Strikt genomen is de Israëlische Gaza-oorlog geen tragedie, maar eerder een afschuwelijk ongeluk. Veel oorlogen wachten jaren tot ze niet meer kunnen worden tegengegaan. Dat zijn de tragedies. Deze oorlog had nooit mogen gebeuren. De Israëlische inlichtingendienst wist een jaar van tevoren van de plannen voor de Hamas-aanval van 7 oktober, en kreeg dringende waarschuwingen van lagere officieren vlak voor die aanval plaatsvond. Maar de hoogste militaire en politieke leiders wuifden ze weg.

Dit past in een eerbiedwaardig patroon. Stalin kreeg de plannen voor Operatie Barbarossa van zijn spion Victor Sorge; de Amerikaanse marine-inlichtingendienst kreeg waarschuwingen voor de aanval op Pearl Harbor; en de FBI had de puzzelstukjes van 11 september in bezit, maar slaagde er niet in ze in elkaar te passen.  

Hamas is geen partij

Inlichtingendiensten worden niet beloond voor het geven van tijdige waarschuwingen, maar voor het dienen van de politieke agenda van hun bazen, en de legendarische spionnen van Israël bleken niet anders te zijn dan hun tegenhangers in andere landen. Overtuigd dat Hamas rustig gehouden kon worden met 40 miljoen dollar per maand aan subsidies van Qatar en met andere economische concessies, weigerde de Israëlische regering zich iets anders voor te stellen.

Voor de 300.000 reguliere soldaten van het Israëlische leger zijn de 30.000 tot 40.000 lichtbewapende ongeregelde Hamas-troepen geen partij, net zoals ISIS geen partij was voor het Amerikaanse leger en zijn bondgenoten. Of Hamas geheel of grotendeels wordt uitgeroeid in Gaza hangt af van de mate waarin Israël de Amerikaanse druk kan weerstaan ​​om zijn operaties teniet te doen. De uitkomst zal in ieder geval niet veel anders zijn. 

Wat er ook gebeurt, de meeste van de twee miljoen inwoners van Gaza zullen de komende jaren in tentenkampen doorbrengen, terwijl de rest van de wereld zich afvraagt ​​wat ze ermee aan moeten. Hun levensomstandigheden zullen vergelijkbaar zijn met die van de ruim 200.000 Joodse vluchtelingen die twee jaar lang in tentensteden woonden nadat ze na de oorlog van 1948 uit de Arabische landen waren verdreven.

Ondanks alle verschrikkingen van de aanslagen van 7 oktober vormen ze geen existentiële crisis voor een land met het machtigste leger van de regio en een buitengewoon vermogen tot nationale solidariteit tegenover externe dreigingen.

Blunder van Biden

Het existentiële gevaar voor Israël komt niet van de zuidelijke grens, maar eerder – zoals in Jeremia 1:13-14 – vanuit het verre noorden, met name Oekraïne. De regering-Biden dacht eerder dat ze een regimeverandering in Rusland zou kunnen afdwingen door middel van  verlammende sancties. In plaats daarvan omzeilde een groot deel van de wereldhandel en de financiële stromen de Amerikaanse sancties, waardoor Rusland nauwelijks minder inkomsten uit olie kreeg en China zorgde voor een gestage aanvoer van hightech-componenten, rechtstreeks en via landen als Turkije, Kazachstan, Georgië en Armenië. In plaats van met 50 procent in te storten, zoals president Biden had voorspeld, kromp de Russische economie in 2022 slechts met 2,1 procent en groeide in 2023 met 3 procent.

In oktober 2023 bleek dat het beleid van Poetin werd goedgekeurd door 80 procent van de ondervraagde Russen. Het Biden-team is verantwoordelijk voor de grootste blunder in de veelbewogen geschiedenis van het Amerikaanse buitenlandse beleid.

Loze opschepperij

De strategische positie van Amerika staat op het punt een klap te krijgen die vergelijkbaar is met, en wellicht verwoestender is dan, de instorting van Vietnam in 1975. Met een bevolking van minder dan 30 miljoen inwoners, tegenover een Russische bevolking van 147 miljoen, kan Oekraïne niet genoeg manschappen op de been brengen om zich te verdedigen tegen een Russisch leger met een vergelijkbare technologie en veel grotere vuurkracht. Het Westen kan niet genoeg artilleriegranaten produceren, dus vuurt Oekraïne dagelijks honderden houwitsergranaten af, terwijl Rusland er duizenden afvuurt. Beide partijen hebben 70.000 tot 100.000 mensen verloren en drie of vier keer zoveel gewonden, maar Rusland heeft veel meer mensen. Geen van de westerse Wunderwaffen heeft een verschil gemaakt, en de Russen beschikken over een aantal vervelende eigen wapens en over een duidelijk luchtoverwicht.

Een poging om de grenzen van de NAVO te verleggen naar de Russisch-Oekraïense grens is misschien wel de domste daad in het treurige drama van het Amerikaanse buitenlands beleid geweest, en de verklaring van president Biden op 26 maart 2022 dat Poetin niet aan de macht mag blijven is misschien wel de meest loze opschepperij ooit door een Amerikaanse leider. 

Op enkele uitzonderingen na heeft het Amerikaanse establishment op het gebied van het buitenlands beleid zijn geloofwaardigheid afhankelijk gemaakt van de uitkomst van deze oorlog. Hoewel een paar gevestigde namen zoals Richard Haass spreken over het ‘herdefiniëren van succes in Oekraïne’, dat wil zeggen de overwinning uitroepen en naar huis gaan, heeft het grootste deel van het establishment de gelederen gesloten. Iedereen die er anders over denkt kan een zware beroepsmatige straf verwachten.

De sfeer in Washington lijkt op het Wenen in het voorjaar van 1914, zoals beschreven door Robert Musil in De Man zonder Eigenschappen (1930): De lezer, maar geen van de hoofdrolspelers, weet dat hun wereld van illusies op het punt staat op een vreselijke manier aan haar eind te komen. Het Amerikaanse establishment weigert dit te weten, maar Rusland weet het, net als China, de Golfstaten en alle anderen. De verandering in het mondiale machtsevenwicht na de instorting van Oekraïne zal zo dramatisch zijn dat alle spelers in dit mondiale spel voorzichtig zijn over hun volgende stap. Maar Rusland en China tasten de Amerikaanse zwakheden af op een manier die ruim onder de drempel van een casus belli blijft.

Israël zal hiervan schade ondervinden. Het heeft Amerikaanse wapens en munitie nodig, terwijl de munitievoorraden door de oorlog in Oekraïne uitgeput zijn. Het is ook afhankelijk van het Amerikaanse veto in de VN-Veiligheidsraad. Dan helpt het niet dat de regering-Biden, met het oog op de pro-Palestijnse sympathie van haar progressieve achterban, alles doet wat ze kan om Israël af te houden van de militaire acties die nodig zijn om Hamas op te ruimen. Hoewel het Amerikaanse bondgenootschap op korte termijn onmisbaar is voor Israël, zal de teloorgang van de Amerikaanse macht op lange termijn bijdragen aan de strategische omsingeling van Israël.

Hartelijke betrekkingen

Wijlen Henry Kissinger werd op 20 oktober in zijn laatst gepubliceerde interview gevraagd : ‘Is het mogelijk voor Rusland om een ​​grotere betrokkenheid bij het Midden-Oosten te tonen?’ Hij antwoordde: ‘Vóór de Oekraïense oorlog was Rusland over het algemeen voor Israël in de confrontatie met de Arabieren. Als Rusland nu zou ingrijpen, heeft het twee opties: zich aan de kant van de Arabieren scharen of als bemiddelaar in de crisis optreden – wat vreemd zou zijn in het licht van de Oekraïense oorlog.’

Sinds Rusland in 2015 tussenbeide kwam in de Syrische burgeroorlog om te voorkomen dat de soennitische jihad tegen de Assad-regering de Russische Kaukasus zou binnensluipen, hebben Israël en Rusland correcte, zo niet hartelijke betrekkingen onderhouden op het Syrische toneel. De Russen grepen niet in wanneer de Israëlische luchtmacht duizenden aanvallen uitvoerde op de door Iran gesteunde milities in Syrië. Dat is van cruciaal belang voor de veiligheid van Israël aan de noordflank, waar het wordt geconfronteerd met een Hezbollah-strijdmacht die drie keer zo groot is als Hamas, bewapend met misschien wel 150.000 raketten, waaronder veel moderne modellen die de Israëlische verdediging wellicht kunnen ontwijken.

Schaak en Monopoly

De recente Russische toenadering tot Iran is reden voor ernstige bezorgdheid. Eind november kondigde Iran aan dat het een deal had ‘afgerond’ om Russische SU-35-jagers van Rusland te kopen, die ruwweg vergelijkbaar zijn met de F-15’s waarmee de Israëli’s vliegen. Het is niet bekend of de Russen volledige gevechtsvliegtuigen met geavanceerde luchtvaartelektronica en lucht-luchtraketten zullen verkopen, of een minder krachtige exportversie. Vermoedelijk is dat een kwestie van onderhandelen.

De Russen spelen schaak, terwijl de Amerikanen Monopoly spelen, en de voor de hand liggende Russische zet als reactie op een Amerikaanse poging om het midden van het bord in Oekraïne onder controle te krijgen, is een loper te plaatsen in de richting van Iran.

Ik waarschuwde in 2008 dat als Washington ervoor kiest Rusland te demoniseren, de kans groot is dat Rusland de Amerikaanse strategische belangen zal gaan schaden, en het Iraanse probleem zal gebruiken om Amerika een loer te draaien. Dat is zeker een groot risico, want nucleaire proliferatie is het enige middel waarmee schurkenstaten een ernstige bedreiging voor grote mogendheden kunnen vormen. 

De ironie van de huidige crisis is dat de neoconservatieven van Washington, door een harde houding tegen Rusland te eisen, de veiligheidsbelangen van Israël wellicht dieper hebben geschaad dan welke tegenstander van Israël in de Amerikaanse politiek dan ook. De neoconservatieven zijn in de regel niet Joods, maar velen van hen zijn Joden die zich grote zorgen maken over de veiligheid van Israël – zoals schrijver dezes ook doet. Als Amerika Rusland tot een strategische tegenstander maakt, zal dat een flinke klap zijn voor de overlevingskansen van Israël.

Poetin en Iran

Het staatsbezoek van Poetin aan Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten, compleet met militaire vliegtuigen die de kleuren van de Russische vlag uitstootten, was ‘niets minder dan de terugkeer van Poetin op het wereldtoneel’, schreef Die Welt op 12 december. Later die week ontving Poetin hoge Iraanse functionarissen in Moskou.

Iran heeft kennelijk besloten niet mee te doen aan het huidige Gaza-conflict en niet (zoals velen vreesden) een tweede front tegen Israël in het noorden te openen. Maar het probeert zijn bevriende milities uit om de westerse reacties te testen. Hezbollah vuurde in november ongeveer vijftig raketten af ​​op Israëlische posities, vergeleken met vierduizend raketten tijdens de Libanonoorlog van 2006. De Houthi-militie in Jemen heeft anti-scheepsraketten en drones afgevuurd op civiele schepen, waardoor het vrachtverkeer uit de Rode Zee moet worden omgeleid. Op 18 december maakte het Pentagon bekend dat een coalitie van tien landen (met de pijnlijke afwezigheid van de Golfstaten) de scheepvaart gaat beschermen.

China en Biden

Intussen ontstond op 10 december in Azië een kleine aanvaring tussen de Chinese marine en Japanse schepen nabij de betwiste Senkaku-eilanden. Ook hebben Chinese schepen Filippijnse schepen lastiggevallen met waterkanonnen, terwijl die probeerden de Filippijnse strijdkrachten in de Zuid-Chinese Zee te bevoorraden.

Dit zijn eerder aftastende bewegingen dan voorbereidingen voor een  oorlog. De lering die China trok uit de top van Xi Jinping en president Biden half november, is dat Amerika bang is voor het vooruitzicht van een militaire betrokkenheid bij China. De belangrijkste Amerikaanse wens in San Francisco was het herstel van de hotline tussen de twee legers, die China had opgeschort na het bezoek van de toenmalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Nancy Pelosi, aan Taiwan. China kreeg ook een ondubbelzinnige verklaring van het Witte Huis dat ‘we duidelijk de onafhankelijkheid van Taiwan niet steunen’. (…)

Een Oekraïense nederlaag in de vorm van een aanzienlijk verlies van grondgebied en een langdurig staakt-het-vuren zouden de rest van de wereld herinneren aan de grap van Kissinger dat het gevaarlijk is om een ​​vijand van de Verenigde Staten te zijn, maar dodelijk om onze vriend te zijn.

Israël zal te maken krijgen met een minder coöperatief Rusland dat met Iran omgaat, een China dat de antikoloniale wrok in het Zuiden tegen Israël wil uitbuiten, een assertiever en beter bewapend Iran, en een verminderde Amerikaanse betrokkenheid bij West-Azië. 

De directe problemen zijn minder nijpend dan ze lijken: behalve Qatar en mogelijk sommige delen van het Turkse politieke spectrum is de rest van de wereld blij om te zien hoe Israël Hamas vernietigt. De soennitische jihad waaraan Hamas zijn trouw betuigt, is een hardnekkig veiligheidsprobleem voor zowel Rusland als China. Iran heeft Hamas bewapend en gefinancierd, maar het wil niet dat een soennitische entiteit de belangrijkste oppositiepartij tegen Israël wordt. 

Donald Trump

De problemen van Israël op de lange termijn zijn echter erger dan ze lijken, en zullen aan de oppervlakte komen als het stof in Oekraïne is neergedaald. Wat de strategische situatie van Israël het meest waarschijnlijk zou verzachten, zou de verkiezing van Donald Trump voor een tweede termijn zijn. In tegenstelling tot de neoconservatieven en de mondiale liberalen die momenteel aan de macht zijn, heeft Trump geen belang bij een regimeverandering in Rusland, en heeft hij geen reden om de blunders van anderen voort te zetten. 

