring in de partij, want er kwam een nieuwe ster aan het firmament: Heinz Christian Strache (55). Slechts één haan kon heersen over de mestvaalt.

Door het onvoorspelbare optreden van Haider, die vergoelijkend sprak over de Waffen-SS (‘geen collectieve schuld’), werd de FPÖ van regeringsdeelname uitgesloten. Haider had zijn partij van 5% in 1983 tot 27% in 1999 gebracht, maar werd zelf struikelblok. Hij vertrok en richtte een eigen partij op. Haider ging ervan uit dat de getrouwe Kickl meeging. Dat gebeurde niet. Kickl bleef en Strache maakte hem secretaris-generaal van de partij. Zo manoeuvreerde hij zichzelf in het centrum van de macht. In 2008 kwam Haider om het leven bij een verkeersongeluk, onder de alcohol terugkerend van zijn beruchte feestje.

Alle geruzie deed de FPÖ geen goed. De FPÖ is een partij waarvan de conjunctuur erg afhankelijk is van het migratievraagstuk. In 2015 werd het hoogconjunctuur toen een asielgolf vanuit de Balkan opdook aan de Oostenrijkse grens. Strache en Kickl roken hun kans, want de kiezers vlogen massaal naar rechts. Bij de verkiezingen van 2017 kwam de FPÖ weer in de liga van de grote partijen. De christendemocraten behaalden met hun jonge lijsttrekker Sebastian Kurz 31,5%, de socialisten 27% en de FPÖ 26%. Kurz ging een coalitie aan met de FPÖ, Strache werd vicekanselier en Kickl kwam geruisloos in het kabinet, als minister van binnenlandse zaken.

Strache en de Ibiza-affaire

Toen werd ook de harde kant van Kickl zichtbaar voor de buitenwereld. Hij zegt weinig, maar wat hij zegt telt. Kickl heeft iets ascetisch: hij voltooide ooit een extreme triatlon in Schotland 2,4 km zwemmen, 200 km fietsen en een volle marathon: in 16 uur. Weinig Oostenrijkse politici zullen hem dat nadoen. Tijdens het Oostenrijks voorzitterschap in de EU lanceerde hij voorstellen voor een strakker asielbeleid, gesteund door Italië en Hongarije zoals het afhandelen van asielprocedures aan de buitengrenzen, inclusief op schepen voor de kust. Hij sprak verwijtend over ‘die deutsche Dummheit in der Mitte’.

Maar de FPÖ verknalde alles in 2019 toen een video verscheen met Strache die op een vakantieadres in Ibiza sprak met een vermeende nicht van een Russische oligarch, die tevens de Letse nationaliteit beweerde te hebben. Ze wilde zakendoen met Strache die een idee opperde: de Kronen Zeitung, verreweg de grootste krant van het land, kopen en aanzetten tot positieve berichtgeving over hem en zijn partij. De video dateerde van 2017, maar de makers ervan lanceerden het beeldmateriaal vlak voor de verkiezingen. Kurz brak de coalitie, Strache vertrok vrijwillig uit het kabinet, maar Kickl werd er meteen uitgezet. Kurz regeerde verder met de Groenen. De FPÖ was terug bij af.

Na veel interne strubbelingen werd Kickl in juni 2021 ‘Bundesparteiobmann’ van de FPÖ, nadat hij in het Oostenrijkse parlement fel campagne had gevoerd tegen het Corona-beleid van de regering-Kurz dat hij ‘misdadig’ noemde. Kickl ontpopte zich als een verbeten vechter, doorzetter en wilde zijn weerwraak. Slogan: ‘Kurz muss weg’. De appel viel rijp in zijn mand toen bekend werd dat Kurz zich als premier ook schuldig had gemaakt aan het omkopen van de media in de zogenoemde ‘Inseraten-affaire’. Wederom: extra overheidsadvertenties voor bepaalde media, met in ruil positieve berichtgeving en gunstige peilingen. Kurz vertrok.

Brandmauer

Kickl staat aan de top van zijn macht, maakte de FPÖ voor het eerst de grootste partij van Oostenrijk. Het breken van het Oostenrijkse systeem is niet eenvoudig en hij blijft afhankelijk, vooral van de ÖVP. Links eist al een ‘Brandmauer’ tegen de FPÖ, de uitsluiting van die partij bij coalitieonderhandelingen. Dat dwingt de ÖVP gevangene van links te worden. De zittende Oostenrijkse bondskanselier Karl Nehammer (ÖVP) wil niet met Kickl in zee. Maar wat gaat zijn partij doen?