Hij heeft beloofd de oorlog in Oekraïne te beëindigen, wat betekent dat de verliezen van Amerika zullen worden beperkt. Hij zal waarschijnlijk de sterke Amerikaanse steun voor Israël bestendigen, terwijl hij de schade aan de Amerikaanse positie in het buitenland zal beperken door conflicten met Rusland en China te vermijden. In tegenstelling tot het buitenlands beleid-team van Biden interesseert het Trump weinig hoe andere landen hun zaken regelen. Zijn zorg is wat de beste deal is voor de Verenigde Staten.

Dit artikel verscheen op 19 december 2023 in the American Mind.

Vertaling Chris Rutenfrans

David P. Goldman is adjunct-hoofdredacteur van Asia Times en  Washington fellow van het Claremont Institute. Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht De teloorgang van de Amerikaanse macht is een veel grotere bedreiging voor Israël dan Hamas verscheen eerst op Wynia's Week.

China, zo betoogt professor Wen, heeft duizenden jaren geleden een sedentaire cultuur gecreëerd, terwijl het Westen nog steeds de kenmerken van zijn voorouders van jager-verzamelaars in zich draagt. China ‘assimileerde volkeren die zes grote en driehonderd kleinere taalgroepen vertegenwoordigden’, merkte ik op. In tegenstelling tot Europa, dat de bekering van zijn volkeren tot het christendom afdwong als voorwaarde voor toetreding tot de westerse beschaving, verenigde China zijn ongelijksoortige volkeren door middel van een gemeenschappelijk systeem van karakters en infrastructuur, terwijl lokaal gesproken talen, religie en cultuur konden blijven bloeien.  

De barbaarse dreiging  

Maar soms mislukte de assimilatie. In de 3de eeuw voor Christus bedreigde de nomadische Xiongnu de Han-dynastie. De Han-dynastie probeerde op veel verschillende manieren om met de noordelijke nomaden om te gaan. Ze voerde offensieve en defensieve oorlogen, betaalde schattingen, huwde haar Chinese prinsessen uit aan Xiongnu-leiders en moedigde hen aan de Chinese cultuur over te nemen.  

Uiteindelijk werd de Han-dynastie gedwongen om tegen de Xiongnu te gaan strijden. Pas in 124 v. Chr. versloeg het leger van generaal Wei Qing een grote Xiongnu-troepenmacht. Maar de barbaarse dreiging bleef bestaan. Meer dan duizend jaar later veroverden de Mongoolse en Mantsjoe-barbaren heel China. 

De veerkracht van de Chinese beschaving was zo sterk dat zij de barbaarse indringers uiteindelijk assimileerde, maar niet zonder enorm lijden en grote verliezen. Tijdens de Tang- en Song-dynastieën zijn alle sleuteltechnologieën van de Europese Industriële Revolutie uitgevonden. Historici vragen zich af waarom de Industriële Revolutie dan niet in China heeft plaatsgevonden. Het antwoord zou kunnen zijn dat barbaarse indringers China zo hadden ontwricht dat zijn innovaties niet tot bloei konden komen. 

Ondanks de ongekende economische groei en indrukwekkende militaire kracht van China is de barbaarse dreiging niet verdwenen. Tijdens mijn vele bezoeken aan China in de afgelopen tien jaar heb ik Chinese geleerden horen beweren dat de Verenigde Staten opzettelijk de jihadisten hebben uitgebroed om China te destabiliseren. Ik geloof niet dat de Verenigde Staten dit opzettelijk hebben gedaan, maar Amerikaanse misstappen in de zogenaamde Global War on Terror hebben zeker voor problemen voor China gezorgd. 

De opkomst van IS 

In 2008 gaf de regering-Bush in haar laatste jaar een blanco cheque aan generaal David Petraeus om de soennitische opstand tegen de door de Amerikanen gesteunde sjiitische meerderheidsregering in Irak te beteugelen. Petraeus betaalde 16 miljoen dollar per maand aan salarissen aan voormalige soennitische militaire officieren. 

Veel soennitische strijders, betaald en bewapend door de VS, vormden later de kern van IS. De Amerikaanse steun aan soennitische jihadisten in Syrië bevorderde de opkomst van IS, waarvoor een uitgelekt rapport van de Defense Intelligence Agency in 2012 waarschuwde. 

Anti-beschavingsjihad 

De Associated Press meldde in 2017: ‘Oeigoeren die in Syrië vechten, richten zich op China.’ In het AP-rapport stond: ‘Sinds 2013 zijn duizenden Oeigoeren, een Turkssprekende moslimminderheid uit West-China, naar Syrië gereisd om te trainen bij de Oeigoerse militante groep Turkistan Islamic Party en samen met Al-Qaida te vechten, waarbij ze een sleutelrol speelden in verschillende gevechten. De troepen van de Syrische president Bashar Assad komen in botsing met Oeigoerse strijders nu het zes jaar durende conflict zijn eindspel nadert. Maar het einde van de oorlog in Syrië kan het begin zijn van China’s grootste angsten. “Het kon ons niet schelen hoe de gevechten verliepen of wie Assad was”, zei Ali, die alleen zijn voornaam wilde noemen uit angst voor represailles tegen zijn familie thuis. “We wilden gewoon leren hoe we de wapens moesten gebruiken en dan teruggaan naar China.” 

Hamas maakt deel uit van dezelfde anti-beschavingsjihad die terroristen trainde om Chinezen te vermoorden. Als bestuurslid van een Israëlische stichting die zich bezighoudt met de betrekkingen tussen Israël en China, had ik het voorrecht om tijdens bezoeken aan China de standpunten te horen van vooraanstaande Chinese wetenschappers en militair strategen. De dreiging van de verspreiding van de jihad in Zuidoost-Azië is een voortdurende zorg. De Chinese geleerden benadrukten dat China nauwe betrekkingen onderhoudt met veel moslimlanden, met een bevolking die sympathiseert met de Palestijnse zaak. 

China heeft zijn eigen redenen om een ​​neutraal standpunt in te nemen over Israëlisch-Palestijnse kwesties, en ik ben niet van plan China te adviseren over de manier waarop het zijn diplomatie moet voeren. Het is echter mogelijk dat sommige dimensies van het probleem niet voldoende worden onderkend. 

Het Israëlische beleid ten opzichte van Hamas van de afgelopen jaren was een kopie van de aanvankelijke pogingen van de Han-dynastie om de Xiongnu gunstig te stemmen. Israël moedigde Qatar aan om Hamas 40 miljoen dollar per maand aan subsidies te verstrekken. In 2020 reisde het hoofd van de Mossad naar verluidt naar Qatar om dergelijke subsidies te promoten. Het afgelopen jaar heeft Israël de grens met Gaza opengesteld voor 20.000 Arabieren die in Israël werkten om hun economische omstandigheden te verbeteren. 

Zelfgenoegzaam 

In een essay voor de Amerikaanse website Law&Liberty schreef ik: ‘De Netanyahu-regering dacht dat zij alle strategische bases onder controle had en dat zij Hamas kon omkopen om aan de zijlijn te blijven terwijl zij onderhandelde over diplomatieke betrekkingen met Saoedi-Arabië. Ze wiegde zichzelf in een zelfgenoegzame waas die het zicht ontnam aan de weerspannige elementen van de oude wereld die zich verzetten tegen de moderniseringsimpuls van de Abraham-Akkoorden.’ 

Dat is de oorsprong van het ‘falen van de inlichtingendiensten” waardoor duizenden Hamas-terroristen Israël konden infiltreren en meer dan 1.300 Israëli’s konden vermoorden, waaronder honderden kinderen en tieners. De Israëlische rapporten over de begane wreedheden zijn geen instrument van westerse propaganda. We kennen de meeste uit video’s die online zijn geplaatst door Hamas zelf, die de Israëli’s en de westerse wereld angst wil aanjagen. 

Hamas wil de vernietiging van Israël 

Binnen het kader van professor Wen is Hamas een overblijfsel van de nomadische, pre-beschavingswereld die weigert geassimileerd te worden. Hamas wil geen tweestatenoplossing. Zijn handvest roept op tot de vernietiging van Israël en de oprichting van een islamitische staat in zijn plaats. Dit is geen gewoon etnisch conflict dat kan worden opgelost het midden tussen twee standpunten te zoeken. 

Het Handvest van Hamas stelt: ‘De Islamitische Verzetsbeweging is een vooraanstaande Palestijnse beweging, die trouw is aan Allah en wier levenswijze de Islam is. Het streeft ernaar om de vlag van Allah over elke centimeter van Palestina te hijsen.’ Ze voegt eraan toe: ‘Israël zal bestaan ​​en zal blijven bestaan ​​totdat de Islam het zal uitwissen, net zoals het anderen daarvoor heeft uitgewist.’ 

Zoals ik in december 2022 heb geschreven in een commentaar in guancha.cn is het inkomen per hoofd van de bevolking op de Westelijke Jordaanoever, waar Israël de ultieme autoriteit blijft, twee keer zo hoog als dat van Gaza, waar Hamas de macht greep met een staatsgreep in 2007 nadat Israël zich eenzijdig uit het gebied had teruggetrokken. De willekeurige slachting van onschuldige burgers, inclusief baby’s, is identiek aan de methoden van IS. 

Geen enkele staat die toestaat dat een buurland duizenden van zijn burgers vermoordt, kan overleven. Israël heeft geen andere keuze dan Hamas te vernietigen. Hamas probeert, zoals ik heb uitgelegd in het commentaar op guancha.cn, het aantal slachtoffers onder de eigen bevolking te maximaliseren om de sympathie van de wereld te winnen.  

Eigen raketten doden meer Gazanen dan Israëliërs 

Hamas beweert dat het de Israëlische ‘bezetting’ bestrijdt. In feite beëindigde Israël in 2005 eenzijdig de bezetting van Gaza en droeg het gebied over aan de Palestijnse Autoriteit. In 2007 wierp Hamas de regering van de Palestijnse Autoriteit omver. Sindsdien hebben jihadistische terroristen meer dan 20.000 raketten afgevuurd op burgerdoelen in Israël. Veel van die raketten waren slechte, ruwe apparaten, die vaak terugvielen in de dichtbevolkte Gazastrook en veel meer Arabieren dan Israëliërs doodden. De vernietiging van een ziekenhuis in Gaza op 17 oktober is een van de vele gevallen van terroristische raketten die Gazanen doden in plaats van Israëli’s. 

De acties van Israël ter verdediging van Israël zullen onvermijdelijk burgerdoden veroorzaken, omdat Hamas de burgers van Gaza als menselijk schild gebruikt. Dit zal de moslimopinie in veel delen van de wereld doen ontvlammen. De voorzichtige publieke houding van China is niet verrassend. Niettemin moet China zorgvuldig overwegen waar zijn belangen in het Gaza-conflict liggen. 

Export naar het Zuiden steeds belangrijker 

Op de korte termijn maakt China zich zorgen over de vrije oliestroom vanuit de Perzische Golf, die in 2022 54% van de Chinese olie-import uitmaakte. Het Chinese handelssucces in de Perzische Golf loopt gelijk op met zijn diplomatieke prestaties: de export naar Saoedi-Arabië is tussen 2018 en 2023 bijna verdrievoudigd. Iran is de belangrijkste wapenleverancier van Hamas en steunt Hamas in het huidige conflict. Ik ben er zeker van dat het Chinese advies aan Iran zal zijn om escalatie te voorkomen. 

Maar de Chinese belangstelling voor het conflict is breder dan energiezekerheid. De economische toekomst van China hangt voor een groot deel af van zijn export naar het Zuiden, die sinds 2019 is verdubbeld en nu de export naar de markten van ontwikkelde landen overtreft. 

Zoals ik schreef in mijn boek uit 2020: You Will Be Assimilated: China’s Plan to Sino-Form the World, en in veel daaropvolgende artikelen, brengt China een digitale en fysieke infrastructuur naar miljarden mensen die zich nu aan de rand van de wereldeconomie bevinden, en integreert hen snel in de wereldmarkt. 

Terwijl de binnenlandse beroepsbevolking afneemt, exporteert China kapitaal en technologie om de inspanningen van jongeren in het Zuiden te benutten. Dat is niet alleen een economische noodzaak, maar ook een beschavingsvereiste: China wil zijn door de infrastructuur aangedreven ontwikkelingsmodel over de hele wereld verspreiden. 

Jihadisten in Pakistan 

China is een moderniserende kracht voor de hele wereld. Het Belt and Road Initiative heeft de positie van China in het Zuiden vergroot. Daar is de publieke opinie over China zeer positief. Toch zal dit proces niet zonder tegenstand verlopen. Antimoderne impulsen van pre-beschavingselementen in die samenleving blijven bestaan ​​en vormen het grootste obstakel voor de Chinese ambities. 

Terroristische aanvallen door Hamas-achtige jihadisten in Pakistan hebben tientallen Chinese burgers gedood, en volgens persberichten  vertragen veiligheidsproblemen de Chinese investeringen in een land waar China al 65 miljard dollar in heeft geïnvesteerd. 

Als Hamas de huidige oorlog met Israël overleeft, zullen anti-beschavingselementen over de hele wereld moed vatten en op zoek gaan naar nieuwe doelen. Israël is nu de frontlinie van de beschaving. Het is in het fundamentele belang van China dat de barbaren uit Gaza worden verdreven. 

De weg van de minste weerstand wijst in de richting van een mondiale verdeeldheid rond pro- en anti-Amerikaanse lijnen. Israël werd na de oorlog van 1967 een Amerikaanse bondgenoot in het kader van de Koude Oorlog. Het is echter geen Amerikaanse marionet. Israël deed er alles aan om betrokkenheid bij de oorlog in Oekraïne te vermijden en goede betrekkingen met zowel China als Rusland te onderhouden. In juni kondigde premier Benjamin Netanyahu aan dat hij China zou bezoeken.  

Verharding kan tot catastrofe leiden 

In de huidige crisis heeft Amerika geen andere keuze dan een bondgenoot te steunen die op een gruwelijke manier is aangevallen, en de tegenstanders van Amerika staan ​​in de rij tegen zijn bondgenoot. Dat kan alleen maar leiden tot verdere confrontaties en uiteindelijk tot  verbreding van het conflict. 

Voorlopig is het niet waarschijnlijk dat Iran zich er mee zal bemoeien, maar het zal in de toekomst proberen Israël te omsingelen. Israël beschikt over een groot aantal kernkoppen en zal deze gebruiken als zijn voortbestaan ​​op het spel staat. Ik geloof niet dat we op de rand van een wereldoorlog staan, maar de verharding van de lijnen voor en tegen Israël zou in de toekomst tot een catastrofe kunnen leiden. 

Als China stabiliteit in de regio en bloei van de beschaving wil, moet het hopen dat Israël erin slaagt de barbaren te vernietigen die het bestaan ​​van Israël op de korte termijn bedreigen, en de beschaving zelf op de lange termijn. 

Vertaling Chris Rutenfrans https://www.wyniasweek.nl/author/chrisrutenfrans/  

David P. Goldman is adjunct-hoofdredacteur van de Asia Times en is lid van de adviesraad van SIGNAL (Sino-Israel Government Network and Academic Leadership). Dit artikel verscheen op 18 oktober in de Asia Times. De daarin verwoorde standpunten zijn die van hemzelf en niet noodzakelijk die van een organisatie waarbij hij is aangesloten. 

Wynia’s Week is er het hele jaar door. Met onafhankelijke, verrassende berichtgeving. Wynia’s Week is wel gratis, maar niet goedkoop. De lezers, kijkers en luisteraars maken Wynia’s Week mogelijk. Doet u mee? Doneren kan HIER. Hartelijk dank! 

Het bericht David Goldman: ‘Het is in het fundamentele belang van China dat Israël erin slaagt de Hamas-barbaren te vernietigen’. verscheen eerst op Wynia's Week.

Ik was een 11-jarige jongen die opgroeide op Long Island toen president John F. Kennedy verklaarde dat de Verenigde Staten een man op de maan wilden laten landen, ‘omdat dat doel het beste uit onze energie en ons talent zal halen’. Al snel waren ik en andere jongens die ik kende plastic modellen van ruimtecapsules aan het lijmen, biografieën van astronauten aan het lezen en alle informatie over raketten en ruimtereizen aan het verslinden die onze puberhersenen konden absorberen. Meisjes zwijmelden voor ingenieurs.  

Toen het Massachusetts Institute of Technology een oudere neef van mij als werknemer in dienst nam (hij werd later succesvol als tech-ondernemer), glom onze hele familie van trots. 

De laatste glans van Kennedy’s culturele impact was de film October Sky uit 1999, over raketenthousiastelingen in een mijnstadje in West-Virginia. De huidige millennials en zoomers mag dit alles prehistorisch in de oren klinken, maar dat geldt niet voor Robert F. Kennedy, Jr., de man die als outsider president Biden gaat uitdagen bij de voorverkiezingen van de Democraten.  

Herstel erfenis JFK in ere 

In een interview vorige maand noemde deze jongere Kennedy de overwinning die zijn oom en vader behaalden met hun buitenlands beleid – de vreedzame oplossing van de Cubaanse rakettencrisis – als voorbeeld voor het beëindigen van de oorlog in Oekraïne. Amerika, zei RFK, Jr., heeft de kans ‘om een ​​radicaal andere weg in te slaan, een weg naar vrede’, zoals JFK die had op een moment dat de beschaving zelf op het spel stond. 

Wat er ook gebeurt met dit voorstel van RFK, Jr. – en de man heeft een buitensporig aantal excentrieke opvattingen – het is zeer urgent om de erfenis van zijn oom JFK en de blauwdruk die deze achterliet voor de bloei van Amerika in ere te herstellen. 

Zijn tragisch bekorte presidentschap was misschien wel het meest succesvolle sinds de Tweede Wereldoorlog. Onder zijn bewind beleefden de Verenigde Staten de grootste economische groei van de afgelopen 70 jaar, namen in de ruimte een voorsprong op de Sovjet-Unie en vermeden een nucleaire confrontatie die in gang was gezet door de blunderende Koude Oorlogsvoerders van de regering-Eisenhower.  

Maar JFK deed veel meer dan dat: hij inspireerde mijn generatie om te innoveren, te streven, te durven op een manier die geen enkele andere Amerikaanse leider – zelfs Ronald Reagan niet – tijdens mijn leven heeft gedaan. 

Hogere staat van zijn  

Jong zijn in Kennedy’s tijd was hemels in letterlijke zin, want onze ogen keken omhoog naar de lucht. Kennedy’s toespraak in september 1962 aan de Rice University blijft ongeëvenaard in zijn gedurfde conceptie en zijn opwindende boodschap. Hij zei: ‘We kiezen ervoor om naar de maan te gaan. We kiezen ervoor om in dit decennium naar de maan te gaan en ook andere dingen te doen, niet omdat ze gemakkelijk zijn, maar omdat ze moeilijk zijn.’ 

Je kon niet jong zijn en niet het gevoel hebben dat de president van de Verenigde Staten je persoonlijk had opgeroepen om in dienst van het land te treden. Gedurende een te korte tijd ervoeren we een hogere staat van zijn. Elk lid van mijn generatie kan je precies vertellen waar hij was toen hij het verschrikkelijke nieuws hoorde dat hij vermoord was. Ons gevoel van verraad was even groot als ons eerdere gevoel van bezieling, en de moord op JFK luidde de tegencultuur van midden en eind jaren zestig in. 

Belastingverlagingen 

In 1962 en 1963 bedroeg de reële groei van het bbp gemiddeld 7 procent, iets meer dan het economisch herstel onder Reagan en het beste resultaat van de naoorlogse periode. In 1963 stelde Kennedy voor de federale inkomstenbelasting met 30 procent te verlagen. De hoogste schijf was toen 91 procent, een overblijfsel van de confisquerende belastingniveaus van de Tweede Wereldoorlog. Begin 1964, na zijn dood, bracht het Congres het hoogste tarief terug tot 70 procent (JFK had 65 procent voorgesteld). 

JFK liep vooruit op de belastingverlagingen van Reagan in 1981, die voor een nog langere periode van economische groei zorgden. Economische historici vergissen zich als ze het programma van Kennedy reduceren tot keynesiaanse stimuleringsmaatregelen. Het keynesiaanse denkkader staat onverschillig tegenover de bronnen van de economische vraag: regeringen kunnen de vraag stimuleren door het monetaire beleid te versoepelen, de belastingen te verlagen of geld uit te geven, en het resultaat is hetzelfde.  

Maar de belastingverlagingen van Kennedy gingen gepaard met een krappe geldpolitiek. Met een inflatie van bijna nul hield de Federal Reserve de dagrente tussen de 4 en 5 procent en handhaafde een hoge reële rente. 

Het combineren van een krappe geldpolitiek om de inflatie laag te houden met belastingverlagingen om de groei te stimuleren, was de onorthodoxe aanbeveling van de jonge Robert Mundell, de grootvader van de aanbodeconomie, en destijds een 30-jarige econoom bij het Internationaal Monetair Fonds. Het was ‘een IMF-paper van Robert Mundell die het denken van JFK beïnvloedde’, zei de econoom Carl Schramm. In dat paper betoogde Mundell overtuigend dat alleen een belastingverlaging de economie kon stimuleren.  

Gewapend met het denken van Mundell veranderde president Kennedy van koers, ondanks de felle bezwaren van vooraanstaande economen. Het is vermeldenswaard dat verschillende verslagen van het Kennedy-besluit de invloed van Mundell niet noemen. Misschien omdat er onder academici een weerstand bestaat om Mundell de eerste aanbod-econoom  te noemen. 

Maar Kennedy’s langetermijnbijdrage aan de welvaart van Amerika was nog veel groter, aangezien het ruimtevaartprogramma nieuwe technologieën en nieuwe industrieën creëerde. Dat ruimtevaartprogramma kostte 250 miljard dollar en op zijn hoogtepunt waren er 400.000 mensen bij in dienst en werd er gebruik gemaakt van 20.000 industriële bedrijven en universiteiten.  

De impact op de Amerikaanse productiviteit en toekomstige groei was enorm. Michael Evans van Chase Economics schatte dat 1 miljard dollar aan ruimte-uitgaven in de loop van de tijd 4,25 miljard dollar aan het bbp zou toevoegen. (In 1983 maakte ik gebruik van de methodologie van Evans om een ​​vergelijkbare prognose te maken voor de impact van de uitgaven voor het Strategic Defence Initiative, in opdracht van Norman A. Bailey van de National Security Council.) 

JFK’s grootste daad – met de kritische hulp van zijn broer Robert – was de vreedzame oplossing van de Cubaanse rakettencrisis. In 1959 plaatsten de Verenigde Staten Jupiter-kernraketten aan de Turkse grens met Rusland. Daarmee bedreigden ze de Sovjets met een aanvalswapen dat een veel kortere vliegtijd had dan de intercontinentale ballistische raketten in eigen land. Moskou reageerde op deze dreiging door raketten te plaatsen op Cuba, dichtbij de VS.  

Alleen een staatsman als Kennedy kan ons uit het moeras halen 

Terwijl de meeste van zijn militaire adviseurs acties eisten die tot een atoomoorlog hadden kunnen leiden, bereikte Kennedy in plaats daarvan een geheime overeenkomst met de opperste Sovjetleider Nikita Chroesjtsjov om de Amerikaanse wapens uit Turkije terug te trekken in ruil voor een parallelle Russische terugtrekking uit Cuba. Pas in 1989 onthulde de toenmalige Russische ambassadeur in Washington, Anatoly Dobrynin, de details van zijn ontmoeting met JFK in 1962. 

De aasgieren onder de presidentiële historici hebben al 60 jaar lang de reputatie van John F. Kennedy aan stukken gescheurd, en we herinneren ons meer van zijn extravagante levensstijl dan van zijn visionaire leiderschap. Toch kan niets minder dan een staatsman van de statuur van Kennedy ons uit het huidige moeras halen; en niets minder dan het hedendaagse equivalent van de maanlanding kan de technologische voorsprong van Amerika herstellen; en niets minder dan hun ogen naar de sterren te richten, kan jonge Amerikanen, die aan hun toekomstperspectief zijn gaan wanhopen, opnieuw bezielen. 

© Compact Magazine. 

Vertaling Chris Rutenfrans 

Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar met even onafhankelijke als broodnodige berichtgeving. De donateurs maken dat mogelijk. Doet u mee? Hartelijk dank! 

Het bericht Amerika heeft een nieuwe John F. Kennedy nodig verscheen eerst op Wynia's Week.

In een essay voor Bloomberg News van 5 juni jl. stelde historicus Niall Ferguson, de officiële biograaf en het gelegenheids-alter ego van Henry Kissinger, voor ‘dat vieze woord détente (ontspanning) af te stoffen en China daarbij te betrekken’. Ferguson schrijft:

‘Vroeger, in de jaren zeventig, was dat kleine Franse tweelettergrepige woord bijna synoniem aan ‘Kissinger’. Hoewel hij in mei 99 is geworden, is de vroegere minister van Buitenlandse Zaken niet het vermogen kwijtgeraakt om mensen ter linker- én rechterzijde woedend te maken – kijk maar naar de reactie op zijn voorstel op het World Economic Forum dat ‘de scheidslijn [tussen Rusland en Oekraïne] zou moeten terugkeren naar de status quo ante’ omdat ‘het voortzetten van de oorlog tot voorbij dat punt haar zou kunnen veranderen in een oorlog die niet gaat over de vrijheid van Oekraïne, … in een oorlog tegen Rusland zelf’.

Vooruitziende blik

Ferguson onderscheidde zich eerder dit jaar als scepticus ten aanzien van het westerse Oekraïne-beleid. Zo schreef hij op 9 maart:

‘Westerse media lijken te gretig om melding te maken van nieuws over Russische tegenslagen, en hebben onvoldoende aandacht voor het harde feit dat de binnendringers op meer dan één front vooruitgang boeken. Evenmin is er voldoende erkenning dat de Russische generaals snel beseften dat hun Plan A was mislukt, en overschakelden op een Plan B van massale bombardementen op belangrijke steden, een draaiboek dat bekend is van eerdere Russische oorlogen in Tsjetsjenië en Syrië.’

Met zijn scepsis toonde prof. Ferguson een vooruitziende blik. De door de VS geleide sancties halveren de Russische economie bij lange na niet, maar verlagen het bbp van Rusland met slechts 8% volgens de schatting van het Internationaal Monetair Fonds, lang niet genoeg om de Russische oorlogsinspanningen te verlammen. Volgens een Fins onderzoek bereikten de Russische inkomsten uit de export van energie tijdens de eerste 100 dagen van de oorlog een recordbedrag van € 93 miljard.

Bittere pil voor Biden

Rusland heeft Marioepol en Severodonetsk ingenomen met behulp van enorme artilleriebeschietingen die Oekraïne niet kan evenaren. Rusland voert een uitputtingsoorlog die zowel de Oekraïense mankracht als munitievoorraad ernstig heeft uitgeput. Rusland lijkt de lucht van Oekraïense drones te kunnen klaren, waardoor mogelijk de impact van Amerikaanse langeafstandsraketwerpers wordt geneutraliseerd. De uitkomst van de oorlog is verre van zeker; bij dit schrijven lijkt Rusland het strategische initiatief te hebben.

Het controversiële advies van Kissinger – om een ​​onderhandelde oplossing met het Rusland van Poetin te accepteren – is een bittere pil voor de regering-Biden, na de verklaring van de president dat Poetin een oorlogsmisdadiger is die niet in functie kan blijven. Maar de feiten ter plaatse zijn in het voordeel van Poetin. Oekraïne is niet goed gepositioneerd om een ​​uitputtingsoorlog te voeren tegen een agressor met een vier keer zo grote bevolking. Bovendien lijken de Oekraïense munitievoorraden bijna uitgeput te zijn en heeft het Westen niet de middelen om ze aan te vullen. (…)

Koelbloedig

Of het Westen de invasie van Rusland heeft uitgelokt door te manoeuvreren in de richting van het NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne (zoals prof. John Mearsheimer en paus Franciscus hebben gesuggereerd) is een belangrijke vraag, maar onder de huidige omstandigheden niet aan de orde. Hoe slecht we ook denken dat Poetin is, we zijn mogelijk niet in staat Rusland uit Oekraïne te verdrijven op een manier die geen nucleaire oorlog zou riskeren, en daarom zullen we moeten onderhandelen en ons op de een of andere manier moeten schikken naar de Russische strategische belangen. Dat zou vernederend zijn voor het Westen in het algemeen en de regering-Biden in het bijzonder, en prof. Ferguson verdient lof voor de koelbloedigheid waarmee hij de aandacht vestigt op deze optie.