Op 9 oktober 2024 verschijnt van Derk Jan Eppink zijn nieuwe boek ‘Rechtsomkeert’, waarin hij in heldere taal schetst wat er zich afspeelt in de achterkamers van de actuele rechtse ommekeer in Europa, de VS en vooral  in Nederland. ‘Rechtsomkeert’ verschijnt bij Uitgeverij Blauwburgwal. Het boek kost 22,95 en is nu al HIER voor te bestellen. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Derk Jan Eppink: FPÖ trekt met zege in Oostenrijk Europa verder naar rechts verscheen eerst op Wynia's Week.

Een goede gelegenheid om weer eens naar Cottbus te reizen, om haar te kunnen aanschouwen tijdens een manifestatie voor de ‘Stadthalle Cottbus’. In december 1989 was ik in dat stadje om een reportage te maken voor NRC Handelsblad over de ‘binnenlanden’ van de DDR, toen nog onbekend terrein. Cottbus, in het zuidoosten van Duitsland bij de Poolse grens met een intussen aardig gerestaureerde binnenstad, toont nog altijd de restanten van de DDR-architectuur. ‘Oost-Duitser’ kan bijna niet. En dat is vruchtbare aarde voor de campagne van Sahra Wagenknecht.

Van haar vader werd nooit meer vernomen

Voor de Stadthalle hebben zich enkele honderden mensen verzameld om het ‘fenomeen’ aan te horen. Ze verschijnt precies op tijd, überpünktlich, op het podium dat is afgeschermd met een ijzeren hek want in Erfurt werd ze onlangs aangevallen door een man die rode verf over haar sproeide. Beveiligers houden het publiek in de gaten en direct achter het podium staan twee auto’s: haar dienstauto en een zwarte Mercedes met zwaailicht. Ze kan niet meer alleen over straat.

Wagenknecht, geboren in Jena, met een Oost-Duitse moeder en een vader – uit het Perzië van de Sjah – die in West-Berlijn studeerde en vooral demonstreerde tegen de pauwentroon in Teheran. Hij keerde begin jaren zeventig – toen Sahra 3 jaar was – terug naar Perzië; van hem werd nooit meer vernomen.

Wagenknecht begon als communiste in de DDR en werd lid van de regerende Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED), uitgerekend in 1989, toen de Berlijnse muur viel. Ze ontpopte zich tot overtuigd marxiste, wilde een ‘hervormde DDR’ behouden en was tegen de hereniging van Duitsland. Wie haar daar nu mee confronteert krijgt als antwoord, zoals recent in de Tagesspiegel, dat oud-bondskanselier Angela Merkel in de DDR ‘ooit secretaris was van de Freie Deutsche Jugend (FDJ), verantwoordelijk voor agitatie en propaganda. Ik neem aan dat daar ook mooie citaten van zijn, als je ernaar zoekt’.

De ommekeer bij Wagenknecht begon na haar vriendschap met Oskar Lafontaine (80) met wie ze in 2014 zou trouwen. Lafontaine was SPD-politicus, voormalig kandidaat om bondskanselier te worden en minister van Financiën ten tijde van bondskanselier Gerhard Schröder. Die combinatie leidde tot een uitbarsting en Lafontaine verliet de SPD.

Winnende formule

Hij werd een soort vaderfiguur die Wagenknecht manoeuvreerde naar de meer praktische inzichten van de sociale markteconomie. Haar marxistische achtergrond is nog wel te horen in haar strikt geordende toespraken; rechtlijnig zoals gedoceerd in de Parteischule. Retoriek is haar sterke punt, en een ‘practical joke’ komt niet voor in haar repertoire. West-Duitse politici zijn haar in het debat niet meester; zij domineert.

De winnende formule van Wagenknecht is dat BSW op economisch gebied links is maar op migratie rechts, en zich keert tegen woke dat ze vooral belachelijk maakt als een modeverschijnsel van de Duitse groenen, de ‘havermelk en café latte politici’. In Cottbus slaat dat aan.

Duitsland kan immigratiegolf niet aan

Wagenknecht markeert wel een verschil met de Alternative für Deutschland (AfD) door een zakelijk taalgebruik over migratie. Geen tirades tegen buitenlanders. Ze koppelt dit thema aan de gevolgen van overmatige immigratie voor huisvesting, onderwijs en zorg. ‘De situatie in het onderwijs is erbarmelijk, de meerderheid van de kinderen spreekt als ze beginnen op school geen Duits’.

Ze wijst ook op het woningtekort, terwijl steeds meer asielzoekers naar Duitsland reizen. Duitsland komt 700.000 woningen tekort, de huren stijgen, en vooral Oost-Duitsers komen in de knel. Conclusie: Duitsland kan deze immigratiegolf niet aan.