Kan Amerika China weerhouden van invasie Taiwan?

In zijn essay van 5 juni waarschuwt Ferguson voor de ernstige gevolgen van een overhaaste confrontatie met China. Hij citeert Elbridge Colby’s boek Strategy of Denial, waarin wordt aangegeven op welke manieren de Verenigde Staten een hypothetische Chinese invasie van Taiwan (die Colby waarschijnlijk acht) zouden kunnen tegengaan, en waarschuwt:

‘Toch is het verre van duidelijk, zoals de gepensioneerde Taiwanese admiraal Lee Hsi-Min heeft betoogd, dat Taiwan in staat zou zijn om in het geval van een invasie door het Volksbevrijdingsleger net zo hardnekkig strijd te leveren als Oekraïne tegen Rusland. Bovendien verliest het Amerikaanse team in alle recente Pentagon-oorlogsgames over Taiwan consequent van het Chinese team. Om Graham Allison en Jonah Glick-Unterman, mijn collega’s van het Belfer Center van Harvard, te citeren: ‘Als er in de nabije toekomst een ‘beperkte oorlog’ komt over Taiwan of aan de buitengrenzen van China, zullen de VS waarschijnlijk verliezen – of moeten kiezen tussen verliezen en het opvoeren van de escalatie naar een bredere oorlog.’

Flagrante omissie

Colby’s boek, ‘populair onder de Chinese haviken’, zoals Ferguson opmerkt, zegt niets over China’s overweldigende superioriteit in antischeepsraketten en langeafstandsraketten. Ik wees op deze flagrante omissie in mijn recensie van het boek en heb Colby via Twitter en andere media gevraagd om te reageren. Er kwam geen antwoord. Ondertussen waarschuwde prof. Oriana Skylar Mastro, een luchtmachtstrateeg, op 28 mei in de New York Times:

‘China’s raketmacht wordt ook verondersteld in staat te zijn om schepen op zee aan te vallen om het belangrijkste Amerikaanse machtsinstrument, vliegdekschepen, te neutraliseren. De Verenigde Staten hebben de meest geavanceerde straaljagers ter wereld, maar toegang tot slechts twee Amerikaanse luchtbases binnen een gevechtsstraal van de Straat van Taiwan waarin ze niet hoeven te tanken – beide in Japan. China heeft 39 luchtbases binnen een straal van 500 mijl van Taipei.’

Gewoon even tellen

Pentagon-strategen weten dit al jaren. Wijlen Andrew Marshall, lange tijd directeur van het Office of Net Assessment (…) vertelde me dat Chinese raketten zonder twijfel Amerikaanse vliegdekschepen tot zinken kunnen brengen door de bestaande raketverdediging te verpletteren. Dat was nog voordat de Chinezen ‘hypersonische glide vehicles’ ontwikkelden waartegen momenteel geen verdediging bestaat.

In het geval van Rusland en Oekraïne zou een eenvoudige telling van mankracht, artilleriestukken en munitievoorraden hebben geleid tot de voor de hand liggende conclusie dat Rusland niet gemakkelijk te verslaan is in zijn ‘nabije buitenland’. Een telling van de Chinese militaire middelen, waaronder 1.300 middellange- en langeafstandsraketten, zestig onderzeeërs en duizend ‘interceptor’-vliegtuigen zou leiden tot de voor de hand liggende conclusie dat ‘het verre van zeker is dat de Verenigde Staten China kunnen tegenhouden’, zoals prof. Mastro schreef.

Militair wanbeleid

Het trieste feit is dat de Verenigde Staten na dertig jaar militair wanbeleid een leger hebben dat is ontworpen om ongeregeld tuig aan te vallen in plaats van tegen een moderne vijand te vechten. We schreven Rusland af en negeerden het ontwaken van de Chinese reus. We waren bedwelmd door onze overwinning in de Koude Oorlog en waren ervan overtuigd dat de wereld klaar was om het politieke model van Amerika over te nemen.

We vertrouwen op wapensystemen zoals vliegdekschepen die kwetsbaar zijn voor grote aantallen raketten die onze zeer beperkte raketverdedigingscapaciteiten kunnen overweldigen. Het probleem is dat elke hooggeplaatste officier die nu dienst doet werd gepromoveerd omdat hij de verkeerde dingen deed, en dat het hele complex van defensiedenktanks, tijdschriften, gespecialiseerde scholen en adviesbureaus werd gefinancierd om de verkeerde dingen te doen.

Détente is slechts het halve verhaal

Elbridge Colby’s fantasie van een ‘ontkenningsstrategie’ die het vermogen van China negeert om alle militaire middelen die de VS in de westelijke Stille Oceaan kunnen inzetten te vernietigen, weerspiegelt de sociologie van de bredere defensiegemeenschap. Toegeven dat de VS het niet kunnen winnen van China, is toegeven aan de alomvattende incompetentie van een hele generatie strategische planning. Het defensie-establishment blijft liever fantaseren over een gemakkelijke overwinning op Rusland of een ‘ontkenning’ van Taiwan dan zijn systematische patroon van fouten toe te geven.

In dat opzicht heeft prof. Ferguson gelijk. We moeten het vieze woord ‘détente’ afstoffen omdat we verzwakt zijn en niet over de middelen beschikken om Rusland en China met geweld onze wil op te leggen. Maar dat is slechts het halve verhaal.

Herbewapening Amerika had met Kissinger niets te maken

Ferguson heeft zowel groot gelijk als vreselijk ongelijk. Zwakte dwong de Verenigde Staten in de jaren zeventig tot een strategische schikking met de Sovjet-Unie, maar onder het mom van ontspanning vonden de Verenigde Staten de digitale economie uit en een nieuwe generatie wapens die het tij in de Koude Oorlog keerden. Dat had niets te maken met Kissinger, die vond dat de Koude Oorlog moest worden beheerst maar niet gewonnen.

Kissingers opkomst begon met zijn aanval in 1957 op de Amerikaanse strategische doctrine van massale vergelding en zijn pleidooi voor een beperkte nucleaire oorlog, een hersenschim die werd omarmd door een groot deel van het Amerikaanse buitenlands beleid. Thomas Schwartz bespreekt dat in zijn boek Henry Kissinger and American Power uit 2020 (zie ook mijn artikel in Claremont Review of Books).

Ruslands enorme conventionele machtsoverwicht op het Europese toneel, inclusief zijn superioriteit in luchtdoelraketten, maakte Kissinger de belangrijkste man van dat moment. De hele reeks initiatieven op het gebied van buitenlands beleid die Kissinger naar voren bracht, inclusief wapenbeheersing, faalde jammerlijk, maar was niet de reden dat Nixon hem op die plek zette. Amerika moest tijd kopen.

Amerika op achterstand

Voormalig staatssecretaris van Defensie Bob Work legde de omstandigheden uit in een toespraak in 2016:

‘Toen, in 1973, leverde de Yom Kippoer-oorlog het dramatische bewijs van de vooruitgang in luchtdoelraketten, en de meest geavanceerde jachtvliegtuigen van Israël, gevlogen door de beste piloten in het Midden-Oosten, zo niet de beste ter wereld, verloren hun superioriteit voor minstens drie dagen vanwege een SAM-riem. En Israëlische gepantserde troepen werden vernietigd door ATGM’s, antitank geleide munitie.

‘Amerikaanse analisten zwengelden hun modelletjes aan en extrapoleerden dat de slag zou beginnen aan het centrale front van Europa en dat we uitgeput zouden raken op een manier die vergelijkbaar was met de Israëli’s. Dan zou de tactische luchtmacht van de VS binnen 17 dagen worden vernietigd en de NAVO zou letterlijk zonder tanks komen te zitten.

‘…. Minister van Defensie Harold Brown en zijn staatssecretaris van Defensie voor Onderzoek en Techniek Bill Perry begonnen een nieuwe compensatiestrategie te bedenken. Nu was het eerste wat we moesten doen om al onze tactische systemen een concurrentievoordeel te geven door moderne digitale elektronica in te bouwen.

… Maar de echte vooruitgang vond plaats toen ze zeiden: kijk, laten we al deze technologieën gebruiken en toepassen op het operationele niveau van oorlog – het campagneniveau, waarbij in de lucht een synthetische apertuur radar met hoge resolutie en bewegende doelindicatorradars worden gecombineerd, faciliteiten die al deze informatie kunnen laten samensmelten, en zowel in de lucht als vanaf de grond gelanceerde raketten die nieuwe, geleide munitie dragen, om de tweede en derde echelons aan te vallen voordat ze de voorste linie van de troepen bereiken.’

Amerika investeert massaal in defensie

Binnen twee jaar deed Sovjet-maarschalk Ogarkov zijn beroemde uitspraak dat verkenningsaanvalscomplexen (de Sovjet- en Russische term voor gevechtsnetwerken) dezelfde destructieve effecten konden bereiken als ‘beperkte’ tactische kernwapens.

Zoals een strateeg zei, ‘geloven’ de Sovjets nu ‘dat hun Amerikaanse rivalen wetenschappelijke tovenaars zijn. Wat ze zeiden dat ze konden doen, konden ze ook doen’.

Terwijl Kissinger zich bezighield met onderhandelingen over wapenbeheersing die uiteindelijk contraproductief bleken, liet Rusland zien dat het Amerikaanse vliegtuigen en tanks in grote aantallen kon vernietigen. Amerika reageerde met een enorme investering in het budget voor ‘research-and-development’ op defensiegebied. Een indicatie hiervoor is de omvang van het federale ontwikkelingsbudget (het bouwen en testen van prototypes) als percentage van het bbp, zoals gemeld door de National Science Foundation. Dit bleef tijdens de Carter- en Reagan-jaren rond de 0,8% van het bbp, terwijl het nu slechts 0,3% van het bbp is.

Amerika herstelt heerschappij

In 1976 gaf de Defense Advanced Research Projects Agency opdracht aan RCA-labs om snelle en energiezuinige microchips te bouwen, in eerste instantie om weersvoorspellingen mogelijk te maken in de cockpit van Amerikaanse jachtvliegtuigen. In 1978 maakte het fabricageproces van de CMOS-chip ‘lockdown radar’ mogelijk, die geavanceerde berekeningen vereist om beelden onder een vliegtuig van de achtergrond te onderscheiden.

In de negen jaar tussen de Arabisch-Israëlische oorlog van 1973 en de Israëlisch-Syrische luchtoorlog in 1982 boven de Bekaa-vallei, herstelden de Verenigde Staten de heerschappij over het luchtruim. Israël gebruikte een combinatie van ‘lockdown radar’, op AWAC gebaseerde commandovoering en zelfmoorddrones om bijna 100 moderne in de Sovjet-Unie gebouwde vliegtuigen en 17 van de 19 Syrische luchtdoelraketbatterijen te vernietigen, met het verlies van slechts één Israëlische jager. De betrokkenheid bij de Bekaa-vallei markeerde het begin van het einde van de Koude Oorlog en het einde van de superioriteit van de Sovjet-Unie op het gebied van belangrijke militaire technologieën.

Overmacht Rusland was motief voor ontspanningspolitiek

Het geleuter van Henry Kissinger over wapenbeheersing en zijn mijmeringen over een beperkte kernoorlog waren niet het motief van Amerika’s streven naar ontspanning. Na 1973 hadden we geen keus, omdat Rusland de overhand had. Maar daar lieten we het niet bij. We mobiliseerden onze technische en wetenschappelijke middelen op enorme schaal en creëerden de digitale revolutie.

Daardoor kregen we technologieën op conventioneel wapengebied waarmee je oorlogen kunt winnen en ontstond de belofte van een effectief raketverdedigingsschild (Reagans Strategic Defense Initiative). Hierbij waren beide politieke partijen betrokken. Het ministerie van Defensie van Jimmy Carter ontwikkelde onder leiding van een vooraanstaand natuurkundige, dr. Harold Brown, de meeste wapensystemen die Amerika zo formidabel maakten tijdens de daarop volgende Reagan-jaren.

Meedogenloze inventarisatie van onze tekortkomingen is noodzakelijk

Een détente (ontspanning) met Rusland en China die de dominantie van China in de wereldwijde hightechproductie en de daarmee gepaard gaande opkomst als dominante militaire macht accepteert, zou een overgave in slow motion zijn. Het zou het einde betekenen van Amerika’s aspiraties en een achteruitgang in Britse stijl tot strategische irrelevantie.

Maar een ontspanning die een meedogenloze inventarisatie maakt van onze eigen tekortkomingen en ons tijd geeft om onze technologische voorsprong weer op te bouwen, is een andere zaak. Het idee zal niet populair zijn onder Amerikaanse politici die het gemakkelijker vinden om Vladimir Poetin en Xi Jinping aan de kaak te stellen dan om onze zwakte thuis te verhelpen. Maar het is de enige weg tussen twee onaanvaardbare alternatieven: een confrontatie met Rusland en/of China die we zouden kunnen verliezen en die zou kunnen escaleren in een nucleaire oorlog, of afglijden naar nationale middelmatigheid.

Herculesarbeid

De omvang van het probleem is ontmoedigend. Om de federale research & development-financiering terug te brengen naar het niveau van eind jaren zeventig of tachtig in verhouding tot het bbp, zouden we nog eens 200 miljard dollar per jaar moeten uitgeven. De grote bedrijfslaboratoria, te beginnen met Bell Labs, bestaan ​​niet meer; ze zouden opnieuw moeten worden samengesteld.

Slechts 7% van onze studenten studeert techniek, tegen 33% in zowel Rusland als China; Alleen al in Rusland studeren elk jaar evenveel ingenieurs af als in de Verenigde Staten.

Dit wordt herculesarbeid. Maar we hebben de keus om het te verwezenlijken of om toekomstige generaties Amerikanen te veroordelen tot middelmatigheid. We hebben inspirerend leiderschap nodig om de Amerikaanse belastingbetalers te overtuigen om investeringen op deze schaal te financieren, zoals John F. Kennedy in 1962 toen hij de natie vertelde dat we naar de maan zouden gaan, of Ronald Reagan in 1984 toen hij zei Amerika te gaan beschermen tegen raketaanvallen.

Dit artikel verscheen in Law & Liberty van 18 juli 2022.

Vertaling Chris Rutenfrans

Uw digitale weekblad Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar, geheel gratis. Als donateur maakt u Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Ontspanning met Rusland en China geeft ons tijd om bewapening op peil te brengen verscheen eerst op Wynia's Week.

Wat onzeker op m’n benen liep ik door de virtuele residentie tot ik bijna struikelde over, of liever gezegd liep door, de doorzichtige geest van kardinaal Richelieu, de kwade genius van het 17^de-eeuwse Frankrijk en de meester-strateeg van de Dertigjarige Oorlog.

‘Aanvaardt alstublieft mijn verontschuldiging voor mijn verslechterde omstandigheden’, zei de kardinaal nadat we de gebruikelijke beleefdheden hadden uitgewisseld. Het budget is onder druk komen te staan sinds de koers van het Meta-aandeel is ingestort.

Dat hinderde mij niet; om eerlijk te zijn gaf ik de voorkeur aan het vochtige knekelhuis van de Kartuizer monniken, talloze lagen onder de riolen van Parijs, waar ik de geest van de Kardinaal voor het eerst had gematerialiseerd met behulp van een magnum Chateau Petrus en een kwispedoor. Van de virtuele realiteit kreeg ik alleen maar hoofdpijn.

Westerse experts houden zichzelf voor de gek

‘Zoals altijd wordt uw tijd dankbaar op prijs gesteld Eminentie, zei ik. ‘En aangezien uw tijd beperkt is’, voegde ik er snel aan toe, ‘vertelt u me alstublieft wat er gaat gebeuren in Oekraïne, en daarna wat er als gevolg daarvan elders gaat gebeuren.’

De Kardinaal antwoordde: ‘Dat is een uiterst idiote vraag, want al het belangrijke dat er kan gebeuren met dat ongelukkige land is al gebeurd. Heb ik je bij onze laatste ontmoeting niet verteld dat het doel van Poetin niet was om dit of dat met Oekraïne te doen, om te heersen over Oekraïne of om Oekraïne te dwingen het ene of het andere beleid te gaan voeren, maar om voor eens en altijd af te rekenen met Oekraïne – om het volkomen te ruïneren en te ontvolken, en de mogelijkheid te elimineren dat Oekraïne de plek wordt van waaruit westerse wapens op Rusland gericht kunnen worden?

Van westerse experts die zichzelf voor de gek houden hoor je dat Poetin een nieuwe tsaar wil worden die heerst over een nieuw Russisch rijk, en dat nationale trots en territoriale ambities de motieven waren voor zijn aanval op Oekraïne. Als dat waar was, mon ami, zou hij de aarde niet verschroeien en het volk niet verjagen! Alleen al de schade aan de infrastructuur van Oekraïne bedraagt meer dan 1 biljoen dollar, in een land waarvan de nationale productie een jaar voor de oorlog begon niet meer was dan 160 miljard per jaar! Het land alleen maar herstellen zou zes keer het nationale product kosten, wat natuurlijk onmogelijk is.

Vechten tegen de Russen is onplezierig

En al zou het geld gevonden kunnen worden, wie zou dan zorgen voor het herstel? Voor de oorlog had Oekraïne op papier 45 miljoen inwoners maar in feite slechts 33 miljoen, omdat de helft van de volwassen bevolking elders was gaan werken. Daarvan zijn er minstens 14 miljoen verdreven, en de meesten zullen niet terugkeren. Tenslotte hebben de Polen, Hongaren en Duitsers een tekort aan mensen en zullen liever vluchtelingen uit Oekraïne accepteren dan uit het Midden-Oosten of Afrika.

‘Maar wat gebeurt er met de honderdduizenden Oekraïense mannen die naar hun land zijn teruggekeerd om tegen de Russen te vechten?’, wierp ik tegen.

‘Die zullen ontdekken dat het onplezierig is om tegen de Russen te vechten, net zoals hun grootvaders in de Tweede Wereldoorlog. Enkele tienduizenden zullen worden gedood en anderen zullen enige tijd rotten in Russische gevangenkampen als de Russen de hoofdmoot van het Oekraïense leger in de Donbass omsingelen en vernietigen. Daarna zullen ze zich herenigen met hun families in Polen of Duitsland.’

De Amerikanen raken gewend aan vernederingen

‘Maar dat zullen de Amerikanen toch zeker niet toestaan!’, protesteerde ik.

‘Maak je over de Amerikanen maar niet teveel zorgen. Die raken gewend aan vernederingen. Herinnert niemand zich hun schandelijke vertrek uit Afghanistan vorig jaar? Ze dachten dat ze slim waren door van Oekraïne een de facto lid van de Navo te maken, mogelijk met antiraketsystemen die indien nodig konden worden omgebouwd tot korte afstandsraketten met kernkoppen.

Poetin dacht dat hij met Minsk II een overeenkomst had met de Europeanen om Oekraïne neutraal te houden en autonomie te garanderen aan de Russischtalige delen van Oost-Oekraïne, en hij dacht – enigszins gerechtvaardigd – dat Washington deze overeenkomst saboteerde. Dus viel hij aan.’

Richelieus biretta begon te trillen en een moment dacht ik die te zien veranderen in een strooien hoed en het kwam me voor dat hij op het punt stond uit te barsten in ‘Thank Heaven for Little Girls’.

Poetins economie is niet ingestort

‘Maar Eminentie’, protesteerde ik, ‘de Amerikanen moeten toch zeker hebben geweten dat het Russische leger Oekraïne zou kunnen vernietigen!’

De Kardinaal grijnsde waarbij zijn Metaversum-snor hevig trilde, toen hij antwoordde: ‘De Amerikanen! Die zijn even stom als de Spanjaarden die ik in de Dertigjarige Oorlog heb vernietigd! Eigenlijk heeft Mazarin ze vernietigd, maar ik had het van tevoren opgezet.

De Amerikanen dachten dat Poetins economie zou instorten! Dat gebeurde niet. Ze dachten dat het Russische volk in opstand zou komen! Dat deed het niet. Ze dachten dat hun dure speelgoed, Javelins en Switchblades en Stingers, het Russische leger zou afstoppen. Dat deed het niet. Ze hebben alleen maar een hoop Russen gedood. Maar zoals Hitlers beste generaal, Von Manstein, zei over de Russen: als je denkt dat je ze allemaal hebt gedood komt er opnieuw een stel aanzetten.

De Russen zijn fantasieloos, solide en meedogenloos

De Amerikanen begrijpen niets van de Russen. De Russen klagen, worden dronken en volgen bevelen op. Ze hebben het high-tech speelgoed van de Amerikanen niet nodig. Ze sturen gewoon drones om de locatie van de vijand te bepalen, voeren de coördinaten in en beschieten hem met enorme aantallen granaten en raketten. Ze zijn fantasieloos, solide en meedogenloos. Als je iets over de Russen wilt weten zal ik je voorstellen aan Von Manstein, Karel XII en Napoleon. Maar de geest die je echt tevoorschijn zou moeten toveren is Bismarck. Die zei: ‘Kämpfe nicht mit Russen. Auf jede List reagieren sie mit einer unvoraussehbarer Dummheit’.

‘Vecht niet met de Russen’, vertaalde ik. ‘Op elke krijgslist reageren ze met een onvoorspelbare stommiteit.’

‘Bingueaux!’ zei de Kardinaal.

Het is dodelijk om een vriend van Amerika te zijn

‘Wat zal er gebeuren als de Russen slagen?’, vroeg ik.

Hij was voorbereid op die vraag en antwoordde onmiddellijk:

‘Ieder land ter wereld zal zich het bon mot van Kissinger herinneren dat het gevaarlijk is om een vijand van de Verenigde Staten te zijn – maar dodelijk om zijn vriend te zijn. Amerika is gul met andermans bloed: de Hongaren in 1956, de Tsjechen in 1968, de Koerden in Syrië en nu de Oekraïeners. Amerikaanse experts zeggen dat Taiwan van Oekraïne moet leren dat het zich moet voorbereiden om zichzelf te verdedigen, als een stekelvarken. Maar de Taiwanezen hebben iets heel anders geleerd, namelijk dat het zich niet loont om te vechten namens de Amerikanen.

Macron gaat zorgvuldig afstand nemen van Washington

De Duitsers krijgen de keuze tussen herbewapening, en vooral herinvoering van de dienstplicht, of zich voegen naar Poetin. Wat denk je dat ze zullen doen? De Hongaren zullen zichzelf feliciteren omdat ze geweigerd hebben mee te doen aan de sancties tegen Moskou. De Fransen zullen zich herinneren dat Marine Le Pen op een haar na Macron versloeg in de laatste verkiezingen door voor te stellen dat Frankrijk uit de Navo-bevelvoering zou stappen. En Macron zal zorgvuldig afstand nemen van Washington.

De Polen zullen een verschrikkelijke herrie maken, maar tevergeefs; het verschil tussen de Hongaren en de Polen is dat de Hongaren niet de fout maken te denken dat ze ertoe doen. En India zal doorgaan Russische olie te kopen en consumptiegoederen te verkopen aan de Russische markt.

China zal genieten

‘En China, Eminentie? Wat gaat China doen?’ vroeg ik.

‘China zal aan de kant blijven staan, toekijken en helemaal niets doen behalve genieten van de ellende van de Verenigde Staten. Ze zullen Taiwan hun martelwerktuigen tonen in de verwachting dat hun praktische toepassing niet nodig zal zijn. Ze zullen meer hypersonische wapens bouwen en andere smerig wapentuig dat de Amerikaanse marine een onprettig welkom zal heten in hun deel van de wereld. En ze zullen de belangrijke landen rustig vertellen dat de VS in Oekraïne opnieuw hebben gefaald, net als in Afghanistan, en dat ze rekening moeten houden met China als nieuwe wereldmacht.

‘Maar’, protesteerde ik, ‘er is toch zeker wel iets dat Washington kan doen om het afglijden langs dit hellend vlak te voorkomen?’

Richelieus gezicht vertrok zich tot een afschuwelijke grijns. ‘Natuurlijk is er iets dat Washington kan doen! Als ik het bevel zou voeren over een land met de macht van de Verenigde Staten, in plaats van alleen maar Frankrijk, dan zou ik …’

Er sprongen vonken van mijn Oculus-headset en ik probeerde hem af te zetten, maar het leek wel alsof het vastgeplakt zat aan mijn gezicht. De avatar van de Kardinaal begon uiteen te vallen in losse pixels en de drie dimensies van het paleis aan het Place des Vosges stortten in tot een plattegrond. Van Richelieu was alleen nog maar zijn snor te zien die trilde als de vleugels van een libelle, die een vreselijk lawaai maakten waarin zijn stem verdronk.

Ik werd wakker naast een lege fles Russische Standard-wodka en een half opgegeten blini gewikkeld in de hoofdredactionele pagina van de Wall Street Journal.

Dit artikel verscheen in de Asia Times van 28 mei 2022.

Vertaling Chris Rutenfrans

Uw digitale weekblad Wynia’s Week verschijnt 104 keer per jaar, geheel gratis. Als donateur maakt u Wynia’s Week mogelijk. Doneren kan HIER. Hartelijk dank!

Het bericht Kardinaal Richelieu voorziet een overwinning van Rusland in Oekraïne verscheen eerst op Wynia's Week.

‘Meikever, meikever, vlieg weg naar huis,
Je huis staat in brand en je kinderen zijn weg.’

De geest van kardinaal Richelieu zong het oude kinderrijmpje op de wijs van Thank Heaven for Little Girls met zijn Maurice Chevalier-accent. Het krakerige geluid van een oude 78 toeren-plaat zoemde door mijn oordopjes terwijl Richelieu’s avatar het liedje begeleidde door een paar stappen te tapdansen.

We stonden of, beter gezegd, zweefden in een reconstructie van het paleis van de kardinaal op het Place des Vosges in Parijs. Het was enger dan het knekelhuis van de Kartuizers diep onder de riolen van Parijs waar ik de geest van Richelieu voor het eerst had opgeroepen.

Metaverse, dat nog in de bètatest-modus verkeert, werd al geteisterd door geesten. De Oculus-headset die ik had gekregen van een softwarespecialist met een capuchon als een Capucijner monnik projecteerde het spook van Richelieu in een opgewekt 3D.

‘Pommeren is afgebrand’

‘Je weet wel, Spengler, dat het liedje afkomstig is uit de Dertigjarige Oorlog in Duitsland’, zei de geest van de kardinaal: ‘Maikäfer flieg! Der Vater ist im Krieg. Die Mutter ist in Pommerland, und Pommerland ist abgebrannt.’ Of, in jouw barbaarse taal: ‘Vlieg, meikever! Vader is in de oorlog. Moeder is in Pommeren, en Pommeren is afgebrand.’

‘Eminentie’, stamelde ik, ‘ik ken het rijmpje, maar wat heeft het te maken met Oekraïne?’

‘Dat, Spengler, zou toch overduidelijk moeten zijn voor een krabbelaar die zo zelfverzekerd schrijft over het uitsterven van beschavingen. Amateurs als de Amerikanen denken over het elimineren van een regime. Echte kenners van macht arrangeren de eliminatie van hele gebieden. Ik begrijp Poetin; in zekere zin benijd ik hem. Toen Charles de Gaulle in 1944 naar Moskou vloog om Stalin te ontmoeten, vroeg hij zich af wat hij had kunnen presteren als hij het bevel had gehad over een land als Rusland en niet slechts over een natie als Frankrijk.’