Tegen het geheven vingertje

Wagenknecht oogst luid applaus zodra ze begint over de oorlog in Oekraïne. Ze noemt de Russische inval in Oekraïne ‘een misdaad’, maar vindt dat er onmiddellijk een einde moet komen aan de wapenleveranties zodra Poetin instemt met een wapenstilstand aan de huidige frontlijn. ‘Dan moet er worden onderhandeld over wat er met die gebieden moet gebeuren. Het beste is de mensen in de Donbass en de Krim in een referendum onder VN-toezicht te vragen bij welk land ze willen horen.’

Wagenknecht brengt een morele equivalentie aan tussen Rusland en de Verenigde Staten. De toehoorders raken in extase als ze daarover begint, want de ‘Westbindung’ die West-Duitsland heeft gekenmerkt, is in Oost-Duitsland helemaal afwezig. ‘Hoeveel landen heeft de VS in de as gelegd, met miljoenen doden; hoeveel mensen heeft Amerika omgebracht met drone-aanvallen?’ Het gaat erin als zoete koek. Ze wil bij mogelijke coalitie-onderhandelingen in de deelstaten Saksen, Thüringen en Brandenburg de oorlog in Oekraïne aan de orde stellen.

En de deelstaatregeringen moeten zich uitspreken tegen plaatsing van nieuwe Amerikaanse lange afstandsraketten in Duitsland. De rood-groene regering in Berlijn en ook de christendemocratische CDU/CSU griezelen bij de gedachte dat Oost-Duitse deelstaten een eigen ‘Ostpolitik’ gaan voeren. Ze typeert de rood-groene Bondsregering als ‘Moral Weltmeister’, wat in Nederland bekend staat als het geheven vingertje.

Met 13 tot 15 procent van de stemmen in Oost-Duitsland zit Wagenknecht in het centrum van de macht. Zowel de CDU als de SPD en Groenen sluiten AfD categorisch uit. Wat in Frankrijk en België een ‘cordon sanitaire’ heet, wordt in Duitsland, in de traditie van muren bouwen, een ‘Brandmauer’ genoemd. AfD is té zeer geradicaliseerd om deel te kunnen uitmaken van machtsvorming. De Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) vatte de situatie goed samen: ‘Sie ist Partei, sie ist Machtfaktor’. Wagenknecht heeft de sleutel in handen.

In Brandenburg regeert de SPD al sinds 1990 en minister-president Dietmar Woidke heeft de kiezers gedreigd met aftreden als de AfD groter wordt dan de SPD. De geschiedenis leert dat ‘ik of de chaos’ een riskante formule is ten tijde van boze kiezers. In peilingen staat AfD op de eerste plaats. De groenen sukkelen rond de kiesdrempel van 5% en de liberale FDP is in heel Oost-Duitsland van de kaart geveegd, evenals Die Linke, de vorige partij van Wagenknecht. Met de Brandmauer in Brandenburg krijgt Wagenknecht ook hier de sleutels in handen.

Petite histoire. Bij haar geboorte in de DDR werd Wagenknecht als Sarah in het bevolkingsregister ingeschreven. Ze wilde dit later wijzigen in de Perzische schrijfwijze van Sarah, Sahra, ter ere van haar vader. De DDR-autoriteiten wezen dat resoluut af. ‘Onwettig’. Bij haar inschrijving als lid van de Bondsdag maakte ze er Sahra van, en dát bleef. Ze is vasthoudend. Met Wagenknecht gaan onze oosterburen nog veel plezier beleven.

Derk Jan Eppink studeerde rechten in Amsterdam en werkte als journalist in Nederland, België en de Verenigde Staten. Hij was adviseur van Europees commissaris Frits Bolkestein en was lid van het Europees Parlement en van de Tweede Kamer. 

Op 9 oktober 2024 verschijnt van Derk Jan Eppink zijn nieuwe boek ‘Rechtsomkeert’, waarin hij in heldere taal schetst wat er zich afspeelt in de achterkamers van de actuele rechtse ommekeer in Europa, de VS en vooral  in Nederland. ‘Rechtsomkeert’ verschijnt bij Uitgeverij Blauwburgwal. Het boek kost 22,95 en is nu al HIER voor te bestellen. Informatie voor media en de boekhandel: info@blauwburgwal.nl

Wynia’s Week verschijnt nu drie keer per week! De groei en bloei van Wynia’s Week is te danken aan de donateurs. Doet u al mee? Doneren kan op verschillende manieren. Kijk HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Derk Jan Eppink: Sahra Wagenknecht heeft in Duitsland de sleutels tot de macht in handen verscheen eerst op Wynia's Week.