Met een wrede blik vervolgde Richelieu: ‘Mét de halve bevolking die werd geregeerd door de Oostenrijks-Spaanse Habsburgers, die verbonden waren met katholiek Duitsland, vernietigde Frankrijk zijn vijanden in de Dertigjarige Oorlog. Stel je eens voor wat ik had kunnen doen met Rusland! De Zweden die ik omkocht verwoestten Pommeren en lieten het ontvolkt achter. Kinderen zingen er nog steeds over. Maar drie generaties later, in 1709, brak Peter de Grote de trots van Zweden bij Poltava in Oekraïne.’

‘Waarom denk je dat Poetin ooit een snelle overwinning wilde’

‘Maar eminentie’, protesteerde ik, ‘Rusland heeft het heel slecht gedaan in zijn oorlog met Oekraïne. Het is vastgelopen met grote verliezen en heeft zijn kans op een snelle overwinning gemist, en het is er slechts in geslaagd het hele Westen tegen zich te verenigen.’

‘Ik had meer van je verwacht, Spengler, dan een herhaling van de nonsens die je in de kranten leest’, spoog Richelieu terug. Een gloeiende klodder ectoplasma bleef hangen aan het vizier van mijn Oculus. ‘Een snelle overwinning? Echt? En waarom denk je dat Poetin ooit een snelle overwinning wilde?’

Ik stond perplex. ‘Vergeeft u me mijn onbeschaamdheid, eminentie, maar als Poetin geen snelle overwinning wilde, wat wilde hij dan?’

‘Tijd’, zei Richelieu, ‘is het ultieme wapen. Ik begreep dat, en Poetin heeft zijn les goed geleerd. Clausewitz had in het algemeen gelijk toen hij zei dat oorlog de voortzetting van politiek met andere middelen is, maar er zijn omstandigheden dat oorlog zelf de politiek is. Dit schreef Aldous Huxley in zijn boek The Grey Eminence, een profiel van de chef van mijn inlichtingendienst, vader Joseph de Tremblay. Huxley heeft dat tamelijk goed opgeschreven, en dat mag ook wel want hij heeft het verhaal uit de eerste hand van mij gehoord in het knekelhuis van de Kartuizers onder de riolen van Parijs:

Zelfs pasbegraven doden…

‘In een memorandum over de zaken van Duitsland, dat hij in januari 1631 schreef ter instructie van de koning, drong vader Joseph erop aan het Franse beleid te richten op het systematisch uitbuiten van tijd als het dodelijkste van alle wapens in het arsenaal van de Bourbons. Voor dit doel moesten de onderhandelingen die in Regensburg waren begonnen [door vader Joseph namens de kardinaal], worden voortgezet, onophoudelijk. 

Terwijl de keizerlijke Rijksdag begonnen was, kwam er vanuit alle hoeken en gaten van Duitsland een eindeloze stroom smeekbeden naar Regensburg … Daaronder bevond zich ook een groep gedelegeerden uit Pommeren. Nederig maar vasthoudend smeekten zij de keizer en de keurvorsten om acht te slaan op de ellendige toestand van hun provincie … Zeer velen waren gestorven, en wie waren blijven leven aten gras en wortels – ja, en ook jonge kinderen en zieken en zelfs pas begraven doden ….

En toch zette [vader Joseph] hier, geduldig en met een doortrapte handigheid, een beleid voort dat het lijden van de armen die hij had beloofd te dienen alleen maar kon vergroten. Met volle kennis van wat al in Pommeren was gebeurd ging hij door een beleid te bepleiten dat de verspreiding van het kannibalisme naar andere gebieden wel moest garanderen.’

‘Je huis staat in brand, je kinderen zijn weg!’ kraaide de geest van Richelieu triomfantelijk. ‘Twee derde van de bevolking van Pommeren kwam om. Toen de oorlog afgelopen was zag de stichter van Pruisen, Friedrich Wilhelm I, dat hij geen volk meer had, dus nodigde hij, met het Edict van Potsdam, de vervolgde Hugenoten van Frankrijk uit, alsmede Polen, de Joden van Litouwen en wie hij verder maar kon overhalen. Zijn achterkleinzoon Frederik de Grote bouwde duizend dorpen door moerassen droog te leggen en die te bevolken met 300.000 immigranten. Pommeren kreeg echt wel zijn wraak op Frankrijk, maar het kostte een eeuw om genoeg Pommerianen bij elkaar te krijgen om gewicht te krijgen.’

‘Frankrijk leed net zo goed tijdens de Dertigjarige Oorlog’, mompelde Richelieu, ‘maar het is zeker geen toeval dat de kannibalistische heks van Hans en Grietje een Duitse, en geen Franse vrouw was.’

Jeltsin en Tsjetsjenië

Verbijsterd en verstomd stond ik in de CGI-herschepping van het paleis op het Place des Vosges. Tenslotte fluisterde ik: ‘Wat gaat er gebeuren met Oekraïne?’

‘Poetin zal weggaan uit Oekraïne zoals hij wegging uit Tsjetsjenië – hoewel Boris Jeltsin hiervoor een groot deel van het krediet toekomt; hij leidde de Eerste Tsjetsjeense Oorlog in 1994, toen een half miljoen van de 1,3 miljoen tellende bevolking van Tsjetsjenië werd weggevoerd, mogelijk 100.000 burgers werden gedood en het halve land werd verwoest. Mogelijk stierven nog eens 100.000 burgers – er zijn er zoveel gevlucht dat dat moeilijk te zeggen is.’

‘Russische troepen maakten de hoofdstad Grozny in 1999 met de grond gelijk, tegen een hoge prijs voor henzelf. Ik vind het amusant dat Amerikaanse commentatoren Jeltsin hooghouden als een toonbeeld van democratische welwillendheid terwijl hij net zo wreed was als Poetin. Er is maar één manier om Rusland te regeren. En zijden handschoentjes horen daar niet bij.’

Afgrijzen

De kardinaal grinnikte. ‘Nu, mijn naïeve vriend, voert Poetin het bevel over Tsjetsjeense shocktroepen in Oekraïne. Poetin begrijpt ‘het systematische uitbuiten van tijd als het dodelijkste van alle wapens’. Toen de oorlog begon was Oekraïne uitgehold. Het had een van de laagste geboortecijfers ter wereld, en zijn geboortecijfer zal nog verder dalen.’

‘Twaalf miljoen Oekraïeners, de helft van de weerbare bevolking in de werkende leeftijd, verlieten het land voor de oorlog begon. Nog eens vijf miljoen zijn gevlucht. Zolang de Russische artillerie beukt op de Oekraïense steden zullen er meer vluchten. Hoevelen keren terug? Grote delen van Oekraïne zullen tot ruïnes vervallen. Eeuwenlang ingesleten Roetheense wrok tegen Russische overheersers zal in een paar oorlogsweken worden opgebruikt en wat ervoor in de plaats komt is niets dan een dof gevoel van afgrijzen.’

De kardinaal grinnikte nog steeds. ‘Het dwaze Westen denkt dat het Rusland kan insluiten en Poetin uit de macht kan zetten. Europa kan niet zonder Russische olie en Russisch gas en zal Poetin een miljard dollar per dag blijven betalen, hoe veracht hij ook mag zijn. Het dwaaste van alles is dat het Westen denkt dat de botte, wrede slijtageoorlog die Rusland aan het vechten is duidt op een falen om zijn doelen te bereiken, terwijl de oorlog zelf Poetins doel is, net zoals die het doel van vader Joseph was in Regensburg in 1630.’

Een sterke maag

‘De protestantse zaak in Duitsland stond op instorten en de overwinning van de keizer was nabij. Toch vond ik toen de middelen om de oorlog gaande te houden. Vader Joseph vleide de bondgenoot van Oostenrijk, Maximiliaan I van Beieren, net zolang tot die het ontslag eiste van de keizerlijke generalissimo Albrecht von Wallenstein.’

‘Intussen was koning Gustaaf Adolf van Zweden geland in Pommeren, met een toelage uit de Franse schatkist. De Zweden verwoestten Centraal Europa en bevochten het Oostenrijkse keizerrijk tot het in 1635 volledig uitgeput was. Toen verklaarde ik Spanje, ooit de grote landmacht van Europa, de oorlog en liet het doodbloeden.’

‘U bent een monster’, flapte ik eruit.

‘Je vroeg mijn advies Spengler, omdat je het zelfgenoegzame gemoraliseer van de goedbedoelende mensen die deze tragedie in gang hebben gezet niet kunt verdragen, en omdat je ontzet bent door de mannen van de daad die de rotzooi opruimen die door de beoefenaren van de politiek van de deugd is achtergelaten. Als je onder het oppervlak van de geschiedenis wilt kijken – inclusief de geschiedenis die zich voor je preutse ogen ontvouwt – moet je een sterkere maag hebben.’

Naschrift David P. Goldman

Net nadat ik mijn seance met de Geest van Richelieu had gepubliceerd verscheen het volgende item op het Telegram-kanaal van Aleksander Doegin, de ‘Euraziationistische’ ideoloog die het dichtst in de buurt komt van een Russische nazi. De dilettanten, amateurs en goeddoeners in de westerse kanselarijen hebben geen idee waar zij mee te maken hebben. 

‘De NAVO zegt dat de militaire fase van het conflict in Oekraïne verre van voorbij is. Natuurlijk zal niemand Zelenski vrede laten sluiten. Oekraïne is geen subject, maar een object, terwijl het Zelenski-regiem geen actor is maar een instrument. Daarom is het noodzakelijk om rekening te houden met de bedoelingen van de vijand en de periode van de militaire fase van de operatie te benutten om de methodische vernietiging van de militaire infrastructuur van Oekraïne voort te zetten, en rekening houdend met de koers van de NAVO om het conflict te verlengen, is het raadzaam te overwegen om verder te gaan en de industriële faciliteiten in de gebieden van Oekraïne die buiten onze interesses liggen te vernietigen, en daarbij speciaal aandacht te besteden aan die objecten die Oekraïne, om voor de hand liggende redenen, niet zal kunnen herstellen. Later zal zo’n gemakkelijke gelegenheid om de deïndustrialisatie van Oekraïne te voltooien zich niet voordoen.’

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de Asia Times, 2 april 2022

Vertaling Chris Rutenfrans

Het bericht ‘Poetin begrijpt dat tijd het dodelijkste wapen is’ verscheen eerst op Wynia's Week.

De historicus Christopher Clark maakte in zijn boek The Sleepwalkers uit 2013 voorgoed een einde aan de zwarte legende van de Duitse agressie in 1914, met het bewijs uit de Russische archieven dat de mobilisatie door de tsaar – aangespoord door Frankrijk – het uitbreken van de oorlog uitlokte. Er valt geen held om toe te juichen, geen schurk om uit te jouwen in deze eerste tragedie van de 20^ste eeuw, alleen maar middelmatige en kleingeestige politici die niet in staat waren een stap terug te zetten van de rand van de afgrond.

Ze handelden allemaal rationeel bij het nastreven van hun vitale belangen, maar ook zowel dom als slecht, en de daaropvolgende wereldoorlogen deden de successen van duizend jaar westerse beschaving teniet. We kijken op 1914 in afschuw terug, en vragen ons af hoe de leiders van het Westen zo koppig konden zijn. En toch doen we het vandaag weer.

Poetin in een hoek gedreven

Dat zou een aanschouwelijke les moeten zijn voor de Oekraïne-crisis van vandaag. Vladimir Poetin handelde slecht en illegitiem door Oekraïne binnen te vallen, maar ook rationeel: Rusland heeft er een existentieel belang bij de NAVO weg te houden van zijn grenzen. Rusland tolereert evenmin Amerikaanse raketten in Kiev als de VS Russische raketten zouden tolereren op Cuba.

De Verenigde Staten hadden nu een crisis kunnen afwenden door het Minsk II-kader na te leven van een gewestelijk bestuur voor de Russischsprekende provincies in Oost-Oekraïne binnen een soevereine Oekraïense staat. Maar in plaats daarvan kozen ze ervoor de optie van Oekraïne om zich aan te sluiten bij de NAVO open te houden. Dat was rationeel, maar ook stom: het dreef Poetin in een hoek.

Er is geen excuus voor Poetins handelen, maar er is wel een verklaring die lijkt op die welke gold voor zijn voorgangers in 1914: Poetin koos ervoor aan te vallen voordat het Westen de kans had Oekraïne te voorzien van geavanceerde wapens die de kosten van een later militair ingrijpen zouden verhogen.

China, een veel machtiger uitdager dan Rusland, kijkt met een calculerend oog naar Oekraïne. Het betoont sympathie met de veiligheidszorgen van Poetin maar bezorgdheid over diens militair avonturisme. Het helpt Rusland niet om de sancties die het Westen aan Rusland heeft opgelegd te ontduiken.

China kijkt naar Oekraïne met één oog op Taiwan

China is in staat de handel te financieren in zijn eigen munt, de RMB, en heeft een substituut voor het SWIFT-systeem, maar wil het Westen niet provoceren met een directe uitdaging. Het heeft opgeroepen tot een oplossing door onderhandelingen.

Maar China kijkt ook naar Oekraïne door de lens van de Straat van Taiwan. China heeft een existentieel belang bij de Een China-politiek, volgens welke Taiwan uiteindelijk zal worden verenigd met het vasteland. China is geen nationale staat maar een multi-etnisch, veeltalig rijk dat pas in de jaren 1930 met de hulp van buitenlandse interventies uiteenviel in elkaar beoorlogende rijkjes. Elke ‘rebellerende’ regio bedreigt de stabiliteit van de Chinese staat.

Liever ongemak dan een gevaarlijke gok

Als Taiwan een permanente breuk met het vasteland wil, zal China het met geweld innemen. Daar ligt een parallel met Poetins besluit inzake Oekraïne. Als het Westen probeert Taiwan immuun te maken voor een Chinese invasie – door sommigen een ‘strategie van ontkenning’ genoemd – zal China waarschijnlijk geweld gebruiken voor het de keuze om dat te doen kwijtraakt.

Dan zijn we hard op weg naar een atoomoorlog, zoals admiraal James Stavridis, de vroegere commandant van de US Pacific Fleet, dat beschrijft in zijn thriller 2034. China kan de Amerikaanse vliegdekschepen waarschijnlijk met kruisraketten tot zinken brengen.

In de Chinese officiële media is een grimmige discussie gaande over de parallel tussen Oekraïne en Taiwan. We hebben Poetin verkeerd ingeschat, net zoals hij ons verkeerd heeft ingeschat. Geen sancties of aanklachten zullen het Russische leger tegenhouden. We moeten China niet verkeerd inschatten. Soms is een ongemakkelijke status quo oneindig beter dan een gok of oorlog.

Dit artikel verscheen op 4 maart 2022 in de Asia Times.

Naschrift: Om dit artikel van David P. Goldman werd gevraagd door de opiniepagina van een belangrijke Amerikaanse krant, en vervolgens werd het geweigerd omdat het niet paste bij de actuele lijn van de krant. Niet alleen zijn belangrijke discussiekanalen in de VS gesloten voor afwijkende meningen, maar ook worden belangrijke nieuwskanalen geblokkeerd door internetproviders. Interfax, de postcommunistische onafhankelijke nieuwsdienst is ontoegankelijk voor westerse IP-adressen, maar wel toegankelijk via bijvoorbeeld Hong Kong. Het Westen vecht voor democratie, maar gebruikt de propagandamethoden en persbreidel van autoritaire regimes.

Vertaling: Chris Rutenfrans

Het bericht Slaapwandel niet een Derde Wereldoorlog in! verscheen eerst op Wynia's Week.

Eerst had ik de geest van kardinaal Richelieu geraadpleegd in de lagere regionen van de Parijse riolen, waarbij ik zijn schim had betoverd met een magnum Chateau Petrus uitgegoten in een koperen kwispedoor in plaats van het schapebloed waarmee Odysseus de schim van de ziener Tiresias voedde.

Door de experimentele Oculus-koptelefoon die ik stiekem had gekregen van een Metaverse-technicus was de reis naar Parijs overbodig geworden. De CGI-kardinaal klonk nog steeds als Maurice Chevalier, maar het beeld in vrolijke pastelkleuren ontbeerde de honende koude blik die we kennen van het portret van Phillipe de Campaigne.

Als je niet iedereen kunt verdedigen, kun je niemand verdedigen

‘Ik begrijp het niet, Eminentie’, stamelde ik. ‘Poetin en Xi vernederen het Westen. Poetin dreigt Oekraïne over te nemen en Xi is bezig de VS uit de Zuid-Chinese Zee te verdrijven.’

‘Jullie Amerikanen begrijpen niets van de wereld. Poetin en Xi redden het Westen van zijn eigen dwaasheden’, pareerde hij.

‘Dat slaat nergens op’, protesteerde ik.

‘Jullie Amerikanen begrijpen niets van de wereld. Wat is het precies dat Poetin eist?’ snoof Richelieu. ‘Alleen maar dat Oekraïne niet toetreedt tot de NAVO. En wat is de NAVO? De Noord-Atlantische Verdrags Organisatie – een defensief bondgenootschap tegen de Sovjet-Unie. Na de val van de Sovjet-Unie hebben jullie Amerikanen de NAVO uitgebreid met Albanië, Kroatië, Roemenië, Slowakije en de Baltische Staten, kleine landen op een afstand van duizend mijl van de Atlantische Oceaan, en veel te verspreid liggend om te kunnen verdedigen. Als je in een bondgenootschap niet iedereen kunt verdedigen, kun je niemand verdedigen.’

De NAVO heeft nog altijd een missie

‘Waarom denk je dat de Duitsers hun leger zo goed als ontmanteld hebben?’, vervolgde Richelieu. ‘Omdat jullie Amerikanen de NAVO hebben omgeturnd tot een opgeblazen, onverdedigbaar moeras. Jullie zijn net zo stom als de Oostenrijkse Habsburgers die met slimme dynastieke huwelijken Spanje, Vlaanderen, Napels en Sicilië wisten te verwerven. Tijdens de Dertigjarige Oorlog was hun bevolking twee keer zo groot als die van Frankrijk en hadden ze al het zilver van de wereld, maar Frankrijk heeft ze geruïneerd en Spanje voorgoed uitgewist van de lijst van supermachten.’

‘Maar toch heeft de NAVO nog altijd een missie’, protesteerde ik.

Richelieu’s virtuele snor trilde van woede.

De NAVO is een nonnenklooster

Een missie! Eén missie? Ze heeft elke missie! Hier heb je het officiële mission-statement van de NAVO aangaande, wat ze noemt, de menselijke veiligheid: ‘Menselijke veiligheid is een multi-sectorale benadering van veiligheid die mensen voorop stelt en zaken behelst als het bestrijden van mensenhandel, het beschermen van kinderen in gewapende conflicten, het voorkomen van en reageren op conflictgerelateerd seksueel geweld, het beschermen van burgers en het beschermen van cultuurgoederen.’ Ze is belast met het beschermen van mensen tegen ‘cyberbedreigingen en klimaatverandering’. De NAVO is een weeshuis, een zedenpolitie, een museumconservator, een nonnenklooster, een rondreizend circus – maar ze is geen militaire organisatie!’

Zonder Russisch gas bevriezen de Duitsers

‘Toch is ze ook een militaire organisatie’, hield ik vol.

‘Het is een smakeloze pantomime, een show’, smaalde de kardinaal. ‘De NAVO kan weinig stellen tegenover de 280.000 goed bewapende en goed getrainde soldaten van het Russische leger. Waarmee kan Washington dreigen tegen Rusland? Economische sancties als de Duitsers hun kerncentrales hebben gesloten en zonder Russisch gas zullen bevriezen? Of als China alle energie zal kopen die Rusland over land, buiten bereik van de Amerikaanse marine, kan leveren?’

Grondtroepen als laatste middel

‘Wat gaat er gebeuren?’, fluisterde ik.

‘Een idiote vraag! Wat er gaat gebeuren is wat de Russische belangen het beste dient! Als in het Westen het gezond verstand wint, zal Poetin krijgen wat hij wil – en wat hij dacht dat Rusland al in 1991 had – namelijk een garantie dat Oekraïne buiten de NAVO zal blijven. Anders krijgt Poetin met andere middelen wat hij wil. Poetin denkt net als ik tijdens de Dertigjarige Oorlog – zet alleen als laatste middel grondtroepen in. Ik betaalde de Denen om de Oostenrijkers te bevechten en toen die faalden betaalde ik Gustaaf Adolf om het Duitse Rijk binnen te vallen, en pas toen de Zweden kapot waren, heb ik Franse troepen gestuurd.’

Utopische waan

‘Maar waarom, Eminentie, zegt u dat Poetin het Westen een dienst bewijst?’

‘Omdat, jij dwaze Amerikaan, hij de NAVO zal terugdringen naar haar kerngebieden en haar oorspronkelijke missie. Waarom heeft Washington de NAVO veranderd in een transnationale instantie van alles en iedereen? Ze was bezeten van universele perfectie, van het Einde van de Geschiedenis, van het ingebeelde millennium van liberale democratie en vrije markten, van de herschepping van de wereld naar het beeld van Amerika.

‘Diezelfde duizendjarige gekte vernietigt Amerika van binnen; als je probeert te regelen dat niemand kan mislukken, dan zal ook niemand slagen. Een stevige klap van Poetin zou Amerika kunnen helpen wakker te worden uit zijn utopische waan en iets te doen aan zijn eigen problemen.’

Importen uit China

‘Eminentie, schendt China niet de mensenrechten van zijn Oeigoerse minderheid? U zei dat Xi Amerika ook een dienst bewijst. Hoe kan dat waar zijn?’

Richelieu’s avatar blies stoom uit zijn cartoon-oren. ‘Laat het me opsommen’, zei hij.

‘Om te beginnen houdt China de Amerikaanse economie draaiend: De Chinese export van duurzame goederen naar de VS is nu groter dan de orders van duurzame goederen bij Amerikaanse fabrikanten. Zonder de importen uit China zou de inflatie in Amerika nog veel erger zijn dan nu.

Amerikaanse blunders

‘Ten tweede ruimen China en Rusland de rotzooi op die Amerika heeft achtergelaten na zijn bemoeienis met de moslimwereld. Washington is verontwaardigd over de manier waarop China zijn Oeigoeren behandelt. Maar het separatisme van de Oeigoeren is een neveneffect van Amerikaanse blunders. Eerst verwoestten jullie de staat Irak, tot groot voordeel van Iran, en dwongen de Iraakse soennieten om staatloze partijen als IS te omhelzen.

‘Toen hebben jullie Kaddhafi ten val gebracht en zijn Libische wapenarsenaal verscheept naar de soennietische rebellen in Syrië. Jullie brachten je eigen bondgenoot Mubarak ten val in Egypte, en steunden het Moslim Broederschapsregiem dat hem verving. En ten slotte ontvluchtten jullie Afghanistan, waarbij voor 80 miljard aan Amerikaanse wapens werden achtergelaten in handen van de Taliban’, zei de kardinaal.

‘Jullie hebben een soennitische opstand aangestoken van Noshaq tot Nabi Yunis en daarmee het machtsevenwicht vernietigd dat Iran in bedwang hield. Denk je dat dit in Xinjiang onopgemerkt is gebleven? De zogenaamde Arabische Lente deed de hoop oplaaien van Oeigoerse separatisten, van wie duizenden meevochten met de soennietische jihad in Syrië. Natuurlijk komt jullie westerse gevoeligheid in opstand tegen de manier waarop China assimilatie dwingend oplegt aan minderheden.

Engelen van barmhartigheid

‘Maar bedenk wel dat Chinezen die dezelfde karakters schrijven nog steeds honderden onderling onverstaanbare dialecten spreken, wat betekent dat de Yue, de Hakka en de Wu en andere minderheden hun etnische identiteit beter hebben bewaard dan de Welsh, de Bretons of de Wenden. Jullie oorlogen om democratie te brengen naar Irak, Afghanistan, Syrië en Libië hebben mogelijk het leven gekost aan een miljoen burgers. Je moet medelijden hebben met wat de Oeigoeren te lijden hebben onder de harde hand van China, maar nog meer met de Afghanen die deze winter van honger zullen sterven.’

‘Natuurlijk’, voegde de kardinaal hier aan toe, ‘zijn de Russen en Chinezen engelen van barmhartigheid naast uw nederige dienaar. Ik heb hele gebieden uitgehongerd en tot kannibalisme gedreven; toen de Dertigjarige Oorlog ten einde liep waren er nog maar half zoveel Duitsers als toen hij begon.’

Rocky

‘Alstublieft Eminentie – zeg me wat Amerika nu moet doen!’ smeekte ik.

‘Jullie dwaze Amerikanen – altijd op zoek naar een simpele oplossing!’ siste Richelieu. ‘In feite is er iets heel eenvoudigs wat jullie nu kunnen doen en wat al jullie problemen zal oplossen…’

Voor de avatar zijn zin kon afmaken, vlogen de vonken van de koptelefoon; de kardinaal loste op en in zijn plaats verscheen een CGI-beeld van Donald Trump. De avatar van de vroegere president schreeuwde en gebaarde, maar zijn woorden werden overstemd door het thema van Rocky.

Ik werd wakker in een stapel lege blikjes Bud light.

Dit artikel verscheen in Asia Times van 4 februari 2022.

Vertaling Chris Rutenfrans

Het bericht Poetin en Xi bewijzen het Westen juist een dienst verscheen eerst op Wynia's Week.

Onder Richelieu, de kwade genius van de Dertigjarige Oorlog, versloeg Frankrijk de Oostenrijkse en Spaanse wereldrijken die een twee keer zo grote bevolking hadden en vele malen rijker waren, waarbij twee vijfde van de bevolking van Midden-Europa omkwam.

Maar het museum was dicht door de pandemie, net zoals het grootste deel van de stad. Ik kon zonder moeite een tafel vinden tegenover de kathedraal. Maar hoe de Kardinaal te vinden?

Maurice Chevalier

Als ik toegang had gekregen zou ik langs eeuwenoude muurtjes via nauwe trapjes naar de oude rots zijn geleid tot ik het kleine kamertje had bereikt waar de beenderen van de dode Kartuizers in pyramides lagen opgestapeld. Maar de weg was geblokkeerd.

Mijn dagdromerij werd onderbroken. ‘Ik hoop dat u me niet vergeten bent’, zei een stem die klonk als een 78-toeren opname van Maurice Chevalier. Ik zou hem overal hebben herkend: het was de Kardinaal!  Maar ik zag niets.

Chateau Petrus

‘Wees niet bevreesd’, zei de Kardinaal, ‘Als u zo vriendelijk wilt zijn om te zorgen voor een gepast plengoffer, zal ik dadelijk zichtbaar worden.’

‘Ober’, riep ik, een magnum Chateau Petrus!’

‘Ja mijnheer’, zei de ober. ‘Een of twee glazen?’

‘Een kwispedoor alstublieft’, zei ik.

De ober keek me twijfelend aan.

‘Doe dan maar een lege ijsemmer.’

Betaling vooraf eisend, haastte hij zich weg.

De oude rite werkt

Ik goot de geurige Bordeaux in de ijsemmer en onmiddellijk klonk een gorgelend geluid. De oude rite van de geestenbezwering werkte nog steeds. Vanaf de neus van zijn laarzen, via zijn benen, wambuis, baard en hoed werd de Kardinaal geleidelijk zichtbaar.

Hij leek nog steeds op het portret van Philippe de Champaigne in het Musée des Beaux-Arts in Straatsburg, in elk geval van opzij – maar toen hij zich naar me toekeerde leek hij meer op Charlton Heston in De Drie Musketiers.

Vanavond zijn de geesten overal

‘Heeft u het druk?’, vroeg ik. In de catacomben had de geestenbezwering hem slechts 10 minuten in gematerialiseerde toestand weten te houden.

‘Ik ben de hele avond vrij’, antwoordde de Kardinaal.

‘Maar hoe heeft u weten te ontsnappen aan uw oude kwelgeesten?, vroeg ik.

‘De geesten zijn vanavond overal, antwoordde de Kardinaal. ‘De geesten van de voorbije wereldrijken.’

Het fiasco van Syracuse

Dat was waar; de schemering was plotseling neergedaald, en aan de volgende tafel ontwaarde ik de doorzichtige omtrek van generaal Gamelin, de opperbevelhebber van de Franse strijdkrachten toen die in het voorjaar van 1940 in slechts zes weken werden verslagen door Duitsland. Napoleon de Derde draaide cirkels op rolschaatsen.

Het standbeeld van paus Johannes Paulus voor de Kathedraal veranderde in een figuur die ik hield voor Nicias, de Atheense bevelhebber bij het fiasco van Syracuse in 413 v. Chr.

Allemaal een dagje vrij als er een rijk valt

Aan de overkant van de straat zag ik de schaduw van Anthony Eden, de premier van Groot-Brittannië tijdens de rampzalige Suez-crisis, die zijn hond Nipper uitliet. Admiraal Rozhestvensky, de Russische bevelhebber bij de Slag van de Straat van Tsushima in 1905, zat bewegingloos op een bankje in het park.

‘We krijgen allemaal een dagje vrij als er een groot rijk valt’, zei Richelieu vrolijk. Dit was mijn vierde séance met zijn geest en ik had hem nog nooit in zo’n mededeelzame bui gezien.

Geen strategisch belang

‘U heeft het over de val van Kaboel’, zei ik.

‘Bingueaux!’, zei de schaduw. ‘Dat is Amerika’s Straat van Tsushima, zijn Syracuse, zijn Val van Frankrijk.’

Het informele van onze ontmoeting op een caféterras maakte me stoutmoedig. Diep in de Parijse catacomben zou ik meer eerbied hebben getoond. ‘Maar Afghanistan heeft geen enkel strategisch belang voor de Verenigde Staten, protesteerde ik. ‘Het is absoluut een vernedering, maar het ziet er ook veel erger uit dan het is. Het Amerikaanse publiek heeft Afghanistan afgeschreven toen het jaren geleden koos voor Donald Trump.’

Rusland en Rome herstelden zich

‘Je bent even stom als altijd, Spengler’, antwoordde Richelieu. ‘Welke les heb je nu getrokken uit het advies dat ik je gaf bij onze laatste ontmoeting? Een intact rijk kan zelfs de grootste ramp te boven komen.

Rusland herstelde zich van zijn aanvankelijke nederlagen in 1941 om Duitsland na Stalingrad te vernietigen. Rome kwam met nieuwe legers na Cannae en verpletterde de Carthagers. De protestanten in de Dertigjarige Oorlog kwamen – met iets meer dan een beetje hulp van mijn kant – de keizerlijke overwinningen van de voorgaande 14 jaar te boven om Wallenstein bij Lützen te verslaan en het tij te keren.’

De Amerikaanse instituties zijn door en door rot

‘Maar waarom kan Amerika nu niet hetzelfde doen?’, vroeg ik.

‘Wat bleek uit de val van Kaboel is dat het Amerikaanse leger, en de politieke instituties daarachter, door en door rot zijn – even rot als Frankrijk in 1940.’

‘Amerika begon met het creëren van een moderne democratie uit een tribale samenleving, een onderneming die even kansrijk is als de poging een griffioen te fokken door het laten paren van een leeuw met een arend.

Het stortte twee biljoen dollar in Afghanistan, het equivalent van honderd keer het bruto nationaal product van het land. Het betaalde Afghaanse politici, generaals en krijgsheren om democratietje te spelen in een walgelijk, dwaas toneelstukje.’

Een monstrueuze voor-de-gekhouderij

‘Alles wat nog niet corrupt was toen Amerika binnenviel, werd corrupt in de maalstroom van Amerikaans geld. Intussen maakten Amerikaanse soldaten en bureaucraten fortuin als consultants, aannemers en leveranciers van voedsel en wapens aan het droompaleis van de Afghaanse democratie.

‘Omdat het hele project van meet af aan een monstrueuze voor-de-gekhouderij was, loog iedereen die ermee verbonden was – over de staat van het Afghaanse regeringsleger, over de gezindheid van de Taliban, over de benodigdheden van de Afghaanse troepen en over hun afhankelijkheid van luchtsteun.’

Belachelijke fictie

‘Afghaanse ambtenaren logen tegen hun Amerikaanse geldverstrekkers, Amerikaanse bevelhebbers van grondtroepen logen tegen hun superieuren en Amerikaanse generaals logen tegen de politici. De sleutel tot promotie en rijkdom lag in het voortzetten van de belachelijke fictie die van meet af aan de motivatie was van de bezetting van het land.’

‘Waar ging die twee biljoen dollar naartoe?’ Het offensief van de Taliban begon in april, nadat de Amerikanen kenbaar hadden gemaakt te willen vertrekken.’

‘Niemand vocht voor Afghanistan omdat er geen Afghanistan was om voor te vechten. Binnen enkele weken had het Afghaanse leger geen munitie meer, geen voedsel en geen luchtsteun. Wie ook maar iets kon stelen van de Amerikanen deed dat. De Afghaanse regering stortte in enkele dagen in, omdat ze er eigenlijk nooit is geweest.’

Ook het Amerikaanse leger raakte in paniek

‘Wereldrijken, mon ami, vallen niet omdat ze tegenslagen te verwerken krijgen – hoe erg die ook mogen zijn – maar omdat het niemand iets kan schelen of ze overleven of niet. Niet alleen het Afghaanse leger is in paniek geraakt en gevlucht voor een militie van tuig, maar alle essentiële Amerikaanse instituties, te beginnen met het leger.’

Ik luisterde zwijgend naar de tirade van de Kardinaal. ‘Wat gaat er nu gebeuren eminentie?, vroeg ik toen hij pauzeerde.

Het is gevaarlijk om een vriend te zijn van Amerika

‘Amerika heeft geen strategie, geen richting, geen strategisch doel’, zei hij. ‘Het weerzinwekkende schouwspel op het vliegveld van Kaboel zal een waarschuwing zijn dat het gevaarlijk is om een vriend te zijn van de Verenigde Staten.

China en Rusland zullen in Centraal-Azië de scherven oprapen. India zal zich in stilte voegen naar China. De Duitsers zullen al het nodige doen om een conflict met Rusland te vermijden. De Saoedi’s zullen voor hun eigen veiligheid meer gaan leunen op Rusland – tenslotte verafschuwt Moskou het idee van een regering van de Moslimbroederschap in Riyad evenzeer als de Saoedische monarchen.’

Verloren onder het zand van de tijd

De laatste zonnestralen verdwenen onder de horizon. Rozhestvensky sloeg op de tafel en bestelde wodka. Generaal Gamelin begon te schreeuwen tegen Napoleon III. Nipper maakte zich los van zijn riem en Eden ging als een bezetene achter hem aan. Nicias sprong van zijn voetstuk en rende als een waanzinnige rond het pleintje.

Richelieu begon te zingen, Thank heaven for little girls en de straat vulde zich plotseling met spoken – Thraciërs, Phrygiërs, Mauriërs, Gupta’s, Hellenen, Babyloniërs – en generaals en staatslieden van ter ziele gegane beschavingen wier namen verloren zijn gegaan onder het zand van de tijd.

Een afschuwelijke angst overviel me en ik stond op om te vertrekken, maar de menigte verslagen geesten sloot me aan alle kanten in.

Net voor het aanbreken van de dag werd ik wakker naast een lege fles calvados en een exemplaar van Gibbon.

Dit artikel van David P. Goldman (‘Spengler’) verscheen het eerst in de Asia Times van 16 augustus.

Vertaling Chris Rutenfrans

Het bericht Kaboel gevallen. Amerika speelde democratietje in de Afghaanse stammenwereld verscheen eerst op Wynia's Week.

De Texaanse senator voor de Republikeinen Ted Cruz – van wiens buitenlandse politiek-team ik tijdens de verkiezingscampagne van 2016 deel uitmaakte – heeft gezegd dat hij de instemming van de Senaat met alle ambassadeursbenoemingen van Biden zal blokkeren tot de sancties opnieuw worden ingesteld. De kop boven het artikel van Daniel Kochis van de Heritage Foundation luidt: ‘De VS zullen deze schaamteloze verzoeningspolitiek tegenover Rusland betreuren’.

Erken de realiteit

Even rustig, mensen. Nadat Donald Trump sancties oplegde aan bedrijven die de NordStream 2 pijpleiding door de Oostzee aanlegden, stuurden de Russen hun eigen scheepsbedrijf en het karwei is klaar. De Duitsers zullen achteloos doorgaan, dus het minst vernederende dat Biden kan doen, is de realiteit erkennen en zich terugtrekken.

Niemand in Europa kan het iets schelen wat Washington vindt van NordStream 2 (en van een groot aantal andere kwesties). Eens, zo’n vijf jaar geleden, zou Amerika het nieuwe Saoedi-Arabië worden. Het zou Europa voorzien van vloeibaar gas ter vervanging van het product van Vladimir Poetin – tegen een hogere prijs weliswaar, maar verpakt in de zegeningen der vrijheid. Trump eiste dat Europa het Russische gas meed en in plaats daarvan het Amerikaanse LNG kocht.

Minder productie van en investeringen in energie

Toen Trump aantrad, investeerden de energiebedrijven in de S&P500 70 tot 80 miljard dollar per jaar. Dit jaar zal dat uitkomen op zo’n 20 miljard dollar, nauwelijks een kwart van de vorige piek, en de analisten schatten, in een peiling door Bloomberg, het totaal volgend jaar op minder dan 30 miljard, ondanks het sterke herstel van de energieprijzen.

De productie van aardgas is met 10% gedaald ten opzichte van de piek van 2019 en de olieproductie is gedaald met 20%.

5G is de drager van de Vierde Industriële Revolutie

De mensen in Washington met de dikke banen werden volwassen in de jaren ’80 en ’90, toen Amerika het technologische wonder van de wereld was en Amerikaanse uitvindingen het digitale tijdperk creëerden. De laatste tijd hebben we niet meer zoveel uitgevoerd, behalve wat gecompliceerde software coderen.

China heeft zo’n 80% van ’s werelds 5G-mobiele breedbandcapaciteit geïnstalleerd. 5G is de drager van de Vierde Industriële Revolutie, net zoals spoorwegen de drager waren van de Eerste Industriële Revolutie.

China is veel sneller dan de VS op weg met slimme steden, geautomatiseerde havens, zelfrijdende voertuigen, zelfprogrammerende robots en een overvloed aan andere 5G-toepassingen.

Inflatie en inactiviteit in de VS

De Amerikaanse toeleveringsketens kunnen de vraag, die is ontstaan doordat het ministerie van Financiën 5 biljoen dollar over de consumenten heeft uitgestort, niet aan, zodat een jaarlijks tekort op de betalingsbalans is ontstaan van een biljoen dollar. Door de sterke toename van de vraag is het inflatiecijfer omhooggeschoten tot boven de 5%.

De Federal Reserve en het Witte Huis beweren dat dit tijdelijk is, maar het Amerikaanse bedrijfsleven investeert niet in nieuwe apparatuur. De Amerikaanse industrie investeert dit jaar 35% minder dan in 2019, en volgend jaar zal dat niet veel beter zijn.

VS gaan de strijd niet aan

De VS investeren niet in energie of in iets anders. Geen enkel bedrijf voelt zich uitgedaagd om de strijd om 5G-breedband aan te gaan met Huawei, Ericsson of Nokia. China, met zijn krachtige toeleveringsketens en zijn overvloed en verscheidenheid aan geschoolde arbeiders en ingenieurs, zal de VS hoogstwaarschijnlijk verslaan op het gebied van de nieuwe technologieën die het economische leven gaan transformeren.

Dat omvat ook waterstofcellen. De chemische industrie van China produceert als bijproduct 30% van alle waterstof ter wereld.

Woke is de Amerikaanse versie van Mao’s Culturele Revolutie

Tegelijkertijd hebben de bondgenoten van Amerika niet veel vertrouwen meer in de bereidheid van Washington om hen te verdedigen – des te minder na het vernederende schouwspel van de vlucht-in-Vietnam-stijl uit een land waar de Amerikaanse strijdkrachten een 20-jarige oorlog hebben gevoerd: Afghanistan.

Met afkeer kijken de Europeanen naar de Amerikaanse versie van de Culturele Revolutie van Mao, waarbij het ‘woke’-equivalent van de Rode Gardes zelfkritiek-bijeenkomsten houdt in bedrijven en aan universiteiten om bekentenissen af te persen van racisme, homofobie, transfobie en dergelijke.

Duitsers zijn voorstander van Russisch gas

Het laatste dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Emmanuel Macron willen, is gedoe met Rusland. Volgens de Duitse zakenkrant Handelsblatt steunen de Duitsers de voltooiing van NordStream 2 met een marge van 75 tegenover 17 procent. Zelfs de leden van de Groenen die alles wat te maken heeft met fossiele brandstoffen verafschuwen steunen de pijpleiding met een marge van 69 tegenover 21 procent.

Amerika, kijk eens streng naar jezelf

Het is zinloos te klagen als de bondgenoten van de VS met zoveel woorden vragen ‘Wat hebben jullie de laatste tijd voor ons gedaan?’ Voor de rest van de wereld lijkt Amerika een neergaande macht, omdat het een neergaande macht is.

Als Amerika de achting van de wereld wil moet het de dingen proberen te doen die enkele decennia geleden tot de verbeelding van de wereld spraken. Amerika heeft het morele equivalent van een maanlanding nodig, een hernieuwde toewijding aan leiderschap in het maken van dingen, een gerevitaliseerde meritocratie die leidt tot een nieuw bedrijfsmatig en wetenschappelijk leiderschap.

In plaats van te klagen over hoe de Duitsers hen de bons hebben gegeven, moeten Amerikaanse politici eens met strenge blik kijken naar waar Amerika mee bezig is, en daar iets aan doen.

Dit artikel verscheen in de Asian Times van 24 juli.

Vertaling Chris Rutenfrans

Het bericht Amerika, klaag niet over je bondgenoten, maar blaas jezelf nieuw leven in verscheen eerst op Wynia's Week.